Όποιος τα παίρνει δεν τιμωρείται.

Κατά τους ηθικολογούντες, κατά τη διάρκεια της τελευταίας τετραετίας το πολιτικό σύστημα με την ανοχή της δικαστικής εξουσίας νομιμοποίησε πράξεις και συμπεριφορές που σε εποχές ομαλότητας θα αποτελούσαν προδοσία, απιστία ή κακοδιαχείριση. Από την εξαθλίωση των αδύναμων κοινωνικά ομάδων με μέτρα αμφίβολης συνταγματικότητας, την πώληση κρατικής περιουσίας με αδιαφανείς διαδικασίες έως και την πριμοδότηση ξένων επιχειρηματικών συμφερόντων με χρήματα του ελληνικού λαού, οι περιπτώσεις αυθαιρεσίας και κατάχρησης εξουσίας είναι δεκάδες και επισημασμένες.

Ξανά κατά τους ηθικολογούντες, πρώην και νυν κυβερνητικά στελέχη, βουλευτές της αντιπολίτευσης, στελέχη της τρόικας, διεθνείς θεσμοί, δικαστικές αρχές και επιχειρηματικοί φορείς εξακολουθούν στο ίδιο μονοπάτι της συστηματικής υπονόμευσης των συμφερόντων των πολιτών. Αλλά δεν στέκονται μόνο στην οικονομική απογύμνωση. Με διατάξεις όπως αυτές που προαναφέρθηκαν προχωρούν στην ηθική αποδόμηση και θεσμική απαξίωση, αποκτηνώνοντας την κοινωνική συνείδηση. Το μήνυμα ότι «όποιος τα παίρνει δεν τιμωρείται ή τη γλιτώνει με ένα πλημμέλημα» αποτελεί «αμάρτημα» βαρύτερο και από αυτό της οικονομικής εκμετάλλευσης ενός ολόκληρου λαού. Διότι τα χρήματα θα ξαναβρεθούν, οι αρχές χάνονται για πάντα. 

Το δημοψήφισμα του ΣΥΡΙΖΑ

Η ελαφρότητα και ο λαϊκισμός στην πολιτική είναι ο κανόνας και διαπερνά οριζοντίως και καθέτως το κομματικό σύστημα. Πρόκειται για ένα σύμπτωμα που έχει προκαλέσει μεταξύ των άλλων και βαρύτατο πλήγμα στην αξιοπιστία των πολιτικών, ενώ το έχει πληρώσει διαχρονικά ο τόπος και μάλιστα πολύ ακριβά. Μετά τα παθήματα της κρίσης και ενώ θα περίμενε κανείς να έχει περιοριστεί κάπως το φαινόμενο, η πραγματικότητα άλλα αποκαλύπτει.

Η αντιπολίτευση και πρωτίστως ο ΣΥΡΙΖΑ που έκανε καριέρα τάζοντας τα πάντα στους πάντες τώρα πληρώνει την αμετροέπεια της ηγεσίας του με εσωτερικό ρήγμα που δύσκολα μπορεί να γεφυρωθεί χωρίς απώλειες. Η έξαλλη αντιπολίτευση που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνον δεν συμμαζεύτηκε όσο περνά ο καιρός, αλλά αντιθέτως έχει εκτραχυνθεί με συνέπεια να καίγονται ακόμη και οι απόπειρες του κ. Αλ. Τσίπρα για μια πιο συνετή πολιτική. Η μονοθεματική στρατηγική αυτά τα δύο χρόνια και η στείρα άρνηση για οτιδήποτε γινόταν στη χώρα καλλιέργησε την εύκολη προσέγγιση και τώρα που αλλάζει το τοπίο αρνούνται την πραγματικότητα πλήττοντας ευθέως την αξιοπιστία τους. Φθάνουν μάλιστα μόνοι τους να ανοίγουν θέματα όπως το ευρώ καθώς μια ισχυρή και φωνασκούσα μειοψηφία στο εσωτερικό του κόμματος επιμένει στη γραμμή της εκθέτοντας ανεπανόρθωτα την άτολμη ηγεσία.

Οσα έγιναν για την περιβόητη διακήρυξη εν όψει των ευρωεκλογών και ο πόλεμος του παρασκηνίου για το ευρωψηφοδέλτιο, στην πραγματικότητα αποκαλύπτουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε ποτέ ενιαίο κόμμα και ως εκ τούτου η κάθε ομάδα διατηρεί για λογαριασμό της το δικαίωμα να ακολουθεί όποια γραμμή της γουστάρει. Δεν είναι τυχαίο ότι επανήλθαν αυτοί που τάσσονται κατά του ευρώ και προτείνουν μάλιστα ακόμη και δημοψήφισμα για το θέμα. Ας τους εξηγήσει κάποιος τι ακριβώς έγινε όταν έκανε το ανάλογο λάθος ο Γιώργος Παπανδρέου προ διετίας. Αλλωστε έχουν αρκετούς εξ αυτών που γνωρίζουν τι έγινε τότε και μπορούν να πάρουν πληροφορίες από πρώτο χέρι.

