Ο Σύριζα, όμως, που θέλει να κυβερνήσει γιατί μας γυρνά πίσω ;

Λεφτά υπάρχουν, έλεγε προεκλογικά ο πρώην πρωθυπουργός ο οποίος βγάζει σήμερα λόγους, όπως κάνουν οι αποκαμωμένοι από το μνημόνιο στα καφενεία.

Τα λεφτά πρέπει να ξέρεις να τα βγάζεις, όπως κάνει μια μικρή κοπέλα απ’ έξω από την ΔΕΗ που φωνάζει για κάρτες τηλεφωνίας φορώντας το καπέλο της εταιρείας.

Που υπήρχαν λεφτά ; Στον τζόγο.

Επί χρόνια εταιρείες διαδικτυακού στοιχήματος λυμαίνονταν τις οικονομίες εξαρτημένων από τον τζόγο, οι οποίοι βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση και από ναρκομανείς της Ομόνοιας. Και τα χρήματα, σύμφωνα με επίσημη πηγή, ήταν 1,3 δισ. τζίρος και 200-250 εκατ. ευρώ κέρδη. Αυτά τα χρήματα περνούσαν από ελληνικές τράπεζες. Μια φορολόγηση των μικτών κερδών θα απέφερε εκατοντάδες εκατομμύρια και δεν θα έμπαινε το χαράτσι.

Περσινά ξινά σταφύλια θα μου πείτε. Όμως, και τα χρήματα χάσαμε, αλλά κι οι ξένες εταιρείες μας κατηγορούν με ανακοινώσεις ότι, δεν τις αφήνουμε να δραστηριοποιηθούν και ετοιμάζουν καταγγελίες στην Ευρώπη.

Η Ελλάδα ήταν γι’ αυτές τις εταιρείες ήταν μια «μπανανία» στην οποία δεν πλήρωναν φόρους. Και μόλις η «μπανανία» εφάρμοσε έναν νόμο έγινε αμέσως η χώρα του μονοπωλίου του ΟΠΑΠ, που δεν αφήνει κανέναν να δραστηριοποιηθεί κλπ.

Επί τρία χρόνια δεν νομοθετήθηκε ένα πλαίσιο που να φορολογεί τις ξένες και ελληνικές εταιρείες, αλλά και να δίνει στον ΟΠΑΠ μια διέξοδο -χωρίς το bonus νέου μονοπωλίου που θα του δοθεί σήμερα.

Επί τρία χρόνια τόσοι υπουργοί οικονομικών έτρεχαν σε συσκέψεις για να φορολογήσουν ότι κινείται και σήμερα συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο.
Μάλιστα, αυτή η «μπανανία» των πολιτικών, των υπαλλήλων της βουλής που θέλουν να πάρουν σύνταξη, βρίσκει αφορμές για να έλθει σε ρήξη – όπως η επέτειος του Α. Γρηγορόπουλου.

Η κυβέρνηση θέλει την πόλωση για να περνά τα μέτρα. Ο Σύριζα, όμως, που θέλει να κυβερνήσει γιατί μας γυρνά πίσω ; Ας ασκήσει την αντιπολίτευση που δεν θα κοιτά μόνο τους ψηφοφόρους δημοσίους υπαλλήλους που μόλις μυρίστηκαν εξουσία έτρεξαν στην Κουμουνδούρου.

Σκοτώνετε, αλλά μη δημεύετε περιουσίες.

Ενας παράδοξος έπαινος-μομφή που, άνετα και δίκαια, απευθύνεται  στον πρωθυπουργό αλλά και στους δύο κυβερνητικούς συντρόφους-συνεταίρους του, με τους οποίους πλέον είναι  «καταδικασμένος» όχι μόνο να συγκυβερνά αλλά και να συνυπάρχει.

