Νόμοι υπάρχουν αρκετοί.

Η αντιμετώπιση του νεοναζιστικού φαινομένου δεν μπορεί να είναι μονομερώς ποινική ή πολιτική. Απαιτούνται και οι δύο απαντήσεις συγχρόνως και συμπληρωματικά: Οι εγκληματικές πράξεις αντιμετωπίζονται ως τέτοιες, βάσει των υπαρχόντων νόμων, και οι ιδέες, όσες και όπως υπάρχουν, αντιμετωπίζονται πολιτικά, με ιδέες και επιχειρήματα, με αποκάλυψη των ψεμάτων, με αντιπαράθεση των ευγενέστερων ιδεών της δημοκρατίας.

Οι προς αντιμετώπιση ιδέες μπορεί να είναι ιδέες μίσους, θανατολατρίας, τυραννίας, δεν παύουν όμως να είναι ιδέες, και σαν τέτοιες πρέπει να απαντιούνται, με ιδέες. Οχι με προληπτικές απαγορεύσεις, με δίκες προθέσεων, όχι με τα όπλα του τυραννικού και ολοκληρωτικού αντιπάλου, διότι τότε θα είσαι ίδιος με τον σκοτεινό αντίπαλο, δεν θα είσαι ο εαυτός σου. Νόμοι υπάρχουν αρκετοί.

Αλλωστε, η ίδια η συνεπής εφαρμογή των νόμων, προκειμένου να προσδιοριστούν και να τιμωρηθούν οι εγκληματικές πράξεις, είναι έργο διδακτικό, με ιδεολογική σημασία και πολιτικό αποτέλεσμα. Οταν οι εθνοκάπηλοι καταδεικνύονται ως ιδιοτελείς εγκληματίες, με ταπεινά ελατήρια και μεθόδους εκτός δικαιικού πολιτισμού, το συμπέρασμα απομένει στη νοημοσύνη και την ηθική του λαού, του κρίνοντος και εντέλει κυρίαρχου υποκειμένου στη δημοκρατία.

Πού να τα βρει ο Ελληνας της κρίσης αυτά που χρειάζονται για να εξοφληθούν τόσοι λογαριασμοί και τόσα χρέη;

ΤΟ ΑΚΟΥΩ ΣΥΝΕΧΩΣ. Το ακούω παντού. Από συγγενείς, από φίλους, από σοβαρούς και συνεπείς προς τις όποιες υποχρεώσεις τους «νοικοκυραίους» της γειτονιάς: «Δεν έχω». 

Με την εκπνοή του θέρους και τις… υποψίες φθινοπώρου, το χαμογελαστό διάλειμμα -λόγω των όποιων διακοπών κατάφερε να κάνει ο καθένας- τέλειωσε κι αρχίσανε οι συννεφιές να καλύπτουν μάτια και πρόσωπα. Καθότι είναι «άτσαλη» η προσγείωση στα καθημερινά, για τον καθένα. Συσσωρευμένη πληρωμή Φόρου Ακίνητης Περιουσίας τριών ετών μαζί! Αν είναι δυνατόν! Μαζεμένα και απανωτά… Το χαράτσι της ΔΕΗ συνεχίζει… να παίρνει κεφάλια, τέλη και έκτακτες εισφορές μαζί κι αυτά -στην ίδια μάλιστα χρονική στιγμή- και από πάνω ο φόρος εισοδήματος. 

Ας μας πει όποιος έχει τη σοβαρή, ειλικρινή και αξιόπιστη απάντηση: Πού να τα βρει ο Ελληνας της κρίσης αυτά που χρειάζονται για να εξοφληθούν τόσοι λογαριασμοί και τόσα χρέη; 

Επαιρνε έναν μισθό που εδώ και τρία χρόνια όχι μόνο δεν τον παίρνει, αλλά του τον κόψανε και κατά το ήμισυ. 

