Η αποδοχή της άποψης ότι κάποιοι μας ψεκάζουν ίσως να είναι μία βολική εξήγηση. Για όλους...

Είναι αδιανόητα αυτά που ακούγονται με κάθε ευκαιρία και σε διάφορα θέματα από κόμματα, εκπροσώπους της αντιπολίτευσης. Από την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κρίσης μέχρι τις αντιδράσεις σε ατυχή γεγονότα (όπως ο τραγικός θάνατος του παιδιού στο Περιστέρι), που θα μπορούσαν όμως να συμβούν οποτεδήποτε και οπουδήποτε. Σαν να θέλουν να υπονομεύσουν, αντί να συμβάλουν, κάθε προσπάθεια εξόδου της χώρας από την κρίση, δημιουργώντας παράλληλα συνεχείς εντάσεις. Στην Ελλάδα τα πάντα ερμηνεύονται διά της συνωμοσιολογίας, αλλά είναι πολύ πιθανό η άγνοια, η βλακεία και ο παραλογισμός να παίζουν πολύ σημαντικότερο ρόλο στον δημόσιο διάλογο, σε αποφάσεις και συμπεριφορές, από αυτόν που τους αναγνωρίζεται. Χαρακτηριστικά παραδείγματα της σημερινής εποχής το χαμηλό επίπεδο της Βουλής, αλλά και πολλών μίντια, που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Αν και σε μεγάλο βαθμό η κοινή γνώμη στη χώρα μας διαμορφώνεται από καφενειακές συζητήσεις μεταξύ συγγενών και φίλων, από φαντασιώσεις περί πραγματικότητας και τελευταία, από τα λεγόμενα μέσα «κοινωνικής δικτύωσης», που κανείς δεν είναι σε θέση να πει μετά βεβαιότητος αν αποτελούν ευλογία ή κατάρα. Είναι εξαιρετικά επίπονη και αφήνει πολλά κενά κάθε απόπειρα ερμηνείας των όσων συμβαίνουν και της νοοτροπίας που επικρατεί σε αυτή τη χώρα, με όρους κοινωνιολογίας, μαζικής ψυχολογίας ή ανατρέχοντας στην ιστορία. Η λεγόμενη «ελληνική πραγματικότητα» φαίνεται ότι είναι εντελώς ανεξήγητο φαινόμενο και αυτό αφορά τόσο την κορυφή, όσο και τη βάση, όπως διαπιστώνεται συνεχώς. Επομένως, η αποδοχή της άποψης ότι κάποιοι μας ψεκάζουν ίσως να είναι μία βολική εξήγηση. Για όλους...

Αυτό θα είναι το τελειωτικό χτύπημα στον Ελληνα πολίτη προς δόξαν της διάσωσης της χώρας .

Οπως όλα δείχνουν, όμως, η τρόικα δεν τελείωσε ακόμα μαζί μας. Δεν της αρκούν τα αποκαΐδια του βιοτικού μας επιπέδου. Μας θεωρεί φοίνικες που θα ξαναγεννηθούμε από τις στάχτες μας. Γι’ αυτό έρχεται τον επόμενο μήνα με ακόμα πιο άγριες διαθέσεις, όπως τουλάχιστον έχουν καταλάβει οι κυβερνητικοί διαπραγματευτές.
Μα θα αναρωτηθεί κανείς, τι άλλο μπορούν να μας επιβάλουν; Ο,τι μπορούσε να σκεφτεί ο διεστραμμένος τεχνοκρατικά νους τους το έχουν επιβάλει. Τι μένει;

Κι όμως αυτά που κατηγορηματικά διαψεύδουν οι οικονομικοί υπουργοί, καθώς είναι τα σίγουρα λεφτά για την αποπληρωμή των τόκων τους.

Παρατηρούμε λοιπόν ότι διαψεύδουν το ενδεχόμενο νέας μείωσης των συντάξεων και των μισθών. Κι όμως, εκεί είναι που θα χτυπήσουν και πάλι, μια και ο λογαριασμός δεν βγαίνει. Αδιαφορώντας για την ένδεια στην οποία έχουν περιπέσει ακόμα και οι συνταξιούχοι των πρώην ευγενών Ταμείων, θέλουν να επιβάλουν συντάξεις Ρουμανίας και Βουλγαρίας. Αλλωστε το πλαίσιο της εγγυημένης σύνταξης των 350 ευρώ έχει θεσπιστεί από το δεύτερο μνημόνιο. Η εφαρμογή απομένει.

