Όμως για να πάρουμε τη δόση μας ζητούν γη και ύδωρ.

Όμως για να πάρουμε τη δόση μας ζητούν γη και ύδωρ. Διάλυση των εργασιακών σχέσεων, απολύσεις και ό,τι άλλο μπορούν να σκεφτούν οι Τροϊκανοί, υποβοηθούμενοι και από κάποιους… Ελληνες καλοθελητές.
Οπότε πρέπει να λάβουμε μέτρα για να πάρουμε δόση. Και να μην πεθάνουμε από ασφυξία, όπως λέει ο κ. Στουρνάρας. Αλλά αν πάρουμε τα μέτρα αυτά, όπως τουλάχιστον διαρρέουν (διότι δεν τα έχουμε δει και επισήμως) δεν θα χρειαζόμαστε τον αέρα.
Γιατί; Μα, διότι πολύ απλά θα πεθάνουμε από ασιτία. Ουσιαστικά είναι σαν να μπαίνει το δίλημμα ασφυξία ή ασιτία. Τουλάχιστον οι περισσότεροι Έλληνες αυτή την εικόνα έχουν. Εκτός και αν υπάρχει κάτι άλλο. Το οποίο δεν βλέπουμε διότι δεν έχουμε και την πλήρη εικόνα.
Την οποία σίγουρα διαθέτει ο πρωθυπουργός, ο οποίος, σημειωτέον, είναι γνώστης των οικονομικών θεμάτων. Και επιμένει στην ανάγκη τήρησης των δεσμεύσεων που έχουμε αναλάβει, ώστε να πάρουμε και τις δόσεις μας.
Επιμονή που δείχνει ότι κάτι μπορεί να γίνει. Διαφορετικά δεν θα αναλάμβανε τέτοιο ρίσκο. Και σίγουρα δεν θα έλεγε πως τα μέτρα αυτά είναι τα τελευταία ούτε και πως η Ελλάδα μπορεί να περάσει τον… κάβο.
Γνωρίζει άλλωστε πως ο ελληνικός λαός δεν δίνει άλλη ανοχή, δεν θα επιτρέψει λάθη. Εξήντλησε την υπομονή του ανεχόμενος τις υποσχέσεις της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου.
Ανέχθηκε ακόμη και τα όσα ο Γ. Παπακωνσταντίνου υποστήριζε, ο οποίος την ώρα που μιλούσε για τα τελευταία μέτρα, κάτω από το τραπέζι αποφάσιζε με την Τρόικα τα επόμενα.
Ειλικρινά, αν μετά από αυτά κάποιος έρθει και μιλήσει και πάλι για μέτρα, τα πράγματα δεν θα είναι καθόλου καλά. Άλλωστε δεν θα μπορεί κάποιος να πάρει άλλα μέτρα πέραν αυτών των γνωστών που παίρνει μια συγκεκριμένη επαγγελματική τάξη όταν πρόκειται να ασκήσει το επάγγελμά της.
Μετά από αυτά εάν κι εφόσον ισχύσουν θα πρέπει να υπάρξει και ένα όραμα να δοθεί μια ελπίδα, οπωσδήποτε.                 

Ζητούν τη μάνα μας και τον πατέρα μας μαζί και τα παιδιά μας να τα πουλήσουμε για… σκλάβους στα… παζάρια.

Οι τροϊκανοί εκπρόσωποι αυτών που λένε τα όποια καλά λόγια δίνουν το δικό τους ρεσιτάλ. Ζητούν τη μάνα μας και τον πατέρα μας μαζί και τα παιδιά μας να τα πουλήσουμε για… σκλάβους στα… παζάρια. Έχουν ξεφύγει στην κυριολεξία και θέλουν τα… πάντα όλα. Να μη μείνει τίποτα όρθιο, ειδικά στις εργασιακές σχέσεις. Ζητούν πράγματα που αν γίνουν τινάζεται στον αέρα η λεγόμενη κοινωνική συνοχή. Όση τέλος πάντων έχει απομείνει. Και δείχνουν να αδιαφορούν όχι μόνο για όσα υπέρ της Ελλάδος λένε τα αφεντικά τους, αλλά ουσιαστικά και για τους κανόνες που διέπουν τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δείχνουν να ξεχνούν πως η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συγκεκριμένους στόχους και συγκεκριμένες βάσεις για να λειτουργεί. Δείχνουν να αδιαφορούν για τα όσα προβλέπονται σχετικά με την κοινωνική συνοχή των χωρών - μελών. Και καταθέτουν απαιτήσεις που στο τέλος δεν αποκλείεται να πλήξουν και τη συνοχή της τρικομματικής κυβέρνησης. Που θα έχουν δηλαδή ως αποτέλεσμα να συρθεί εκ νέου η χώρα σε εκλογές. Ή να δημιουργηθούν καταστάσεις που όλοι απεύχονται. Το τραγελαφικό είναι ότι οι ίδιοι οι τροϊκανοί που ζητούν να εφαρμοστεί ένας νέος εργασιακός μεσαίωνας, φέρονται να δηλώνουν σε ξένα μέσα ότι το πρόγραμμα που επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί στην Ελλάδα είναι λάθος. Ακόμη και ότι οι συνεχείς περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, καθώς και τα χαράτσια αυξάνουν την ύφεση και άρα καθίσταται δύσκολη η ανάπτυξη. Και ενώ τα λένε αυτά απαιτούν νέες περικοπές και νέα χαράτσια, τρελαίνοντας όχι μόνο τους κατοίκους αυτής της χώρας αλλά και τους συνομιλητές τους. Ως εκ τούτου, καλά τα όποια θετικά λόγια, αλλά μήπως να γίνουν και έργα;