Ζούσε με τη βεβαιότητα ότι η κυβέρνηση, το κράτος, η πολιτεία -τέλος πάντων- τον προστάτευε, τον καταλάβαινε, τον βοηθούσε και ξαφνικά βρίσκεται μπροστά σε ένα κράτος που τον… ξεσκίζει. Τον αφήνει βορά και έρμαιο στην ασυδοσία των τραπεζών και των παντός είδους πιστωτών του (που τον παρότρυναν μέχρι πριν λίγο να τον… διευκολύνουν και να τον εξυπηρετήσουν φορτώνοντάς τον δάνεια) να τον πιέζουν, να τον απειλούν, να τον τρομοκρατούν και να τον πετάνε στον δρόμο καθώς αυτός κραυγάζει «Δεν έχω!» Και όντως δεν έχει. 

Γιατί ποιος ρισκάρει την προσωπική του αξιοπρέπεια προκειμένου να «σφυρίξει αδιάφορα» για χρέη μερικών δεκάδων ευρώ; Τόσον ο πρωθυπουργός, όσον και ο αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως αλλά και ο υπουργός των Οικονομικών, με το μάτι έτοιμο ν’ αφήσει ένα δάκρυ να κυλήσει από την κατανόηση και τη συμπόνια προς την κοινωνία, υπόσχονται ό,τι επιθυμεί να ακούσει ο απελπισμένος Ελληνας, ενώ την ίδια στιγμή αδίστακτα τον οδηγούν στην απογοήτευση, στην αγωνία, στην κατάθλιψη και στην αυτοκτονία. 

Ας το καταλάβουν επιτέλους… «Δεν έχω!», ψελλίζει ο Ελληνας. Και ψελλίζει γιατί δεν έχει καν το κουράγιο να το βροντοφωνάξει. Κι αυτό το «Δεν έχω!» όσο αναφέρεται στο χρήμα, φαντάζει ηττοπαθές και ακίνδυνο. Όταν υπονοήσει την… υπομονή (δεν έχω άλλο υπομονή) τότε θα φέρει… κεραυνούς. Η δολοφονία του 34χρονου Παύλου στην Αμφιάλη, αυτό δηλώνει.

Το έκτρωμα που δηλητηριάζει την κοινωνία, απειλεί τη δημόσια ασφάλεια αλλά και τη δημοκρατία.

Σε κρίσιμες περιόδους όπως αυτή που διανύουμε δεν χωρούν υπεκφυγές και μικροκομματικές τακτικές ούτε καν υστερόβουλες πολιτικές στρατηγικές για να εκτεθεί δήθεν ο αντίπαλος. Η κυβέρνηση και τα κόμματα που σέβονται το δημοκρατικό πολίτευμα οφείλουν να βρουν την κοινή συνισταμένη και να αποδεχθούν ένα σχέδιο αντιμετώπισης της Χρυσής Αυγής. Το έκτρωμα που δηλητηριάζει την κοινωνία, απειλεί τη δημόσια ασφάλεια αλλά και τη δημοκρατία δεν μπορεί να μένει στο απυρόβλητο.

Το ζητούμενο δεν είναι οι δήθεν πολιτικές ιδέες και οι απόψεις της Χ.Α., αλλά η αποτελεσματική αντιμετώπιση της εγκληματικής της δράσης που πια δεν αποτελεί κρυμμένο μυστικό. Το ίδιο οφείλουν να πράξουν πρωτίστως με συνέπεια και ταχύτητα όλοι οι κρατικοί θεσμοί αν θέλουν να διασώσουν την αξιοπιστία τους και να δικαιώσουν τον ρόλο τους, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα και τους νόμους. Ουδείς πλέον δικαιούται να δηλώνει άγνοια για όσα εφιαλτικά πράττουν συστηματικά και οργανωμένα οι πρωτεργάτες και τα διαβόητα Τάγματα Εφόδου της εν λόγω συμμορίας.

Ακριβώς γι' αυτό όσοι έτρεφαν αυταπάτες και πίστευαν ότι δήθεν τιμωρούν το... σύστημα προσφέροντας στήριξη ή έστω ανοχή στη Χρυσή Αυγή θα πρέπει να αναλογιστούν τις ευθύνες τους και να πάρουν τις αποφάσεις τους διορθώνοντας το λάθος.

Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ ανέφερε ότι «εμείς δεν σκοπεύουμε να κυβερνήσουμε για τρεις μήνες, αλλά για πολλά χρόνια...