Με αυτά τα δεδομένα η προοπτική εξουσίας για τον ΣΥΡΙΖΑ όπως ομολογούν δικά του στελέχη θα παραμείνει όνειρο απατηλό καθώς οι πολίτες έχουν πια κατασταλάξει σε ποσοστά που αγγίζουν το 80% ότι το ευρώ είναι αδιαπραγμάτευτη επιλογή και εθνικός μονόδρομος. Κάθε άλλη συζήτηση μόνον συμφορές μπορεί να προκαλέσει και ουδείς έχει τη διάθεση να επιστρέψει στο 2011 διότι γνωρίζει τι ακολούθησε.

Τα ποσοστά του δεν λένε να ξεκολλήσουν από το 20%...

Δυο χρόνια μετά τον εκλογικό σεισμό του 2012, όπως τον  χαρακτηρίζουν μια σειρά επιστήμονες στη μελέτη που επιμελήθηκαν ο Γ. Βούλγαρης και ο Ηλ. Νικολακόπουλος, το μεγαλύτερο μέρος των πολιτικών δείχνουν να μην κατανοούν τις κατακλυσμιαίες αλλαγές που έχουν συμβεί. Αλλαγές όπως ο μικρότερος δείκτης δικομματισμού από το 1926(!), η πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα αποχή αφού μεταξύ 2004 και 2012 πάνω από ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι γύρισαν την πλάτη στις κάλπες, ο τετραπλασιασμός του δείκτη μεταβλητότητας της ψήφου, η τεράστια ηλικιακή απόκλιση στην εκλογική συμπεριφορά και η μεγάλη αύξηση των πολιτών που αρνούνται να τοποθετηθούν στον άξονα Αριστεράς - Δεξιάς, μοιάζει να μη λαμβάνονται καν υπόψη στην ανάλυση των κομματικών επιτελείων.

Ιδιαίτερα η αξιωματική αντιπολίτευση, που έπειτα από ένα μικρό διάλειμμα που προσπάθησε να προσεγγίσει κάπως πιο ρεαλιστικές θέσεις, επανήλθε σε μια κραυγαλέα και ισοπεδωτική ρητορική, αποκόπτοντας οποιαδήποτε γέφυρα με την κοινή λογική. Συλλήβδην οι μεγάλες πολιτικές οικογένειες, σοσιαλιστές και λαϊκό κόμμα, χαρακτηρίζονται από τον κ. Τσίπρα ως... ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού και η Ευρώπη ως καζίνο. Η κυβέρνηση, φυσικά λόγω Μπαλτάκου, ακροδεξιά σέχτα και πάει λέγοντας. Ολοι εχθροί, όλοι υποτακτικοί της Μέρκελ και μόνη ελπίδα μας ο κ. Τσίπρας που φιλοδοξεί να μας κυβερνήσει και να μας σώσει, εμάς και την Ευρώπη, αυτοδύναμος, έστω κι αν τα ποσοστά του δεν λένε να ξεκολλήσουν από το 20%...

Ξέρουν ότι η πορεία της εξόδου από την κρίση είναι μαραθώνιος.

