Ο χρόνος της κλεψύδρας όμως τελειώνει και πρέπει να αποφασίσουμε πιο δρόμο θα διαλέξουμε.

Τρία χρόνια μετά την ανώμαλη προσγείωση στη πραγματικότητα, η ελληνική κοινωνία δεν έχει όραμα και προσανατολισμό. Ο χρόνος της κλεψύδρας όμως τελειώνει και πρέπει να αποφασίσουμε πιο δρόμο θα διαλέξουμε. Οι επιλογές είναι ελάχιστες, είτε βαδίζουμε στο ευρώ, μέσα σε ένα ασφυκτικό δημοσιονομικό περιβάλλον, αναδιαρθρώνοντας εκ βάθρων το κράτος και εκμεταλλευόμενοι κάθε ευκαιρία που θα μας δοθεί για βελτίωση της θέσης μας από τις διεθνείς συγκυρίες, είτε επιστρέφουμε στη δραχμή σε ένα λιγότερο ασφυκτικό δημοσιονομικό περιβάλλον εν μέσω διεθνούς απομόνωσης αναλαμβάνοντας ταυτοχρόνως και τους κινδύνους και τις συνέπειες αυτής της πράξης.
Όσοι υπόσχονται άλλες επιλογές με διαδρομές λιγότερο δύσβατες συμπλέουν με τη μνημειώδη ατάκα «λεφτά υπάρχουν» αλλά τα έχουν οι δανειστές μας όπως αποδείχθηκε. Εφόσον επιλέξουμε την διαδρομή εντός του ευρώ θα πρέπει τάχιστα να προχωρήσουμε σε αναδόμηση της κοινωνίας κόβοντας, κομματικούς δεσμούς εξουσίας – δημόσιας διοίκησης, επαναπροσδιορίζοντας τις προτεραιότητες της κοινωνίας, και έννοιες όπως δημόσιο αγαθό, δικαιοσύνη, αξιοκρατία, πρόνοια που στο παρελθόν τόσο βάναυσα κακοποιήθηκαν και διαστρεβλώθηκαν. Δυστυχώς η εντύπωση που δίνεται είναι ότι η κοινωνία μας δεν μπορεί ακόμη να αντιμετωπίσει τα αδιέξοδά της αποτελεσματικά και οι συνέπειες είναι περισσότερο από εμφανείς, από τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, από τον τρόπο δημοκρατικής της έκφρασης, από την νοοτροπία που έχει αναπτύξει και την αντίδρασή της σε κάθε προσπάθεια ένταξης σε ένα οργανωμένο κοινωνικό σύνολο.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

 Oι ιδεολογίες έχουν ξοφλήσει και οι πολίτες ψηφίζουν καθαρά με βάση τα συμφέροντα της κοινωνικης και επαγγελματικής τους τάξης.
 H πραγματική πόλωση είναι μεταξύ Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα καθως ο ιδιωτικος τομεας συστηματικα πληρωνει τις αμαρτιες του Δημοσιου , ο οποιος με μαγικους τροπους συντηρειται ατρωτος.
 Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Υπάρχουν πολίτες, επαγγέλματα, τομείς, επιχειρήσεις που πληρώνουν φόρους, έχουν κοινωνική συνείδηση, δραστηριοποιούνται με παραγωγικό και δημιουργικό τρόπο και έχουν όραμα και άποψη για το μέλλον.
Υπάρχουν αντίστοιχα πολίτες, τομείς, επιχειρήσεις, που φοροδιαφεύγουν συστηματικά και εν γνώσει όλων μας, που δεν παράγουν τίποτα παρά κερδοσκοπούν και παρασιτούν μέσω δαιδαλωδων νομικών πλαισίων, καταβροχθίζοντας συστηματικά το δημόσιο χρήμα και καταδικάζοντας όλους μας σε εξαθλιωμένες υπηρεσίες υγείας, μισθούς και συντάξεις πείνας και απηρχαιωμένους μηχανισμούς εκπαίδευσης.
 Οι επικείμενες εκλογές είναι ένα τελειο και απελπιστικό αδιέξοδο. Είτε θα επικρατήσουν οι ένοχοι για τη σημερινή κατάντια της χώρας του ευρω, είτε θα αναδειχθούν οι εν δυνάμει ένοχοι για την επακόλουθη Ελλάδα της δραχμής.

