Πάνε από το κακό στο χειρότερο.

Οταν μια χώρα ζει επί τριάμισι χρόνια υπό καθεστώς οικονομικής επιτήρησης και η κυβέρνηση έχει υποβάλει τους πολίτες σε εξουθενωτική λιτότητα, το πρώτο που θ΄ ανέμενε κανείς να έχει εξασφαλιστεί είναι ο περιορισμός της σπατάλης και η αποτροπή της διασπάθισης δημοσίου χρήματος. Και είναι απαράδεκτο ότι στον ΕΟΠΥΥ αδυνατούν δυστυχώς να το επιτύχουν, αν και το μόνο που χρειάζεται να κάνουν οι διοικούντες είναι να ελέγχουν τις δαπάνες. Προφανώς ούτε και γι΄ αυτό δεν είναι ικανοί.

Υποτίθεται ότι ο αυστηρός έλεγχος των δαπανών στον τομέα της Υγείας είναι από τα πρώτα μέτρα που υιοθετήθηκαν μετά την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου. Αλλωστε, ήταν κοινό μυστικό πού έπασχε το σύστημα. Ούτε ιδιαίτερες μελέτες χρειάζονταν ούτε επαναστατικές μεταρρυθμίσεις. Ενας στοιχειώδης έλεγχος σε κάποιους προβληματικούς τομείς και τίποτα περισσότερο.

Αλλά φτάσαμε στο 2013, τα οικονομικά του ΕΟΠΥΥ πάνε από το κακό στο χειρότερο, η χρηματοδότηση του συστήματος συνεχώς περιορίζεται, αλλά η ανυπαρξία αποτελεσματικού ελεγκτικού μηχανισμού συνεχίζεται. Οι νοσηλείες ασφαλισμένων στο εξωτερικό είναι ουσιαστικά ανεξέλεγκτες, ακόμη και για περιπτώσεις που μπορούν ν΄ αντιμετωπιστούν και στην Ελλάδα.

Και ταυτόχρονα ίδια και χειρότερη είναι η κατάσταση στη χορήγηση των αναπηρικών αμαξιδίων και βοηθημάτων, όπου οι έρευνες που έγιναν κατέληξαν στη διαπίστωση ότι ο έλεγχος είναι ανύπαρκτος και ένας περιορισμένος αριθμός γιατρών είναι σε θέση να δρα χωρίς να υπόκειται στην εποπτεία κάποιας αρμόδιας γι΄ αυτό υπηρεσίας.

Προφανώς κάποια μέτρα θα ληφθούν και ας ελπίσουμε ότι θ΄ αποδειχθούν αποτελεσματικά. Μόνο που το ερώτημα θα παραμένει και θα περιμένει απάντηση: θα βρεθεί κάποτε δημόσιος τομέας για τον οποίο θα διαπιστωθεί ότι λειτουργεί υποδειγματικά;

Θα αντέξει μέχρι τότε η κοινωνία.

ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ στη διάρκεια των τριάμισι ετών του μνημονίου ακούσαμε τους εκάστοτε κυβερνώντες να διακηρύσσουν ότι θα αντισταθούν στις πιέσεις των δανειστών; Πόσες φορές μας πήραν τα δάκρυα από το δράμα βουλευτών που αναγκάζονταν να ψηφίσουν επαχθή μέτρα, διαβεβαιώνοντας ότι είναι τα τελευταία; Είναι τόσες οι φορές, όσες και οι πληγές που μετρά η καθημαγμένη ελληνική κοινωνία. 

Ας είμαστε λοιπόν ειλικρινείς. Ουδείς περιμένει ότι η παρούσα κυβέρνηση θα πράξει εκείνο που δεν τόλμησαν -όταν μάλιστα μπορούσαν...- οι προηγούμενες. Να συγκρουσθεί δηλαδή μέχρι τελικής ρήξης με την τρόικα, αναλαμβάνοντας την ευθύνη και για τα επίχειρα. 

Εκείνο που στην πραγματικότητα επιδιώκει ο πρωθυπουργός είναι να κερδίσει χρόνο, μεταθέτοντας την απαίτηση των δανειστών για πρόσθετες περικοπές μετά την επίλυση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Κι αυτό γιατί, αν το νέο «κούρεμα» προηγηθεί των αποφάσεων για το δημοσιονομικό κενό του 2014, τότε πιθανότατα δεν θα χρειασθούν νέα μέτρα, τουλάχιστον σε εκτεταμένη μορφή. 

Ομως, ο Απρίλιος, οπότε και θα ληφθούν οι οριστικές αποφάσεις για το χρέος, είναι ακόμη πολύ μακριά. Θα αντέξει μέχρι τότε η κοινωνία - και η κυβέρνηση;

Δεν περνάμε τις πιο ευτυχισμένες μέρες ως χώρα και ως πολίτες .

