Αυτές οι εκλογές διαφέρουν.

Αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πολίτη είναι να αποφασίζει ποιον και γιατί θα επιλέξει να ψηφίσει στην όποια εκλογική αναμέτρηση κληθεί να συμμετάσχει. Μόνο που η όποια επιλογή του συνεπάγεται και την αποδοχή ορισμένων συνεπειών, για τις οποίες δεν μπορεί να αιτιάται άλλους αν και όταν προκληθούν. Γιατί, καλώς ή κακώς, η κάθε εκλογική αναμέτρηση έχει και διαφορετικό διακύβευμα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ευρωεκλογές αποτελούν για τον κάθε πολίτη ευκαιρία έκφρασης των πολιτικών του θέσεων σε σχέση όχι μόνο με τη μελλοντική πορεία της Ευρώπης αλλά και την εσωτερική πολιτική πραγματικότητα. Στις 25 Μαΐου το εκλογικό σώμα θα επιλέξει ποιοι και ποιες θα το εκπροσωπήσουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά ταυτόχρονα θα στείλει και το μήνυμά του στις πολιτικές ηγεσίες του τόπου.

Αλλά στις 18 και στις 25 Μαΐου θα ψηφίσουμε και για την ανάδειξη των νέων αυτοδιοικητικών αρχόντων. Κι αυτές οι εκλογές διαφέρουν. Οχι πως δεν εξακολουθεί να αποτελεί δικαίωμα του κάθε πολίτη να ψηφίσει όποιον θέλει, αλλά η πείρα έχει αποδείξει ότι η κομματική ταυτότητα δεν αποτελεί το ουσιαστικότερο κριτήριο για την επιλογή των καταλληλότερων να διοικήσουν τους δήμους και τις περιφέρειες της χώρας.

Η κατάσταση στην κοινωνία είναι δραματική...

Η κατάσταση στην κοινωνία είναι δραματική: ανεργία στα ύψη, μειωμένοι μισθοί και υποαμοιβόμενοι εργαζόμενοι, υπερχρεωμένα νοικοκυριά,  κατασχέσεις από την εφορία, μικρομεσαίες επιχειρήσεις δίχως πρόσβαση σε χρηματοδότηση, κυνήγι από τους γενίτσαρους του κ. Θεοχάρη, ακρίβεια που επιμένει παρά την μείωση των εισοδημάτων. Και μαζί υποβάθμιση όλων των κοινωνικών υπηρεσιών υγεία, παιδεία, ιατροφαρμακτευτική περίθαλψη. Στο γενικό πεδίο απορρύθμιση των πάντων και προετοιμασία για ξεπούλημα κάθε περιουσιακού στοιχείου του δημοσίου. 

Οι ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού πανηγυρίζουν. Ότι δεν κατάφεραν να κάνουν με δημοκρατικό τρόπο είκοσι χρόνια τώρα που όλα τα πολιτικά σχήματα που κατέβασαν -και όταν λέμε όλα εννοούμε όλα- τα αποδοκίμασε η κοινωνία με ποσοστά γύρω στο 1-2% το πετυχαίνουν με την κυβέρνηση Σαμαρά και χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση. Στο ερώτημα αν υπάρχει σχέδιο έστω μεσοπρόθεσμα για την βελτίωση της ζωής των πολιτών και μέσα σε ποιό πλαίσιο η απάντηση είναι εκωφαντική σιωπή. 

Παρόλα αυτά οι κυβερνητικοί παράγοντες αισιοδοξούν ότι η κοινωνία την οποία εξαπάτησαν -επαναδιαπραγμάτευση κλπ- απείλησαν, εκβίασαν θα τους επιβραβεύσει με την ψήφο της. Αν το πετύχουν τότε δεν θα έχουν κανέναν φραγμό την επόμενη ημέρα, αποχαλινωμένοι πια θα συνεχίσουν να καταστρέφουν ότι έχει απομείνει. Και η κοινωνία δεν θα έχει κανένα δικαίωμα να διαμαρτύρεται, θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες...

Τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κερδίζονται με αγώνες.

Σε πείσμα όλων όσοι προέβλεπαν την κατάρρευση της Ελλάδας, την άτακτη χρεοκοπία, το ξέσπασμα κοινωνικών ταραχών και την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη, η χθεσινή ημέρα απέδειξε ότι η Ελλάδα, με τεράστιο κόστος, με τις δυσβάστακτες θυσίες του ελληνικού λαού, παραμένει ζωντανή και μπορεί να σταθεί όρθια.

Οσο κι αν αμφισβητείται το μέγεθος του πλεονάσματος, όσο κι αν ασκείται κριτική για το πώς επιτυγχάνεται, δεν μπορεί να ακυρωθεί η πραγματικότητα. Η επίτευξη του πλεονάσματος είναι το μεγάλο κλειδί που θα μπορέσει να ξεκλειδώσει το κρίσιμο, για την επιβίωση και ανασύνταξη της χώρας, θέμα της ρύθμισης του χρέους.

Από διαφορετική αφετηρία ξεκινά τώρα η πανεθνική προσπάθεια για τη διεκδίκηση από τους εταίρους και τους δανειστές μιας γενναίας ρύθμισης του χρέους, ώστε να σταματήσει να αποτελεί τη μόνιμη λαιμητόμο πάνω από τη χώρα, υπονομεύοντας κάθε δυνατότητα ανάκαμψης.

Μόνον κάποιοι κερδοσκόποι και όσοι μικροκομματικά επένδυαν σε αποτυχία της χώρας, δεν αντιμετωπίζουν στις πραγματικές διαστάσεις της τη χθεσινή επιτυχία της χώρας. Προφανώς και δεν λύθηκε χθες το πρόβλημα του ανέργου, του συνταξιούχου, του υπαλλήλου που είδε να καταρρέουν τα έσοδά του.

Προφανώς δεν υπάρχουν αυτόματες λύσεις ούτε κάποιοι γενναιόδωροι φίλοι της Ελλάδας που περιμένουν κρυμμένοι κάπου περιμένοντας το αίτημα για να διαγράψουν το χρέος της και να της δωρίσουν μερικά δισεκατομμύρια ευρώ. Χθες έγινε ένα πρώτο μεγάλο, δύσκολο βήμα, ώστε πλέον με ψηλά το κεφάλι η Ελλάδα και με γεμάτη τη φαρέτρα των επιχειρημάτων να διαπραγματευτεί με τους δανειστές της.

Ας μην ξεχνάμε το παλιό σύνθημα της Αριστεράς: Τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κερδίζονται με αγώνες. Το ίδιο ισχύει και για το χρέος.

Είναι δύσκολα τα χρόνια που περνάμε.

Είναι δύσκολα τα χρόνια που περνάμε. Για πολλούς είναι κι αφόρητα. Και δικαιολογημένα αγανακτούν και διαμαρτύρονται. Αλλωστε είναι, κατά κανόνα, εκείνοι που είχαν τη μικρότερη ή και καμία ευθύνη για τον πολιτικό και οικονομικό εκτροχιασμό που μας έφερε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Και πολλοί από αυτούς, το μεγαλύτερο ίσως κομμάτι, δεν θα μπορούσαν και για λόγους ηλικίας να έχουν την παραμικρή ευθύνη. Δεν ήταν τα παιδιά του νηπιαγωγείου, του δημοτικού και του γυμνασίου που έσπρωξαν τη χώρα στον οικονομικό όλεθρο.

Αλλά άλλο η διαμαρτυρία και άλλο η άγνοια. Επιβεβλημένη η πρώτη, αδιανόητη η δεύτερη. Και άλλο η αγωνιστική κινητοποίηση και άλλο η άκριτη υιοθέτηση ανιστόρητων κι επικίνδυνων συνθημάτων, που υποτίθεται ότι στρέφονταν εναντίον ολοκληρωτικών πρακτικών και επιδιώξεων, αλλά στην πραγματικότητα αυτές προωθούσαν και στήριζαν.