Και ο κατώτερος μισθός, όμως, δεν είναι για τους τροϊκανούς όσο πρέπει «κατώτερος» ώστε να μετατρέψουν τις συνθήκες στην Ελλάδα του 2013 σε εργασιακό Μεσαίωνα.

Το άλλο μέτωπο  θα δώσουν μάχη από τον άλλο μήνα (πέρα από πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας) είναι οι καταθέσεις. Οσο κι αν η κυβέρνηση το διαψεύδει για ευνόητους λόγους, για να μην καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα, η κρυφή ατζέντα της τρόικας περιλαμβάνει και το κούρεμα των καταθέσεων χωρίς να είναι ξεκάθαρο ακόμα από ποιο ποσό και πάνω, έτσι ώστε να δεχθεί η Γερμανία το κούρεμα του χρέους της χώρας προκειμένου κάποια στιγμή να γίνει βιώσιμο, δηλαδή εξυπηρετούμενο.

Κι αυτό θα είναι το τελειωτικό χτύπημα στον Ελληνα πολίτη προς δόξαν της διάσωσης της χώρας από τη χρεοκοπία και την παραμονή στο ευρώ, που εσχάτως άρχισαν σκοπίμως να επαναφέρουν στο προσκήνιο διάφοροι αναλυτές στη Γερμανία, προκειμένου να μπουν στο τραπέζι εκ νέου τα διλήμματα.
Μετά ταύτα ίσως έχει δίκιο φίλος συνομιλητής που μου έλεγε πρόσφατα πως όσοι καταφέρουν απλώς να επιβιώσουν έπειτα από αυτή τη λαίλαπα θα είναι πολύ… επιτυχημένοι.

Ζήσε Μάιμ, να φάς τριφύλλι.

Πίσω από την κρίση καλύπτεται η επικίνδυνα προβληματική διαχείρισή της. Ολα θα αντιμετωπιστούν... εν ευθέτω χρόνω, αφού εγκριθούν και ανακοινωθούν τα μέτρα, αφού οριστούν, προωθηθούν και ολοκληρωθούν οι διαδικασίες, δηλαδή σε μήνες ή σε χρόνια. Χρειάζεται χρόνος, πολύς χρόνος, οι νοοτροπίες δεν ξεριζώνονται μεμιάς... Πίσω από το υπερπροβεβλημένο άρρωστο σώμα της κοινωνίας παίζεται το γνωστό παιχνίδι των ιθυνόντων «εδώ ο παπάς εκεί ο παπάς, πού είναι ο παπάς»: όλο καταργούνται οργανισμοί με 6 υπαλλήλους και 600.000 ευρώ ετήσιο ενοίκιο και εν τέλει δεν καταργούνται, όλο απομακρύνονται 7.000 επίορκοι υπάλληλοι και εν τέλει απολύονται 100, όλο φορολογούνται οι μεγαλοφοροφυγάδες και στο τέλος πληρώνουν οι τίμιοι και οι χρεοφειλέτες διατηρούν άθικτο το μαγαζάκι τους. Πράγματι, χρειάζεται χρόνος, πολύς χρόνος, οι νοσηρές δομές δεν γκρεμίζονται σε μια νύχτα, καθώς υπάρχει και η μέρα, οι μέρες, κατά τις οποίες, τουλάχιστον ορισμένες, ξαναστήνονται...

Χρειάζεται ανασυγκρότηση, κι αυτό μπορεί να γίνει από εμάς τους ίδιους.

Το γεγονός αυτό θα πρέπει να μας συνεφέρει, η κρίση να μας βοηθήσει να συνέλθουμε και να βρούμε και να δούμε τους εαυτούς μας μέσα από τα μάτια των άλλων, και να μοιραστούμε τον φόβο (που καλλιεργείται εντέχνως) για να τον ξεπεράσουμε, και από κοινού να βρούμε τον τρόπο και τον δρόμο να βγούμε από τον βάλτο όπου μας έχουνε ρίξει οι τροϊκανοί. Χρειάζεται ανασυγκρότηση, κι αυτό μπορεί να γίνει από εμάς τους ίδιους, αφού αλλάξουμε όχι μόνο νοοτροπία, αλλά και πολιτική συμπεριφορά.

