Και οι δικαστικοί θα κριθούν από την Ιστορία.

Οσο κρίσιμες και αν είναι οι δικαστικές εξελίξεις για την πολιτική, όμως, τόσο πιο κρίσιμο είναι να μείνουν μακριά από την υπόθεση οι πολιτικοί – του κυβερνητικού συνασπισμού και της αντιπολίτευσης. Αν, επιτέλους, αφήσουν τους θεσμούς να λειτουργήσουν απερίσπαστα, χωρίς να κρίνουν τους λειτουργούς τους σε κάθε βήμα, θα δείξουν ότι και αυτοί μπορούν να υπερβούν τους εαυτούς τους, ότι αναγνωρίζουν την ευθύνη των κομμάτων στη χρόνια υπονόμευση των θεσμών και ότι θέτουν τέλος σε τέτοιες συμπεριφορές. Σχολιαστές και μέσα μαζικής ενημέρωσης, επίσης, οφείλουν να κατανοήσουν ότι δεν μπορούν να κρίνουν δικαστικούς λειτουργούς κάθε μέρα, κάθε ώρα, σύμφωνα με ό,τι αυτοί επιθυμούν. Η απόφαση των ανακριτών να αφήσουν ελεύθερους με περιοριστικούς όρους τρεις κατηγορούμενους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, καθώς και η προφυλάκιση του αρχηγού της οργάνωσης, έδειξε ότι το πολιτικό μας σύστημα και τα μέσα ενημέρωσης δεν μπορούν να αντισταθούν στον πειρασμό να εμπλέκονται την ώρα που θα έπρεπε απλώς να παρατηρούν. Για τους κατηγορούμενους είναι κατανοητό ότι θα χαιρετίζουν όσες αποφάσεις τους συμφέρουν και θα κατακρίνουν όσες τους επιβαρύνουν. Για τους υπόλοιπους, όμως, είναι ανεπίτρεπτο να αποδοκιμάζουμε μια απόφαση και να επιδοκιμάζουμε άλλη. Ακόμα και αν γνωρίζαμε όλοι το περιεχόμενο κάθε δικογραφίας, και να ήμασταν όλοι παρόντες στις απολογίες των κατηγορουμένων, το μόνο που μας επιτρέπεται είναι να συμβάλλουμε στη δημιουργία ενός κλίματος όπου οι δικαστικές και αστυνομικές αρχές μπορούν να αφοσιωθούν στο έργο τους. Πώς αλλιώς θα έχουμε εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη αν μια μέρα βρεθούμε εμείς κατηγορούμενοι;

Ας γνωρίζουν οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι δικαστικοί, οι αστυνομικοί, όπως και οι κατηγορούμενοι, ότι στο τέλος θα κριθούν όλοι, ότι τώρα βρισκόμαστε στην αρχή μιας μακράς και πολύπλοκης διαδικασίας. Τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορούνται μέλη της Χρυσής Αυγής παρέχουν στην Πολιτεία μοναδική ευκαιρία να ανακτήσει τη σοβαρότητα και την αξιοπιστία που της είχαν στερήσει οι ατελείωτοι και ακατανόητοι αυτοσχεδιασμοί του παρελθόντος. Η ολιγωρία και προχειρότητα των χειρισμών του πολιτικού συστήματος και των δημοκρατικών θεσμών οδήγησε σε οικονομικό αδιέξοδο και σε κοινωνική κρίση. Οσοι υπονομεύσουν τη διαδικασία για να ελεγχθεί η Χρυσή Αυγή, όσοι συμβάλλουν στο να στερηθούν τα μέλη της δίκαιες διαδικασίες, θα είναι συνυπεύθυνοι για τη συνέχιση της εγκληματικής ανευθυνότητας που οδήγησε τη χώρα στη σημερινή κρίση. Και οι δικαστικοί θα κριθούν από την Ιστορία.

