Μπορεί να γίνει αύριο, αλλά προς το παρόν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί σοβαρή κυβερνητική εναλλακτική πρόταση.

Μπορεί να γίνει αύριο, αλλά προς το παρόν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί σοβαρή κυβερνητική εναλλακτική πρόταση. Κι αυτό άσχετα από τις όποιες επιφυλάξεις έχει ή δεν έχει κάποιος για το πρόγραμμά του. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι δείχνει να έχει εξαντλήσει την όποια δυναμική του και δεν φαίνεται ικανός να προσεγγίσει ποσοστά που θα του εξασφάλιζαν την αυτοδυναμία.
Φυσικά ούτε και η Νέα Δημοκρατία είχε τέτοια δυνατότητα ή, υπό τις παρούσες συνθήκες, θα μπορούσε να αποκτήσει, αλλά διαθέτει και, κατά πάσα βεβαιότητα, θα διαθέτει και στο μέλλον πολιτικές συμμαχίες. Κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να μην έχει και να μη θέλει ν' αποκτήσει. Φυσικά τίποτα δεν αποκλείει ν' αποβούν και για τη ΝΔ εκλογικά άχρηστες οι συμμαχίες της, αν η πτωτική πορεία του ΠΑΣΟΚ δεν αναστραφεί, αλλά αυτό δεν θ' αλλάξει σε τίποτα την απομόνωση του ΣΥΡΙΖΑ. Απλώς θα επισφραγίσει την ακυβερνησία που λέγαμε.

Και δυστυχώς για τον Αλ. Τσίπρα και τις εύλογες φιλοδοξίες του, το πρόβλημά του δεν είναι μόνο ότι δεν διαθέτει πολιτικές συμμαχίες, είναι και ότι δεν θα μπορέσει ακόμη και να τις επιδιώξει αν ενδεχομένως τις χρειαστεί. Οι εσωκομματικοί συσχετισμοί είναι τέτοιοι που μόνο προς την πλευρά του ΚΚΕ του επιτρέπουν να κοιτάξει, έστω κι αν αυτό δεν θέλει να τον δει. Αν και ούτως ή άλλως το σημερινό ΚΚΕ δεν θα είχε να προσφέρει αρκετά.

Γι' αυτό και όσοι προβληματίζονται αν θα είναι προτιμότερο για τον Τσίπρα να γίνει τώρα ή σε ένα ή δύο χρόνια πρωθυπουργός, καλό θα είναι να θυμούνται ότι απαραίτητη προϋπόθεση για μια τέτοια εξέλιξη είναι να ξεκαθαρίσει αν και με ποια «παρέα» θα το προσπαθήσει.

Για να επιτύχει το εγχείρημα δεν χρειάζονται μαγικές κινήσεις ούτε η ανακάλυψη του τροχού.

Τώρα που όλα δείχνουν ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η συμφωνία με την τρόικα ολοκληρώνεται και η εκταμίευση της δόσης των 31,5 δισ. ευρώ αποτελεί ζήτημα λίγου χρόνου, η κυβέρνηση πρέπει να επανεξετάσει τη δική της αποτελεσματικότητα σε όλους τους τομείς. Οι δυσβάστακτες θυσίες για την κοινωνία πρέπει να συνδυασθούν με αποφάσεις και πρωτοβουλίες που θα θέσουν εκ νέου σε κίνηση την οικονομία και θα δώσουν ελπίδες για το αύριο. Χωρίς αναπτυξιακή προοπτική και προσδοκίες για αλλαγή πορείας, η προσπάθεια δεν μπορεί να αποδώσει και όλα θα μοιάζουν και πάλι μάταια.

Πέραν των όσων αναμένει η χώρα από τους εταίρους και δανειστές της έχει ιδιαίτερη σημασία τι θα πράξει η ίδια για να ανατρέψει την εικόνα διάλυσης και αναξιοπιστίας που την κατατρέχει. Η πολιτική σταθερότητα, παρά τις επιμέρους αμφιβολίες και αναταράξεις, μοιάζει και πρέπει να θεωρείται δεδομένη για το επόμενο διάστημα.

Ως εκ τούτου είναι πλέον στο χέρι της κυβέρνησης και πρωτίστως του πρωθυπουργού να αλλάξει τα δεδομένα και να προχωρήσει σε κινήσεις που θα αναπτερώσουν το ηθικό των πολιτών το συντομότερο δυνατό. Για να επιτύχει το εγχείρημα δεν χρειάζονται μαγικές κινήσεις ούτε η ανακάλυψη του τροχού. Η αποτελεσματικότητα των υπουργείων και των φορέων του Δημοσίου εξαρτάται κυρίως από την ικανότητα των προσώπων που τα στελεχώνουν και δεν χωρούν πια επιλογές παραδοσιακού τύπου.