Δημιουργείται μια εικόνα από τις δημοσκοπήσεις πως, τηρουμένων των μικρών ποσοστών διαφοράς των κομμάτων, το αποτέλεσμα θα είναι το σημερινό που κυβερνάει κατ' εντολήν της τροϊκανής χούντας. Μόνο που οι μνημονιακές συμμαχίες έχουν διαρραγεί και αρχίζει το παιχνίδι των εφεδρειών, που ναι μεν οι ελεύθεροι Ελληνες αντέδρασαν, αλλά ακόμα και η σύμπραξη με τη Χρυσή Αυγή, που είναι γέννημα της ακροδεξιάς, συνολικά αφήνεται να αιωρείται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση προσδοκά να γίνει πρώτο κόμμα και ετοιμάζεται να κυβερνήσει. Μα όσο κι αν έρθουν τα ποσοστά του, χρειάζεται συμμαχίες, που δεν υπάρχουν, και πάνω απ' όλα κοινωνικές συμμαχίες, μέσα σε μια κατακερματισμένη κομματικά, πολιτικά και σε επίπεδο πολιτών κοινωνία.

Η αδυναμία αυτή είναι υπαρκτή και γίνεται αποδεκτή από τα στελέχη του. Το φθινόπωρο όλοι λένε πως θα είναι καυτό, ότι θα επέλθει σύγκρουση κοινωνική και πολιτική, δεν θα πρέπει να είναι όμως εκτονωτική και ενσωματώσιμη στο σύστημα που κυβερνάει. Για να μη γίνει αυτό, θα πρέπει να βγουν οι πολίτες από τη σκοπούμενη σύγχυση, να πιστέψουν πέρα από τα κόμματα, πως αυτοί είναι η πραγματική εξουσία και να λειτουργήσουν θετικά χτίζοντας τα θεμέλια του μέλλοντος με τους νέους του 64% άνεργους. 

Παράγουμε αέρα κοπανιστό...

Από την εποχή του Ανδρέα θα γινόμασταν πρωτοπόροι στην καινοτομία και την εξαγωγή μυαλού. Παράγουμε αέρα κοπανιστό. Μόνο που κανείς δεν τον αγοράζει? Με τα κέρδη από τα δανεικά αγοράζουμε μεγάλα αυτοκίνητα, σπίτια, εξοχικά, στέλνουμε τα παιδιά στο πανεπιστήμιο, στο εξωτερικό. Βεβαίως τα δανεικά δεν τα πληρώνουμε. Είπαμε, μας τα χρωστάνε! Σιγά μην τους πληρώσουμε.

Με την ευκαιρία, ψάχνουμε για κανέναν διορισμό στο Δημόσιο. Παντού δεν υπάρχουν κενά; Ετσι δεν λένε; Και αν δεν υπάρχουν, ας τα κατασκευάσουμε! Μόλις διοριζόμαστε παίρνουμε δάνειο για το απαραίτητο κεραμίδι και το εξοχικό για τα παιδιά. Φταίνε βεβαίως οι τράπεζες που μας τα δίνουν τα δάνεια! Οτι παρακαλέσαμε, ίσως δώσαμε και κάτι για να εγκριθεί, ότι γράψαμε άλλα στο συμβόλαιο και άλλα δώσαμε, δεν έχει καμιά σημασία. Αλλωστε σε 10 χρόνια θα έχει διπλασιαστεί η αξία! Το ακίνητο είναι επένδυση!

Και τώρα; Εχει κανείς την πεποίθηση ότι δεν θα μας ξαναδώσουν δανεικά για να πληρώνουμε τα δανεικά;

Αφού μόνοι μας δεν μπορούμε να τα πληρώνουμε! Αν μας τα χαρίσουν όλα για να μηδενίσουμε το χρέος, είναι σίγουρο ότι δεν θα μας ξαναδώσουν και θα πεινάσουμε (ότι μας χρωστάνε ή θα βρούμε πετρέλαιο ή θα μας τα δώσουν οι εξωγήινοι είναι ωραία παραμύθια, αλλά παραμύθια). Και τι θα γίνει; Δυστυχώς τίποτα. Θα βολοδέρνουμε ακολουθώντας διαφόρους που υπόσχονται επιστροφή στον παράδεισο όταν πλέον έχουμε εκδιωχθεί. Παράγοντας εξυπνάδα στα παράνομα μαγαζιά της παραλίας η φυλή θα μεγαλουργήσει...