Στην πραγματικότητα τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Στην πραγματικότητα τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η δικαστική έρευνα συνεχίζεται κανονικά και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος δηλώνει την εμπιστοσύνη του στη Δικαιοσύνη και τη βεβαιότητά του ότι θα επιτελέσει το καθήκον της. Εστω κι αν η χθεσινή απόφαση αφήνει μια πικρή γεύση σε κάθε δημοκρατικό πολίτη και προκαλεί και κάποιες απορίες. Εκείνο που μένει ν΄ αποδειχθεί είναι πώς και τα κόμματα θα επιτελέσουν το δικό τους, αποφεύγοντας τις μικροκομματικές ιδιοτέλειες και τις ανόητες αντιπαραθέσεις.

Χρέος της κυβέρνησης -σωστότερα, της Νέας Δημοκρατίας- είναι να έρθει στη Βουλή το ταχύτερο δυνατό το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Κι όσο για το περιεχόμενό του, ούτε δικαιολογούνται ούτε επιτρέπονται εκπτώσεις απ΄ όσα προβλέπουν οι σχετικές νομοθεσίες των άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να είναι επιεικέστερο. Αντίθετα επιβάλλεται να είναι αυστηρότερο.

Και υποχρέωση των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι να υπερψηφίσουν το νομοσχέδιο, έτσι ώστε το μήνυμα προς την κοινωνία να μην αφήνει την παραμικρή αμφιβολία ότι ο πολιτικός κόσμος συστρατεύεται στον αγώνα εναντίον της νεοναζιστικής συμμορίας.

Χρειάζεται κοινή πολιτική στάση.

Ευθύνες για την «ανοχή» στο παρελθόν υπάρχουν. Ευθύνες για «παραμορφωτικές» εξισώσεις επίσης. Αλλά να μη χάνουμε το «κύριο». Και το λέμε αυτό γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση κάνει το λάθος να τα βάζει όλα στο ίδιο «μπλέντερ». Χωρίς ιεραρχήσεις και διαφοροποιήσεις, στο όνομα της κομματικής αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση. Αυτό εκ των πραγμάτων οδηγεί σε μια λανθασμένη αντικειμενική υποτίμηση του θέματος ΧΑ και καθιστά ακόμα πιο ακατανόητο το σύνθημα «εκλογές τώρα». Το ζητούμενο αυτήν τη στιγμή είναι μια γρήγορη, μεθοδική, δίκαιη και αποτελεσματική εκκαθάριση της υπονομευτικής για τη Δημοκρατία ναζιστικής τρομοκρατίας.

Και βέβαια η αντιμετώπιση των εγκληματικών δραστηριοτήτων πρέπει να γίνει στο πλαίσιο του Συντάγματός μας και με όρους «δίκαιης δίκης». Αλλο όμως αυτό και άλλο «συνταγματικές ερμηνείες» που παροπλίζουν τη Δημοκρατία ή διευκολύνουν αυτούς που επιδιώκουν την κατάλυσή της.

Δυστυχώς, η αντιμετώπιση της ΧΑ (ακόμα και «αναγκαστική» για τη ΝΔ) δεν θα 'πρεπε να γίνει αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ των δημοκρατικών κομμάτων. Χρειάζεται κοινή πολιτική στάση.

Προφανώς το «φαινόμενο» της ΧΑ είναι πολυπαραγοντικό. Η ανεργία, η φτώχεια, οι ευθύνες για την «κρίση» του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος της χώρας κ.λπ. αποτελούν σοβαρό μέρος των αιτιών.

Είναι προτεραιότητα φυσικά η αντιμετώπιση των αιτιών αυτών, χωρίς όμως να «μπλέκονται» ή να δίνουν «συγχωροχάρτι» στη ναζιστική εγκληματική δραστηριότητα, έστω και έμμεσα.

Μόνον τότε ο ναζισμός και ο φασισμός θα μείνουν σαν ψάρια χωρίς νερό.

Ακόμα και την κρίσιμη στιγμή που η ελληνική Δημοκρατία προχώρησε στη «σύγκρουση» με τη Χρυσή Αυγή, το πολιτικό σύστημα λειτούργησε με τον δικό του αυτιστικό τρόπο. Τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου ξεκίνησαν μια έντονη διαμάχη μεταξύ τους, η οποία ανέδειξε την αδυναμία τους να διαμορφώσουν μια κοινή πολιτική στάση απέναντι στη ναζιστική έκφραση.