Σε ποιους φαντάζονταν ότι έκαναν «αντίσταση» όσοι δόλια ή ανεύθυνα τους προέτρεπαν και όσοι βλακωδώς κραύγαζαν «Να καεί, να καεί το μπ... η Βουλή» ή «Η χούντα δεν έπεσε το '74»; Και τι άλλο πετύχαιναν, αν όχι να δημιουργήσουν τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις που θα καταδίκαζαν τον ελληνικό λαό να ξαναζήσει ένα κεφάλαιο της Ιστορίας του που έχει κάθε λόγο να θέλει να ξεχάσει;

'Ή μήπως δεν τα κατάφεραν έως ένα σημείο όταν οι κλώνοι των γκεσταπιτών εισέβαλαν με εντολή του εκλογικού σώματος στο ελληνικό Κοινοβούλιο, επέβαλαν την παρουσία και τη δράση τους στην κοινωνική ζωή του τόπου, και έφτασαν να λογίζονται μέχρι και ως «πολιτική λύση» από κάποιους Μπαλτάκους και Πολύδωρες; Οι παλιοί δεν πρέπει να ξεχνάμε. Και οι νέοι πρέπει να μαθαίνουν. Αλλιώς.

Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Οι εξελίξεις στην οικονομία όσο και αν δεν φθάνουν στην τσέπη μας είναι βέβαιον ότι θα μας επηρεά­σουν θετικά σε βάθος χρόνου και αυτό έως έναν βαθμό κινητοποιεί και απελευθερώνει δυνάμεις που δεν τολμούσαν να σκεφθούν το μέλλον. Ολο και περισσότεροι άνθρωποι αναλαμβάνουν το ρίσκο μιας κάποιας δραστηριότητας που γεννά ευκαιρίες και δημιουργεί απασχό­λη­ση. Ακόμη και τα στοιχεία που δείχνουν ότι η επίσημη ανεργία φρενάρει, αποτελούν ένα θετικό μήνυμα για σημαντική βελτίωση της κατάστασης τους προσεχείς μήνες που ξεκινά μια πολύ καλή τουριστι­κή σεζόν με βάση τις επίσημες εκτιμήσεις των φορέων του κλάδου.

Αν δεν συμβεί κάτι απροσδόκητο οι αφίξεις θα... σπάσουν κάθε προηγούμενο ρεκόρ και αυτό παράγει εισόδημα που τόσο έχουν ανάγκη ο τόπος και η κοινωνία. Με αυτά τα δεδομένα, η χώρα πάει σε εκλογές τον επόμενο μήνα από τις οποίες εν πολλοίς θα κριθεί η κατεύθυνση και θα καθορισθεί ο ρυθμός των εξελίξεων. Οι συνέπειες από την επιλογή μας δεν αφορούν φυσικά μόνον την εξαγωγή των γενικών πολιτικών συμπερασμάτων για τις ισορροπίες και τους συσχετι­σμούς αλλά και για την καθημερινό­τητά μας με τους δημάρχους και τους περιφερειάρχες που θα επιλέξουμε. Δεν υπάρχουν αποφάσεις χωρίς συνέπειες και είναι βέβαιον ότι οι εκλογές θα παίξουν κρίσιμο ρόλο για την επόμενη μέρα. Η ευθύνη για τη διαμόρφωση των προϋποθέσεων στην πορεία της χώρας ανήκει σε όλους.

 Μέχρι στιγμής δείχνει εκτός των άλλων επιφυλα­κτι­κότητα και σκεπτικισμό καθώς ένα σημαντικό μέρος του εκλογικού Σώματος δεν έχει αποφασίσει όχι μόνον τι πρόκειται να ψηφίσει αλλά ακόμη και αν θα φθάσει έως την κάλπη. Η υποχρέωση και η ευκαιρία είναι τώρα καθώς ως γνωστόν «μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται».

Απ’ τα Μνημόνια θα γλιτώσουμε, από την πλήξη μας όμως, δύσκολο.

