Αυτοί κι αν έχουν δίκιο.

Αυτές τις ημέρες, κάποιες πολιτικές δυνάμεις ορίζουν τις κινήσεις τους χωρίς στοιχειώδη αίσθηση ρεαλισμού και γνώση των κανόνων του παιχνιδιού. Οσοι είναι στην αντιπολίτευση αναγγέλλουν ότι θα καταργήσουν την τρόικα. Και αρκετοί από όσους μετέχουν στην κυβέρνηση, ότι δεν ψηφίσουν τα μέτρα ή θα ψηφίσουν τα μισά. Ολοι προτάσσουν ότι τα μέτρα φέρνουν νέα δεινά στην κοινωνία. Αυτοί κι αν έχουν δίκιο.

Αλλά παραβλέπουν κάτι: η τρόικα και το Μνημόνιο δεν είναι μονομερή δεδομένα για να ακυρωθούν μονομερώς. Επιπλέον, δεν βλέπουν τη μεγάλη εικόνα: η ελληνική οικονομία θα επιβιώσει μόνο αν λειτουργήσει σαν τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες, όποιο κι αν είναι το τίμημα που θα πληρώσει η κοινωνία εν τω μεταξύ. Τα υπόλοιπα θα τα ζήσουμε - το θέμα είναι πώς θα τα ζήσουμε.

Αυτό θα κριθεί από τον βαθμό διορατικότητας που έχουν κυρίως τα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης, οι βουλευτές και οι αρχηγοί τους. Θα θυσιάσουν τις τρέχουσες πολιτικές ανάγκες τους, φροντίζοντας πάση θυσία να διασφαλιστεί η δυνατότητα της μελλοντικής ανάκαμψης; Ή θα μετρήσουν μόνο τις άμεσες συνέπειες των μέτρων και θα αφήσουν την οικονομία να διολισθήσει εκτός ευρωζώνης και τη χώρα να τιναχτεί στον αέρα; Δεν είναι εύκολο δίλημμα. 

ΟΙ οριζόντιες περικοπές είναι βασανιστήριο με το σταγονόμετρο.

Ωστόσο, πέρα από την ενδοκυβερνητική, υπάρχει και μια άλλη διάσταση στο ζήτημα των εργασιακών. Οι αλλαγές που ζητάει η τρόικα υποχρεώνουν το πολιτικό σύστημα να περάσει την κόκκινη γραμμή μεταξύ των οριζόντιων περικοπών και των διαρθρωτικών αλλαγών. Το μεγαλύτερο μέρος του πακέτου που ξεκίνησε από τα 11,8 δισ. ευρώ κι έχει ξεπεράσει τα 13 δισ. αφορά πάλι περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και, δευτερευόντως, δαπάνες. Είναι η προσέγγιση που έχει προτιμηθεί ήδη από το Μνημόνιο. Κόβεις λίγο από εδώ και λίγο από εκεί, και καθώς κόβεις και ξανακόβεις, τελικά κόβεις πολύ - δεν πειράζεις όμως κανέναν. Ούτε τρίχα από το κεφάλι ενός δημοσίου υπαλλήλου όπως έλεγαν στο ΠΑΣΟΚ. Αντιθέτως, τα εργασιακά αποτελούν διαρθρωτική μεταβολή - αφού αλλάζουν τον τρόπο που λειτουργεί η αγορά, δηλαδή η οικονομία. Στην πραγματικότητα, έπειτα από τέσσερις δεκαετίες προστατευτισμού, βάζουν την Ελλάδα σε καθαρά φιλελεύθερη τροχιά.

ΟΙ οριζόντιες περικοπές είναι βασανιστήριο με το σταγονόμετρο. Δεν αλλάζουν τη βασική δομή της ελληνικής οικονομίας. Απλώς τραβούν χρήματα από τις τσέπες των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων, ενώ υπερφορολογούν τους ήδη φορολογούμενους. Κάπως έγινε πηγάδι η ύφεση μέσα στο οποίο έπεσαν οι άνεργοι του ιδιωτικού τομέα. Οι οριζόντιες περικοπές είναι συνταγή για καταστροφή - αλλά είναι αποδεκτές ιδεολογικά με το άλλοθι ότι είναι μια σκληρή θυσία για να μείνει η χώρα στο ευρώ. Αντιθέτως, οι διαρθρωτικές αλλαγές - όπως οι μεταβολές στα εργασιακά - μεταμορφώνουν την οικονομία. Φυσικά, αυτό γίνεται εις βάρος των εργαζομένων. Αλλά αυτή είναι η λογική του ΔΝΤ. Το Ταμείο είναι εκπρόσωπος των δανειστών και πριμοδοτεί ανοιχτά τις επενδύσεις ή, με αριστερή ορολογία, τα αφεντικά.