Ετσι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας έθεσαν τον ΣΥΡΙΖΑ εκτός του «συνταγματικού τόξου», ενώ στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ περίπου κατήγγειλαν την κοινή αντιφασιστική δράση ως προσπάθεια συγκάλυψης της κυρίαρχης, υποτίθεται, αντίθεσης μνημόνιο - αντιμνημόνιο. Παραδόξως ο ΣΥΡΙΖΑ, αρνούμενος μάλλον την κριτική ανάγνωση της ιστορικής διαδρομής της ευρωπαϊκής Αριστεράς, παραμένει δέσμιος της παράδοσης της Τρίτης Διεθνούς, η οποία κατά τον μεσοπόλεμο προέκρινε ως κύριους εχθρούς τα δημοκρατικά και σοσιαλιστικά κόμματα και όχι τον επελαύνοντα φασισμό.

Η ιδεολογική αντιμετώπιση του τοπικού ναζιστικού φαινομένου είναι κι αυτή δύσκολη. Παρά την υπερχειλίζουσα ρητορική καταδίκη της ακραίας ακροδεξιάς, υπάρχει μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα η οποία είναι το κατάλληλο θερμοκήπιο για την άνθηση και την ανάπτυξή της. Η ελληνική κοινωνία είναι δέσμια ενός ισχυρότατου πλέγματος θεωρημάτων τα οποία είναι ενσαρκωμένα στους ιδεολογικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους αλλά και διάχυτα ως κανονικότητα στην τρέχουσα λαϊκή καθημερινότητα.

Η απίστευτα εθνοκεντρική εκπαίδευση, η εθνοφυλετική καθαρότητα ως κρατική επιλογή, όπως εκφράζεται με την άρνηση απόδοσης της ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη χώρα, η αντίληψη του περιούσιου και πανταχόθεν βαλλόμενου ανάδελφου λαού, η πίστη σε αναφαίρετα εθνικά δίκαια και η διαρκής θυματοποίηση της Ελλάδας ως άθυρμα των Μεγάλων Δυνάμεων, οι εξωφρενικές συνωμοσιολογικές δοξασίες, ο διάχυτος λαϊκός και εκκλησιαστικός αντισημιτισμός είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν το υπαρκτό εγχώριο ιδεολογικό περιβάλλον. Ολα αυτά πρέπει να ιδωθούν εκ νέου με κριτήριο τον ορθό λόγο και χωρίς το φαντασιακό τους ιστορικό φορτίο. Μόνον τότε ο ναζισμός και ο φασισμός θα μείνουν σαν ψάρια χωρίς νερό.

Η κοινωνία διαπίστωσε τι τέρατα γεννώνται όταν δεν επαγρυπνεί.

Αθελά της, η Χρυσή Αυγή προσέφερε χρυσή ευκαιρία για την κάθαρση κρατικών δομών και την επαγρύπνηση των θεσμών. Η κοινωνία διαπίστωσε τι τέρατα γεννώνται όταν δεν επαγρυπνεί. Το μεγάλο στοίχημα τώρα είναι πολιτικό. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει πίσω, πρέπει να επιδιώξει την πλήρη διαλεύκανση των δραστηριοτήτων και των διασυνδέσεων της Χρυσής Αυγής, ώστε να αποκατασταθεί η αξιοπιστία των θεσμών. Για να «κερδίσει» τους πολίτες που ψήφισαν αυτήν την οργάνωση, όμως, η κυβέρνηση πρέπει να δείξει τον ίδιο ζήλο στην επιβολή των νόμων σε όλες τις περιπτώσεις. Η Δημοκρατία απαιτεί την πιστή τήρηση των διαδικασιών, με ταχύτητα και διαφάνεια. Ετσι θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών. Επειδή το ζήτημα δεν είναι τόσο τι θα γίνουν τα στελέχη της Χρυσής Αυγής, όσο να καταλάβουν οι πολίτες που η οργάνωση παρέσυρε με το μήνυμα της οργής ότι ο πολιτισμός μας βασίζεται στη συνεννόηση και σε ανθρώπινες αξίες, όχι στη βία και τη μισαλλοδοξία. Αυτή η αρχή είναι το αντίδοτο στον πολιτικό τυχοδιωκτισμό. Αυτά είναι τα αντισώματα που μας προστατεύουν ως κοινωνία.