Δεν περνάμε τις πιο ευτυχισμένες μέρες ως χώρα και ως πολίτες αυτή την περίοδο. Παρόλο που υπάρχουν αριθμητικές, αλλά και αντικειμενικές, ενδείξεις ότι έχουν γίνει κάποια βήματα βελτίωσης στα μακροοικονομικά, οι κλυδωνισμοί που απειλούν τη σταθερότητα της κυβέρνησης και ταυτόχρονα την πορεία προς την ανάκαμψη, είναι αισθητοί. Περίεργο, αλλά και κακό, γιατί στα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων επικρατεί η πεποίθηση ότι η Ευρώπη στο σύνολό της βγαίνει από την κρίση. Που σημαίνει ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να μην παρακολουθεί τις τάσεις της οικονομίας στο διεθνές περιβάλλον, άρα η ιδιαιτερότητα των προβλημάτων της καθίσταται αυταπόδεικτη. Και αυτό σαν δεδομένο εξασθενεί πολιτικά και οικονομικά τη διαπραγματευτική επιχειρηματολογία της απέναντι στους δανειστές της.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι κλυδωνισμοί οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην πίεση που αισθάνονται οι πολίτες γενικά λόγω της παρατεταμένης κακής οικονομικής κατάστασης. Ειδικά στη σημερινή συγκυρία, την αισθάνονται πάρα πολύ έντονα τα μεσοαστικά στρώματα που στήριζαν το σύστημα και τώρα διαπιστώνουν ότι απειλείται πλέον πολύ σοβαρά το βιοτικό τους επίπεδο καθώς επιβαρύνονται υπέρμετρα από υποχρεώσεις και φόρους. Αυτή η τάξη των πολιτών εκπέμπει τώρα τη δυσφορία της με όλους τους δυνατούς τρόπους και τα μηνύματά της κατακλύζουν τους αιθέρες. Αλλά οι κλυδωνισμοί οφείλονται επίσης στους άστοχους χειρισμούς της κυβέρνησης τις τελευταίες εβδομάδες.

Είτε γιατί οι κακές διαθέσεις των μεσοαστικών στρωμάτων την πανικόβαλαν, είτε γιατί βλέπει μπροστά της αδιέξοδα, είτε επειδή για λόγους έλλειψης βούλησης και ικανότητας αδυνατεί να προωθήσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στον δημόσιο τομέα, είτε τέλος, γιατί εξαιτίας λανθασμένων εκτιμήσεων, η Αθήνα προκάλεσε ένα κλίμα έντασης με την τρόικα που ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι δεν θα μπορούσε να οδηγήσει στην πολιτική διαπραγμάτευση με τους δανειστές, όπως επιθυμούσε. Τουλάχιστον όχι τώρα, κάτι που λογικά θα έπρεπε να είχαν προβλέψει αυτοί που εισηγούνται και οι άλλοι που παίρνουν τις αποφάσεις στο κυβερνητικό επιτελείο.

Οι εορτασμοί των εθνικών επετείων έχουν ως βασικότερη επιδίωξή τους ν' αναδείξουν την ομοψυχία του λαού.

Υποτίθεται ότι οι εορτασμοί των εθνικών επετείων έχουν ως βασικότερη επιδίωξή τους ν' αναδείξουν την ομοψυχία του λαού και την αποφασιστικότητά του ν' αντιμετωπίζει ενωμένος τις όποιες προκλήσεις προκύψουν. Στην περίπτωσή μας συμβαίνει πλέον το αντίθετο. Αποτελούν μία ακόμη ευκαιρία για ν' αναδείξουμε τις διαφορές μας.

Τι σόι εορτασμός είναι αυτός όταν στην κορυφαία, υποτίθεται, εκδήλωσή του μετέχει μόνο το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας; Και ποια είναι η επιδεικνυόμενη τιμή όταν ο καθένας τής προσδίδει διαφορετικό νόημα κι όταν είμαστε ανίκανοι να συμφωνήσουμε ακόμη και στο "ποιος είπε το "όχι""; 'H ποια η συμμετοχή του κοινού όταν πρέπει να παραμένει σε απόσταση ασφαλείας από τους παρελαύνοντες;

Τα ίδια και χειρότερα δεν συμβαίνουν, άλλωστε, και με τον εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου; Ο καθένας τη δική του ερμηνεία για τα γεγονότα, ο χώρος φτάνει να θυμίζει, λόγω μικροπωλητών, πανηγύρι, οι κουκουλοφόροι στήνουν κάποια στιγμή το δικό τους, οι μετέχοντες στην πορεία δεν θυμίζουν πια ποτάμι αλλά ρυάκι και χρόνο με τον χρόνο ο εορτασμός απαξιώνεται.

