Εν μέσω μιας πρωτοφανούς κακοφωνίας πορεύεται η χώρα προς ευρωεκλογές.

Εν μέσω μιας πρωτοφανούς κακοφωνίας πορεύεται η χώρα προς ευρωεκλογές. Το πολιτικό σύστημα και εμφανίζεται και τύποις είναι πολυθρυμματισμένο. Αλλά παρά την προσπάθεια να δημιουργηθούν διαχωριστικές γραμμές στη βάση των συμβατικών ή έστω παραδοσιακών αξόνων αντιπαραθέσεως, στην ουσία η σύγκρουση εξελίσσεται μεταξύ «καθεστωτικών» και «αντικαθεστωτικών» δυνάμεων.

Κάποιοι ενδεχομένως θα θεωρήσουν τη διάκριση «αυθαίρετη», θα επιθυμούσαν ένα διαχωρισμό μεταξύ «ευρωπαϊκών» και «αντιευρωπαϊκών» κομμάτων. Αλλά οι μεταλλάξεις του κ. Αλέξη Τσίπρα –παρά τη γενικότερη ασυναρτησία του κόμματος αυτού και τις αντιδράσεις των διαφόρων συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ– αναίρεσαν εν μέρει μία διάκριση της μορφής αυτής. Από την πληθώρα των παλαιών κομμάτων και όσων ανέκυψαν μετά τις εκλογές του 2012, μόνο το ΚΚΕ είναι σαφέστατα «αντιευρωπαϊκό».

Η νέα μορφή αντιπαραθέσεως, που καλώς ή κακώς έχει εισαχθεί στην πολιτική ζωή της χώρας, οδηγεί σε παράδοξες ωσμώσεις, αναιρετικές παλαιοτέρων διακρίσεων –όπως λόγου χάρη μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς– και καθιστούν εφικτές συγκλίσεις που θεωρούνταν ανορθόδοξες έως πριν από μία τετραετία.

Η αδιανόητη, στο παρελθόν, συνύπαρξη της Ν.Δ. με το ΠΑΣΟΚ πήρε μορφή περίπου ταυτίσεως την τελευταία διετία. Παραδοσιακοί ψηφοφόροι της Δεξιάς, που συντάσσονται με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, την νεοϊδρυθείσα Ενωση για τον Λαό και την Πατρίδα, ακόμη και ο ΛΑΟΣ, και άλλοι μικρότεροι σχηματισμοί, συγκλίνουν με τον ΣΥΡΙΖΑ σε κάποια σημεία ως προς το θέμα της αντιμετωπίσεως του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας. Η Χρυσή Αυγή κινείται στη γραμμή μιας λογικής αντισυστημικής.

Πώς θα βοηθηθούν οι άνεργοι που είναι εκτός δουλειάς για περισσότερο από 12 μήνες .

Ποιοι είναι πρώτ' απ' όλους αυτοί που έχουν πληγεί περισσότερο από την οικονομική κρίση; Δεν είναι οι άνεργοι; Δεν είναι εκείνοι που δεν έχουν δουλειά και θέλουν μόνο λίγα χρόνια για να συμπληρώσουν τα συντάξιμα έτη; Δεν χτυπήθηκαν οι νέοι που δεν μπορούν να βρουν δουλειά και είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν ωρομίσθιοι, με μπλοκάκι, χωρίς ασφάλιση και χωρίς ένσημα προσφέροντας μαύρη εργασία για να βγάλουν τα προς το ζειν;
 
Δεν πρέπει να τίθεται καν συζήτηση για την αναγκαιότητα στήριξης και διανομής του πλεονάσματος σε όσους έχουν τις μεγαλύτερες και πιο πιεστικές ανάγκες.
 
