Οράματα για τη χώρα και τους πολίτες της δεν έχουν, ούτε νοιάζονται να αποκτήσουν.

Λογικό λοιπόν θα ήταν ο πολιτικός κόσμος της χώρας να είχε αντιληφθεί τη μεταβολή στάσης των Ευρωπαίων και να την εκμεταλλευόταν, επιταχύνοντας το κλείσιμο της συμφωνίας με την τρόικα.

Αντ' αυτού έχουμε κωλυσιεργίες, οπισθοχωρήσεις και μάχες χαρακωμάτων, ωσάν όλα τα προβλήματά μας να είναι λυμένα. Η συγκεκριμένη στάση δεν μαρτυρεί τίποτε άλλο παρά μεγίστη σύγχυση.

Τα περισσότερα πρόσωπα της πολιτικής δυστυχώς δεν ορίζονται από το μείζον αλλά από τα ελάσσονα.

Οράματα για τη χώρα και τους πολίτες της δεν έχουν, ούτε νοιάζονται να αποκτήσουν. Γι' αυτό και αλλάζουν θέση κάθε τόσο ακόμη και για τα  θεμελιώδη ζητήματα της χώρας, μη μπορώντας να υπηρετήσουν εν τέλει τα γενικότερα και ευρύτερα συμφέροντα της χώρας και των πολιτών.

Πολιτικοί που εξαντλούνται στη μικροπολιτική και δίνουν έμφαση σε σκοπούς μικρούς και ασήμαντους είναι ακατάλληλοι στις παρούσες συνθήκες, δεν μπορούν να υπηρετήσουν όσα τους εμπιστεύθηκε ο ελληνικός λαός.

Γεγονός που εντάσσει ευθέως την Πολιτική στον κύκλο των μεγάλων διαρθρωτικών προβλημάτων, που θέλουν ριζική αλλαγή και μεταρρύθμιση. Η οποία δεν μπορεί να βραδύνει. Γιατί αν βραδύνει, άλλα σκοτεινά θα επικρατήσουν. Και ο νοών νοείτω.

Τέτοιες εικόνες δεν πρέπει να επαναληφθούν φέτος .

Oι περυσινές ασχήμιες στις εκδηλώσεις για την 28η Οκτωβρίου στόχευαν στην αποσταθεροποίηση του πολιτικού μας συστήματος: το θλιβερό θέαμα της αναγκαστικής αποχώρησης του Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρέλαση της Θεσσαλονίκης μένει χαραγμένο στη μνήμη όλων των πολιτών που δεν θέλουν η οικονομική κρίση να μεταβληθεί σε κρίση δημοκρατίας. Τέτοιες εικόνες δεν πρέπει να επαναληφθούν φέτος – και μάλιστα από κόμματα που ομνύουν στο πολίτευμα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Ας αφήσουν τους χρυσαυγίτες να μονοπωλήσουν την ύβρι απέναντι στην επέτειο της ηρωικής αντίστασης του ελληνικού λαού στον φασισμό και τον ναζισμό!

Ας μην ελπίζουμε σε... Μεσσίες.

Η συζήτηση για την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού τη συγκεκριμένη στιγμή δεν ακούγεται καθόλου αθώα, καθώς πίσω από την ειλικρινή αγωνία της κοινωνίας για το πώς θα βγούμε από την κρίση επιχειρούν να βρουν καταφύγιο και εκείνοι που μας οδήγησαν μέχρι εδώ. Και επιχειρούν να εκφυλίσουν την αναγκαία ανατροπή του πολιτικού σκηνικού σε «πλυντήριο» που θα τους παραδώσει καθαρούς και αμόλυντους στην κοινωνία, μέσα από νέα κόμματα.
Η ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού δεν αφορά μόνο τον χώρο του κέντρου, τα συντρίμμια του ΠΑΣΟΚ, τα υπολείμματα της ΝΔ. Αφορά και την Αριστερά. Η Ρόζα, η ΚΟΑ, το Ρεύμα και οι άλλες τάσεις, που έχουν το δικό τους έστω μικρό μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση, δεν θα εξαϋλωθούν. Εδώ θα είναι δίπλα μας, με όποια ονομασία ή νέα σημαία εμφανιστεί η μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ.
Η ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού έχει ξεκινήσει και δεν πρέπει να εξαντληθεί σε πρόσωπα. Πρέπει να στοχεύει σε νοοτροπίες, παθογένειες, αγκυλώσεις, ιδεοληψίες. Πιο πολύ όμως αφορά τον στόχο, που δεν μπορεί να είναι άλλος από την τιτάνια προσπάθεια σωτηρίας της χώρας και ανάκαμψής της. Εκεί θα μετρηθούν και θα ζυγιστούν οι νέες δυνάμεις που θα συγκροτηθούν.
Ας μην ελπίζουμε σε... Μεσσίες.
Θα πορευθούμε με τους πολιτικούς, νέους και παλιούς, που είναι πρόθυμοι να τραβήξουν μπροστά. Γιατί ακούγεται όμορφο το σύνθημα «φύγετε εσείς, να έρθουμε εμείς, που έχουμε καθαρά χέρια». Αλλά μας αρκεί μόνο αυτό;

