Εκεί που οι καπεταναίοι κρεμούσαν τα άρματά τους εκείνος κρέμασε τη γραβάτα του…

Για πρώτη φορά οι Έλληνες αντιμετωπίστηκαν ως πολίτες και όχι ως αντικείμενα προς άγρια εκμετάλλευση. Είναι νωπές οι μνήμες που όλοι έζησαν. Για να νοσηλευτεί κάποιος στα μεγάλα νοσοκομεία της Αθήνας έπρεπε πρώτα να έχει εκποιήσει σημαντικό κομμάτι της περιουσίας του, διαφορετικά πέθαινε σαν το σκυλί… Έγιναν όλα τέλεια και όπως έπρεπε να γίνουν; Ασφαλώς και όχι. Θα μπορούσε να οργανωθεί καλύτερα; Ασφαλέστατα ναι. Όμως για πρώτη φορά η χώρα απέκτησε Εθνικό Σύστημα Υγείας. Για πρώτη φορά ο κάτοικος του πιο απομακρυσμένου χωριού είδε δίπλα του ένα όμορφο Κέντρο Υγείας, έναν νέο ιατρό να του δώσει τις πρώτες βοήθειες, να εμβολιάσει το παιδί του, να του συνταγογραφήσει τα απαραίτητα φάρμακα. Για πρώτη φορά ένιωσε ότι η πρόσβαση στις δομές Υγείας είναι δικαίωμα και όχι ακριβοπληρωμένο ρουσφέτι του τοπικού κομματάρχη. Για πρώτη φορά ένιωσε ασφαλής στα θέματα Υγείας.

Και ύστερα; Ύστερα επανεμφανίστηκαν τα «πιράνχας της Υγείας» Τα οικονομικά μεγέθη στον χώρο της Υγείας είναι τεράστια. Αργά - αργά και μεθοδικά υπονόμευσαν, δυσφήμισαν και απαξίωσαν το ΕΣΥ, αποψίλωσαν τα νοσοκομεία από το στελεχιακό δυναμικό, δημιούργησαν λαμπερά ιδιωτικά θεραπευτήρια - ξενοδοχεία, έπεισαν τις Ελληνίδες ότι δεν υπάρχει φυσιολογικός τοκετός, αλλά γέννα μόνο με καισαρική τομή, ξαφνικά όλοι οι Έλληνες έγιναν «καρδιοπαθείς», δεν έμεινε χολή και σκωληκοειδής απόφυση στο ανθρώπινο σώμα… «Όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω…».

Σήμερα που η Ελλάδα ζει μια από τις χειρότερες περιόδους της Ιστορίας της, σήμερα που η προάσπιση της Δημόσιας Υγείας θα έπρεπε να είναι το πρώτιστο μέλημα των υπευθύνων και αρμοδίων, σήμερα το ΕΣΥ ζει τις τελευταίες του στιγμές. Τα πάντα γύρω μας γκρεμίζονται. Το μεγάλο δυστύχημα είναι ότι αυτές τις κρίσιμες ώρες στη θέση του Αυγερινού και του Γεννηματά βρέθηκε ο Λοβέρδος.


Εκεί που οι καπεταναίοι κρεμούσαν τα άρματά τους εκείνος κρέμασε τη γραβάτα του… Αυτός έδωσε το τελειωτικό χτύπημα γκρεμίζοντας ό,τι με τόσο κόπο και θυσίες είχε χτιστεί 30 χρόνια τώρα. Αντί να ορθώσει το όποιο πολιτικό ανάστημα διέθετε, αντί να αναλογιστεί ότι η Υγεία του λαού δεν είναι διαπραγματεύσιμη κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και εντολές, συμπεριφέρθηκε ως τροϊκανός επίτροπος και όχι ως σοσιαλιστής (τρομάρα του) υπουργός. Έσβησε σε μια νύχτα από τον χάρτη 50 νοσοκομεία. Παρακολούθησε απαθής την απογύμνωση των Μονάδων Υγείας από ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Παρέδωσε το υπουργείο Υγείας στα «κοράκια της Υγείας» και αυτά με στημένες μελέτες της συμφοράς τον αποκοίμιζαν λέγοντάς του ότι «γράφει Ιστορία…». Πράγματι θα μείνει στην Ιστορία ως ο νεκροθάφτης της Δημόσιας Υγείας στη χώρα μας! Το ΕΣΥ πάνω στον «ανθό της νιότης του» θυσιάζεται, παρασύροντας στον χαμό του ολόκληρο τον ελληνικό λαό…

Αυτό που χρειάζεται ο τόπος είναι σαφήνεια, ειλικρίνεια και σοβαρότητα.

