Έχουμε αρκετό δρόμο μπροστά μας για να δούμε επιτέλους φως στο τούνελ .

Είναι ένα θετικό βήμα για την έξοδο της χώρας από την κρίση, που ανοίγει και το δρόμο για μια πιο μακρόχρονη διευθέτηση του χρέους, που επιτεύχθηκε σε μεγάλο βαθμό χάρις στις τεράστιες θυσίες που υπέστησαν οι έλληνες πολίτες.Έχουμε αρκετό δρόμο μπροστά μας για να δούμε επιτέλους φως στο τούνελ, αλλά δεν μπορούμε από την άλλη πλευρά, όπως κάνει η αντιπολίτευση να υποβαθμίζουμε και να ακυρώνουμε τη σημασία της.

Ο πολιτικός ανταγωνισμός, ιδιαίτερα σε μια χώρα που επί πέντε σχεδόν χρόνια μαστίζεται από την κρίση δεν μπορεί να έχει ως πρώτιστο στόχο το στενό κομματικό συμφέρον, αλλά το γενικότερο συμφέρον της χώρας. Οι όποιες θετικές εξελίξεις είναι προς το συμφέρον όλων των πολιτών και όχι της εκάστοτε κομματικής πελατείας.

Η επιπόλαιη και ισοπεδωτική κριτική δεν ωφελεί κανέναν και κυρίως δεν βοηθά να ανακτήσει η χώρα τη χαμένη αξιοπιστία της. Την ώρα που ακόμα και  οι κερδοσκόποι των διεθνών αγορών, θεωρούν ότι η χώρα έχει αρχίσει τουλάχιστον να γυρίζει σελίδα, δεν μπορούμε εμείς οι ίδιοι να υποτιμούμε το βάρος των προσπαθειών και των θυσιών μας. 

Περισσότερη ψυχραιμία λοιπόν και λιγότερη καταστροφολογία. Η έξοδος από την κρίση είναι υπόθεση που μας αφορά όλους και δεν συμφέρει κανένα να γίνεται βορά στο προεκλογικό παιγνίδι.

Μεγάλες θυσίες των πολιτών, για ικανοποίηση κομματικών αναγκών.

Η ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα εκείνα τα τμήματα της που έχουν υποστεί τις  μεγαλύτερες θυσίες από την κρίση δεν μπορούν να ανεχθούν την κατασπατάληση πολύτιμων πόρων, όπως είναι το πλεόνασμα που επιτεύχθηκε με μεγάλες θυσίες των πολιτών, για ικανοποίηση κομματικών αναγκών.

Η μάχη που έδωσε η κυβέρνηση για να πετύχει τη διανομή μέρους του πλεονάσματος, για να έχει αποτελέσματα πρέπει να συνοδευτεί με αυστηρά και κυρίως δίκαια κοινωνικά κριτήρια. Οι παροχές που υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός πρέπει να κατευθυνθούν στους πολίτες που πραγματικά έχουν ανάγκη, που αγωνίζονται καθημερινά να επιβιώσουν μέσα σε αντίξοες συνθήκες.

Υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες που βιώνουν την ανασφάλεια, που ζουν πραγματικά στην ανέχεια, που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Αυτοί πρέπει να έχουν τον πρώτο λόγο στις όποιες ενισχύσεις  καταλήξει να δώσει η κυβέρνηση. Σε αυτούς οφείλουν οι κυβερνώντες να δώσουν μια ελάχιστη έστω ελπίδα, ότι κάτι αλλάζει επιτέλους, ότι οι θυσίες που έχουν υποστεί αναγνωρίζονται.

Και η κοινωνία και η πολιτική μας ζωή έχουν ανάγκη να τονωθεί και να αποκατασταθεί η κοινωνική δικαιοσύνη που είχε πληγεί βαρύτατα από πράξεις και παραλείψεις του παρελθόντος. Η κυβέρνηση έχει τώρα μια ευκαιρία στα χέρια της για να διορθώσει τις κοινωνικές αδικίες, που ας μην το ξεχνάμε, εξέθρεψαν σε μεγάλο βαθμό, την απαξία προς την πολιτική και τους πολιτικούς.  Ας μην την αφήσει να πάει χαμένη.