Αυτοί κι αν έχουν δίκιο.

Αυτές τις ημέρες, κάποιες πολιτικές δυνάμεις ορίζουν τις κινήσεις τους χωρίς στοιχειώδη αίσθηση ρεαλισμού και γνώση των κανόνων του παιχνιδιού. Οσοι είναι στην αντιπολίτευση αναγγέλλουν ότι θα καταργήσουν την τρόικα. Και αρκετοί από όσους μετέχουν στην κυβέρνηση, ότι δεν ψηφίσουν τα μέτρα ή θα ψηφίσουν τα μισά. Ολοι προτάσσουν ότι τα μέτρα φέρνουν νέα δεινά στην κοινωνία. Αυτοί κι αν έχουν δίκιο.

Αλλά παραβλέπουν κάτι: η τρόικα και το Μνημόνιο δεν είναι μονομερή δεδομένα για να ακυρωθούν μονομερώς. Επιπλέον, δεν βλέπουν τη μεγάλη εικόνα: η ελληνική οικονομία θα επιβιώσει μόνο αν λειτουργήσει σαν τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες, όποιο κι αν είναι το τίμημα που θα πληρώσει η κοινωνία εν τω μεταξύ. Τα υπόλοιπα θα τα ζήσουμε - το θέμα είναι πώς θα τα ζήσουμε.

Αυτό θα κριθεί από τον βαθμό διορατικότητας που έχουν κυρίως τα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης, οι βουλευτές και οι αρχηγοί τους. Θα θυσιάσουν τις τρέχουσες πολιτικές ανάγκες τους, φροντίζοντας πάση θυσία να διασφαλιστεί η δυνατότητα της μελλοντικής ανάκαμψης; Ή θα μετρήσουν μόνο τις άμεσες συνέπειες των μέτρων και θα αφήσουν την οικονομία να διολισθήσει εκτός ευρωζώνης και τη χώρα να τιναχτεί στον αέρα; Δεν είναι εύκολο δίλημμα. 

ΟΙ οριζόντιες περικοπές είναι βασανιστήριο με το σταγονόμετρο.

Ωστόσο, πέρα από την ενδοκυβερνητική, υπάρχει και μια άλλη διάσταση στο ζήτημα των εργασιακών. Οι αλλαγές που ζητάει η τρόικα υποχρεώνουν το πολιτικό σύστημα να περάσει την κόκκινη γραμμή μεταξύ των οριζόντιων περικοπών και των διαρθρωτικών αλλαγών. Το μεγαλύτερο μέρος του πακέτου που ξεκίνησε από τα 11,8 δισ. ευρώ κι έχει ξεπεράσει τα 13 δισ. αφορά πάλι περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και, δευτερευόντως, δαπάνες. Είναι η προσέγγιση που έχει προτιμηθεί ήδη από το Μνημόνιο. Κόβεις λίγο από εδώ και λίγο από εκεί, και καθώς κόβεις και ξανακόβεις, τελικά κόβεις πολύ - δεν πειράζεις όμως κανέναν. Ούτε τρίχα από το κεφάλι ενός δημοσίου υπαλλήλου όπως έλεγαν στο ΠΑΣΟΚ. Αντιθέτως, τα εργασιακά αποτελούν διαρθρωτική μεταβολή - αφού αλλάζουν τον τρόπο που λειτουργεί η αγορά, δηλαδή η οικονομία. Στην πραγματικότητα, έπειτα από τέσσερις δεκαετίες προστατευτισμού, βάζουν την Ελλάδα σε καθαρά φιλελεύθερη τροχιά.