Δυστυχώς στην κατάσταση που βρισκόμαστε δεν έχουμε περιθώρια ...

.Δυστυχώς στην κατάσταση που βρισκόμαστε δεν έχουμε περιθώρια ούτε για παλινδρομήσεις,ούτε για προσχηματικές αμφισβητήσεις.Η φράση του πρωθυπουργού " θα πάρουμε τη δόση ή δεν θέλω τώρα να πω τίποτε παραπάνω" δείχνει ξεκάθαρα πόσο δραματικά έχουν μειωθεί τα περιθώρια κινήσεων μας.

Με την κοινωνία στα όρια της, με την ανεργία να αυξάνεται δραματικά , με τα ταμειακά διαθέσιμα να φτάνουν με το ζόρι για ένα μήνα ακόμα, η κυβέρνηση δεν έχει άλλο δρόμο από το να τρέχει καθημερινά για να καλύψει καθυστερήσεις και παραλείψεις ,ώστε να μην υπάρξουν αμφισβητήσεις της τελευταίας στιγμής που θα θέσουν σε κίνδυνο την υλοποίηση της συμφωνίας.Για να έχουμε τουλάχιστον την ελπίδα ότι το πικρό ποτήρι που θα πιούμε,όπως είπε ο κ.Σαμαράς δεν θα πάει για μια φορά ακόμα χαμένο .Και ότι τουλάχιστον αυτή τη φορά οι βαριές θυσίες του ελληνικού λαού,θα σφραγίσουν την παραμονή μας στην ευρωζώνη και θα οδηγήσουν σε μια χαραμάδα φωτός στο αδιέξοδο που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια.

Μόνο όσοι πάσχουν από καθεστωτική τύφλωση δεν βλέπουν ότι η χώρα βρίσκεται με το ένα πόδι στο κενό...

Τώρα που την πολιτική επιβάλλει η τρόικα, οι πολίτες έχουν συνειδητοποιήσει ότι καμία συντεταγμένη κινητοποίησή τους δεν είναι ικανή να επηρεάσει τις κυβερνητικές αποφάσεις. Οσοι συμμετέχουν, συμμετέχουν χωρίς ψευδαισθήσεις, σχεδόν για την τιμή των όπλων. Προς το παρόν, η κύρια τάση είναι η προσπάθεια επιβίωσης. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει καθόλου ότι οι πολίτες προσαρμόσθηκαν στο Μνημόνιο. Στην πραγματικότητα, η κοινωνία προσπαθεί απεγνωσμένα να αποφύγει την ανάφλεξη. Οσο περισσότερα νοικοκυριά, όμως, εξωθούνται στην εξαθλίωση τόσο πιο πολύ ανεβαίνει η θερμοκρασία και ως εκ τούτου τόσο πιθανότερη γίνεται η κοινωνική έκρηξη, που εκ των πραγμάτων θα είναι τυφλή και βίαιη. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την κοινωνική δυναμική και να προεξοφλήσει μία τέτοια έκρηξη. Είναι καίριο σφάλμα, όμως, να προεξοφλείται ότι οι εξελίξεις θα είναι ευθύγραμμες, ότι το αύριο θα είναι όπως το σήμερα. Μόνο όσοι πάσχουν από καθεστωτική τύφλωση δεν βλέπουν ότι η χώρα βρίσκεται με το ένα πόδι στο κενό και σ’ αυτό το επίπεδο.
Το έργο που παίζεται κάθε λίγους μήνες με τα νέα πακέτα μέτρων δεν είναι μόνο από οικονομικής απόψεως αδιέξοδο και από κοινωνικής απόψεως καταστροφικό. Είναι ταυτοχρόνως και παιχνίδι με τη φωτιά. Σε ένα τόσο εύφλεκτο τοπίο, ακόμα και μία ασήμαντη αφορμή μπορεί να προκαλέσει πυρκαγιά. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, οι κουκουλοφόροι να λειτουργήσουν κάποια στιγμή σαν πυροκροτητής.

Όμως για να πάρουμε τη δόση μας ζητούν γη και ύδωρ.