Γι' αυτό και κάποια στιγμή θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι αν θέλουμε να δίνουμε νόημα και περιεχόμενο σε γεγονότα που έχουμε ανακηρύξει σε εθνικές επετείους, θα πρέπει ν' αναζητήσουμε άλλους τρόπους. Αυτοί που έχουμε εξάντλησαν την όποια χρησιμότητά τους. Αν υποθέσουμε ότι είχαν ποτέ κάποια...

Όποιος έχει λεφτά θα σώζει την παρτίδα, για τους άλλους έχει ο Θεός…

Μπορεί οι βουλευτές και τα στελέχη της συγκυβέρνησης να διατρανώνουν την αταλάντευτη απόφασή τους να μην ψηφίσουν νέα μέτρα, αλλά φρόντισαν να αποδεχτούν όσα έπρεπε στην ώρα τους, νομοθετώντας τους προηγούμενους μήνες ρυθμίσεις που θα τινάξουν το σύστημα στον αέρα. Από την πρώτη μέρα του νέου έτους, για παράδειγμα, περισσότερο από 100.000 συνταξιούχοι που είναι κάτω από 65 ετών θα σταματήσουν να παίρνουν το ΕΚΑΣ, το οποίο θα δίνεται από τα 65 και πάνω και μάλιστα με εισοδηματικά κριτήρια.
Το ήδη κλονισμένο ανεπανόρθωτα ασφαλιστικό θα μετατραπεί σε ένα απρόσωπο υβρίδιο, που θα χορηγεί μια βασική προνοιακού χαρακτήρα σύνταξη με οροφή τα 360 ευρώ και άλλη μια αναλογική, η οποία θα εξαρτάται από τις εισφορές των εργαζομένων. Το κράτος αποσύρει ουσιαστικά τη συμμετοχή του από την αιμοδοσία του συστήματος, αφήνοντας τους πολίτες στην τύχη τους έρμαια των ιδιωτικών εταιρειών, μετατρέποντας την υγεία σε λόττο: όποιος έχει λεφτά θα σώζει την παρτίδα, για τους άλλους έχει ο Θεός…
Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι με τα σημερινά δεδομένα – και αυτό παρά τις ασθενείς διαβεβαιώσεις Βρούτση – τα ταμεία σε πολύ λίγα χρόνια δεν θα μπορούν να δίνουν ούτε καν τις παραπάνω συντάξεις και θα οδηγηθούν σε νέες δραστικές μειώσεις.
Κι αυτό γιατί πρέπει να υπολογίσει κανείς πλάι στη διαχρονική λεηλασία των αποθεματικών τη διαρκή μείωση της χρηματοδότησης, τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών, την ασύλληπτη εισφοροδιαφυγή, την ανασφάλιστη και μαύρη εργασία, τη φοβερή ανεργία και τις νέες εργασιακές σχέσεις με τα χαμηλά μεροκάματα, ώστε να αντιληφθεί ότι το σύστημα έχει στραγγίσει από ζωτικούς πόρους. Πόσο ν’ αντέξει;
Το ερώτημα δεν αφορά τους νοήμονες συμπολίτες…

Η Ελλάδα ζει με δανεικά, με τη στήριξη των εταίρων της.

Τώρα, για την Ελλάδα δεν χρειάζεται και πολύ να θεωρητικολογούμε με τα αποφθέγματα του Καμύ. Εχετε κάτι πρακτικό να προτείνετε να απαλλαγούμε από τους κοτζαμπάσηδες που μας κυβερνούν με την Αυλή τους, όπως παλαιότερα οι Τούρκοι δυνάστες;». Δεν είναι ο μόνος. Συχνά, αναγνώστες εκφράζουν θυμό για άρθρα που, κατά τη γνώμη τους, δεν προτείνουν λύσεις. Αυτό είναι φυσικό όταν η χώρα παραδέρνει σε μια κρίση που δεν την απέτρεψαν ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι πανεπιστημιακοί, ούτε οι δικαστικοί, ούτε οι τραπεζίτες, ούτε κανένας από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς της Ε.Ε., ούτε κανείς άλλος. Τώρα, οι ίδιοι που δεν απέτρεψαν την καταστροφή καλούνται να δείξουν τη διέξοδο από την κρίση. Συχνά, όμως, η οργή των πολιτών και η σύγχυση που προκαλείται στη δημόσια συζήτηση από συγκρουόμενα συμφέροντα, θολώνουν την εικόνα της πραγματικότητας.

