Για να μην πάνε χαμένες οι θυσίες του ελληνικού λαού.

Για να μην πάνε χαμένες οι θυσίες του ελληνικού λαού και να μην ανατραπούν όσα έχουν επιτευχθεί χάρη σε αυτές, είναι ανάγκη να μπει πάτος στο βαρέλι της ύφεσης και τέλος στις τσαπατσουλιές της εσχάτης ώρας που (όπως σήμερα, πάλι…) προσφέρονται για τη δικαιολόγηση μιας στυγνά ταξικής πολιτικής. Τον Ιούνιο 2014 θα πάρουμε την τελευταία δόση από το δανειακό πακέτο των 240 δισ. ευρώ συνολικά. Τότε, είτε θα πρέπει να αναζητήσουμε στις αγορές δάνεια με υψηλά επιτόκια, που θα πνίξουν τη χώρα, είτε θα έχουμε μια νέα συμφωνία με την Ευρώπη και το ΔΝΤ – αν παραμείνει στην Ευρώπη. Οι διαπραγματεύσεις θα πρέπει να αρχίσουν φέτος, το φθινόπωρο. Ολα θα τεθούν εξαρχής – το υπάρχον Μνημόνιο γίνεται παρελθόν. Δύο είναι τα ενδεχόμενα: (α) Είτε να συρθούμε σε μια εθνικά επιβλαβή συμφωνία που θα παρατείνει τα αδιέξοδα. (β) Είτε να σχεδιάσουμε και να θέσουμε στο τραπέζι ένα πρόγραμμα ανάταξης της χώρας, χωρίς έωλες υποσχέσεις, με ειλικρίνεια, δικαιοσύνη και αξιοκρατία. Ο κίνδυνος είναι να συρθούμε στο πρώτο, αν δεν υπάρξουν οι πολιτικές προϋποθέσεις προκειμένου να διεκδικήσουμε το δεύτερο.

Νά θυμηθούμε τις θυσίες στις οποίες υποβαλλόταν κάθε φορά η ελληνική κοινωνία....

Το κρυφτούλι τριών χρόνων των ελληνικών κυβερνήσεων με την τρόικα φαίνεται ότι λαμβάνει οριστικά τέλος με την επίσπευση των διαδικασιών για την εφαρμογή της διαθεσιμότητας, αφού η τρόικα χρησιμοποίησε το απολύτως πειστικό επιχείρημά της: το άνοιγμα της στρόφιγγας της επόμενης δόσης.

Η διαθεσιμότητα, που οδηγεί ένα μέρος των υπάλληλων και στην απόλυση, είναι μια οδυνηρή διαδικασία καθώς αφορά ανθρώπινες ζωές, ανατρέπει οικογενειακούς προγραμματισμούς και σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο οδηγεί και άλλους ανθρώπους στην ανεργία..

Η δραστική μείωση του δημόσιου τομέα θα έπρεπε να είχε αποτελέσει τη βάση για την αναδιάρθρωση του κράτους εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες. Κάτι που δεν έγινε όμως και τώρα πλέον επιβλήθηκε ως συμβατική υποχρέωση της χώρας έναντι των δανειστών της.

Δυστυχώς, αφέθηκαν να χαθούν ευκαιρίες στο απώτερο παρελθόν, αλλά ακόμη και αυτά τα τρία χρόνια δεν μπόρεσαν η πολιτική ηγεσία και οι ηγεσίες του κατ' ευφημισμόν υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να προχωρήσουν μεθοδικά και συστηματικά στον περιορισμό του κράτους.

Ολα όσα θα πρέπει να γίνουν τώρα μέσα σε μερικές εβδομάδες, θα είχαν γίνει χωρίς την πίεση του χρόνου και τη δαμόκλειο σπάθη της διακοπής των δόσεων πάνω από την ελληνική οικονομία. Θα είχε γίνει ψύχραιμη εκτίμηση των αναγκών, ακριβής αξιολόγηση των υπαλλήλων, θα είχε διαμορφωθεί συνολικό σχέδιο, ώστε και οι αξιότεροι να παραμείνουν στον δημόσιο τομέα και το Δημόσιο να λειτουργεί πιο ορθολογικά, πιο αποτελεσματικά.

Ας μη θυμηθούμε τις θυσίες στις οποίες υποβαλλόταν κάθε φορά η υπόλοιπη ελληνική κοινωνία για να «κερδίσουμε» χρόνο και να ξεγελάσουμε την τρόικα.