Όμως για να πάρουμε τη δόση μας ζητούν γη και ύδωρ. Διάλυση των εργασιακών σχέσεων, απολύσεις και ό,τι άλλο μπορούν να σκεφτούν οι Τροϊκανοί, υποβοηθούμενοι και από κάποιους… Ελληνες καλοθελητές.
Οπότε πρέπει να λάβουμε μέτρα για να πάρουμε δόση. Και να μην πεθάνουμε από ασφυξία, όπως λέει ο κ. Στουρνάρας. Αλλά αν πάρουμε τα μέτρα αυτά, όπως τουλάχιστον διαρρέουν (διότι δεν τα έχουμε δει και επισήμως) δεν θα χρειαζόμαστε τον αέρα.
Γιατί; Μα, διότι πολύ απλά θα πεθάνουμε από ασιτία. Ουσιαστικά είναι σαν να μπαίνει το δίλημμα ασφυξία ή ασιτία. Τουλάχιστον οι περισσότεροι Έλληνες αυτή την εικόνα έχουν. Εκτός και αν υπάρχει κάτι άλλο. Το οποίο δεν βλέπουμε διότι δεν έχουμε και την πλήρη εικόνα.
Την οποία σίγουρα διαθέτει ο πρωθυπουργός, ο οποίος, σημειωτέον, είναι γνώστης των οικονομικών θεμάτων. Και επιμένει στην ανάγκη τήρησης των δεσμεύσεων που έχουμε αναλάβει, ώστε να πάρουμε και τις δόσεις μας.
Επιμονή που δείχνει ότι κάτι μπορεί να γίνει. Διαφορετικά δεν θα αναλάμβανε τέτοιο ρίσκο. Και σίγουρα δεν θα έλεγε πως τα μέτρα αυτά είναι τα τελευταία ούτε και πως η Ελλάδα μπορεί να περάσει τον… κάβο.
Γνωρίζει άλλωστε πως ο ελληνικός λαός δεν δίνει άλλη ανοχή, δεν θα επιτρέψει λάθη. Εξήντλησε την υπομονή του ανεχόμενος τις υποσχέσεις της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου.
Ανέχθηκε ακόμη και τα όσα ο Γ. Παπακωνσταντίνου υποστήριζε, ο οποίος την ώρα που μιλούσε για τα τελευταία μέτρα, κάτω από το τραπέζι αποφάσιζε με την Τρόικα τα επόμενα.
Ειλικρινά, αν μετά από αυτά κάποιος έρθει και μιλήσει και πάλι για μέτρα, τα πράγματα δεν θα είναι καθόλου καλά. Άλλωστε δεν θα μπορεί κάποιος να πάρει άλλα μέτρα πέραν αυτών των γνωστών που παίρνει μια συγκεκριμένη επαγγελματική τάξη όταν πρόκειται να ασκήσει το επάγγελμά της.
Μετά από αυτά εάν κι εφόσον ισχύσουν θα πρέπει να υπάρξει και ένα όραμα να δοθεί μια ελπίδα, οπωσδήποτε.                 

Ζητούν τη μάνα μας και τον πατέρα μας μαζί και τα παιδιά μας να τα πουλήσουμε για… σκλάβους στα… παζάρια.

Οι τροϊκανοί εκπρόσωποι αυτών που λένε τα όποια καλά λόγια δίνουν το δικό τους ρεσιτάλ. Ζητούν τη μάνα μας και τον πατέρα μας μαζί και τα παιδιά μας να τα πουλήσουμε για… σκλάβους στα… παζάρια. Έχουν ξεφύγει στην κυριολεξία και θέλουν τα… πάντα όλα. Να μη μείνει τίποτα όρθιο, ειδικά στις εργασιακές σχέσεις. Ζητούν πράγματα που αν γίνουν τινάζεται στον αέρα η λεγόμενη κοινωνική συνοχή. Όση τέλος πάντων έχει απομείνει. Και δείχνουν να αδιαφορούν όχι μόνο για όσα υπέρ της Ελλάδος λένε τα αφεντικά τους, αλλά ουσιαστικά και για τους κανόνες που διέπουν τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δείχνουν να ξεχνούν πως η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συγκεκριμένους στόχους και συγκεκριμένες βάσεις για να λειτουργεί. Δείχνουν να αδιαφορούν για τα όσα προβλέπονται σχετικά με την κοινωνική συνοχή των χωρών - μελών. Και καταθέτουν απαιτήσεις που στο τέλος δεν αποκλείεται να πλήξουν και τη συνοχή της τρικομματικής κυβέρνησης. Που θα έχουν δηλαδή ως αποτέλεσμα να συρθεί εκ νέου η χώρα σε εκλογές. Ή να δημιουργηθούν καταστάσεις που όλοι απεύχονται. Το τραγελαφικό είναι ότι οι ίδιοι οι τροϊκανοί που ζητούν να εφαρμοστεί ένας νέος εργασιακός μεσαίωνας, φέρονται να δηλώνουν σε ξένα μέσα ότι το πρόγραμμα που επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί στην Ελλάδα είναι λάθος. Ακόμη και ότι οι συνεχείς περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, καθώς και τα χαράτσια αυξάνουν την ύφεση και άρα καθίσταται δύσκολη η ανάπτυξη. Και ενώ τα λένε αυτά απαιτούν νέες περικοπές και νέα χαράτσια, τρελαίνοντας όχι μόνο τους κατοίκους αυτής της χώρας αλλά και τους συνομιλητές τους. Ως εκ τούτου, καλά τα όποια θετικά λόγια, αλλά μήπως να γίνουν και έργα;