Η υπόθεση δεν αφορά μόνον την κυβέρνηση, αλλά είναι θέμα των παραγόντων της αγοράς.

Ενώ όλα έμοιαζαν απελπιστικά, ο χειμώνας ήταν ήπιος και με ελάχιστες εξαιρέσεις βοήθησε στη διατήρηση καλής διάθεσης παρά τις αντιξοότητες και τη μαυρίλα. Η άνοιξη μάλιστα ήρθε ταχύτερα και τα καλά νέα στον τουρισμό δίνουν μία ακόμη ελπίδα ότι μπορεί να αλλάξουμε πορεία με μεγαλύτερη ταχύτητα από εκείνη που περίμεναν ακόμη και οι πλέον αισιόδοξοι.

Το μοναδικό κλίμα είναι προφανώς το συγκριτικό πλεονέκτημα αυτού του τόπου για να διεκδικήσει με αξιώσεις ένα μεγαλύτερο μερίδιο από τη διεθνή τουριστική βιομηχανία, αρκεί να μη μείνει στην παραδοσιακή νοοτροπία. Το μεγάλο στοίχημα είναι η μεταμόρφωση των επιχειρηματικών σχεδίων, ώστε να διευρυνθεί η τουριστική σεζόν, αλλά και να αναβαθμισθεί το παρεχόμενο προϊόν. Δεν νοείται ασφαλώς να εγκαταλειφθούν οι παραδοσιακοί τροφοδότες της ελληνικής αγοράς, αλλά πρέπει να δοθεί βάρος και νέα στρατηγική στις ραγδαία αναπτυσσόμενες αγορές που παράγουν κάθε χρόνο μερικά εκατομμύρια νέους πλούσιους που διψούν για διακοπές στην Ελλάδα.

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν λαμπρά παραδείγματα νέων και παλιότερων επιχειρηματιών στον εν λόγω κλάδο που κάνουν θαύματα, αλλά μόνοι μπορούν να κάνουν ελάχιστα αν δεν εγκαταλειφθούν νοοτροπίες και πρακτικές της αρπαχτής, που συνοδεύουν συχνά τις προσπάθειες για την τόνωση της αγοράς. Τα μηνύματα είναι θετικά, αλλά, αν δεν σχεδιασθεί μια πολιτική με ορίζοντα και βάθος που θα κάνει ελκυστικό σε βάθος χρόνου το τουριστικό προϊόν, απλώς θα έχουμε εκμεταλλευθεί την αστάθεια που επικρατεί στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, χωρίς να οικοδομήσουμε σχέσεις για το μέλλον. Η υπόθεση δεν αφορά μόνον την κυβέρνηση, αλλά είναι πρωτίστως θέμα των παραγόντων της αγοράς να τολμήσουν, ξεπερνώντας (ορισμένοι εξ αυτών) τα στενά συντεχνιακά τους συμφέροντα, που συχνά τους εκθέτουν, τόσο οι... ανίερες σχέσεις με την τρόικα όσο και οι ειδικές αναφορές τους σε απαιτήσεις σε βάρος των εργαζομένων στον κλάδο.

Και αυτό γιατί ουδέποτε σ’ αυτόν τον τόπο έγινε ένας σωστός προγραμματισμός.

Πηγαινοέρχονται χιλιάδες βιογραφικά από εταιρεία σε εταιρεία άνευ λόγου, αιτίας και φυσικά αποδοχής. Και αυτό γιατί ουδέποτε σ’ αυτόν τον τόπο έγινε ένας σωστός προγραμματισμός των αναγκών της χώρας ανά ειδικότητα ώστε στη συνέχεια να ανοίξουν οι σχολές και οι θέσεις φοιτητών. Η λογική που επικρατούσε πάντα (λογική δεν τη λες) ήταν «βάλ’ τους όλους μέσα να είναι ικανοποιημένοι -τοπικές κοινωνίες, οικογένειες και φοιτητές- και μετά βλέπουμε». Και δυστυχώς, ήρθε το «μετά» και αυτό που βλέπουμε μόνο λύπη μάς προξενεί.
Οι δουλειές που υπάρχουν ακόμα και μέσα στην κρίση κρίνονται παρακατιανές για έναν πτυχιούχο ή απαιτούν άλλου τύπου εξειδίκευση από αυτή που έχει προσφερθεί σε χιλιάδες νέους αφειδώς. Ετσι, κανείς δεν καταδέχεται να πάει για μεροκάματο στις αγροτικές εργασίες. 