Δυστυχώς είχε επιλεγεί το κρυφτούλι. Το οποίο τώρα τελείωσε, χωρίς να έχει τελικά ωφελήσει κανέναν.

Γνώσεσθε ούν την αλήθειαν και ή αλήθεια θέλει ελευθερώσει υμάς...

Η πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων είναι εκείνος που κουνά το δάχτυλο από το βήμα της Βουλής, καταγγέλλοντας την απόκτηση πλούτου και παράξενες διαδρομές του χρήματος. Αν λοιπόν ο ίδιος γίνεται πρωταγωνιστής σκανδάλου είναι επειδή έκανε αυτά που κατηγορούσε. Επουδενί μπαίνει στο στόχαστρο επειδή λιαζόταν στο Αιγαίο.

 

Ο Πάνος Καμμένος σχετιζόταν με υπεράκτιες εταιρίες οι οποίες δεν είχαν άλλη δραστηριότητα πέρα από την κατοχή του «Ηλιάτορα», του σκάφους με το οποίο ο βουλευτής έκανε τις διακοπές του. Βλέποντας τα στοιχεία που έρχονται στο  φως τη δημοσιότητας αντιλαμβανόμαστε ότι έκανε τα πάντα προκειμένου να μην φορολογηθεί όπως προβλέπει η νομοθεσία. Ας αποδεχτούμε ότι η αρχική του ιδέα δεν ήταν να εξαπατήσει_ θέλησε ο άνθρωπος να ξεφύγει από την αυστηρότητα του ελληνικού συστήματος που πίνει το αίμα κάθε ιδιοκτήτη πλεούμενου. Ας αποδεχτούμε ότι τα χρήματα που ξεπλήρωσαν το δάνειο για την απόκτηση του σκάφους είχαν τίμια προέλευση. Όσο θετικά διακείμενοι κι αν είμαστε, η βάρκα μπάζει νερά.

 

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ούτε η χλιδή ούτε η νόμιμη σχέση με οφσόρ.

Το πρόβλημα με τον Πάνο Καμμένο είναι ότι αναδεικνύεται στον μέγιστο υποκριτή. Εγινε δημοφιλής, έγινε αρχηγός κόμματος διακινώντας αίτημα για ειλικρίνεια. Εκανε κηρύγματα από τον άμβωνα για την χαμένη τιμιότητα των πολιτικών, έκανε έρευνες για να αποκαλύψει τις κρυφές εταιρείες και τον κρυφό πλούτο των αντιπάλων του. Στάθηκε θυμωμένος, με τα μάτια κατακόκκινα μιλώντας για κομπίνες πολιτικών οικογενειών. Όταν κατηγορήθηκε ο ίδιος για ανάλογες πρακτικές, συνέχισε τα ψεύδη, λέγοντας ότι το σκάφος είναι δηλωμένο και φορολογημένο.

Η αιτία είναι γνωστή.