Άλλωστε, το πρόβλημα δεν είναι ποιοι πρέπει να απολυθούν, αλλά το πώς πρέπει οι άνεργοι να βρουν δουλειά.

Αυτή την περίοδο, την παρατεταμένη περίοδο της κρίσης που βιώνουμε ως πολίτες αυτής της χώρας δοκιμάζονται τα πάντα. Και όταν λέμε δοκιμάζονται το εννοούμε, είτε αφορά θεσμούς είτε σχέσεις οικογενειακές, φιλικές αλλά και αυτές που αφορούν στην κοινωνία. Δοκιμάζονται οι πολιτικοί ταγοί μας, αλλά και θεσμοί όπως η Δικαιοσύνη, η Εκκλησία, η Αστυνομία και οι Ένοπλες Δυνάμεις. Δείχνουν ποιοι μπορούν να συμβάλλουν στην όποια προσπάθεια, χωρίς αυτό να σημαίνει πως μόνη προσπάθεια είναι αυτή του κυβερνητικού σχήματος.
Στο επίπεδο των πολιτών δοκιμάζονται οι ίδιες οι οικογένειες. Είναι μια πραγματικότητα δυστυχώς οι αυτοκτονίες ανθρώπων που έχουν ή μάλλον είχαν οικογένειες. Χωρίζουν ζευγάρια και φίλοι στενοί διαλύουν σχέσεις μιας ζωής.
Ευτυχώς με αργό ρυθμό, διότι αυτή τη στιγμή την κοινωνική συνοχή τη διατηρεί η οικογένεια. Δοκιμάζονται όμως και οι σχέσεις στην κοινωνία. Μεταξύ διαφορετικών τάξεων, αλλά και ανθρώπων που ανήκουν ή ανήκαν στην ίδια τάξη.
Ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια ζούμε όλοι στον αστερισμό της κατσίκας του γείτονα. Θέλουμε να ψοφήσει είτε γιατί εμείς δεν έχουμε κατσίκα είτε για να μπορεί να βοσκήσει μόνο η δική μας.
Το διαπιστώνουμε αυτό όταν γίνεται λόγος για απολύσεις για παράδειγμα στο δημόσιο. Οι του ιδιωτικού τομέα εμφανίζονται λάβροι εναντίον αυτών του δημοσίου, που δέχονται τα πυρά όλων, ακόμη και των ελευθέρων επαγγελματιών.
Το πιο εξωφρενικό ερώτημα που ακούμε είναι αυτό που λέει: Γιατί να μην απολύονται και στο δημόσιο;
Χωρίς να υποστηρίζουμε τη μονιμότητα, αυτό το ερώτημα είναι παράλογο. Δηλαδή τι πρέπει να γίνει; Να αποκτήσουμε και άλλους ανέργους; Το αίτημα να φύγουνε οι επίορκοι και τα πάσης φύσεως λαμόγια είναι κατανοητό και θεμιτό. Όμως δεν πρέπει να μπαίνουμε στη λογική της ισοπέδωσης. Διότι και οι δημόσιοι υπάλληλοι απαντούν στους ελεύθερους επαγγελματίες ότι αυτοί έκλεβαν και κλέβουν την εφορία. Και στους υπόλοιπους ότι βρίζουν και ζητούν απολύσεις επειδή δεν κατάφεραν να μπουν στο δημόσιο.
Ολο αυτό οδηγεί μόνο σε διαμάχη μεταξύ πολιτών, που κανονικά θα έπρεπε από κοινού να κάνουν ό,τι μπορούν για να αλλάξει αυτή η χώρα. Όχι να τρώγονται. Όχι να θέλουν να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα.
Αυτό δεν οδηγεί πουθενά. Και μια τεμαχισμένη κοινωνία δεν μπορεί να βάλει… πλάτη. Δεν μπορεί να συνεργήσει στην επανεκκίνηση της χώρας και της οικονομίας.
Άλλωστε, το πρόβλημα δεν είναι ποιοι πρέπει να απολυθούν, αλλά το πώς πρέπει οι άνεργοι να βρουν δουλειά.