Ο χρόνος είναι πολύς. Κοντά ενάμισης μήνας ως τις ευρωεκλογές. Και ως τις αυτοδιοικητικές ένας μήνας και κάτι. Τι θα συμβεί σ' αυτό το διάστημα και σε ποιο βαθμό θα επηρεάσει την ψήφο μας και το αποτέλεσμα της κάλπης, κανένας δεν είναι σε θέση να το προβλέψει. Κι ας σπεύδουν πολλοί να υποδύονται τους σύγχρονους Τειρεσίες. Αλλά υπάρχει κάτι που το ξέρουμε. Εκείνο που δεν επιδέχεται την παραμικρή αμφισβήτηση είναι ότι πολλά θα κριθούν από τις εξελίξεις που δρομολόγησε η έξοδος της χώρας στις αγορές. Καλώς ή κακώς, το γεγονός δημιούργησε προσδοκίες και ελπίδες. Και καλώς ή κακώς, οι κυβερνώντες έχουν σπεύσει να τις προεισπράξουν.
Δεν είναι ανεξήγητη η στάση τους. Ξέρουν ότι η πορεία της εξόδου από την κρίση είναι μαραθώνιος. Αλλά οι πολιτικοί ανταγωνισμοί και οι επικείμενες εκλογικές αναμετρήσεις υπάγονται σε άλλη κατηγορία ? μοιάζουν με αλλεπάλληλες κούρσες ταχύτητας. Και οι κυβερνώντες γνωρίζουν ότι η συγκεκριμένη χρονική συγκυρία αποτελεί γι' αυτούς τη «μεγάλη ευκαιρία». Δεν έχουν περιθώριο να την αφήσουν να περάσει ανεκμετάλλευτη. Γι' αυτό, άλλωστε, και φρόντισαν ώστε όλα τα «ευχάριστα» να στριμωχτούν μέσα σ' αυτό το διάστημα. Βέβαια, τον Μπαλτάκο δεν τον είχαν προβλέψει, αλλά ας πρόσεχαν. Οταν διατηρείς χειροβομβίδες μέσα στο σπίτι σου, φροντίζεις τουλάχιστον να μην είναι απασφαλισμένες. Ο Μπαλτάκος ήταν. Και εξερράγη. Αν και με τους σωστούς χειρισμούς, τίποτα δεν μπορεί να αποκλείσει να αποδειχθεί θετικός τελικά ο συνολικός απολογισμός.
Τα άλλα, όμως, καλά τα οργάνωσαν. Και βοηθούσης και της Μέρκελ αλλά και όλων των ευρωπαϊκών δυνάμεων που δεν έχουν καμιά διάθεση να δουν να ενισχύονται οι εθνικιστικές και οι αντιευρωπαϊκές δυνάμεις, είναι βάσιμες οι προσδοκίες ότι ο σχεδιασμός τους θα αποδώσει τα προσδοκώμενα. Αλλωστε, από τώρα και μέχρι τον Σεπτέμβριο θα πρέπει να έχουν δημιουργήσει την αίσθηση ότι οι επιλογές τους δικαιώθηκαν. Ενώ την ίδια ώρα η άλλη πλευρά δεν έχει να αποδείξει τίποτα. Απλώς και μόνο επειδή δεν προτείνει τίποτα. Μοναδική της δύναμη είναι τα λάθη και οι αδυναμίες των αντιπάλων της.

«Θεωρητικά, η θεωρία και η πράξη είναι το ίδιο πράγμα. Στην πράξη όμως διαφέρουν».

Στην Ελλάδα, με την τεράστια ανεργία και τα τρομακτικά κοινωνικά προβλήματα είναι πράγματι η μία, η ζοφερή πλευρά, της πραγματικότητας. Η Ελλάδα χρεοκόπησε το 2010 και το οικονομικό της μοντέλο θα χρεοκοπούσε ανεξαρτήτως αν το εθνικό μας νόμισμα ονομάζεται ευρώ, ή κάπως αλλιώς. Δεν υπήρξε όμως προηγούμενο χώρας που χρεοκόπησε χωρίς ύφεση, αύξηση της ανεργίας και περικοπής κοινωνικών παροχών. Την ίδια στιγμή, κάποιο Ευρωπαίοι που υποστηρίζουν πως η Ελλάδα δεν έχει εφαρμόσει όλες τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, δίνοντας ως παράδειγμα τη Λετονία που όχι μόνο βγήκε από το πρόγραμμα στήριξης αλλά αναπτύσσεται ταχύτερα από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρωζώνης, ξεχνούν πως η χώρα μας εφήρμοσε ένα από τα σκληρότερα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής και μάλιστα μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Τίποτε από όλα αυτά δεν δικαιολογεί όμως και την ευφορία της ελληνικής κυβέρνησης που παρουσιάζει ως μέγιστο κατόρθωμα την επιστροφή στις αγορές και κυρίως να επαναπαύεται σε αυτήν. Η Ελλάδα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στη δημιουργία ενός πραγματικά ευρωπαϊκού κράτους και στην αποχώρηση από την Ε.Ε. Η μείωση του ελληνικού χρέους, είτε με διαγραφή, είτε με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, κάτι το οποίο θα γίνει αργότερα το 2014, δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί από την ελληνική κυβέρνηση ως «εθνική επιτυχία», καθώς πρόκειται για απόφαση όλων των μελών της Ευρωζώνης ώστε να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του κοινού νομίσματος. Κάτι που αποτελεί τον πρωταρχικό σκοπό ανεξάρτητα από τις θεωρίες και τις ερμηνείες της αντιπολίτευσης και της κυβέρνησης και που επιβεβαιώνει το γνωστό ρητό πως «θεωρητικά, η θεωρία και η πράξη είναι το ίδιο πράγμα. Στην πράξη όμως διαφέρουν».