Υπάρχει μια επιπλέον αγωνία: αυτή η Οδύσσεια που ζούμε, έχει Ιθάκη;

Μέσα στον καταιγισμό των άδικων και ταυτόχρονα ανι­σόρροπων φόρων που επω­μίζονται, ως μη ώφειλαν, οι ασθενέστερες τάξεις, υπάρχει μια επιπλέον αγωνία: αυτή η Οδύσσεια που ζούμε, έχει Ιθάκη;
 
Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι πολίτες που προβληματίζονται σοβαρά για το τι συμ­βαίνει και για το τι μέλλει γενέσθαι, για το πού θα βγάλει αυτό το ταξίδι ή, ακόμα πιο συγκεκριμένα, αν θα προκύψει έστω και ένα μακροπρόθεσμο όφελος για τον τόπο… Τι θα αφήσει πίσω της αυτή η κρί­ση, εκτός από τις οδυνηρές συνέπειες στη ζωή μας;
 
Το ανησυχητικό μέσα σε όλα τα άλλα είναι ότι κανείς από όσους συμμετέχουν στο σύστημα εξουσίας – πολιτικά κόμ­ματα, ΜΜΕ, συνδικάτα, φατρίες, ισχυροί παράγοντες και οι συν αυτοίς – δεν μοιά­ζει διατεθειμένος να δεχτεί να αλλάξουν οι χρόνιες στρεβλώσεις αυτής της κοινω­νίας. Συνεχίζοντας το ίδιο κομματικό βι­ολί, χρίζονται μνημονιακοί ή αντιμνημονιακοί και παρατάσσονται σε αντίπαλα στρατόπεδα, απ’ όπου ανταλλάσσουν απύθμενης θρασύτητας επιχειρήματα χυδαίου λαϊκισμού, αχαλίνωτης ανευθυ­νότητας, βλακωδών αναλύσεων, αντιαι­σθητικού λεξιλογίου.

Πρέπει να αποτρέψουμε να συμβεί ξανά το ίδιο, κυρίως στη χώρα μας.

Θα ξεκινήσουν οι προσλήψεις; Όλοι το ευχόμαστε, όμως, δεν είναι βέβαιο ότι θα συμβεί. Κατά τη δεκαετία του 1990, η Ευρώπη υπέφερε για αρκετό καιρό από μία σοβαρή ασθένεια, τη λεγόμενη ανάπτυξη χωρίς εργασία  Πρέπει να αποτρέψουμε να συμβεί ξανά το ίδιο, κυρίως στη χώρα μας, που αποτελεί τον αδύναμο κρίκο της ευρωζώνης.

Οι κατηγορίες που κινδυνεύουν περισσότερο είναι οι νέοι, οι γυναίκες, οι εργαζόμενοι μεγαλύτεροι σε ηλικία. Για τις δύο πρώτες κατηγορίες, μέχρι στιγμής έχουν γίνει λίγα, όπως μαρτυρούν τα υψηλά ποσοστά ανεργίας. Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης βρίσκεται η στρατιά νέων που δεν ασχολούνται με τίποτα: δεν φοιτούν σε σχολείο και δεν αναζητούν εργασία. Για τους μεγαλύτερους σε ηλικία, το κύριο εργαλείο μέχρι τώρα υπήρξε το Ταμείο Ενσωμάτωσης, το οποίο, όμως, περιορίζεται στο να παρατείνει το κενό μίας επιδοτούμενης αδράνειας, συχνά χωρίς καμία προοπτική.

Η Βουλή μόλις  ενέκρινε τις μεταρρυθμίσεις για  την εργασία, που αφορούν κυρίως στους νέους. Το δυνατό κομμάτι είναι  οι φοροαπαλλαγές των επιχειρήσεων που προσλαμβάνουν άνεργους κάτω των 29 ετών, χωρίς πτυχίο. Πολλές επιχειρήσεις δείχνουν ενδιαφέρον και σύμφωνα με υπολογισμούς γίνεται λόγος για 100.000 νέες θέσεις εργασίας. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε μία (μικρή) επιτυχία, όμως, η κυβέρνηση είναι υπερβολικά αισιόδοξη: το αποτέλεσμα αυτού του τύπου των κινήτρων είναι αμφίβολο. Επιπλέον, παραδείγματα άλλων χωρών αποδεικνύουν ότι η οδός για να βοηθηθούν οι νέοι χωρίς εμπειρία ή τίτλους σπουδών περνά από τις πολιτικές κατάρτισης και τις υπηρεσίες για την απασχόληση.