Μπορεί να γίνει αύριο, αλλά προς το παρόν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί σοβαρή κυβερνητική εναλλακτική πρόταση.

Μπορεί να γίνει αύριο, αλλά προς το παρόν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί σοβαρή κυβερνητική εναλλακτική πρόταση. Κι αυτό άσχετα από τις όποιες επιφυλάξεις έχει ή δεν έχει κάποιος για το πρόγραμμά του. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι δείχνει να έχει εξαντλήσει την όποια δυναμική του και δεν φαίνεται ικανός να προσεγγίσει ποσοστά που θα του εξασφάλιζαν την αυτοδυναμία.
Φυσικά ούτε και η Νέα Δημοκρατία είχε τέτοια δυνατότητα ή, υπό τις παρούσες συνθήκες, θα μπορούσε να αποκτήσει, αλλά διαθέτει και, κατά πάσα βεβαιότητα, θα διαθέτει και στο μέλλον πολιτικές συμμαχίες. Κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να μην έχει και να μη θέλει ν' αποκτήσει. Φυσικά τίποτα δεν αποκλείει ν' αποβούν και για τη ΝΔ εκλογικά άχρηστες οι συμμαχίες της, αν η πτωτική πορεία του ΠΑΣΟΚ δεν αναστραφεί, αλλά αυτό δεν θ' αλλάξει σε τίποτα την απομόνωση του ΣΥΡΙΖΑ. Απλώς θα επισφραγίσει την ακυβερνησία που λέγαμε.

Και δυστυχώς για τον Αλ. Τσίπρα και τις εύλογες φιλοδοξίες του, το πρόβλημά του δεν είναι μόνο ότι δεν διαθέτει πολιτικές συμμαχίες, είναι και ότι δεν θα μπορέσει ακόμη και να τις επιδιώξει αν ενδεχομένως τις χρειαστεί. Οι εσωκομματικοί συσχετισμοί είναι τέτοιοι που μόνο προς την πλευρά του ΚΚΕ του επιτρέπουν να κοιτάξει, έστω κι αν αυτό δεν θέλει να τον δει. Αν και ούτως ή άλλως το σημερινό ΚΚΕ δεν θα είχε να προσφέρει αρκετά.

Γι' αυτό και όσοι προβληματίζονται αν θα είναι προτιμότερο για τον Τσίπρα να γίνει τώρα ή σε ένα ή δύο χρόνια πρωθυπουργός, καλό θα είναι να θυμούνται ότι απαραίτητη προϋπόθεση για μια τέτοια εξέλιξη είναι να ξεκαθαρίσει αν και με ποια «παρέα» θα το προσπαθήσει.

Για να επιτύχει το εγχείρημα δεν χρειάζονται μαγικές κινήσεις ούτε η ανακάλυψη του τροχού.

Τώρα που όλα δείχνουν ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η συμφωνία με την τρόικα ολοκληρώνεται και η εκταμίευση της δόσης των 31,5 δισ. ευρώ αποτελεί ζήτημα λίγου χρόνου, η κυβέρνηση πρέπει να επανεξετάσει τη δική της αποτελεσματικότητα σε όλους τους τομείς. Οι δυσβάστακτες θυσίες για την κοινωνία πρέπει να συνδυασθούν με αποφάσεις και πρωτοβουλίες που θα θέσουν εκ νέου σε κίνηση την οικονομία και θα δώσουν ελπίδες για το αύριο. Χωρίς αναπτυξιακή προοπτική και προσδοκίες για αλλαγή πορείας, η προσπάθεια δεν μπορεί να αποδώσει και όλα θα μοιάζουν και πάλι μάταια.

Πέραν των όσων αναμένει η χώρα από τους εταίρους και δανειστές της έχει ιδιαίτερη σημασία τι θα πράξει η ίδια για να ανατρέψει την εικόνα διάλυσης και αναξιοπιστίας που την κατατρέχει. Η πολιτική σταθερότητα, παρά τις επιμέρους αμφιβολίες και αναταράξεις, μοιάζει και πρέπει να θεωρείται δεδομένη για το επόμενο διάστημα.

