Τα δικά μας είναι πάντοτε «έκτροπα».

Δεν το παρατηρούμε τώρα πρώτη φορά, με την προβολή των διαδηλώσεων στην Τουρκία, δεν παύει πάντως να είναι αξιοσημείωτο: Οι ελληνικοί δίαυλοι παρουσιάζουν οποιαδήποτε αντικυβερνητική διαμαρτυρία στο εξωτερικό με ενθουσιασμό και συμπάθεια και όχι απλώς με πνεύμα ευμενούς ουδετερότητας. Ακόμα και αν οι κάμερες καταγράφουν στην Τουρκία, τη Σουηδία, τη Γαλλία, τη Χιλή ή την Αργεντινή επεισόδια της ίδιας έντασης και του ίδιου χαρακτήρα με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, επιτιμητικός λόγος σπανιότατα ακούγεται. Τα δικά μας είναι πάντοτε «έκτροπα». Τα του εξωτερικού, «συγκρούσεις». Εξω, όπως μονότονα ακούμε, τα μαντίλια τα βάζουν στο πρόσωπό τους οι άνθρωποι για να προστατευτούν από δακρυγόνα, πιπέρια κτλ. Εδώ, ακόμα και οι γηραιοί μαντιλοφόροι χαρακτηρίζονται «κουκουλοφόροι». Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τους καιόμενους κάδους απορριμμάτων. Στις πλατείες του εξωτερικού, οι διαδηλωτές τούς βάζουν φωτιά αντιδακρυγονικού περιεχομένου. Στις δικές μας υποτίθεται ότι όλα οφείλονται στην καταστροφική μανία και όχι στο ένστικτο της αυτοπροστασίας. Οι αντιμνημονιακοί αγώνες του εξωτερικού είναι αυθόρμητοι και δίκαιοι. Οι δικοί μας, «αυτοκτονικοί» και «κομματικώς υποκινούμενοι».

Οι ξένες δυνάμεις ασφαλείας κατακεραυνώνονται από τα ελληνικά κανάλια, και δικαίως, για τα βίαια κατασταλτικά τους μέτρα και για την αντιδημοκρατική συμπεριφορά τους. Οι δικές μας, όμως, παρασταίνονται σαν να βρίσκονται πάντοτε εν αμύνη ή εν δικαίω βρασμώ ψυχής, εξ ου και η λεπταίσθητη διαχείριση των εικόνων, με αποσιωπήσεις, υπερτονισμούς ή υποβαθμίσεις, ώστε η συνολική αναπαράσταση να ταιριάζει στο έτοιμο σενάριο. Και ενώ για την Ελλάδα τσιγκουνεύονται τον χαρακτηρισμό «εξέγερση» όσο μαζική, επίμονη και πολιτικοποιημένη κι αν είναι μια ακολουθία διαδηλώσεων, για τα συμβάντα άλλων χωρών οι ηλεκτρονικοί χορογράφοι της κοινής γνώμης υιοθετούν ταχύτατα τον βαρύ όρο «επανάσταση», πριν καν οι εξεγερμένοι αποκτήσουν δύο-τρία κοινά και ξεκάθαρα συνθήματα και στοιχειώδη οργάνωση.

Οι κοινωνικές αναταράξεις θα είναι πολύ πιο «σκληρές.

Οι κοινωνικές αναταράξεις θα είναι πολύ πιο «σκληρές» από την ένταση που δημιουργεί η ανεργία των νέων, που εν πάση περιπτώσει βρίσκει κάποιες «εξόδους διαφυγής». Η κατάρρευση του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος σημαίνει «θάνατο» μέσω αφόρητης φτώχειας για μια μεγάλη κατηγορία Ελλήνων πολιτών μεγάλης ηλικίας, χωρίς «δυνατότητες διαφυγής».