Και πώς να πας αν είσαι πτυχιούχος της Θεατρολογίας ή της Νομικής! Overqualified για τις προσφερόμενες θέσεις και χιλιάδες ακόμα Ελληνες με όνειρα στον μακρύ κατάλογο των ανέργων. Και γι’ αυτή την κατάσταση που δεν έχει να κάνει μόνο με την κρίση, αλλά είναι αποτέλεσμα της φαυλότητας του πολιτικού συστήματος, δεν μιλάει κανείς.

Κανείς δεν πρόκειται να αναλάβει την ευθύνη που κάψαμε το μέλλον σε δύο γενιές Ελλήνων, μεγαλώνοντάς τους με λάθος πρότυπα και φρούδες ελπίδες. Ούτε θα ζητήσει κανείς λογαριασμό για το δημόσιο χρήμα που δαπανήθηκε για σπουδές χωρίς αντίκρισμα και σύνδεση με την αγορά εργασίας, αλλά και τις οικογενειακές αποταμιεύσεις που επενδύθηκαν στο μέλλον των παιδιών τους.

Αμολημένοι όλοι σ’ αυτή την εργασιακή Σαχάρα, νέοι άπειροι, νέοι με κάποια εμπειρία, μεσήλικες και κάποιοι άλλοι λίγο πριν από τη σύνταξη, δεν έχουν πια να περιμένουν τίποτα. Γιατί, ακόμα κι αν γίνουν κάποιες επενδύσεις και ανοίξουν νέες δουλειές, αυτές θα έχουν να κάνουν είτε με υψηλή ειδίκευση σε νέες τεχνολογίες και υπηρεσίες είτε σε ανειδίκευτο εργατικό προσωπικό. Και φυσικά, με τους μνημονιακούς μισθούς.

Και η κοινωνία, λιανισμένη είναι.

Τα κόμματα που πλήρωσαν βαριά είναι τα δύο που διαχειρίστηκαν την κρίση, την οποία άλλωστε τα ίδια σε μεγάλο βαθμό προκάλεσαν, με τη σπάταλη πελατειακή πολιτεία τους. Για τα κόμματα αυτά θα μπορούσε κανείς να προσφύγει στον Ντοστογιέφσκι και να χρησιμοποιήσει με ερμηνευτική πρόθεση και ίσως με μια δόση υπερβολής τον τίτλο του «Εγκλημα και τιμωρία»: Πληρώνουν –όχι «υπέρογκα», όπως παραπονιέται συνεχώς ο κ. Βενιζέλος, αλλά όσο αξίζει στην ασυνέπειά τους– την ανευθυνότητα, την άνευ σχεδίων αλλά και αρχών διακυβέρνησή τους: Αυτοδιαψεύστηκαν, δεδομένου ότι άλλες ήταν οι προκαλπικές δεσμεύσεις τους (ποιος θυμάται πια τα «Ζάππεια 1, 2» κτλ.)· ανέχτηκαν να κυβερνούν καθ’ υπαγόρευση και υπό επιτήρηση· παρακολούθησαν σχεδόν αδιάφοροι και πάντως χωρίς σοβαρές αντιδράσεις τον κατεδαφιστικό χλευασμό του τόπου τους και του λαού του από ξένους ηγέτες και μίντια-καλλιεργητές ενός παιδαριώδους και προσβλητικού λαϊκισμού· συγκατένευσαν στην απαλλοτρίωση τμήματος της εθνικής κυριαρχίας (οι ίδιοι το έχουν επανειλημμένα ομολογήσει, με τηλεοπτική θλίψη). Και παρά τα εξουθενωτικά μέτρα που έλαβαν, τα οποία τσάκισαν την οικονομική και κοινωνική ραχοκοκαλιά της χώρας, κατάφεραν να πολλαπλασιαστούν ιλιγγιωδώς οι άνεργοι (μα πού να πήγε εκείνο το «καμία οικογένεια με δύο άνεργους» του κ. Παπανδρέου), να πληθύνουν τα λουκέτα, να βαθύνει η ύφεση, να καταντήσει φάντασμα το κοινωνικό κράτος, να απαξιωθεί οτιδήποτε δημόσιο, υλικό και άυλο. Και να ανατεθεί η καθημερινή υπεράσπιση όλων αυτών στον θλιβερό κ. Γεωργιάδη και στον αναιτίως σίγουρο για το μέγεθός του κ. Βορίδη. Δύο κεντροδεξιούς από κούνια.