Η πολιτική κατάσταση αυτή τη στιγμή είναι ρευστή στη χώρα, με «ένα μείγμα πολιτικών προσδοκιών αλλά και φόβου για την επέλαση των νεοφασιστών». Δήλωσε όμως πεπεισμένος ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις και η Αστυνομία έχουν εκδημοκρατιστεί και δεν είναι αυτοί που αποτελούν κίνδυνο για τη δημοκρατία.Επισήμανε ακόμη πως αν η κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να αντιμετωπίσει τη Χρυσή Αυγή υπάρχει το νομικό πλαίσιο για να το κάνει και κατηγόρησε τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη ότι απέστειλε στην εισαγγελία 31 φακέλους, σχετικά με αξιόποινες πράξεις μελών της Χρυσής Αυγής, μία ημέρα μετά τη δολοφονία και έθεσε το ερώτημα γιατί δεν το έκανε νωρίτερα, αφού προφανώς αυτοί οι φάκελοι ήταν έτοιμοι, ενώ τόνισε ταυτόχρονα πως , κατά την άποψή του, η Χρυσή Αυγή δεν πρέπει να τεθεί εκτός νόμου αλλά απέναντι στο νόμο. 

Σχετικά με την οικονομική κρίση στηνΕλλάδα και στην Ευρώπη, ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ ανέφερε ότι «εμείς δεν σκοπεύουμε να κυβερνήσουμε για τρεις μήνες, αλλά για πολλά χρόνια, είμαστε έτοιμοι, αισθανόμαστε έτοιμοι και κυρίως έχουμε τη γνώση και θέλουμε να αναλάβουμε αυτό το ρίσκο, αυτή την ευθύνη», Το πρώτο που θα κάνει η κυβέρνησή του, είπε, θα είναι να αναδιανείμει τους υπάρχοντες πόρους, προκειμένου να στηρίξει τους αδύναμους, ώστε να μην πηγαίνουν τα παιδιά πεινασμένα στο σχολείο, ώστε να μην υπάρχουν άνθρωποι στην ευρωπαϊκή ήπειρο, στην Ελλάδα, χωρίς τη δυνατότητα πρόσβασης σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς πρόσβαση σε ηλεκτρισμό και στο νερό, στα βασικά αγαθά. Θα προσπαθήσει δηλαδή, όπως είπε, να διασώσει τον πληθυσμό και ακολούθως θα ξεκινήσει μια ουσιαστική διαπραγμάτευση με τους εταίρους για να βρεθεί μια λύση μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, έχοντας καταθέσει βεβαίως συγκεκριμένη δέσμη προτάσεων και εκεί θα χρειαστεί τη βοήθεια της ευρωπαικής κοινής γνώμης. Είναι κρίσιμο, κατά την άποψή του που διατύπωσε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, να πειστούν οι Ευρωπαίοι πολίτες, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δίνει μια εθνική μάχη αλλά μια ευρωπαΪκή μάχη και πως δεν είναι αντιευρωπαϊστής, όπως κάποιοι επιδιώκουν να πείσουν την ευρωπαική κοινή γνώμη, αλλά τουναντίον υπέρ της Ευρώπης, αλλά της Ευρώπης των λαών, μιας Ενωμένης Ευρώπης που ή θα είναι κοινωνική με αλληλεγγύη και δημοκρατία, ή δεν θα υπάρξει.  

Καταγγέλοντας πως το πρόγραμμα που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα «δεν βγαίνει», διότι, όπως είπε, για να βγει πρέπει να κλείσουν σχολεία, νοσοκομεία, να διαλυθεί το κοινωνικό κράτος, να σταλούν στο εξωτερικό 500.000 Ελληνες για να μειωθεί η ανεργία, επισήμανε πως χρειάζεται να βρεθεί από κοινού μέσα από μια διεθνή διάσκεψη μια συμφωνία για το χρέος, ώστε διαγράφοντας ένα μεγάλο μέρος του, τόσο ώστε να γίνει βιώσιμο και οι αγορές να μπορούν να ξαναχρηματοδοτήσουν για να μην χρηματοδοτούν οι φορολογούμενοι, αλλά οι αγορές. 

Να τους απομονώσουν και να τους βγάλουν έξω από την κοινωνία.