 Το 2015, από το οποίο αλλάζει ριζικά τον τρόπο υπολογισμού των συντάξεων (βασική 360 ευρώ και αναλογική). Ο κίνδυνος μεγάλων μειώσεων είναι περισσότερο από υπαρκτός, με βάση την κατάσταση των Ταμείων σήμερα. Καλές είναι οι μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό σύστημα και πρέπει να γίνουν. Να υιοθετήσουμε λ.χ. και συστήματα κεφαλαιουχικής απόδοσης, συνδυασμούς δημόσιας και ιδιωτικής ασφάλισης κ.ο.κ. Υπάρχουν πολλά συστήματα και συνδυασμοί. Το βασικό όμως είναι να διασφαλίζεται ένα επαρκές επίπεδο διαβίωσης και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

Η χώρα βρίσκεται σ' ένα μεταβατικό στάδιο. Καταρρέει το παλαιό ασφαλιστικό σύστημα και το καινούργιο δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, ενώ θέλει και κάμποσα χρόνια να αποδώσει ασφαλείς καρπούς, σε συνδυασμό με την οικονομική και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Αρα κάτι πρέπει να γίνει στον ενδιάμεσο χρόνο. Ιδέες υπάρχουν. Βούληση πολιτική χρειάζεται και κυρίως έγκαιρα!

Πολύ συχνά η ζωή κι η ιστορία έχουν δείξει ότι οι σκληρές απαγορεύσεις έχουν προκαλέσει αντίθετα αποτελέσματα.

Πολύ συχνά η ζωή κι η ιστορία έχουν δείξει ότι οι σκληρές απαγορεύσεις έχουν προκαλέσει αντίθετα αποτελέσματα. Η καταδίκη του ναζισμού  δεν εμποδίζει την εμφάνιση νεοναζιστών. Η μάχη γι’ αλλαγή συμπεριφορών μίσους κι αποκλεισμού(όπως είναι αυτή των ρατσιστών) δεν επιτυγχάνεται με ιδεολογικές μόνο σκοπιμότητες. Θέλει να βρεθεί μια ισορροπία ανάμεσα στην εφαρμογή των κατάλληλων νόμων και την παιδεία. Χρειάζεται εξωστρεφής και καλλιεργημένος πολιτισμός για να αντιμετωπιστεί ο ξενοφοβικός και «αυτιστικός» ρατσισμός. Κι αυτό γίνεται μέσα από κατάλληλες μεταρρυθμίσεις. Μέσα από την κατάλληλη εκπαίδευση. Από οικογένεια και σχολείο μπαίνουν οι βάσεις μιας βαθιά ανθρωπιστικής συμπεριφοράς των πολιτών, έτσι  ώστε να βαδίσουν παράλληλα στην καλύτερη σχέση με τον εαυτό τους και στην ανεκτικά δημιουργική σχέση με το διαφορετικό τους. Η σχέση του «Ιδιου» με το «Αλλο» είναι η βάση της κλασικής ελληνικής ηθικής κι οντολογίας. Η οποιαδήποτε μετατροπή αυτής της φυσικής (του κόσμου) ισορροπίας κι αρμονίας οδηγεί στη δήθεν «προοδευτική», αριστερόστροφη λογική, ότι μέσα από την επιβολή μιας ιδεολογίας αλλάζουμε και τα πράγματα. Η  μάχη για μια καλύτερη ζωή δεν τελειώνει στη  μάχη συμβόλων κι ορολογιών, γιατί τότε όταν γίνεται αυτό, απλώς δικαιώνεται ο Οργουελ, ο οποίος υποστηρίζει ότι η άρνηση της πραγματικότητας «με τρομάζει πολύ περισσότερο και από τις βόμβες». Ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης του ρατσισμού είναι η αναλογική ισορροπία νομοθεσίας και καλλιέργειας (παιδείας και εκπαίδευσης).

Στη χώρα μας συνεχώς μετατίθεται η έξοδος από την κρίση..