Ας μην λησμονούμε ότι στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν καταφύγει τα πιο παρασιτικά και αναχρονιστικά στρωματα της Ελληνικής Κοινωνίας, που δικαιολογημένα νοσταλγούν το βολικό παρελθόν τους.

Ημέρα με την ημέρα η Ελλάδα χάνει και χάνεται.

Ημέρα με την ημέρα η Ελλάδα χάνει και χάνεται. Το όνομά της τείνει να γίνει διεθνώς συνώνυμο της αποτυχίας και η εξάρτησή της από τους εταίρους και δανειστές πολλαπλασιάζεται. Οι απαιτήσεις τους αυξάνονται διαρκώς, εξουθενώνοντας τόσο τις κυβερνήσεις, όσο και τα κόμματα που τις στηρίζουν.

Ήδη από το 2009 και εντεύθεν έχουν ξοδευτεί δύο κυβερνήσεις και η τρίτη, η σημερινή, δοκιμάζεται πολλαπλώς. Ακόμη και αν καταφέρει να ψηφίσει τα μέτρα θα πρέπει να βρει τρόπο να ανανεωθεί στο μέγιστο βαθμό, ώστε ενισχυμένη να καταφέρει να επιτελέσει, έστω υποτυπωδώς, το επίπονο έργο της εφαρμογής αυτών. Κακά τα ψέματα μετά την τελευταία ψηφοφορία για τις αποκρατικοποιήσεις και την επερχόμενη για τα μέτρα του νέου μνημονίου το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα βγει ακόμη περισσότερο τραυματισμένο.

Η ενότητα του ΠαΣοΚ έχει διαρραγεί,σε λίγο τμήματά του θα αποτελούν συνιστώσες άλλων κομμάτων, η ΔΗΜΑΡ με τις επιλογές της κινδυνεύει να έχει την τύχη του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού και η Νέα Δημοκρατία παρά τη φαινομενική αταραξία της κατατρώγεται από διαβρωτικές αμφισβητήσεις και από το πολλά λοξοκοιτάσματα των βουλευτών της. Τώρα ζούμε το δράμα του Βαγγέλη και σε λίγο πιθανώς να ζήσουμε εκείνο του Φώτη. 

Αλλά και ο χώρος της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος, δεν περνά τις καλύτερες των ημερών της. Στον ΣΥΡΙΖΑ, οι πιο γνωστικοί, τρέμουν με την ιδέα ανάληψης της εξουσίας στην παρούσα φάση. Σε καμία περίπτωση δεν θέλουν να είναι αυτοί οι διαχειριστές της κρίσης. 

Για τον Σαμαρά τα δυσκολότερα τώρα αρχίζουν.