Ηταν αναμενόμενο δυστυχώς ότι κάποια στιγμή με αυτούς τους τύπους θα γινόταν το κακό. Οταν σιγά-σιγά σε μια ρημαγμένη και οργισμένη κοινωνία διεισδύουν, νομιμοποιούνται και τελικώς εμφανίζονται ως λύση, εκδίκηση στο σύστημα -ακόμα και από σοβαρούς ανθρώπους-, ακραία ποινικά στοιχεία, τότε όλα μπορούν να συμβούν.

Ας μη γελιόμαστε, μηχανισμοί της Χρυσής Αυγής σήμερα έχουν υποκαταστήσει εν μέρει τη «νύχτα» στη χώρα. Ο,τι δουλειά έκαναν διάφορες μαφίες στην Ελλάδα, σήμερα την αναλαμβάνουν διάφοροι τέτοιοι τύποι που καλύπτονται ενδεδυμένοι τον πολιτικό μανδύα του συγκεκριμένου κόμματος. Οπως άλλωστε έχουν γίνει και διάφορα εγκλήματα στο όνομα της τρομοκρατίας, ενώ δεν ήταν τέτοιας φύσεως ποτέ.

Δεν χρειάζεται  καμία απαγόρευση κανενός κόμματος στη Βουλή, δεν γίνεται συνταγματικά και δεν είναι και δημοκρατικό.

Απλά οι αρμόδιες αρχές -που έχουν καθυστερήσει τραγικά- θα πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους. Δικαστές και αστυνομικοί, μυστικές υπηρεσίες και όποιοι άλλοι ας τους κυνηγήσουν με βάση το Ποινικό Δίκαιο. Αν το κάνουν, θα βρουν δεκάδες τρόπους να τους απομονώσουν και να τους βγάλουν έξω από την κοινωνία και το πολιτικό σύστημα. Αν δεν βρουν πάλι ενοχοποιητικά στοιχεία, θα έχει δίκιο ο Μιχαλολιάκος που λέει ότι δεν μπορεί να ελέγξει μεμονωμένες περιπτώσεις εγκληματιών που ψηφίζουν Χ.Α. ή δουλεύουν και σ’ αυτή. Φυσικά και μπορεί ένας εγκληματίας να έχει δουλέψει σε μια επιχείρηση ή ένα κόμμα και να μη φταίει ο εργοδότης του. Μόνο που στην περίπτωση της Αμφιάλης, μιλάμε για οργάνωση εγκλήματος.

Η θεωρία των δύο άκρων.

Σε μια τέτοια χώρα, οι πολιτικοί θα έσπευδαν στα τηλεοπτικά πάνελ όχι με τη σπουδή της προβολής, αλλά με τη συντριβή των ανθρώπων που συνειδητοποιούν πως έχουν μέρος της ευθύνης για την καταιγίδα. Που κατανοούν ότι το φίδι δεν μεγάλωσε μόνο του, αλλά θέριεψε χρόνο με τον χρόνο μέσα στη θαλπωρή του λαϊκισμού και της παραδοξολογίας, στο ζεστό περιβάλλον που του εξασφάλισε η οικονομική, πολιτική και ιδεολογική κατάρρευση.

Δυστυχώς για όλους, δεν ζούμε σε τέτοια χώρα. Δύο εικοσιτετράωρα μετά το άγριο φονικό και πριν στεγνώσουν καλά καλά τα δάκρυα, η δημόσια συζήτηση επιστρέφει σε αδιέξοδα δίπολα που συντηρούν εδώ και μήνες την ατμόσφαιρα του ακραίου διχασμού, ρίχνουν τις γέφυρες, ακυρώνουν την πιθανότητα κάθε κοινής δράσης.

Γιατί, πως να καθίσεις στο τραπέζι και να συζητήσεις, πώς να καταλήξεις και να συμφωνήσεις, όταν ο απέναντι δεν σε θεωρεί συνομιλητή, αλλά μέρος του προβλήματος; Η θεωρία των δύο άκρων, ιστορικά, αυτό ακριβώς επιχειρεί να κάνει: ταυτίζει τη δράση των φασιστικών ομάδων με τις πρακτικές της κομμουνιστογενούς Αριστεράς, υποστηρίζοντας φανατικά την ανιστόρητη θέση ότι αποτελούν γεννήματα της ίδιας μήτρας.