Στη χώρα μας συνεχώς μετατίθεται η έξοδος από την κρίση, μιλάνε για ανάπτυξη ξεπουλώντας ακόμα και τις κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις. Θα πρέπει οι τραπεζίτες να δώσουν ρευστό, δάνεια άτοκα στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, να απασχοληθούν οι νέοι και τα μεσοστρώματα που πλήττονται περισσότερο και οδηγούνται στα όρια της φτώχειας, καθώς αυτοί μέχρι τώρα κινούσαν την αγορά. Δεν γίνεται να μην αντιδράσουν, αν συνεχιστεί η «κινεζοποίηση» της εργασίας των μισθών και των συντάξεων. Οι οικονομικές, οι πολιτικές και οι κομματικές ανακατατάξεις συντελούνται και δεν διασώζονται με μπαλώματα και μορφώματα που βλέπουμε να εμφανίζονται από τότε που «έσπασε» ο δικομματισμός. Ηδη η γενική απαξίωση θα ξεπεραστεί και θα δημιουργηθεί ένα είδος σιωπηλής ιδεολογικής συναίνεσης της συντριπτικής πλειοψηφίας κι αυτό μπορεί να γίνει σε τοπικό - εθνικό επίπεδο και σε όλη την Ευρώπη. Σ' αυτή την περίπτωση θα χρειαστεί αυτοοργάνωση πολιτική, θα πρέπει η Αριστερά να ξεπεράσει τις αγκυλώσεις της, να απαλλαγεί από τους νομενκλατουρίστες επαγγελματίες της και να ενωθεί, να εκφράσει και να στηρίξει τη συνέχεια των αγώνων που δεν θα μείνουν στις καταγγελίες, αλλά θα δημιουργούν στην πράξη το τώρα και το αύριο, διαφορετικά μπορούν να εμφανιστούν τα φαιά καταστροφικά μορφώματα που ευνοούνται από τη γενικευμένη κρίση.

«Mακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι.

Μακάρια η χώρα όπου οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την αντίθεση στην «ποινικοποίηση της άποψης περί γενοκτονιών» και την «άρνηση των γενοκτονιών».

Ευλογημένη η χώρα όπου επί χρόνια στα κανάλια καλούσαν στα πάνελ ακροδεξιούς για να γίνει τζέρτζελο και τηλεθέαση, ενώ τώρα στα ίδια πάνελ οι ίδιοι παρουσιαστές αναρωτιούνται για την άνοδο του ναζισμού στην Ελλάδα.

Ευτυχισμένη η χώρα που δεν χρησιμοποιεί την επιστήμη για να νομοθετεί, αλλά νομοθετεί την επιστήμη...

Μακάρια η χώρα όπου ο συντηρητισμός δεν είναι απλώς άποψη, αλλά θεωρείται «κεκτημένη γνώση». Ευτυχισμένη η χώρα που σιτίστηκε επί δεκαετίες με θεωρίες συνωμοσίας και έθαψε τη σκέψη σε απομεινάρια εθνικών μύθων, αντί να διαλέξει τον δύσκολο δρόμο της εθνικής επίγνωσης.

Μακάρια η χώρα που χρεοκόπησε και δεν κατάλαβε γιατί. Τουλάχιστον διά της χρεοκοπίας έλυσε ένα παλιό θεολογικό ερώτημα. Ως γνωστόν ο ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει ότι ο Ιησούς στην επί του όρους ομιλία είπε «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστί η βασιλεία των ουρανών». Ο ευαγγελιστής Λουκάς διαφοροποιείται: «Μακάριοι οι πτωχοί, ότι υμετέρα εστίν η βασιλεία του Θεού». Προφανώς οι «πτωχοί τω πνεύματι» και οι «πτωχοί» ταυτίζονται...

Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι απολαμβάνουμε κάτι που πολλοί δεν έχουν - την ελευθερία μας ως χώρα, ως έθνος, ως κοινότητες, ως άτομα.

Οι Ελληνες αντιμετωπίζουμε πολλά προβλήματα τα τελευταία χρόνια, αλλά αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι απολαμβάνουμε κάτι που πολλοί δεν έχουν - την ελευθερία μας ως χώρα, ως έθνος, ως κοινότητες, ως άτομα. Την ώρα που στην περιοχή μας φουσκώνει η θάλασσα της αβεβαιότητας και της ανελευθερίας, η Ελλάδα είναι φάρος δικαιωμάτων, ελευθερίας και επιλογών. Με τις στερήσεις που έχουν υποστεί οι περισσότεροι Ελληνες, τείνουμε να ξεχάσουμε ότι ενώ κληρονομήσαμε την ελευθερία, η προστασία της είναι υπόθεση όλων μας κάθε μέρα.