Οι δημοσιογράφοι φέρουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κρίση, επειδή –είτε έβλεπαν τον κίνδυνο είτε αδιαφορούσαν– δεν έκρουσαν τον κώδωνα εγκαίρως. Σε αυτό δεν είναι μόνοι. Εν μέσω κρίσης, αν φέρουν κι άλλη ευθύνη, είναι ότι δεν έχουν βοηθήσει στη δημιουργία μιας πειστικής εικόνας για το πού βρίσκεται η χώρα και να παρουσιάσουν με νηφαλιότητα και αξιοπιστία τι πρέπει να γίνει. Αυτό δεν αφορά όλους τους δημοσιογράφους και δεν είναι μόνο οι δημοσιογράφοι που ευθύνονται για τη σύγχυση, αλλά και όλοι οι παράγοντες της δημόσιας ζωής.

Τώρα ας μιλήσουμε πιο «πρακτικά»: Η Ελλάδα ζει με δανεικά, με τη στήριξη των εταίρων της, και η συνέχιση του δανεισμού εξαρτάται από την εκπλήρωση ενός μεγάλου αριθμού δεσμεύσεων. Το Μνημόνιο το οποίο υπέγραψε η Ελλάδα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εμπεριέχει ένα σύνολο περίπου 900 δεσμεύσεων. Το γεγονός ότι η χρηματοδότηση της Ελλάδας εξαρτάται από την τήρηση αυτών των δεσμεύσεων συνεπάγεται μια διαρκή διαπραγμάτευση με τους δανειστές, αλλά και τεράστια μεταρρυθμιστική προσπάθεια. Το Μνημόνιο είναι, ουσιαστικά, μια προσπάθεια επανίδρυσης του κράτους – κάτι που οι πολιτικοί μας δεν ντρέπονταν να διακηρύττουν, έως την ώρα που έπρεπε να το εφαρμόσουν, με τις επιταγές των εταίρων.

Πόσο ακόμη μπορεί να σφίξουν -χωρίς κόστος- τη φορολογική θηλιά γύρω από τον λαιμό του Πολίτη…

Από το 2009 και μετά η ακίνητη περιουσία του Πολίτη μπήκε στο στόχαστρο. Ουσιαστικά, η καταβολή τόσων υψηλών φόρων ετησίως για την κατοχή της ακίνητης περιουσίας σημαίνει ότι σε μερικά χρόνια ολόκληρο το ποσό της αξίας της θα έχει καταβληθεί στο κράτος. Είναι ένας τρόπος δήμευσης της ακίνητης περιουσίας ο οποίος επιβλήθηκε όχι από τους τροϊκανούς αλλά από το ελληνικό κράτος που στέκεται ανίκανο να εισπράξει άμεσους και έμμεσους φόρους, και του οποίου τα χαρακτηριστικά είναι η τσαπατσουλιά και η προχειρότητα.
Σε ποια άλλη χώρα του κόσμου το κράτος απαιτεί να εισπραχτούν μαζί φόροι ακίνητης περιουσίας μιας ολόκληρης τριετίας, σ’ ένα τρίμηνο, επειδή δεν εισπράχθηκαν στην ώρα τους; Και σε ποιο άλλο κράτος μία πισίνα φορολογείται ως είδος πολυτελείας, όπως και το αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού, όταν το ίδιο το κράτος παρότρυνε τον Πολίτη να το αγοράσει για «καθαρότερο περιβάλλον και ασφάλεια στον δρόμο»; Η αναξιοπιστία του ελληνικού κράτους κάνει τον Πολίτη όχι μόνον να προσπαθεί να αποφύγει -με όποιον τρόπο- τις φορολογικές υποχρεώσεις του αλλά και να τον κάνει να νιώθει ότι τον αντιμετωπίζει ως έναν δουλοπάροικο που οφείλει να αποδίδει κεφαλικό φόρο.
Αν η κυβέρνηση μας φέρει ένα παράδειγμα άλλης ευρωπαϊκής χώρας -ακόμη και κάποια από αυτές που θεωρούνται πλούσιες και όχι εκείνες που βγήκαν από τον σοσιαλιστικό παράδεισο- που να έχει επιβάλει στους Πολίτες της αναγκαστική πενία, λόγω των αρπακτικών φορολογικών μέτρων που έχει θεσπίσει, τότε να πληρώσουμε κι εμείς αγογγύστως. Αλλως ας ξανασκεφτούν: Πόσο ακόμη μπορεί να σφίξουν -χωρίς κόστος- τη φορολογική θηλιά γύρω από τον λαιμό του Πολίτη…