Πώς όμως πρέπει να μοιραστεί το πρωτογενές πλεόνασμα; Πρέπει να το κάνουμε... κόλυβα και να το μοιράσουμε χωρίς στρατηγική χωρίς να έχουμε υπολογίσει πώς μπορεί να αποκτήσει πολλαπλασιαστική δύναμη; Τι θα κάνουν όσοι πάρουν αύξηση 50 ευρώ; Θα αγοράσουν πιθανώς περισσότερα καταναλωτικά αγαθά. Εχει αποδειχθεί όμως ότι η αύξηση της ζήτησης δεν δημιουργεί ανάπτυξη και δεν οδηγεί σε ανάκαμψη.
 
 Θα πρέπει να διανεμηθεί μόνο ένα μικρό μέρος του πρωτογενούς πλεονάσματος και με το υπόλοιπο να δημιουργηθεί ένα μικρό αποθεματικό για το μέλλον.
 
Πώς θα αξιοποιηθεί το πλεόνασμα για να ανοίξουν νέες θέσεις εργασίας; Πώς θα βοηθηθούν οι άνεργοι που είναι εκτός δουλειάς για περισσότερο από 12 μήνες και δεν εισπράττουν ούτε καν επίδομα;
 
Αν δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα ευκαιριακά και να μιλάμε σε λίγο καιρό για ακόμη μια χαμένη ευκαιρία το πλεόνασμα θα πρέπει να κατευθυνθεί σε ό,τι επανεκκινεί την ανάπτυξη. Θα πρεπει για παράδειγμα να μειωθούν οι εισφορές για να δημιουργηθούν κίνητρα στις επιχειρήσεις να προχωρήσουν σε προσλήψεις. Και αν μη τι άλλο, οι αποφάσεις δεν πρέπει να ληφθούν ερήμην της κοινωνίας και των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Για το θέμα της διανομής του πρωτογενούς πλεονάσματος θα μπορούσε να γίνει μια ανοιχτή συζήτηση στη Βουλή, όπου θα ακουστούν τα εκατέρωθεν επιχειρήματα και θα επιλεγούν οι καλύτερες λύσεις. 
 

Τότε η πατρίδα θα αρχίσει να βλέπει Θεού πρόσωπο…

Ο «χαμός» που διαδραματίζεται με τους αντιμαχόμενους υποψηφίους σε όλη τη χώρα δείχνει ότι ζούμε πάλι σε εποχές «Μαυρογιαλούρου». Και ότι οι πολλοί από τους διεκδικητές δήμων και περιφερειών ανήκουν όχι στους νέους αλλά στους… «γέρους όλων των ηλικιών»…

Η ΔΟΛΙΑ Ελλάδα όμως -αυτό το αιώνιο λίκνο της δημοκρατίας και του πολιτισμού- χρειάζεται, σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να την κουμαντάρουν τολμηροί μεταρρυθμιστές, ασυμβίβαστοι πολεμιστές, εν ανάγκη και μάρτυρες. Οχι όμως απόβλητα της κομματικής κρεατομηχανής. Ας μην ξεχνάμε, εμείς οι Ελληνες, ότι ιστορία της δημοκρατίας και του πολιτισμού είναι και το μαρτυρολόγιο κάποιων μπροστάρηδων της πολιτικής και των ιδεών…

ΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ των κομμάτων εξουσίας (σημερινών και αυριανών), αν και δέσμιοι της ξένης κατοχής και σκουριασμένων «αρχών», οφείλουν να θυμούνται κάποιους τολμητίες που κακόπαθαν όταν έδωσαν δυνατές στροφές στην ιστορία μας: Ο Αναξαγόρας και ο Αρίσταρχος καταδικάστηκαν σε θάνατο για τις αντικαθεστωτικές ιδέες τους. Ο Δημόκριτος παραμερίστηκε και διώχτηκε για τα φιλελεύθερα κηρύγματά του. Ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο γιατί «έσπειρε καινά δαιμόνια» στη νεολαία. Η Υπατία λιντσαρίστηκε γιατί δίδασκε επαναστατικές γνώσεις. Ο Σενέκας υποχρεώθηκε από τον Νέρωνα να αυτοκτονήσει γιατί ήταν οπαδός του Δημόκριτου... Δύο φωτισμένοι δάσκαλοι, ο Βενιαμίν Λέσβιος και ο Θεόφιλος Καΐρης, κυνηγήθηκαν ή σάπισαν στις φυλακές ως «άθεοι» επειδή δίδασκαν οδυνηρές αλήθειες. Ο δε τελευταίος ρασοφόρος που σήκωσε ανάστημα στο δουλοπρεπές κατεστημένο και στην ξένη κατοχή ήταν ο αείμνηστος αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, που και αυτός πλήρωσε με τη ζωή του το... ζορμπαλίκι του!..