Αυτοί λοιπόν που από τηλεοπτική και πάλι συμπόνια δηλώνουν ότι συμπάσχουν και ότι υποκλίνονται στον λαό τιμώντας το θυσιαστικό του φρόνημα, και ταυτόχρονα βεβαιώνουν ότι έχουν τον τρόπο να αντιμετωπίσουν την ολονέν διαβρωτικότερη «εθνική κατάθλιψη», κατόρθωσαν να παγιωθεί η απογοήτευση. Μια απογοήτευση που στους πιο αδύναμους κοινωνικούς χώρους έλαβε τα γνωρίσματα της απόγνωσης και αποτυπώνεται και στο αστυνομικό δελτίο, όταν η αυτοκτονία δηλώνεται σαν αυτοκτονία και όχι σαν ατύχημα, για λόγους κοινωνικούς και εκκλησιαστικούς. Αυτά όμως είναι «λαϊκισμός». Και μάλλον περιττός. Αφού έτσι κι αλλιώς υπήρξε τιμωρία, αποτυπωμένη στα δημοσκοπικά ποσοστά. Αλλά και στη (συνεχιζόμενη) φυγή βουλευτών και στελεχών των δύο συγκυβερνητικών κομμάτων, που απέδρασαν προς τα δεξιά, τα ακροδεξιά, τα κεντροδεξιά ή τα κεντροαριστερά για να συμπήξουν νέο κόμμα. Ετσι, μέσα σε δυο–τρία χρόνια προστέθηκε μια ντουζίνα άδεια ονόματα–κόμματα στην κονιορτοποιημένη πολιτική γεωγραφία. «Εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω», θα έλεγαν οι πολιτικοί. Γιατί και η κοινωνία, λιανισμένη είναι.

Ένας Θεός ξέρει τι θα κάνουμε έτσι και μας λασκάρουν τα λουριά.

 Γι' αυτό και πριν αρχίσουμε να βρίζουμε και να μιλάμε για συνωμοσίες και άλλα τέτοια, καλό θα είναι να αναρωτηθούμε μήπως κι έχουν δίκιο, γιατί με τα μυαλά που κουβαλάμε ένας Θεός ξέρει τι θα κάνουμε έτσι και μας λασκάρουν τα λουριά.

Κι ας ξεκινήσουμε από τους Συριζαίους που φιλοδοξούν να γίνουν βεζίρηδες στη θέση του βεζίρη. Τους ακούς να διαλαλούν τι θα κάνουν όταν έρθουν στην εξουσία κι αναρωτιέσαι πώς γίνεται να αμφισβητούν το πρωτογενές πλεόνασμα, τη στιγμή που η εκπλήρωση των υποσχέσεών τους συνεπάγεται εξαιρετική δημοσιονομική άνεση. Μόλις προχθές ο Λαφαζάνης επαναβεβαίωσε ότι θα επαναφέρουν στο Δημόσιο όλους τους απομακρυνθέντες, ακόμη και όσους είχαν παρανομήσει.