Αν και πόσο καλή μπορεί να αποδειχθεί η κυβέρνηση είναι κάτι που θα φανεί μόνο ύστερα από μερικούς μήνες. Το μόνο που θα έχουμε αυτή την εβδομάδα θα είναι μια καταγραφή διαθέσεων και στόχων. Οι διαθέσεις θα προκύψουν έως έναν βαθμό από τη σύνθεση της κυβέρνηση. Και οι στόχοι από το πρόγραμμα πάνω στο οποίο θα συμφωνήσουν και θα μας το γνωστοποιήσουν.

Κυρίως το πρόγραμμα θα είναι εκείνο που θα δώσει το στίγμα της κυβέρνησης. Και το λάθος που ελπίζω να μη διαπράξουν είναι να καταρτίσουν κανένα μεγαλόπνοο και υπερβολικά αισιόδοξο πρόγραμμα, σαν αυτά που συνηθίζουν όλα τα κόμματα να διακηρύσσουν προεκλογικά και όλες οι κυβερνήσεις να υπόσχονται μετεκλογικά.

Το πρώτο θετικό στοιχείο της νέας κυβέρνησης θα είναι η επιβεβαίωση, μέσω της προγραμματικής συμφωνίας των δύο αρχηγών, ότι δεν αιθεροβατεί, αλλά ότι έχει απόλυτη συναίσθηση της πραγματικότητας και θα κινηθεί με εφικτούς στόχους και σαφή, κατά το δυνατόν, χρονοδιαγράμματα. Σε αυτά τα τέσσερα χρόνια της κρίσης έχουμε ακούσει πολλές κυβερνητικές υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν και περισσότερες αντιπολιτευτικές αερολογίες που δεν θα υπήρχε περίπτωση να τηρηθούν.

Αυτό που χρειάζεται ο τόπος είναι σαφήνεια, ειλικρίνεια και σοβαρότητα. Στόχους υπολογισμένους και εφικτούς. Τέτοιους που δεν θα διαψεύσουν τις όποιες προσδοκίες μέσα στους επόμενους μήνες, αλλά θα κερδίσουν την εμπιστοσύνη του πολίτη. Δεν έχουν καμιά αξία τα μεγάλα λόγια. Εκείνο που μετράει αυτή την ώρα είναι να ξέρουμε όλοι σ΄ αυτήν τη χώρα τι σκοπεύει να κάνει κάθε τόσο η κυβέρνηση για να μας φέρνει πλησιέστερα στην έξοδο από την κρίση.

Οχι τι θέλει να κάνει, αλλά τι μπορεί να κάνει.

Τι θα γίνει παραπέρα κανένας δεν μπορεί να ξέρει.

Είναι βέβαιο ότι ο τρόπος που λειτούργησε η τρικομματική δεν ήταν ο καταλληλότερος. Και η ευθύνη γι΄ αυτό δεν ανήκε αποκλειστικά και μόνο στη ΝΔ και τον Σαμαρά που αποφάσιζαν και ενεργούσαν σαν να ήταν αποκλειστικά δική τους υπόθεση η διακυβέρνηση της χώρας. Ανήκε και στους Βενιζέλο και Κουβέλη -και κυρίως στον πρώτο- που εσφαλμένα είχαν θεωρήσει ότι θα ήταν επωφελέστερο γι΄ αυτούς να μην επωμίζονται άμεσα πολιτικές ευθύνες.

Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμεναν. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν ότι για τα μεν αρνητικά της συγκυβέρνησης θεωρούνταν συνυπεύθυνοι, για τα δε θετικά το όποιο όφελος κατέληγε στη ΝΔ. Η περίπτωση της ΕΡΤ ήταν εκείνη που ξεπέρασε κάθε όριο αντοχής και ανοχής των δύο μικρότερων εταίρων.

Και τώρα μένει να δούμε αν η μορφή που θα έχει η νέα κυβέρνηση και ο τρόπος που θα λειτουργήσει θα δικαιώνουν ή όχι τις προσδοκίες του ΠΑΣΟΚ. Πιθανότατα -και σε πρώτη φάση τουλάχιστον- θα τις δικαιώνει οπωσδήποτε, γιατί μόνο έτσι θα προχωρήσει η συνεργασία. Τι θα γίνει παραπέρα κανένας δεν μπορεί να ξέρει. Αλλά το βέβαιο είναι ένα: οι διαφωνίες και οι συγκρούσεις θα αποφέρουν μια κυβέρνηση που θα λειτουργεί αρμονικότερα και -ευχόμαστε- αποτελεσματικότερα.

Χωρίς ποτέ να καταλήγουν πουθενά.