ΜΕΡΙΚΟΥΣ τέτοιους καζαντζακικούς «Ζορμπάδες», αποφασισμένους να πέσουν στη φωτιά, χρειάζεται σήμερα η πατρίδα. Και όχι κομψευόμενους χορευταράδες, μήτε κομματικούς καρεκλοκένταυρους, μήτε φαύλους Μαυρογιαλούρους.

ΕΙΝΑΙ βέβαιο ότι η πατρίδα θα βρει φωτισμένους ηγέτες. Θα τους αποκτήσει, χάρη στην επαναστατική ψήφο του Μαΐου και χάρη στις αμέσως επόμενες εθνικές εκλογές, όταν οι Ελληνες ψηφοφόροι, με... ακομμάτιστα ανακλαστικά, θα επιλέξουν από τα ψηφοδέλτια και θα στείλουν στη Βουλή τους πιο ικανούς, πιο καθαρούς και πιο αγνούς πατριώτες, ανεξάρτητα σε ποια παράταξη αναγκαστικώς στεγάζονται. Αν το ποσοστό των «καθαρών» και φωτισμένων βουλευτών αποβεί ανατρεπτικό των ισορροπιών ώστε να σχηματιστούν κυβερνήσεις εθνικής συνεργασίας, τότε η πατρίδα θα αρχίσει να βλέπει Θεού πρόσωπο… (Αναδημοσιευση )

Τα χλωρά καίγονται μαζί με τα ξερά…

Η κυβέρνηση οφείλει να αναθεωρήσει την πολιτική της προς τους παραγωγούς για έναν και μόνο λόγο. Η ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα θα φέρει στην Ελλάδα την πολυπόθητη αλλαγή κλίματος και την αειφόρο ανάπτυξη. Αν πετύχουμε την αυτάρκεια στα αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα θα έχουμε μια σταθερή βάση για την ανάπτυξη της χώρας. Γι’ αυτό η φορολογική ελάφρυνση, η πάταξη της γραφειοκρατίας και η απόδοση κινήτρων πρέπει να είναι οι πρώτες προτεραιότητες της κυβέρνησης. Εκτός αυτού θα έχουμε αισθητή μείωση της ανεργίας, ενδυνάμωση της υπαίθρου, διακοπή διαρροής συναλλάγματος και ενίσχυση της παραγωγής της χώρας.

 

Εκτός αυτών αν αλλάξει η ψυχολογία και το κλίμα σ’ αυτόν τον επιβαρυμένο κλάδο αυτομάτως θα επέλθει και αλυσιδωτή αλλαγή κλίματος και στους υπόλοιπους κλάδους της οικονομίας. Θα κινηθεί το εμπόριο, ο τουρισμός και γενικότερα θα φανεί ότι μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας. Μπορεί κάποιος να θεωρήσει «λαϊκίστικη» την προσέγγιση, όμως είναι η πραγματικότητα. Η φύση της δουλειάς και οι συνθήκες ζωής των ανθρώπων του πρωτογενή τομέα είναι τόσο διαφορετική από τις υπόλοιπες εργασίες, ακόμη και τις πιο σκληρές που κανείς δεν μπορεί να πει ότι ο κλάδος αυτός είναι ευνοημένος. 