Δίκιο είχε ο Σαμαράς που έκρινε ότι η διαπραγμάτευση κάποια στιγμή έπρεπε να τελειώσει. Δεν γίνεται, όμως, να τελειώνει χωρίς να έχει προηγηθεί μια συνεννόηση με τους εταίρους του στην κυβέρνηση ή έστω μια ενημέρωσή τους. Αρα δίκιο έχουν και ο Βενιζέλος με τον Κουβέλη να διαμαρτύρονται. Στις σωστές συνεργασίες δεν επιτρέπονται αιφνιδιασμοί και μονομερείς πρωτοβουλίες.
Είναι προφανές ότι ο Σαμαράς επιχείρησε να κάνει την κίνηση που δεν έκανε ο Γ. Παπανδρέου με το πρώτο Μνημόνιο. Προκαλεί όποιους και όσους το τολμάνε να επωμισθούν την ευθύνη της απόρριψής του, με ό,τι θα συνεπάγεται αυτό. Αλλά με μία πολύ σημαντική διαφορά ανάμεσα στο τότε και στο τώρα.
Τότε η πρόκληση θα στρεφόταν προς ένα κόμμα που είχε κρατήσει αρνητική στάση σε σχέση με την προωθούμενη συμφωνία, ενώ τώρα στρέφεται εναντίον κομμάτων τα οποία συμμετέχουν στην κυβέρνηση και εναντίον πολιτικών αρχηγών που μέχρι πριν από μερικά 24ωρα συσκέπτονταν με τον πρωθυπουργό για την πορεία της διαπραγμάτευσης.
Αυτά είναι τα συν και τα πλην της χθεσινής πρωτοβουλίας του Σαμαρά. Αρα το κεφάλαιο αυτό έκλεισε και μένει να δούμε πώς θα εξελιχθεί η τελευταία πράξη, όταν η συμφωνία έρθει για κύρωση στη Βουλή. Αλλά το παιχνίδι για την κυβέρνηση παραμένει ανοιχτό. Κι εκείνα που θα πρέπει να επιδιωχθεί να κερδηθούν δεν έχουν καμία σχέση με την τρόικα. Είναι όλα εκείνα που μόνο αν διασφαλιστούν κι ανοίξουν τον δρόμο για την ανάπτυξη, θα δικαιολογήσουν και τις νέες αλλά και τις προηγούμενες θυσίες. Για τον Σαμαρά τα δυσκολότερα τώρα αρχίζουν.

Τι να πεις και τι να 'μολογήσεις έπειτα από τόσους μήνες διαβουλεύσεων.

Τι να πεις και τι να 'μολογήσεις έπειτα από τόσους μήνες διαβουλεύσεων. Κοντεύει να βγει ο Οκτώβριος και συμφωνία δεν έχουμε. Μπαίνουμε οσονούπω στο Νοέμβριο και το θρίλερ διατηρείται ενεργό.

Μόνο που προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα. Όσοι έχουν απλωμένο τραχανά, ''τρέχουν'' επιχειρήσεις, απασχολούν εργαζόμενους και φροντίζουν παραγωγικές μονάδες καίγονται στην κυριολεξία και όσο περνά ο καιρός κατακυριεύονται από αισθήματα απώλειας και απόγνωσης. Το ίδιο συμβαίνει και με τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι  βλέπουν τις επιχειρήσεις όπου εργάζονται να πνίγονται από τα φέσια και την έλλειψη πιστώσεων.

Οι υπόλοιποι, όσοι κινούνται στη ζώνη του κράτους, κυριαρχούνται από αισθήματα βαρεμάρας, απάθειας και μοιρολατρίας. Δεν έχουν τίποτε να περιμένουν και απλώς παρακολουθούν τον υπουργό Οικονομικών, τη ΔΗΜΑΡ και την τρόικα να καταπίνουν την κάμηλο και να διυλίζουν τον κώνωπα.

Και πρέπει να καταδικαστούμε γιατί είχαμε το θράσος να κάνουμε οικογένειες.

Το περίφημο πακέτο, για το οποίο μας έχουν πρήξει και το οποίο μοιάζει με Λερναία Υδρα, καθώς η όποια οπισθοχώρηση της τρόικας γεννάει τρία νέα επώδυνα μέτρα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πες ότι με τερτίπια, τρικάκια, εκβιασμούς και παρακάλια, θα περάσει από τη Βουλή. Και μετά τι; Θα μας δώσουν τη δόση μας. Και πόσο μπορεί να μας κρατήσει αυτή εν ζωή, αφού εκ των προτέρων ξέρουμε ότι όπως θα τα πάρουμε έτσι θα φύγουν σε τράπεζες και λήξεις ομολόγων. Κάτι ψιλά θα μείνουν για να πληρωθεί μέρος των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων του Δημοσίου προς τους προμηθευτές και για καταβολή μισθών Δημοσίου και συντάξεις. Και όλοι εμείς οι υπόλοιποι, είτε άνεργοι είτε εργαζόμενοι και πενιχρά αμειβόμενοι, σε τι θα έχουμε να ελπίζουμε;