ΟΙ οριζόντιες περικοπές είναι βασανιστήριο με το σταγονόμετρο. Δεν αλλάζουν τη βασική δομή της ελληνικής οικονομίας. Απλώς τραβούν χρήματα από τις τσέπες των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων, ενώ υπερφορολογούν τους ήδη φορολογούμενους. Κάπως έγινε πηγάδι η ύφεση μέσα στο οποίο έπεσαν οι άνεργοι του ιδιωτικού τομέα. Οι οριζόντιες περικοπές είναι συνταγή για καταστροφή - αλλά είναι αποδεκτές ιδεολογικά με το άλλοθι ότι είναι μια σκληρή θυσία για να μείνει η χώρα στο ευρώ. Αντιθέτως, οι διαρθρωτικές αλλαγές - όπως οι μεταβολές στα εργασιακά - μεταμορφώνουν την οικονομία. Φυσικά, αυτό γίνεται εις βάρος των εργαζομένων. Αλλά αυτή είναι η λογική του ΔΝΤ. Το Ταμείο είναι εκπρόσωπος των δανειστών και πριμοδοτεί ανοιχτά τις επενδύσεις ή, με αριστερή ορολογία, τα αφεντικά.

Άλλωστε, το πρόβλημα δεν είναι ποιοι πρέπει να απολυθούν, αλλά το πώς πρέπει οι άνεργοι να βρουν δουλειά.

Αυτή την περίοδο, την παρατεταμένη περίοδο της κρίσης που βιώνουμε ως πολίτες αυτής της χώρας δοκιμάζονται τα πάντα. Και όταν λέμε δοκιμάζονται το εννοούμε, είτε αφορά θεσμούς είτε σχέσεις οικογενειακές, φιλικές αλλά και αυτές που αφορούν στην κοινωνία. Δοκιμάζονται οι πολιτικοί ταγοί μας, αλλά και θεσμοί όπως η Δικαιοσύνη, η Εκκλησία, η Αστυνομία και οι Ένοπλες Δυνάμεις. Δείχνουν ποιοι μπορούν να συμβάλλουν στην όποια προσπάθεια, χωρίς αυτό να σημαίνει πως μόνη προσπάθεια είναι αυτή του κυβερνητικού σχήματος.
Στο επίπεδο των πολιτών δοκιμάζονται οι ίδιες οι οικογένειες. Είναι μια πραγματικότητα δυστυχώς οι αυτοκτονίες ανθρώπων που έχουν ή μάλλον είχαν οικογένειες. Χωρίζουν ζευγάρια και φίλοι στενοί διαλύουν σχέσεις μιας ζωής.
Ευτυχώς με αργό ρυθμό, διότι αυτή τη στιγμή την κοινωνική συνοχή τη διατηρεί η οικογένεια. Δοκιμάζονται όμως και οι σχέσεις στην κοινωνία. Μεταξύ διαφορετικών τάξεων, αλλά και ανθρώπων που ανήκουν ή ανήκαν στην ίδια τάξη.
Ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια ζούμε όλοι στον αστερισμό της κατσίκας του γείτονα. Θέλουμε να ψοφήσει είτε γιατί εμείς δεν έχουμε κατσίκα είτε για να μπορεί να βοσκήσει μόνο η δική μας.
Το διαπιστώνουμε αυτό όταν γίνεται λόγος για απολύσεις για παράδειγμα στο δημόσιο. Οι του ιδιωτικού τομέα εμφανίζονται λάβροι εναντίον αυτών του δημοσίου, που δέχονται τα πυρά όλων, ακόμη και των ελευθέρων επαγγελματιών.
Το πιο εξωφρενικό ερώτημα που ακούμε είναι αυτό που λέει: Γιατί να μην απολύονται και στο δημόσιο;
Χωρίς να υποστηρίζουμε τη μονιμότητα, αυτό το ερώτημα είναι παράλογο. Δηλαδή τι πρέπει να γίνει; Να αποκτήσουμε και άλλους ανέργους; Το αίτημα να φύγουνε οι επίορκοι και τα πάσης φύσεως λαμόγια είναι κατανοητό και θεμιτό. Όμως δεν πρέπει να μπαίνουμε στη λογική της ισοπέδωσης. Διότι και οι δημόσιοι υπάλληλοι απαντούν στους ελεύθερους επαγγελματίες ότι αυτοί έκλεβαν και κλέβουν την εφορία. Και στους υπόλοιπους ότι βρίζουν και ζητούν απολύσεις επειδή δεν κατάφεραν να μπουν στο δημόσιο.
Ολο αυτό οδηγεί μόνο σε διαμάχη μεταξύ πολιτών, που κανονικά θα έπρεπε από κοινού να κάνουν ό,τι μπορούν για να αλλάξει αυτή η χώρα. Όχι να τρώγονται. Όχι να θέλουν να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα.
Αυτό δεν οδηγεί πουθενά. Και μια τεμαχισμένη κοινωνία δεν μπορεί να βάλει… πλάτη. Δεν μπορεί να συνεργήσει στην επανεκκίνηση της χώρας και της οικονομίας.
Άλλωστε, το πρόβλημα δεν είναι ποιοι πρέπει να απολυθούν, αλλά το πώς πρέπει οι άνεργοι να βρουν δουλειά.