Το γεγονός ότι τα προηγούμενα χρόνια έγιναν εγκλήματα όσον αφορά τις επιδοτήσεις και τα πριμ δεν πρέπει να ισοπεδώνει τις καταστάσεις και να μετατρέπει όλους τους παραγωγούς σε υπόλογους. Στο κάτω κάτω  τα δεδομένα υπάρχουν και όσοι δεν τήρησαν τις προδιαγραφές να λογοδοτήσουν. Στην Ελλάδα πληρώνουμε πρώτα την ατιμωρησία, την διαφθορά και στο τέλος που τα χλωρά καίγονται μαζί με τα ξερά…

Η ανάπτυξη δεν θα 'ρθει από τον... ουρανό.

Να δούμε ως χώρα και να αντιμετωπίσουμε με αναπτυξιακό πνεύμα τα προβλήματα των αγροτών. Λεφτά δεν μπορούμε να «μοιράσουμε», αλλά οφείλουμε να προχωρήσουμε σε διαρθρωτικές παρεμβάσεις. Πρώτον, να κάνουμε την αγροτική παραγωγή πιο ανταγωνιστική, μειώνοντας το κόστος παραγωγής, που σημαίνει μικρότερο ΦΠΑ στα γεωργικά εφόδια, μείωση αγροτικού ρεύματος και θέσπιση αγροτικού πετρελαίου κίνησης. Δεύτερον, να αντιμετωπίσουμε -επιτέλους- το θέμα των «μεσαζόντων», το ζήτημα της κατάρτισης των αγροτών, το φαινόμενο των «ελληνοποιήσεων» στα αγροτικά προϊόντα, το «ενιαίο μητρώο εμπόρων αγροτικών προϊόντων», το θέμα της «αγροτικής ασφάλισης» κ.λπ. Και τρίτον, χρειάζεται μια δίκαιη φορολόγηση. Ναι «στην τήρηση στοιχείων» από τους αγρότες, αλλά ο ενιαίος φορολογικός συντελεστής (13%) δεν συνάδει με τη θεμελιώδη αρχή της προοδευτικής φορολόγησης.

 Να επιβαρύνεται το ίδιο αυτός που έχει εισόδημα 20.000 ευρώ με αυτόν που έχει 200.000 ευρώ! Ούτε τα «τεκμήρια» αποτελούν λύση. Η ανάπτυξη δεν θα 'ρθει από τον... ουρανό, ούτε μόνο με μεγάλες επενδύσεις από το εξωτερικό, που προφανώς χρειαζόμαστε. Πρέπει κι εμείς με «έξυπνες παρεμβάσεις» να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητα των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της ελληνικής γεωργίας. Ετσι θα κάνουμε βήματα προς την ανάκαμψη, θα αναχαιτίσουμε την ανεργία και θα ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης...

Ξεπήδησαν καμιά δεκαριά νέα σχήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων μυρίζουν ναφθαλίνη.

Η τετραετία της κρίσης ήλθε και σάρωσε όλους αυτούς και διέλυσε ταυτοχρόνως το κομματικό σύστημα με τις ισορροπίες του όπως το ζήσαμε για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Μέσα σε αυτή την καταιγίδα της αμφισβήτησης ξεπήδησαν καμιά δεκαριά νέα σχήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων μυρίζουν ναφθαλίνη και ορισμένα συνδέονται ευθέως με τον υπόκοσμο, τη νύχτα και ενίοτε με αίμα.

Στην πορεία προς τις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση και με δεδομένη τη δύσκολη θέση των κομμάτων της κυβερνητικής πλειοψηφίας να δώσουν χρίσμα και τα αλαλούμ του ΣΥΡΙΖΑ επανεμφανίζονται στο προσκήνιο διάφοροι δήθεν ανεξάρτητοι παντός καιρού, αν και στην πραγματικότητα πρόκειται για καραμπινάτες περιπτώσεις πλήρως εξαρτημένων. Ορισμένοι μάλιστα υιοθετήθηκαν ήδη, ασχέτως αν προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν περισσότερα προβλήματα από όσα υποτίθεται ότι θα έλυναν.