Ως εκ τούτου είναι πλέον στο χέρι της κυβέρνησης και πρωτίστως του πρωθυπουργού να αλλάξει τα δεδομένα και να προχωρήσει σε κινήσεις που θα αναπτερώσουν το ηθικό των πολιτών το συντομότερο δυνατό. Για να επιτύχει το εγχείρημα δεν χρειάζονται μαγικές κινήσεις ούτε η ανακάλυψη του τροχού. Η αποτελεσματικότητα των υπουργείων και των φορέων του Δημοσίου εξαρτάται κυρίως από την ικανότητα των προσώπων που τα στελεχώνουν και δεν χωρούν πια επιλογές παραδοσιακού τύπου.

Δυστυχώς στην κατάσταση που βρισκόμαστε δεν έχουμε περιθώρια ...

.Δυστυχώς στην κατάσταση που βρισκόμαστε δεν έχουμε περιθώρια ούτε για παλινδρομήσεις,ούτε για προσχηματικές αμφισβητήσεις.Η φράση του πρωθυπουργού " θα πάρουμε τη δόση ή δεν θέλω τώρα να πω τίποτε παραπάνω" δείχνει ξεκάθαρα πόσο δραματικά έχουν μειωθεί τα περιθώρια κινήσεων μας.

Με την κοινωνία στα όρια της, με την ανεργία να αυξάνεται δραματικά , με τα ταμειακά διαθέσιμα να φτάνουν με το ζόρι για ένα μήνα ακόμα, η κυβέρνηση δεν έχει άλλο δρόμο από το να τρέχει καθημερινά για να καλύψει καθυστερήσεις και παραλείψεις ,ώστε να μην υπάρξουν αμφισβητήσεις της τελευταίας στιγμής που θα θέσουν σε κίνδυνο την υλοποίηση της συμφωνίας.Για να έχουμε τουλάχιστον την ελπίδα ότι το πικρό ποτήρι που θα πιούμε,όπως είπε ο κ.Σαμαράς δεν θα πάει για μια φορά ακόμα χαμένο .Και ότι τουλάχιστον αυτή τη φορά οι βαριές θυσίες του ελληνικού λαού,θα σφραγίσουν την παραμονή μας στην ευρωζώνη και θα οδηγήσουν σε μια χαραμάδα φωτός στο αδιέξοδο που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια.

Μόνο όσοι πάσχουν από καθεστωτική τύφλωση δεν βλέπουν ότι η χώρα βρίσκεται με το ένα πόδι στο κενό...

Τώρα που την πολιτική επιβάλλει η τρόικα, οι πολίτες έχουν συνειδητοποιήσει ότι καμία συντεταγμένη κινητοποίησή τους δεν είναι ικανή να επηρεάσει τις κυβερνητικές αποφάσεις. Οσοι συμμετέχουν, συμμετέχουν χωρίς ψευδαισθήσεις, σχεδόν για την τιμή των όπλων. Προς το παρόν, η κύρια τάση είναι η προσπάθεια επιβίωσης. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει καθόλου ότι οι πολίτες προσαρμόσθηκαν στο Μνημόνιο. Στην πραγματικότητα, η κοινωνία προσπαθεί απεγνωσμένα να αποφύγει την ανάφλεξη. Οσο περισσότερα νοικοκυριά, όμως, εξωθούνται στην εξαθλίωση τόσο πιο πολύ ανεβαίνει η θερμοκρασία και ως εκ τούτου τόσο πιθανότερη γίνεται η κοινωνική έκρηξη, που εκ των πραγμάτων θα είναι τυφλή και βίαιη. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την κοινωνική δυναμική και να προεξοφλήσει μία τέτοια έκρηξη. Είναι καίριο σφάλμα, όμως, να προεξοφλείται ότι οι εξελίξεις θα είναι ευθύγραμμες, ότι το αύριο θα είναι όπως το σήμερα. Μόνο όσοι πάσχουν από καθεστωτική τύφλωση δεν βλέπουν ότι η χώρα βρίσκεται με το ένα πόδι στο κενό και σ’ αυτό το επίπεδο.
Το έργο που παίζεται κάθε λίγους μήνες με τα νέα πακέτα μέτρων δεν είναι μόνο από οικονομικής απόψεως αδιέξοδο και από κοινωνικής απόψεως καταστροφικό. Είναι ταυτοχρόνως και παιχνίδι με τη φωτιά. Σε ένα τόσο εύφλεκτο τοπίο, ακόμα και μία ασήμαντη αφορμή μπορεί να προκαλέσει πυρκαγιά. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, οι κουκουλοφόροι να λειτουργήσουν κάποια στιγμή σαν πυροκροτητής.