Πώς θα μπορέσουμε να πορευτούμε στα επόμενα χρόνια χωρίς εργασιακά δικαιώματα, με κατακρεουργημένους μισθούς και δεκάδες φόρους ακόμα;

Και πρέπει να καταδικαστούμε γιατί είχαμε το θράσος να κάνουμε οικογένειες, παιδιά και να  βάλουμε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας; Πρέπει να πληρώνουμε φόρο αίματος εσαεί γιατί πιστέψαμε σε ένα εγκληματικό και φαύλο πολιτικό προσωπικό; Επειδή μας έμοιαζαν για αλήθειες τα ψέματά τους; Ή να κρεμάσουμε τις ελπίδες μας στη λαϊκίστικη Αριστερά που με υλικά από την κατεδάφιση προσπαθεί να δημιουργήσει ρεύμα εξουσίας για να μας οδηγήσει στο παρελθόν, με τους ίδιους συνδικαλιστές και πολιτικούς που μας έφεραν στη σημερινή κατάντια;
‘Ή, ακόμα χειρότερα, καθώς η πείνα και η απελπισία είναι πάντα κακοί σύμβουλοι, να δώσουμε δύναμη στις σκοταδιστικές και εγκληματικές εκείνες δυνάμεις που εν έτει 2012 δεν έχουν ακούσει ακόμα για τις αρχές του Διαφωτισμού που διέπουν τον πολιτισμό και τις αξίες της Δύσης εδώ και σχεδόν δυόμισι αιώνες;

Οράματα για τη χώρα και τους πολίτες της δεν έχουν, ούτε νοιάζονται να αποκτήσουν.

Λογικό λοιπόν θα ήταν ο πολιτικός κόσμος της χώρας να είχε αντιληφθεί τη μεταβολή στάσης των Ευρωπαίων και να την εκμεταλλευόταν, επιταχύνοντας το κλείσιμο της συμφωνίας με την τρόικα.

Αντ' αυτού έχουμε κωλυσιεργίες, οπισθοχωρήσεις και μάχες χαρακωμάτων, ωσάν όλα τα προβλήματά μας να είναι λυμένα. Η συγκεκριμένη στάση δεν μαρτυρεί τίποτε άλλο παρά μεγίστη σύγχυση.

Τα περισσότερα πρόσωπα της πολιτικής δυστυχώς δεν ορίζονται από το μείζον αλλά από τα ελάσσονα.

Οράματα για τη χώρα και τους πολίτες της δεν έχουν, ούτε νοιάζονται να αποκτήσουν. Γι' αυτό και αλλάζουν θέση κάθε τόσο ακόμη και για τα  θεμελιώδη ζητήματα της χώρας, μη μπορώντας να υπηρετήσουν εν τέλει τα γενικότερα και ευρύτερα συμφέροντα της χώρας και των πολιτών.

Πολιτικοί που εξαντλούνται στη μικροπολιτική και δίνουν έμφαση σε σκοπούς μικρούς και ασήμαντους είναι ακατάλληλοι στις παρούσες συνθήκες, δεν μπορούν να υπηρετήσουν όσα τους εμπιστεύθηκε ο ελληνικός λαός.

Γεγονός που εντάσσει ευθέως την Πολιτική στον κύκλο των μεγάλων διαρθρωτικών προβλημάτων, που θέλουν ριζική αλλαγή και μεταρρύθμιση. Η οποία δεν μπορεί να βραδύνει. Γιατί αν βραδύνει, άλλα σκοτεινά θα επικρατήσουν. Και ο νοών νοείτω.