Τελευταία είναι ένα ιδιαίτερο είδος που αναπτύχθηκε στην εποχή της αστακομακαρονάδας. Πρόκειται για μία κατηγορία παράσιτων του αστικού συστήματος, όπως αυτό παραμορφώθηκε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Είναι μια μορφή αριστοκρατίας της Αριστεράς, συνήθως με πατέντα αποκτηθείσα στο Πολυτεχνείο. Τύποι οι οποίοι μπορούν να ξυπνούν αργά, κάνουν περίεργες δουλειές (όταν κάνουν...) που τους επιτρέπουν να έχουν άφθονο χρόνο στη διάθεσή τους και συνήθως τους συναντά κάποιος στα καφενεία αραχτούς να αγορεύουν. Είτε εργάζονται στο Δημόσιο ως καλοπληρωμένοι υπάλληλοι είτε ως ιδιώτες κάνουν καλές δουλειές με το Δημόσιο, η δουλειά τους είναι, βασικά, να συζητούν. Να συζητούν χωρίς ποτέ να καταλήγουν πουθενά. Οχι δηλαδή ότι τους ενδιαφέρει να καταλήξουν κάπου, διότι γι’ αυτούς η συζήτηση είναι αυτοσκοπός. Για τον λόγο αυτόν, άλλωστε, η βασική θέση τους στα διάφορα πρακτικά ζητήματα που ανακύπτουν είναι «να το συζητήσουμε» - να το συζητήσουμε, εννοούν, ώστε να μην καταλήξουμε πουθενά. Δεν είναι τυχαίο ότι συνήθως διαπρέπουν ως δημοσιογράφοι ή ως μαϊντανοί με τους οποίους οι δημοσιογράφοι καλύπτουν χρόνο στις εκπομπές του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης. Τέτοια είναι, κατά βάσιν, η ΔΗΜΑΡ του μπαρμπα-Φώτη Κουβέλη. Σχολιαστές της πραγματικότητας από τα τραπέζια του Ντόλτσε φιλολογούντες ακατασχέτως και οπαδοί της καλής ζωής, που όταν βρεθούν μπροστά στα δύσκολα διλήμματα της πραγματικότητας παραγγέλνουν...ένα ακόμη εσπρέσο. Iσως η κυβέρνηση να πορευτεί καλύτερα χωρίς αυτούς. Η συμμετοχή τους -απεδείχθη αυτό- ήταν πηγή προβλημάτων. Το πιθανότερο, δε, είναι να συνεχίσουν να τη στηρίζουν στη Βουλή (και από τα τραπέζια του Ντόλτσε...), ακριβώς επειδή η παρασιτική καλοπέρασή τους εξαρτάται από τη διατήρηση του συστήματος που οι ίδιοι δεν τολμούν να υποστηρίξουν...

Βρε πως αλλάζουν οι καιροί...

Βρε πως αλλάζουν οι  καιροί, που είναι οι μέρες που κατά το σύστημα ο Φώτης Κουβέλης ήταν ο νουνεχής ηγέτης, ο νηφάλιος, υπεύθυνος πολιτικός. Μέσα σε μια ώρα έγινε αλλοπρόσαλλος αυτοκαταστροφικός, παράξενος.

Το μιντιακό - πολιτικό σύστημα που τρέμει τις εκλογές όσο τίποτα έτρεξε χτες να στηρίξει με περισσό καμάρι τον Ευάγγελο Βενιζέλο και να προβλέψει όλα τα δεινά για τον Φώτη Κουβέλη που «τόλμησε» να διαφωνήσει ανοιχτά. Μέσα σε λίγη ώρα ξεχάσαμε τον Σαμαρά, που  έβαλε μαύρο στην ΕΡΤ και απόλυσε με μια μονοκοντυλιά 2.660 εργαζόμενους. Έγινε ο Κουβέλης το «μαύρο πρόβατο».

Προφανώς η ιστορία του Καρατζαφέρη θα έπρεπε να είναι αρκούντως διδακτική για όσους δέχονται να παίξουν με το σύστημα: υπαναχωρήσεις, αλλαγές, κωλοτούμπες  δεν συγχωρούνται. Ήδη από χτες το βράδυ άρχισαν οι ύμνοι στον Βενιζέλο και η ανάδειξη του σε νουνεχή ηγέτη που φρόντισε για την πολιτική σταθερότητα στον τόπο.
Πριν ακόμα ξεκινήσει η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΔΗΜΑΡ ο βουλευτής Βασίλης Οικονόμου έσπευσε να διατυπώσει τη διαφωνία του από το ενδεχόμενο αποχώρησης από την κυβέρνηση και τον Νίκο Μπίστη να επιφυλάσσει κολακευτικά σχόλια  για τον Βενιζέλο. Τα «όργανα» άρχισαν λοιπόν και πολλοί ξεκίνησαν από χτες το βράδυ να αναλύουν πως το ΠΑΣΟΚ αναδεικνύεται ξανά σε πρωταγωνιστή της Κεντροαριστεράς.