Η αιτία είναι γνωστή. Οι ελληνικές κυβερνήσεις αδυνατούν ή δεν τολμούν να προωθήσουν στην πράξη τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στον ιδιωτικό τομέα, κυρίως όμως στο Δημόσιο, που το αντιμετωπίζουν σαν «ιερή αγελάδα». Ακόμη και τώρα που είναι σαφές ότι δεν μπορεί να διατηρηθεί η κρατική διοικητική μηχανή όπως έχει, προτιμούν να μην την αγγίζουν ούτε, βεβαίως, να τη βελτιώνουν. Προτιμούν να διακινδυνεύουν και να προχωρούν στη λήψη οριζόντιων επώδυνων μέτρων εις βάρος του γενικού πληθυσμού, διακηρύσσοντας ταυτόχρονα ότι… νέα μέτρα δεν θα περάσουν. Αποτελεί, λοιπόν, μυστήριο γιατί η σημερινή κυβέρνηση και γενικότερα η πολιτική τάξη δεν θέλει να προωθήσει την «κινητικότητα» ή ακόμη και να απαλλάξει το κράτος από επίορκους υπαλλήλους. Προτιμά να προβάλλει προφάσεις αδυναμίας, να επικαλείται δυσκολίες, να ζητάει παρατάσεις και να κωλυσιεργεί, αντί να τιμήσει την υπογραφή της και να εισπράξει χωρίς δυσκολίες την επόμενη πολυπόθητη δόση του δανείου… Παράδειγμα δεύτερο μυστηρίου. Οι στατιστικές το λένε, τα μίντια το διαλαλούν και το δραματοποιούν, εμείς το βλέπουμε στον περίγυρό μας και η Ευρώπη ανησυχεί σφόδρα με το πρόβλημα της ανεργίας. Είναι περιττό να επισημανθεί ότι η Ελλάδα πρωτοπορεί στην ανεργία, τόσο τη γενικότερη όσο και των νέων, όλη δε η προσπάθεια επικεντρώνεται στη δημιουργία θέσεων εργασίας μέσω ανάπτυξης. Και όμως, οι Ελληνες συνεχίζουν να είναι ιδιαίτερα επιλεκτικοί στη δουλειά που θα κάνουν, όταν τους προσφέρεται η ευκαιρία. Ζητούνται εργάτες για να μαζέψουν τα ροδάκινα, οι Ελληνες δεν πάνε. Ζητούνται χέρια, μέσω ΟΑΕΔ, για να μαζευτούν οι φράουλες (25 ευρώ για πεντάωρη εργασία και εισφορά στον ΟΓΑ), οι Ελληνες δεν ανταποκρίνονται. Προσφέρονται εδώ και εκεί εργασίες με σχετικά καλές αμοιβές για τους καιρούς που ζούμε, οι Ελληνες τις απορρίπτουν και τις παίρνουν ξένοι. Και φυσικά είναι μυστήριο τι ακριβώς θέλουν, πώς ζουν αυτοί οι άνθρωποι που καταγράφονται ως άνεργοι. Σε συνδυασμό με το άλλο μυστήριο της αυξανόμενης κίνησης που παρατηρείται τους τελευταίους μήνες στην κυκλοφορία οχημάτων, τη διασκέδαση και την αναψυχή, ενώ η αγορά παραπονιέται ότι είναι στεγνή!

«Δεν έχει σημασία τι λέγεται, αλλά από ποιον λέγεται»

Σε αυτό το σάλο με τις καινούργιες απειλές της τρόικας και το «είπα να σβήσω τα παλιά» που τραγουδιέται μεταξύ των άλλοτε εχθρευόμενων ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., γιορτάζοντας το γάμο από προξενιό για να μη χαθεί η περιουσία του μπαμπά, όπως μας δίδαξαν τα ελληνικά μελό του παλιού σινεμά, τα μόνα μελό στην παγκόσμια ιστορία του είδους με ταξικό χαρακτήρα…
...προστέθηκε μια καινούργια παράμετρος πλάι στην αρχική περί του «τι λες». «Δεν έχει σημασία τι λέγεται, αλλά από ποιον λέγεται»- κι αυτό τείνει να εξελιχθεί σε νέο μότο.
Προφανώς.
Διότι αυτό περί Ανδρέα Παπανδρέου και καταστροφικής πολιτικής του και πρασινοφρουρών και διορισμών στο Δημόσιο αβέρτα κουβέρτα και χίλια άλλα έχει ειπωθεί… κι αν δεν έχει ειπωθεί.
Μόνο που αυτή τη φορά το είπε ο Μάκης Βορίδης.
Κι η απορία είναι αν ο σάλος -να τος πάλι ο σάλος- αφορά στο περιεχόμενο ή στο πρόσωπο.
Τι έγινε και τώρα η φράση αυτή που έχει εκστομιστεί από χείλη όλων των πολιτικών αποχρώσεων (πλην παπανδρεϊκών) προκαλεί «πάνελ» και «παράθυρα»;
Τι φόβος υπάρχει; Τι φιλοδοξίες εξυφαίνονται;
Να μη διαταραχτεί η δικομματική; Να ενωθεί το ΠΑΣΟΚ, τώρα που επέστρεψε στους θώκους, έναντι του «ακροδεξιού» Βορίδη, με το κόμμα του οποίου συγκυβερνούν; Ή μήπως ο… σάλος για το… σάλο όταν δεν παράγεται πολιτική;

Η σημερινή κρίση εντείνει την αίσθηση της αδικίας .

Είναι τόσες οι εκδηλώσεις, τόσο επίμονο το φαινόμενο και τόσο διαφορετικές οι αφορμές, που κάποιες στιγμές φαίνεται πως το κοινωνικό συμβόλαιο έχει αλλάξει – πως τώρα οι κοινωνίες δεν θα στηρίζονται στη συμφωνία των πολλών να κυβερνώνται, αλλά ίσως αρχίζει ένα μέλλον όπου τουλάχιστον ένα μέρος του πληθυσμού θα είναι μονίμως εξεγερμένο.