Το δράμα των κομμάτων πρωτίστως της κυβερνητικής συνεργασίας είναι ότι δεν τολμούν να μιλήσουν ανοικτά για τις θέσεις τους και να υποδείξουν ευθέως και χωρίς αναστολές τα στελέχη που θα τις υπηρετήσουν. Αν έτσι φοβισμένοι πάνε στις εκλογές αφήνοντας χώρο στους αυτόκλητους «επιτήδειους ουδέτερους», το μόνο που κάνουν είναι να υπονομεύουν το δικό τους μέλλον και να αφήνουν κενά που θα καλύψουν οι δήθεν εχθροί του συστήματος που είναι χειρότεροι από το... σύστημα.

Στις δημοσκοπήσεις οι πολίτες αποδοκιμάζουν τη μικροκομματική τακτική των «ημετέρων» και τους αποστειρωμένους και αναζητούν προσωπικότητες με κύρος και... αποτύπωμα στη ζωή για να τους στηρίξουν, αλλά δεν αποκλείουν την ανάδειξή τους μέσα από τα κόμματα. Αν το αντιληφθούν οι ηγεσίες των κομμάτων, ας τολμήσουν να κάνουν και τις ανάλογες επιλογές χωρίς φοβίες.

Η προεκλογική περίοδος, , καταλήγει να είναι μια περίοδος αναστατώσεων και διχασμού.

Τα κόμματα ορίζουν υποψηφίους και αυτά αναμετρώνται, αυτά δοκιμάζονται, όχι τα προγράμματα των υποψήφιων τοπικών αρχόντων. Πίσω από την επιφάνεια των σχεδίων, των νέων ιδεών κρύβεται η γνωστή πελατειακή αγορά της πολιτικής συναλλαγής.

Μυστικές σφυγμομετρήσεις (στην ουσία για το προβάδισμα των κομμάτων), αντιπαραθέσεις και συνεχείς επιθέσεις στους κομματικούς αντιπάλους. Τέλος δεν έχουν οι αναδιφήσεις στο παρελθόν των ανταγωνιστών, προκειμένου να βγει στο άπλετο φως και ενώπιον των ψηφοφόρων όλο το «σκοτεινό» παρελθόν τους. Κάποιος κατηγορεί τους λοιπούς για λαϊκισμό ή έλλειψη σεβασμού της πόλης όπου θέλουν να υπηρετήσουν. Αλλος επιδίδεται σε βίαιες κατεδαφιστικές πολεμικές διανθισμένες με χαρακτηρισμούς χαμαιτυπείου. Αμφότερες οι πλευρές απορρίπτουν και αμαυρώνουν ό,τι θα μπορούσε να εκληφθεί ως θετικό για τον ανταγωνιστή. Δεν ασκούν εποικοδομητική κριτική, δεν προβάλλουν επιχειρήματα, απλώς κατακρίνουν τον αντίπαλο για ανικανότητα και ακαταλληλότητα.

Οι ψηφοφόροι από την πλευρά τους, που άθελα καταπίνουν λόγια καρυκευμένα με δηλωτικές του περιεχομένου τους φωτογραφίες, έχουν την ψευδαίσθηση πως θα εκφράσουν τη ελεύθερη βούλησή τους, όταν στην πραγματικότητα το πιθανότερο είναι να βρεθούν παγιδευμένοι στην εικόνα των υποψηφίων που κατασκευάστηκε από τα επιτελεία τους, και να επικυρώσουν, να νομιμοποιήσουν μία επιλογή που έγινε στην ουσία από άλλους· από τους εκλογικούς μηχανισμούς και τα δίκτυά τους.

Η προεκλογική περίοδος, αντί να είναι ένας αθόρυβος, ευπρεπής χρόνος περισυλλογής, ατομικής και συλλογικής ευθύνης, καταλήγει να είναι μια περίοδος αναστατώσεων και διχασμού, πολιτικών ανταγωνισμών και αντιπαραθέσεων, τόσο απαραμείωτων, ώστε δίπλα τους κάθε άλλο φαντάζει ασθενές. Το βασικό αντικείμενο της προεκλογικής συζήτησης, το παρόν και το μέλλον της κάθε περιοχής, τα προβλήματα των τοπικών κοινωνιών περνούν σε δεύτερη μοίρα.