 Κυκλοφόρησαν όλα τα σενάρια πως εκεί που βρισκόταν στο καναβάτσο και η ΔΗΜΑΡ φάνταζε πιο ελκυστικός πόλος οδηγείται ουσιαστικά σε πολιτικό αφανισμό. Κανείς από τους επίσημους αναλυτές δεν «έβλεπε» χτες, ότι ενδεχομένως να ήρθε η ώρα το ΠΑΣΟΚ να δικαιώσει όσους εκτιμούν ότι είναι συνιστώσα της ΝΔ.  Όσο για την φιλάσθενη ΔΗΜΑΡ και το πολιτικό της μέλλον ας πρόσεχε…. 

Δεν έμαθαν ποτέ ότι το πρώτο όργανο της ομιλίας και της γραφής είναι το αυτί:

Το πότε πρέπει να φύγει το μαύρο από την οθόνη ήταν μία από τις αφορμές της διένεξης. Φιλονίκησαν λοιπόν οι υποστηρικτές τού «άμεσα» με τους προμάχους τού «αμέσως». Δεν πρόκειται βέβαια για αναβίωση της παλιάς έριδας για τα εις -ως επιρρήματα και τον «εκδημοτικισμό» της κατάληξής τους εις -α. Ως προς αυτό το μόνο που αξίζει να ειπωθεί είναι πως ο μύδρος των «καθαρών» («εσείς οι μαλλιαροί θα καταντήσετε να λέτε «σαφά» το «σαφώς"») δεν θα εξαπολυόταν αν οι λόγιοί μας είχαν προσέξει τον Ομηρο, τον Πίνδαρο, τους τραγικούς, τον Αριστοφάνη, τον Ξενοφώντα. Θα διαπίστωναν ότι όλοι τους χρησιμοποιούσαν συχνά το «σάφα» με την έννοια του «σαφώς». Οι ανελλήνιστοι.

Δεν ταυτίζονται το «αμέσως» και το «άμεσα», όπως αποσαφηνίζει και η προφορική χρήση τους. Αν το «άμεσα» με τη σημασία τού «αμέσως» (και όχι του «απευθείας» που είχε ώς τότε) εισήχθη από τους Πασοκτζήδες με τα «διαφωνώ κάθετα» κ.τ.λ. ή από παλαιότερους θιασώτες του γλωσσικού λαϊκισμού. Πρόκειται πάντως για μία επιπλέον παραγωγή των χειλιών ή της γραφίδας όσων πιστεύουν ότι μπορούν να μιλήσουν σε πιο γνήσια δημοτική και από τον ίδιο τον δήμο. Και οι οποίοι δεν έμαθαν ποτέ ότι το πρώτο όργανο της ομιλίας και της γραφής είναι το αυτί: Ακούς όσο πιο προσεχτικά γίνεται και όσο περισσότερους μπορείς. Αν άκουγαν οι υπερδημοτικιστές, θα είχαν παρατηρήσει πως η λαϊκή ομιλία και τις λεπτές αποχρώσεις διασώζει (λ.χ. ανάμεσα στο «καλά» και το «καλώς») και ελάχιστα (έως καθόλου) χρησιμοποιεί το «άμεσα» με την έννοια του «εδώ και τώρα».

Εχουμε λοιπόν ένα ημιλόγιο πλάσμα που αυτοπαρουσιάστηκε σαν λαϊκότερο του λαϊκού αλλά και σαν οιονεί υπερθετικός βαθμός τού «αμέσως». Κι όμως. Το συνειδητοποιήσαμε και με τον τωρινό καβγά: Το «αμέσως» εξακολουθεί να σημαίνει «αμέσως» και να ακούγεται ως απολύτως δεσμευτικό, ενώ το «άμεσα» είναι πολύ πιο χαλαρό. Και τουλάχιστον όταν το χρησιμοποιούν οι πολιτευόμενοι, κατέληξε να σημαίνει κάτι ανάμεσα στο «αύριο-μεθαύριο και βλέπουμε». Είναι δηλαδή τόσο σαφές και αυστηρό όσο το «δυο-τρία τσιγάρα δρόμος» με το οποίο σου απαντούσαν παλιά όταν ρωτούσες πού βρίσκεται το τάδε κάστρο.

Το δίς εξαμαρτείν ούκ ανδρός σοφού εστί.

Ο   πολιτικός   απατεών  σπεύδει   έκ    των  πρώτων  να   μετάσχη    είς   τους   πανηγυρισμούς   του   θερισμού,  προσποιούμενος  ότι  δήθεν   μετέσχεν   είς  τον  μόχθον   της   σποράς...