Η πραγματική οικονομία στερείται ρευστότητας.

Η ελληνική κυβέρνηση χθες επιχείρησε με επιτυχία μια περιορισμένη και «πιλοτική» έξοδο στις αγορές, στην οποία ανταποκρίθηκαν οι επενδυτές, με θετικό αντίκρισμα για τη χώρα. Αυτό συνέβη γιατί οι αποδόσεις ήσαν υψηλές, τα ελλείμματα έχουν ελεγχθεί και το ελληνικό χρέος βρίσκεται υπό «ευρωπαϊκή προστασία» παρότι ακόμα δεν είναι βιώσιμο. Στο σημείο αυτό χρειάζονται δύο επισημάνσεις: Η οικονομική πολιτική της χώρας, σε συνθήκες κρίσης, δεν πρέπει να εντάσσεται σε τρέχουσες εκλογικές και επικοινωνιακές σκοπιμότητες.

Και όσο λάθος είναι οι πρώιμοι και υπερβολικοί πανηγυρισμοί, άλλο τόσο λάθος είναι μια θέση καταστροφολογικής μεμψιμοιρίας. Ούτε τελείωσαν τα «μνημόνια» ούτε περάσαμε σε συνθήκες ανάπτυξης. Η μεγάλη εικόνα της ελληνικής οικονομίας εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από έλλειμμα ανάπτυξης και επενδύσεων και από την επικίνδυνα υψηλή ανεργία. Η πραγματική οικονομία στερείται ρευστότητας, ενώ οι υφεσιακές επιλογές εξακολουθούν να επηρεάζουν αρνητικά την οικονομία μας.

Ο δρόμος μιας σταθερής και υγιούς πρόσβασης της ελληνικής οικονομίας στις κεφαλαιαγορές, αναπτυξιακού χαρακτήρα, έχει ακόμα πολλές συνδυαστικές προϋποθέσεις.

Κεντρικό ζητούμενο είναι μια ουσιαστική διευθέτηση του χρέους. Το ξαναλέμε: το πρόγραμμα εξόδου της χώρας από την κρίση θέλει σοβαρές αναθεωρήσεις για να είναι αποτελεσματικό και να οδηγηθεί η χώρα σε έξοδο από την κρίση. Ο κίνδυνος για μια μακρά πορεία μεταξύ «φθοράς και αφθαρσίας» είναι μεγάλος. Και κάτι ακόμα: Η Ευρώπη χρειάζεται μια «νέα αρχιτεκτονική» στις οικονομικές και πολιτικές λειτουργίες της, καθώς εάν δεν διορθώσει τα «συστημικά κενά της» θα βρίσκει την «κρίση του ευρώ» συνεχώς μπροστά της...

Δική μας απόφαση και επιλογή είναι τι είδους πολιτικούς θα έχουμε.

Το «νέο αίμα» που περιλαμβάνουν. Και μακάρι ανάλογα να είναι και τα ψηφοδέλτια της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Να έχουν κατανοήσει και οι πυλώνες του «μικρού δικομματισμού» την ανάγκη από ανανέωση που έχει το πολιτικό δυναμικό μας.
Φυσικά και υπάρχουν και οι παλιοί, δεν θα μπορούσαν να λείπουν. Αλλά εκείνο που μετράει είναι οι δεκάδες νέοι. Και νέες. Με προσόντα, με σπουδές, με καριέρες και κυρίως χωρίς ψευδαισθήσεις για το τι τους περιμένει και τι περιμένουμε εμείς απ' αυτούς κι απ΄ αυτές. Κι αυτό το τελευταίο μην το θεωρείτε δευτερεύον ή ασήμαντο.
Γνωρίζουν καλά όσοι και όσες αποφάσισαν να μπουν αυτή την περίοδο στον χώρο της πολιτικής ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει, ότι η πολιτική έχει πάψει να είναι πεδίο εύκολου και άκοπου πλουτισμού, ότι οι πράξεις και οι παραλείψεις τους, όλες τους οι κινήσεις, παρακολουθούνται αδιάκοπα και ελέγχονται αυστηρότατα.
Αρα από τη στιγμή που η ιδιοτέλεια εκ των πραγμάτων αποκλείεται, εκείνο που μένει είναι η ειλικρινής διάθεση της προσφοράς. Που όμως δεν αρκεί να υπάρχει από πλευράς τους, θα πρέπει να υιοθετηθεί και από πλευράς μας με την ψήφο μας. Κι αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Δική μας απόφαση και επιλογή είναι τι είδους πολιτικούς θα έχουμε.