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012 Αναζήτηση: Go»

Σκέφτηκαν ποτέ γιατί ξένες και ελληνικές μεγάλες εταιρείες φεύγουν από την Ελλάδα;

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα τρία χρόνια που είναι εδώ πια η τρόικα... έχει δει πολλά έργα. Εναν πρωθυπουργό UFO, που δεν ήξερε απολύτως τι του γινόταν παρά μόνο στη γυμναστική, υπουργούς να ψεύδονται και να κρύβουν την αλήθεια για να γλιτώσουν είτε την κομματική τους πελατεία, είτε τους κολλητούς τους νταβατζήδες (δες Παπακωνσταντίνου - λίστα Λαγκάρντ), ένα ολόκληρο κράτος-χάος. Φανταστείτε τι έπαθαν (ακόμα και τώρα) όταν έμαθαν για τις χιλιάδες ψεύτικες συντάξεις που τρώνε από τον Προϋπολογισμό μισό δισ. ευρώ τον χρόνο.

Ολα αυτά καλά, όντως μπορεί οι άνθρωποι αυτοί που κρίνουν την τύχη ενός έθνους και του λαού του να έχουν δίκιο σε πολλά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί τελικώς... να το γυρίζουν σε βεντέτα. Πώς αλλιώς -παρά μόνο ως καψώνι ή πράξη εκδίκησης- μπορεί να ερμηνευτεί η πρότασή τους να εκκενώσουμε τα μικρά νησιά για να κάνουμε οικονομία από τα σχολεία και τα ιατρεία; Πώς αλλιώς μπορεί να εκληφθεί η πρόταση της τρόικας περί έξι ημερών εργασία; Πού αλλού στον κόσμο, που έχει πάει το ΔΝΤ (ή όποια άλλη μορφή δανειστή), έχουν ακουστεί τέτοια πράγματα; Τι άλλο -παρά μόνο κακεντρέχεια και βλακεία-μπορεί κανείς να σκεφτεί όταν λες σε έναν λαό πληρώστε εσείς τα 550 εκατ. ευρώ που χρωστάνε από την εισφορά οι τράπεζες;

Αντί, λοιπόν, ο κ. Τόμσεν και η παρέα του να ανοίγουν βεντέτες με έναν λαό, καλό θα ήταν με την πείρα που διαθέτουν πλέον στην «ελληνική περίπτωση» να σκεφτούν και καμιά δημιουργική πρόταση. Σκέφτηκαν ποτέ γιατί ξένες και ελληνικές μεγάλες εταιρείες φεύγουν από την Ελλάδα; Εκαναν κάτι να τις κρατήσουν; Είπαν στον κ. Δαυίδ ή στον κ. Φιλίππου γιατί φεύγετε, πώς μπορούμε να σας αλλάξουμε γνώμη;

Επέβαλαν μέτρα στην κυβέρνηση που θα άρουν τις στρεβλώσεις που διώχνουν καλές επιχειρήσεις από τη χώρα; Ή μήπως... δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή, αντιθέτως ευχαριστιούνται; Πότε λειτούργησαν θετικά και συμπληρωματικά υπέρ της χώρας για να αποτρέψουν τη φυγή επιχειρήσεων και κεφαλαίων;

Μήπως ήρθε η ώρα να τους στείλουν... στο καλό τα αφεντικά τους γιατί μάλλον ξέφυγαν από την αποστολή τους;