Και βλέπεις και την κυβερνώσα Νέα Δημοκρατία να συμπεριφέρεται σαν να διαθέτει αυτοδυναμία και ρητή εντολή του εκλογικού σώματος να επαναφέρει τη χώρα στην κωμικοτραγική κατάσταση της καραμανλικής 6ετίας, μοιράζοντας χρήμα και οφίτσια σε όποιους και όσους οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή κατάντια της.

Αλλά εδώ που τα λέμε δεν είναι μόνο οι ξένοι που δεν τους εμπιστεύονται. Είμαστε κι όλοι εμείς, οι ψηφοφόροι, που δεν τους παίρνουμε στα σοβαρά, όπως αποδεικνύεται από τη δημοσκοπική πορεία τους από το 2012 και μετά. Οταν τα κόμματα της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ παραμένουν καθηλωμένα γύρω στο 20% και κανένα δεν δείχνει ικανό να αποκτήσει τη δυναμική εκείνη που θα διαμορφώσει την εντύπωση ότι το εκλογικό σώμα εμπιστεύεται σε αυτά τη μελλοντική πορεία της χώρας, τότε είναι προφανές πως ούτε ο Σαμαράς ούτε ο Τσίπρας έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού.

Ας μην τα βάζουμε, λοιπόν, με τους ξένους, οι οποίοι στο κάτω κάτω έχουν κι έναν λόγο παραπάνω να μη μας εμπιστεύονται. Εμείς τους δίνουμε το δικαίωμα. Οι πολιτικοί με τον τρόπο που πολιτεύονται και εμείς με τη δυσπιστία που τους περιβάλλουμε. Απλά πράγματα.  (ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)

Επί της ουσίας φαίνεται ότι δεν γίνεται τίποτε.

Επί χρόνια συζητάμε  για τη μεταρρύθμιση του κράτους, για τη μείωση της γραφειοκρατίας, για απλοποίηση των διαδικασιών, αλλά επί της ουσίας φαίνεται ότι δεν γίνεται τίποτε. Νόμοι ψηφίζονται, αποφάσεις βγαίνουν, αλλά το τέρας της γραφειοκρατίας παραμένει αλώβητο όπως φαίνεται.

Όσες επιφυλάξεις κι αν υπάρχουν για την ηθική ακεραιότητα αυτών που ασκούν εξουσία, η καθιέρωση αλλεπάλληλων γραφειοκρατικών στρωμάτων για την προστασία, υποτίθεται, του δημοσίου συμφέροντος, καταντά στο τέλος να προκαλεί πολύ μεγαλύτερες απώλειες χρημάτων, με τέτοια κατασπατάληση ανθρώπινων πορων. Υπάλληλοι που θα μπορούσαν να απασχολούνται δημιουργικά σε άλλες θέσεις,εξαντλούνται στο μάζεμα υπογραφών, ή στην ταλαιπωρία των πολιτών. Το έχουμε ζήσει όλοι μας, όταν αναγκαζόμαστε να προσφύγουμε σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία.

Αν δεν εξοντώσουμε όμως αυτό το γραφειοκρατικό τέρας δεν πάμε πουθενά. Ποιος έλληνας και πολύ περισσότερο ξένος θα επενδύσει στη χώρα μας, όταν ξέρει ότι  για να φτάσει κάποια στιγμή να λειτουργήσει η όποια επιχείρηση, πρέπει να υποστεί πρώτα τα πάνδεινα, να ξοδέψει χρόνο και χρήμα για να ξεπεράσει το βάλτο της γραφειοκρατίας.

Ας βρεθεί λοιπόν επιτέλους ένας υπουργός που θα αποφασίσει, ακόμα και με προσωπικό κόστος, αντί να ψηφίζει νέους νόμους να καταργεί  τις ρυθμίσεις που επί δεκαετίες συσσωρεύονται, για ιδιοτελείς και  ψηφοθηρικούς κυρίως λόγους και να κάνει τη ζωή όλων μας πιο εύκολη. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψει την Αμερική. Αρκεί να επενδύσει στην κοινή λογική και τις εμπειρίες άλλων χωρών, που έχουν λύσει παρόμοια προβλήματα εδώ και δεκαετίες.