Υπάρχουν δέκα σπουδαίοι λόγοι για να ευχόμαστε τη μακροημέρευση αυτής της κυβέρνησης και υπάρχει ένας, αλλά... Λέων, αντίστροφος, αλλά και πανίσχυρος.  Που μας κάνει θηρία - κάποιους στα όρια του άλογου μίσους. Για έναν απλό, πολύ απλό λόγο. Επειδή ουδείς από τους Τρεις θυμάται, αυτή τη στιγμή, μία φοβερή φράση του Μακιαβέλι. Εχει λεχθεί  τέσσερεις αιώνες πριν, αλλά διατηρεί την καταλυτική ισχύ της και σήμερα: Σκοτώνετε, αλλά μη δημεύετε περιουσίες.      

Και αυτή τη στιγμή, αυτό ακριβώς, το δεύτερο δηλαδή, αυτό θα πράξει ετούτη η κυβέρνηση στην περίπτωση που επαληθευτούν όσα ακούγονται για το φορολογικό νομοσχέδιο... Δημεύοντας, όχι τις περιουσίες μας, αλλά τους γλίσχρους μισθούς και τις συντάξεις μας, το εισόδημα μας, εν πάση περιπτώσει, με μια φορολογία όχι μόνο χωρίς μέτρο αλλά και χωρίς λογική, ενίοτε και χωρίς ειρμό, σίγουρα όμως εξοντωτική, στα όρια του παραλόγου... Θα μας μετατρέψετε σε φορολογικά υποζύγια... χωρίς να  θέλετε (ίσως και να μην μπορείτε) να μετρήσετε τις συνέπειες, τη διάλυση της καθαρής σκέψης, την εγκατάλειψη της πολιτικής αλλά και της κοινωνικής λογικής

Αλίμονο, όμως, αν η σκέψη μας καταλήξει κινούμενη άμμος, αν χάσει τις προδιαγραφές που καθορίζουν τη σκέψη μας - όπως και την ψήφο μας; Δεν βλέπετε ήδη το αποτέλεσμα; Στρώνετε το βούτυρο στο κάλπικο ψωμί του φιλόδοξου νεαρού και του εσμού που τον ακολουθεί, του προσφέρετε πόντους, τον φέρνετε πρώτο στις δημοσκοπήσεις, του πολλαπλασιάζετε το θράσος, την οίηση, του επιτρέπετε όχι μόνο να θριαμβολογεί αλλά και να απειλεί, όχι μόνο να αυτοσχεδιάζει αλλά και εμφανίζεται ως ο επόμενος σίγουρος αναβάτης στο άλογο της εξουσίας. Μην παραγνωρίζετε αυτόν το φοβερό κίνδυνο.

Η αντιπολίτευση κινείται μεταξύ των ορίων της παράνομης βίας και της λαϊκιστικής προπαγάνδας.

Οταν άνεργοι στοιβάζονται στον ΟΑΕΔ και νέοι δεν έχουν πρόσβαση σε κάποιο ελάχιστο μηχανισμό ενημέρωσης για ευκαιρίες, που θα τους ανοίξει κάποιες ελπίδες και θα αποδείξει ότι υπάρχει μέριμνα (έστω και αναποτελεσματική), τότε η πολιτική ηγεσία είναι αδιάφορη. Οταν μέλη της κυβέρνησης επικαλούνται τον νόμο ωσάν να είναι αντιπολίτευση ή να μην εξαρτάται από αυτούς η εφαρμογή του, τότε η πολιτική ηγεσία είναι ελλιπής. Οταν μεσούσης της κρίσης, η αντιπολίτευση κινείται μεταξύ των ορίων της παράνομης βίας και της λαϊκιστικής προπαγάνδας των μεγαλόσχημων συνθημάτων και των απλουστευτικών επιχειρημάτων, τότε το μέλλον της χώρας είναι έωλο.

Οταν τέλος οι «προβληματισμένοι» διανοούμενοι για το μέλλον του τόπου αποκαλύπτουν τις στοιχίσεις με δομημένα συμφέροντα και εκβιάζουν γι' αυτά που ξέρουν αλλά δεν λένε, τότε η εμπιστοσύνη των πολιτών στο ελληνικό οικονομικο-κοινωνικό και πολιτικό εποικοδόμημα μπαίνει σε τροχιά κατάρρευσης. Χρειάζεται ηγεσία. Ηγεσία που να μετατρέψει την απαίτηση υπέρβασης της κρίσης σε πράξη αλλαγής παντού και σε όλα. Ηγεσία που να εμπνεύσει με όραμα και να διαχειριστεί την καθημερινότητα, οριοθετώντας το σωστό και χαλιναγωγώντας τις συμφεροντολογικές απρέπειες των ομάδων ειδικών συμφερόντων που νέμονται τον τόπο.