Η ελευθερία και η δημοκρατία δεν είναι μόνο αφηρημένες έννοιες για να τις θυμόμαστε όταν θέλουμε να καυχηθούμε για το παρελθόν μας, είναι το πλαίσιο της καθημερινής ζωής. Οταν επιτρέπουμε σε ακραίες ομάδες να καταπατούν τους νόμους και το Σύνταγμα, όταν ανεχόμαστε τη βία, τότε η αδιαφορία και η απραξία μάς καθιστούν εχθρούς της ελευθερίας. Είναι αδιανόητο ότι τα κόμματα της κυβέρνησης δεν μπορούν να καταλήξουν σε νόμο που θα αντιμετώπιζε αποφασιστικά την έξαρση του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας και της βίας. Οι σοφιστείες και οι κομματικοί τακτικισμοί δεν σημαίνουν τίποτα· μόνο το αποτέλεσμα μετράει. Σύμφωνα με το Σύνταγμα (άρθρο 5.2), «Ολoι όσoι βρίσκoνται στην Eλληνική Eπικράτεια απoλαμβάνoυν την απόλυτη πρoστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τoυς, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πoλιτικών πεπoιθήσεων». Η μάχη κατά των διακρίσεων και της ανελευθερίας έχει ισχυρή βάση, αλλά ποιος τη δίνει με αποφασιστικότητα σήμερα;

Η ελευθερία δεν είναι απλώς ένα στολίδι στη ζωή μας, καθορίζει την ποιότητά της. Αρκεί να συγκρίνει κανείς τη θέση της γυναίκας στη δική μας κοινωνία με αυτή των άλλων χωρών της περιοχής. Εως και η Τουρκία, η πιο προοδευτική κοινωνία των γειτονικών μουσουλμανικών χωρών, παρεμβαίνει όλο και περισσότερο στις ζωές των πολιτών της σε κάθε τομέα. Γύρω μας απλώνεται ο ισλαμικός πουριτανισμός, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις προσωπικές ελευθερίες. Οσο το τοπίο γίνεται πιο σκοτεινό, τόσο προβάλλει η Ελλάδα ως τόπος ελευθερίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό δεν έχει σημασία μόνο για εμάς, ούτε μόνο για τους μετανάστες που αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον (είτε στην Ελλάδα είτε αλλού στην Ευρώπη), αλλά σύντομα θα είναι καθοριστικός παράγοντας και στον τομέα του τουρισμού.

Πολλές χώρες προσφέρουν θάλασσα, ήλιο, πολιτισμό και καλές τιμές. Αυτό που έχει η Ελλάδα, όμως, είναι η ελευθερία που επιτρέπει στους ανθρώπους να επιδιώκουν την προσωπική τους ευτυχία, εντός των ορίων μιας ευνομούμενης πολιτείας. Η χρόνια αδυναμία θεσμών που θα εξασφάλιζαν την απόλυτη τήρηση των νόμων δεν πρέπει να θέτει σε αμφισβήτηση τον πυρήνα του πολιτισμού μας – ότι κάτω και από τις πιο δύσκολες συνθήκες, μόνο ελεύθεροι πολίτες, σε δημοκρατικό πολίτευμα, μπορούν να δημιουργήσουν οικονομική, πολιτική και κοινωνική σταθερότητα. Ενώ χάσαμε πολλά τα τελευταία χρόνια, αν επαγρυπνούμε για να προστατεύουμε την προσωπική μας ελευθερία και αυτή των άλλων, θα επανέλθουμε σύντομα. ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.

Οσο μεγαλύτεροι οι φόροι, τόσο μικρότερη η λιτότητα για το Δημόσιο.