Αν είναι να κουβεντιάσουμε σε κανένα συνέδριο τις διαφορές και τις ομοιότητες του ναζισμού με τον σταλινισμό, ευχαρίστως να το κάνουμε. Εδώ, όμως, μιλάμε για πολιτική. Για αποφάσεις, με άλλα λόγια, που επηρεάζουν τη ζωή ανθρώπων.

Οποιος ταυτίζει τα ανόμοια, τη Χρυσή Αυγή με τον ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα, δεν χάνει απλώς από τον ορίζοντά του τον κεντρικό στόχο, που δεν μπορεί να είναι άλλος από την προάσπιση της δημοκρατίας... Χάνει ταυτόχρονα και το δίκιο του. Γιατί όσο αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει σχέση με την ακροδεξιά, άλλο τόσο ισχύει ότι η Αριστερά αρνούμενη να καταδικάσει πρακτικές βίας, έβαλε κι αυτή το λιθαράκι της για να πάρει το φίδι τα πάνω του...

Δεν λέει όμως τίποτε για την άλλη πλευρά. Τι θα κάνει για να καλύψει τη δημοσιονομική τρύπα;

 Ο κ. Τσίπρας υπόσχεται σε όποιον βρίσκει μπροστά του πως θα του επιστρέψει την κρατική δαπάνη που απολάμβανε πριν από το Μνημόνιο. Οι δημόσιοι υπάλληλοι που απομακρύνονται θα επαναπροσληφθούν, οι συντάξεις θα επανέλθουν, το ενιαίο μισθολόγιο θα καταργηθεί, οι δημόσιοι οργανισμοί θα ξανανοίξουν κ.ο.κ.

Δεν λέει όμως τίποτε για την άλλη πλευρά. Τι θα κάνει για να καλύψει τη δημοσιονομική τρύπα; Υποστηρίζουν ορισμένοι ότι η κρατική δαπάνη θα αυξήσει την καταναλωτική ζήτηση, που θα αυξήσει το εγχώριο προϊόν, άρα θα συλλεγούν περισσότεροι φόροι, άρα το έλλειμμα θα περιοριστεί!

Τα ίδια, λίγο πολύ, υποσχέθηκε και ο Γιώργος Παπανδρέου την άνοιξη 2009 και μέχρι τις εκλογές εκείνου του έτους. Μάλιστα, ο προϋπολογισμός για το 2010 συντάχθηκε στο πλαίσιο αυτής της συλλογιστικής. Η καταστροφή ήρθε μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Η «σχεδόν πτώχευση» συνδέθηκε με την πλήρη αδυναμία της Ελλάδας να δανειστεί στις διεθνείς αγορές, όπως διαπιστώθηκε εκείνο τον Απρίλιο. Οι κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, παρόλο που αρνήθηκαν σειρά κρατικών δαπανών, δεν τόλμησαν την πτώχευση. Επραξαν λαμπρά.

Ο κ. Τσίπρας λέγει τώρα ότι αυτός θα την αποτολμήσει. Επομένως, η Ελλάδα, αν ποτέ σχηματιστεί κυβέρνηση «με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ», θα διαρρήξει οριστικά τη διακοπείσα σχέση που διατηρεί η Ελλάδα με τις διεθνείς αγορές. Χειρότερα ακόμη, θα μπει σε «πόλεμο» με τα κράτη της Ευρωζώνης που μας έχουν δανείσει, από τα οποία θα ζητηθεί να δεχτούν μια μακρά και επώδυνη, για όλους, «διαπραγμάτευση» των μεταξύ μας δανειακών συμβάσεων.

Θα έπρεπε να είναι απολύτως προφανές σε όλους ότι η άμεση επίπτωση αυτής της πολιτικής θα είναι η πλήρης κατακρήμνιση της αγοράς. Το ρευστό, δηλαδή το χρήμα, θα εξαφανιστεί πρώτο και καλύτερο. Ο αντιπραγματισμός θα γίνει ο κανόνας, τόσο στο εξωτερικό μας εμπόριο, όσο και στην εσωτερική αγορά. Αντί οι καταναλωτές να ξοδεύσουν περισσότερα θα προτιμήσουν να διακρατήσουν το ρευστό που έχουν, ώστε να αντιμετωπίσουν ασφαλέστερα τις τρέχουσες ανάγκες τους.