Η Ελλάδα είναι για άλλη μια φορά εργαστήριο πολιτικών εξελίξεων και αξίζει να αναφερθούμε σε αυτήν πριν δούμε τι συμβαίνει σε άλλες χώρες. Στην Ελλάδα γεννήθηκε η Δημοκρατία – αλλά, ταυτόχρονα, και οι μεθοδεύσεις που χρησιμοποιήθηκαν για να την υποσκάπτουν και να την καταργούν. Εδώ δοκιμάστηκε το δόγμα Τρούμαν ως ανάχωμα εναντίον του σοβιετικού μπλοκ· η Ελλάδα δοκίμασε την ικανότητα της ενωμένης Ευρώπης να στηρίξει την ανάπτυξη μιας χώρας που δεν ήταν έτοιμη γι’ αυτό· εδώ πρωτοεφαρμόστηκε το Μνημόνιο της τρόικας και φάνηκαν πρώτα οι καταστροφικές συνέπειες του κοντόφθαλμου σχεδιασμού και της ανίκανης εκτέλεσής του.

Στην Ελλάδα, είδαμε την πολιτική φαυλότητα να μολύνει την οικονομία, να εκμαυλίζει, αλλά και να ξεγελάει την κοινωνία· είδαμε την έντονη αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος και τη δυναμική εμφάνιση «αντισυστημικών» λαϊκιστών, από την ακροαριστερά του χάους μέχρι την ακροδεξιά της βαρβαρότητας. Επειδή προϋπόθεση για τη Δημοκρατία είναι η ισορροπία μεταξύ ολιγαρχίας και οχλοκρατίας, μεταξύ αυταρχισμού και λαϊκισμού, στην Ελλάδα φαίνεται καθαρά ότι το βαθύτερο πρόβλημα είναι η αίσθηση της ανισότητας των πολιτών. Η σημερινή κρίση εντείνει την αίσθηση της αδικίας – επειδή τα χρόνια της αφθονίας την κάλυπταν κάπως, ενώ τώρα η στέρηση την αποκαλύπτει και οδηγεί σε υπερβολικές αντιδράσεις, όπως η στροφή προς καταστροφικές ιδεοληψίες.

Η ιστορία δεν βαδίζει με το κεφάλι κάτω και τα πόδια ψηλά...

Ασφαλώς, τώρα που η Ελλάδα αναζητεί κατεύθυνση για το μέλλον είναι πολυτέλεια να συζητούμε για το τι έγινε πριν από 25 χρόνια. Ομως όλοι γνωρίζουν, ακόμη και οι πολιτευτές του ΠΑΣΟΚ που χθες επαναστάτησαν, ότι τη δεκαετία του ’80 χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα, εξαιτίας του αντιφατικού χαρακτήρα του Ανδρέα Παπανδρέου.
Πώς αλλιώς κανείς να εξηγήσει το γεγονός ότι τότε που η Ελλάδα έμπαινε στην ευρωπαϊκή οικογένεια χάρη στην επιμονή του Κωνσταντίνου Καραμανλή να αντισταθεί στους λαϊκισμούς της εποχής, ο Ανδρέας Παπανδρέου κλότσησε την ευκαιρία να βάλει τις βάσεις για την Ελλάδα της προόδου και της κοινωνικής συνοχής.
Δεν θα αναφερθούμε σε δημοσιονομικά μεγέθη, παρά το γεγονός ότι τη δεκαετία του ’80 το δημόσιο χρέος υπερδιπλασιάσθηκε και ο πληθωρισμός παρέμενε σε διψήφια ποσοστά ροκανίζοντας την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων.
Το μεγαλύτερο σφάλμα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ ήταν ότι, ενώ είχε την πρωτοφανή πολιτική δύναμη και απίστευτη λαϊκή επιρροή να διαμορφώσει συνειδήσεις και συμπεριφορές, ευλόγησε τις συντεχνίες και επέβαλε την πιο οπισθοδρομική μορφή συνδικαλισμού σε όλο το φάσμα της οικονομίας. Από τις κοινωνικοποιημένες επιχειρήσεις, όπου το δικαίωμα στην αργομισθία έγινε πραγματικότητα, μέχρι τα «δωράκια» στις ΔΕΚΟ, που αποτέλεσαν τη δεξαμενή της διαφθοράς και της ατιμωρησίας.