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες σκέφτομαι πόσο όλοι εμείς που τρέχουμε πέρα-δώθε, γιορτάζοντας υποτίθεται χωρίς να ξέρουμε τι γιορτάζουμε, στην πραγματικότητα βγάζοντας το άχτι μας ο ένας με τον άλλον, με αυτοκίνητα και εκρηκτικά, ότι ο πραγματικός Γολγοθάς μας είναι η βαρεμάρα που μας προκαλεί ο εαυτός μας. Και η αδυναμία μας να βρούμε τα μέσα για να την ξεπεράσουμε. Τα υπόλοιπα, τα Μνημόνια και οι Ευρώπες που δήθεν μας ταλαιπωρούν, είναι για τα πανηγύρια και τις ευκολίες πληρωμής των δόσεων συλλογικής ζωής που μας απομένουν. Και επειδή έχουμε βαρεθεί τους εαυτούς μας, το μόνο που μας μένει είναι, σε πρώτη ευκαιρία, να απελευθερώνουμε τον «αγριορωμιό», αυτό το βάρβαρο αλαζονικό κατασκεύασμα που γλεντάει γύρω μας και μέσα μας. Απ’ τα Μνημόνια θα γλιτώσουμε, από την πλήξη μας όμως, δύσκολο.

Οι κυβερνήσεις των τελευταίων τεσσάρων χρόνων φάνηκαν ανίκανες να υποστηρίξουν οτιδήποτε θετικό .

Από τα μεγαλύτερα λάθη που έγιναν τα χρόνια της βίαιης προσαρμογής της οικονομίας και της κοινωνίας είναι ότι δεν δόθηκε στους πολίτες η αίσθηση ότι πέρα από τη λιτότητα και τον πόνο, υπήρχαν και επιτυχίες στο πρόγραμμα. Οι θυσίες και οι αδικίες θα μπορούσαν να αμβλυνθούν σε ένα βαθμό με την προσεκτική αναβάθμιση υπηρεσιών που γίνονταν ολοένα και πιο κρίσιμες όσο επιδεινωνόταν το κλίμα στην οικονομία. Αλλά αντί να εφαρμόζονται μεταρρυθμίσεις ως αντιστάθμισμα των δυσκολιών που αντιμετώπιζαν οι πολίτες, παρουσιάζονταν ως άλλη μια τιμωρία. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων τεσσάρων χρόνων φάνηκαν ανίκανες να υποστηρίξουν οτιδήποτε θετικό του προγράμματος, ενώ τα άλλα κόμματα έβρισκαν ελεύθερο πεδίο για να παρουσιάζουν κάθε αλλαγή σαν καταστροφή, συμβάλλοντας έτσι σε ένα κλίμα αβεβαιότητας και απαισιοδοξίας. Σε αυτό συνέβαλαν και οι εταίροι μας, με δηλώσεις και πρακτικές που άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο η Ελλάδα να βρεθεί έκπτωτη από το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Οπως αναμενόταν, αυτό απέτρεπε επενδύσεις από Ελληνες και ξένους και υπονόμευε και την κατανάλωση, οδηγώντας σε ακόμη χειρότερες συνέπειες την οικονομία και την κοινωνία. Η λιτότητα είχε από μόνη της σκληρές συνέπειες, οι οποίες μετριούνται σε χαμένα εισοδήματα και υψηλή ανεργία. Η απαισιοδοξία, όμως, επιδείνωσε όλες τις αρνητικές συνέπειες της κρίσης: στέρησε χρήμα από την αγορά και ενθάρρυνε την αντίσταση σε κάθε μεταρρύθμιση.

Τις τελευταίες μέρες, βλέπουμε μια προσπάθεια να αλλάξει το κλίμα, να φανεί ότι η κρίση τελείωσε και ότι η Ελλάδα κάνει άλματα προς την ομαλότητα. Το πρωτογενές πλεόνασμα και ο δανεισμός από την αγορά γεννούν την ελπίδα ότι θα λήξει η σκληρή κηδεμονία των πιστωτών μας, θα μπει χρήμα στην πραγματική οικονομία και η χώρα θα ανακάμψει.