Ποιο είναι όμως το οικονομικό μέλλον της άρρωστης χώρας μας;

Μολονότι αρκετοί πια έχουν γίνει φτωχοί, απαιτείται κάποιος χρόνος έως ότου οι άνθρωποι εξαντλήσουν όλο το κομπόδεμά τους και βουλιάξουν στην εξαθλίωση. Αραγε, θα μας αφήσουν να βουλιάξουμε όπως εκείνοι για τους οποίους ο Τζον Στάινμπεκ έγραψε τα «Σταφύλια της οργής»; Ποιο είναι όμως το οικονομικό μέλλον της άρρωστης χώρας μας; Τι απέγινε η γεωργία της; Τι απέγινε η βιομηχανία της; Πού κατέληξαν οι κερδοφόρες υπηρεσίες της; Ποια είναι η απειλή σήμερα; Τι είδους -χειρότερη- κρίση μας περιμένει; Η αλήθεια είναι σκληρή. Νέα μέτρα ή νέοι φόροι θα κάνουν την απόδρασή μας από τη φτώχεια σχεδόν αδύνατη.

Η κυβέρνηση από την πλευρά της σπεύδει να υπενθυμίσει τη σχετική ρήτρα που έχει τεθεί στο Μνημόνιο: αν τα έσοδα τεθούν εκτός στόχων, τότε θα έρθουν μέτρα. Μέτρα ή φόροι; Αλλά προεκλογικώς η τρικομματική κυβέρνηση υποσχόταν όχι νέους φόρους και η Νέα Δημοκρατία μείωση των φόρων. Δηλαδή πιστεύουν ότι τις προεκλογικές δεσμεύσεις τους τις έχουμε ξεχάσει; Πλανώνται πλάνην οικτράν.

Ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουν τα εσωτερικά τους.

 Ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουν τα εσωτερικά τους, ν' αποφασίσουν ποιοι είναι και τι θέλουν και μετά να προχωρήσουν στη χάραξη της όποιας πολιτικής κρίνουν ότι θα υπηρετήσει καλύτερα το παρόν και το μέλλον του ελληνικού λαού. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό, τα όσα λένε και διακηρύσσουν θα έχουν προπαγανδιστική και μόνο αξία.

Αλλωστε, πολλά απ' αυτά δεν διακρίνονται για στοιχειώδη έστω σοβαρότητα. Μόλις προ 15ημέρου είχε εκτοξεύσει ο Τσίπρας στη ΛΑΡΚΟ τη γνωστή σαχλαμάρα για επαναφορά με μια διάταξη των μισθών και των συντάξεων στα επίπεδα του 2009, αλλά αυτό το τριήμερο στη Συνδιάσκεψη ξαναφόρεσε το «κοστούμι» του συμβιβαστικού που είχε βάλει στη συνάντηση με τους πρεσβευτές, δυσαρεστώντας, όπως φαίνεται, αρκετούς από τους παρόντες.

Παράλληλα, το Σάββατο είχε φροντίσει να κουφάνει όσους διάβασαν τη δήλωσή του στα «ΝΕΑ» με την οποία υποστήριξε ότι αν είχε εφαρμοστεί η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο θα είχαμε πρωτογενές πλεόνασμα για την καταβολή μισθών και συντάξεων, αλλά θα μας είχαν περισσέψει και κονδύλια και για την ανάπτυξη.