Η κοινωνία διαπίστωσε τι τέρατα γεννώνται όταν δεν επαγρυπνεί.

Αθελά της, η Χρυσή Αυγή προσέφερε χρυσή ευκαιρία για την κάθαρση κρατικών δομών και την επαγρύπνηση των θεσμών. Η κοινωνία διαπίστωσε τι τέρατα γεννώνται όταν δεν επαγρυπνεί. Το μεγάλο στοίχημα τώρα είναι πολιτικό. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει πίσω, πρέπει να επιδιώξει την πλήρη διαλεύκανση των δραστηριοτήτων και των διασυνδέσεων της Χρυσής Αυγής, ώστε να αποκατασταθεί η αξιοπιστία των θεσμών. Για να «κερδίσει» τους πολίτες που ψήφισαν αυτήν την οργάνωση, όμως, η κυβέρνηση πρέπει να δείξει τον ίδιο ζήλο στην επιβολή των νόμων σε όλες τις περιπτώσεις. Η Δημοκρατία απαιτεί την πιστή τήρηση των διαδικασιών, με ταχύτητα και διαφάνεια. Ετσι θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών. Επειδή το ζήτημα δεν είναι τόσο τι θα γίνουν τα στελέχη της Χρυσής Αυγής, όσο να καταλάβουν οι πολίτες που η οργάνωση παρέσυρε με το μήνυμα της οργής ότι ο πολιτισμός μας βασίζεται στη συνεννόηση και σε ανθρώπινες αξίες, όχι στη βία και τη μισαλλοδοξία. Αυτή η αρχή είναι το αντίδοτο στον πολιτικό τυχοδιωκτισμό. Αυτά είναι τα αντισώματα που μας προστατεύουν ως κοινωνία.

Αυτή η «κληρονομιά» είναι που έφτασε ως τις μέρες μας και θα πρέπει να εκκαθαριστεί τώρα που προσφέρεται η ευκαιρία.

Η ύπαρξη και η δράση της νεοναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής, όπως και η δολοφονία του Φύσσα, αποτελούν τη μία πλευρά του νομίσματος. Την ουσιαστικότερη ίσως σ΄ αυτή τη φάση. Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Που όχι μόνο δεν θα πρέπει ν' αγνοηθεί, αλλά θα πρέπει να διερευνηθεί το ίδιο επίμονα και εξονυχιστικά.

Είναι βαθιές και διαχρονικές οι ρίζες της φασιστικής Δεξιάς και στην ελληνική κοινωνία αλλά και στον κρατικό μηχανισμό. Η δικτατορία του Μεταξά, η Κατοχή κι ο Εμφύλιος είχαν ως αποτέλεσμα να παραδοθεί η κρατική μηχανή στον αποκλειστικό έλεγχο των «εθνικοφρόνων». Αυτή η «κληρονομιά» είναι που έφτασε ως τις μέρες μας και θα πρέπει να εκκαθαριστεί τώρα που προσφέρεται η ευκαιρία.

Ευτυχώς η υπόθεση ανοίγει όλο και περισσότερο και οι προβολείς φωτίζουν χώρους που μέχρι πρότινος έμεναν στο απυρόβλητο. Η εκκαθάριση της ΕΛ.ΑΣ. από τους νεοναζιστικούς θυλάκους ξεκίνησε και δεν πρόκειται -ούτε και μπορεί- να σταματήσει. Και η έρευνα έχει προχωρήσει στις Ενοπλες Δυνάμεις, έχει φτάσει στην ΕΥΠ και υπάρχει η πρόθεση να επεκταθεί και στην αναζήτηση των χρηματοδοτών της ναζιστικής συμμορίας.

Εδώ είναι που θ' αποδειχθεί αν και σε ποιο βαθμό υπάρχει η πολιτική βούληση για να φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο. Κι αυτό γιατί συντρέχουν και άλλοι λόγοι που κάνουν την έρευνα ευκολότερη από άλλοτε. Οταν οι διωκτικές αρχές έχουν το δικαίωμα να ελέγχουν τραπεζικούς λογαριασμούς και τηλεφωνικές συνδιαλέξεις που έγιναν σε ανύποπτο χρόνο, τα περιθώρια εκκαθάρισης είναι απεριόριστα.