Μπορεί να γίνει αύριο, αλλά προς το παρόν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί σοβαρή κυβερνητική εναλλακτική πρόταση.

Μπορεί να γίνει αύριο, αλλά προς το παρόν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί σοβαρή κυβερνητική εναλλακτική πρόταση. Κι αυτό άσχετα από τις όποιες επιφυλάξεις έχει ή δεν έχει κάποιος για το πρόγραμμά του. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι δείχνει να έχει εξαντλήσει την όποια δυναμική του και δεν φαίνεται ικανός να προσεγγίσει ποσοστά που θα του εξασφάλιζαν την αυτοδυναμία.
Φυσικά ούτε και η Νέα Δημοκρατία είχε τέτοια δυνατότητα ή, υπό τις παρούσες συνθήκες, θα μπορούσε να αποκτήσει, αλλά διαθέτει και, κατά πάσα βεβαιότητα, θα διαθέτει και στο μέλλον πολιτικές συμμαχίες. Κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να μην έχει και να μη θέλει ν' αποκτήσει. Φυσικά τίποτα δεν αποκλείει ν' αποβούν και για τη ΝΔ εκλογικά άχρηστες οι συμμαχίες της, αν η πτωτική πορεία του ΠΑΣΟΚ δεν αναστραφεί, αλλά αυτό δεν θ' αλλάξει σε τίποτα την απομόνωση του ΣΥΡΙΖΑ. Απλώς θα επισφραγίσει την ακυβερνησία που λέγαμε.

Και δυστυχώς για τον Αλ. Τσίπρα και τις εύλογες φιλοδοξίες του, το πρόβλημά του δεν είναι μόνο ότι δεν διαθέτει πολιτικές συμμαχίες, είναι και ότι δεν θα μπορέσει ακόμη και να τις επιδιώξει αν ενδεχομένως τις χρειαστεί. Οι εσωκομματικοί συσχετισμοί είναι τέτοιοι που μόνο προς την πλευρά του ΚΚΕ του επιτρέπουν να κοιτάξει, έστω κι αν αυτό δεν θέλει να τον δει. Αν και ούτως ή άλλως το σημερινό ΚΚΕ δεν θα είχε να προσφέρει αρκετά.

Γι' αυτό και όσοι προβληματίζονται αν θα είναι προτιμότερο για τον Τσίπρα να γίνει τώρα ή σε ένα ή δύο χρόνια πρωθυπουργός, καλό θα είναι να θυμούνται ότι απαραίτητη προϋπόθεση για μια τέτοια εξέλιξη είναι να ξεκαθαρίσει αν και με ποια «παρέα» θα το προσπαθήσει.