Δυστυχώς εκείνο που δεν θέλουν να καταλάβουν στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι υπάρχουν ορισμένες εκκρεμότητες με τις οποίες κάποια στιγμή θ' αναμετρηθούν, θέλοντας και μη. Τέτοιου είδους εκκρεμότητες τα σοβαρά κόμματα φροντίζουν και τις λύνουν πριν από τις εκλογικές αναμετρήσεις, γιατί πιστεύουν ότι το εκλογικό σώμα οφείλει να γνωρίζει τι θα πρέπει να περιμένει αν ψηφίσει το ένα κόμμα ή το άλλο.

Καλή και χρήσιμη είναι η περιγραφή των δύσκολων στιγμών που περνάμε, αλλά η δουλειά των πολιτικών και των κομμάτων είναι να σχεδιάζουν και να προτείνουν λύσεις. Και να τις εφαρμόζουν όταν τους ανατεθεί να το κάνουν.

. Ή κατά πόσο και σε ποιες περιπτώσεις κινδυνεύει η εθνική μας ακεραιότητα .

Δυο    φίλοι  κανανε   τη   βόλτα   τους   λίγο  έξω    από το  χωριό  τους,  περνούσαν   με    το   αυτοκινήτο  Βούλγαροι          σταμάτησαν   να  τους   ρωτήσουν  αν   πηγαίνουν   καλά,  πρόθυμη   να  τους  βοηθήσουν   και   αυτή   τους   πλάκωσαν   στο   ξύλο ,   τους   πήραν    τα   πορτοφόλια  τα   κινητά,  τους   βγαλανε   και   τα   Μπουφάν  και  τους άφησαν  αιμόφυρτους   πάνο  στην    άσφαλτο…Τώρα  βρίσκονται   στο    Νοσοκομείο  Διδυμοτείχου . Το   συμβάν   έγινε   στα  Κόμαρα   τριγώνου.                   

Μήπως έτσι δεν ήταν τα περισσότερα χρόνια της μεταπολίτευσης στην Ελλάδα;

Μήπως έτσι δεν ήταν τα περισσότερα χρόνια της μεταπολίτευσης στην Ελλάδα; Μια υπερπαραγωγή «δικαιωμάτων», ένα παραλήρημα παροχών, ένα ξεσάλωμα του δημόσιου τομέα που έμοιαζε με παιδική χαρά και όλη η χώρα σε καθημερινή βάση κατήγγελλε την ασυδοσία, το χάος, την αυθαιρεσία και τη δι­αφθορά που επικρατούσε στις δημόσιες υπηρεσίες, που είχαν δημιουργήσει έναν υπάλληλο τραμπούκο, τέρας αναισθησίας, έναν αχαλίνωτο συνδικαλιστή. Αυτά σε καθημερινή βάση τα κατήγγελλε σε ΟΛΗ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ Ο ΛΑΟΣ! Σήμε­ρα, όλως παραδόξως, η μνήμη δεν είναι στη μόδα. Κανείς δεν θυμάται τίποτα, λες και δεν υπήρξε πο­τέ η κολοσσιαία ρουσφετολογία, η κομματοκρατία, η αχαλίνωτη φαυλοκρατία, το κράτος ασυστόλων, το καθεστώς της ασυδοσίας και της κλεπτοκρατίας. Από αυτά, κανείς δεν θυμάται σήμερα τίποτα.
 
Ξαφνικά, σε όλες τις υπηρεσίες ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν ελλείψεις, οι υπάλληλοι δεν είναι υπερά­ριθμοι, δεν είναι αναποτελεσματικοί, δεν είναι δι­εφθαρμένοι, δεν υπάρχουν φακελάκια, δεν υπάρ­χουν λαδώματα, δεν υπάρχουν γρηγορόσημα.
 
Από την άλλη, για μια ακόμα φορά, γίνεται εμπο­ρία του χάους, της ανεργίας, των απολύσεων (δίκαι­ες ή άδικες, κανείς δεν χαίρεται), και - τελικά -, μια αντιαισθητική μονοπώληση των δωρεάν ευαισθη­σιών. Κανείς δεν αναλαμβάνει ωστόσο το κόστος να πει και να υπερασπιστεί την επώδυνη αλήθεια, όπως και κανείς δεν δείχνει διατεθειμένος να την ακούσει.