Μια μεγάλη παρεξήγηση έχει εισβάλει στη συζήτηση περί της στροφής από τη λιτότητα στην ανάπτυξη. Δημοσιονομική λιτότητα έχουμε όταν μειώνονται εισοδήματα των δημοσίων υπαλλήλων και συντάξεις του κρατικού συνταξιοδοτικού συστήματος. Το μέγεθος αυτής της λιτότητας εξαρτάται από το μέγεθος των φόρων. Οσο μεγαλύτεροι οι φόροι, τόσο μικρότερη η λιτότητα για το Δημόσιο. Λιτότητα στον ιδιωτικό τομέα έχουμε όταν αυξάνονται οι φόροι, αφού μειώνουν τη ζήτηση για αγαθά και υπηρεσίες. Οι δύο λιτότητες συναντώνται σε δεύτερο βαθμό, επειδή η μείωση των κρατικών δαπανών μειώνει την κατανάλωση όσων πληρώνονται από το δημόσιο ταμείο.

Μάλιστα, ο ιδιωτικός τομέας, εκτός της ζημίας που υφίσταται από τη διπλή αυτή λιτότητα, πληρώνει μία ακόμη λιτότητα, κυρίως λόγω της μείωσης των δημοσίων επενδύσεων. Ο μηδενισμός αυτής της κρίσιμης δαπάνης, μαζί με την καθυστέρηση, δέσμευση ή, απλώς, κατάργηση χρεών του κράτους προς ιδιώτες (προμήθειες, εφάπαξ και υψηλότερες συντάξεις, για παράδειγμα) έχουν τεράστιες επιπτώσεις στην ικανότητα της οικονομίας να δημιουργήσει νέο εισόδημα, όπως αυτό μετρείται με τη μεταβολή του ΑΕΠ.

Αν σταματήσει το κράτος να κάνει όλα όσα αναφέρθηκαν προηγουμένως, το βάρος της οικονομικής πολιτικής θα μετακινηθεί από τη λιτότητα στη σταθεροποίηση. Οχι όμως και στην ανάπτυξη, τουλάχιστον όχι αμέσως και όχι με τον τρόπο που φαίνεται να το εννοούν οι πολιτικοί.

Πολλοί άλλοι πιστεύουν ότι η ανάπτυξη θα προκύψει επειδή κάποιοι «θα δώσουν λεφτά». Στη πιο απλοϊκή διατύπωσή της, η προσέγγιση αυτή μιλάει για «γερμανικά κεφάλαια» ή «νέα δάνεια των τραπεζών» ή «επιχορηγήσεις ευρωπαϊκών οργανισμών». Πίσω από αυτές τις κινήσεις, βλέπουν, οι ίδιοι, το χέρι του κράτους να μοιράζει χρήματα, κυρίως με τη μορφή πληρωμών του κράτους σε εισοδήματα ή τραπεζικών δανείων που δεν θα χρειαστεί ή, βεβαίως, επιδοτήσεων χωρίς άλλη υποχρέωση από τα ευρωπαϊκά ταμεία.

Περιμένουν, με δύο λόγια, από το κράτος να αρχίσει και πάλι να ξοδεύει. Παραδόξως μάλιστα, εκτιμούν ότι αυτό θα συμβεί χωρίς το κράτος να αυξήσει τους φόρους ή, έστω, να εισπράξει περισσότερους φόρους από τη φοροδιαφυγή.

Δυστυχώς, όσοι έχουν ή διαδίδουν παρόμοιες προσδοκίες καλλιεργούν έναν τεράστιο μύθο σε εαυτούς και αλλήλους. Μπορεί να μην είναι ακριβώς ο ίδιος μύθος με αυτόν που εννοεί ο Αλέξης Τσίπρας, δεν θα διαφέρει, όμως, καθόλου αν δεν κατανοήσουμε τι είναι αυτό που κάνει τη διαφορά μεταξύ συστολής της δημόσιας δαπάνης και αύξησης της ιδιωτικής επένδυσης. Η ανάπτυξη του τόπου θα προκύψει από τη συνεργασία ενός κράτους που θα συνεχίσει να ζει σεβόμενο τη λιτότητα και των ιδιωτών που θα επενδύσουν στην ανάκαμψη.        ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.