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012 Αναζήτηση: Go»

Σκέφτηκαν ποτέ γιατί ξένες και ελληνικές μεγάλες εταιρείες φεύγουν από την Ελλάδα;

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα τρία χρόνια που είναι εδώ πια η τρόικα... έχει δει πολλά έργα. Εναν πρωθυπουργό UFO, που δεν ήξερε απολύτως τι του γινόταν παρά μόνο στη γυμναστική, υπουργούς να ψεύδονται και να κρύβουν την αλήθεια για να γλιτώσουν είτε την κομματική τους πελατεία, είτε τους κολλητούς τους νταβατζήδες (δες Παπακωνσταντίνου - λίστα Λαγκάρντ), ένα ολόκληρο κράτος-χάος. Φανταστείτε τι έπαθαν (ακόμα και τώρα) όταν έμαθαν για τις χιλιάδες ψεύτικες συντάξεις που τρώνε από τον Προϋπολογισμό μισό δισ. ευρώ τον χρόνο.

Ολα αυτά καλά, όντως μπορεί οι άνθρωποι αυτοί που κρίνουν την τύχη ενός έθνους και του λαού του να έχουν δίκιο σε πολλά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί τελικώς... να το γυρίζουν σε βεντέτα. Πώς αλλιώς -παρά μόνο ως καψώνι ή πράξη εκδίκησης- μπορεί να ερμηνευτεί η πρότασή τους να εκκενώσουμε τα μικρά νησιά για να κάνουμε οικονομία από τα σχολεία και τα ιατρεία; Πώς αλλιώς μπορεί να εκληφθεί η πρόταση της τρόικας περί έξι ημερών εργασία; Πού αλλού στον κόσμο, που έχει πάει το ΔΝΤ (ή όποια άλλη μορφή δανειστή), έχουν ακουστεί τέτοια πράγματα; Τι άλλο -παρά μόνο κακεντρέχεια και βλακεία-μπορεί κανείς να σκεφτεί όταν λες σε έναν λαό πληρώστε εσείς τα 550 εκατ. ευρώ που χρωστάνε από την εισφορά οι τράπεζες;

Αντί, λοιπόν, ο κ. Τόμσεν και η παρέα του να ανοίγουν βεντέτες με έναν λαό, καλό θα ήταν με την πείρα που διαθέτουν πλέον στην «ελληνική περίπτωση» να σκεφτούν και καμιά δημιουργική πρόταση. Σκέφτηκαν ποτέ γιατί ξένες και ελληνικές μεγάλες εταιρείες φεύγουν από την Ελλάδα; Εκαναν κάτι να τις κρατήσουν; Είπαν στον κ. Δαυίδ ή στον κ. Φιλίππου γιατί φεύγετε, πώς μπορούμε να σας αλλάξουμε γνώμη;

Επέβαλαν μέτρα στην κυβέρνηση που θα άρουν τις στρεβλώσεις που διώχνουν καλές επιχειρήσεις από τη χώρα; Ή μήπως... δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή, αντιθέτως ευχαριστιούνται; Πότε λειτούργησαν θετικά και συμπληρωματικά υπέρ της χώρας για να αποτρέψουν τη φυγή επιχειρήσεων και κεφαλαίων;

Μήπως ήρθε η ώρα να τους στείλουν... στο καλό τα αφεντικά τους γιατί μάλλον ξέφυγαν από την αποστολή τους;

Το φιτίλι άναψε από χέρια ασχέτων που ανέλαβαν τις τύχες του καθημαγμένου τόπου ...

Μοίρα... κακή έφερε έτσι τα πράγματα και η χώρα σχεδόν «έσκασε» στα χέρια του ΠΑΣΟΚ. Κατά άλλη πιο ρεαλιστική εκδοχή το φιτίλι άναψε από χέρια ασχέτων που ανέλαβαν τις τύχες του καθημαγμένου τόπου με τις ακατανόητες αναζητήσεις και περιπλανήσεις του Γιώργου Παπανδρέου και του στενού του κύκλου. Ολοι αυτοί που με ύφος εκατό καρδιναλίων σπατάλησαν χρόνο και χρήμα και άφησαν τη χώρα στον κατήφορο που την είχε οδηγήσει η περίοδος Κ. Καραμανλή εμφανίσθηκαν ως σωτήρες και τιμητές των πάντων σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή.
Δυστυχώς, τα όσα ακολούθησαν την εποχή των ψευδαισθήσεων είναι ακόμη χειρότερα αλλά λίγο ώς πολύ γνωστά, και πάντως καταγεγραμμέ­να. Ο λογαριασμός ως προς το πολιτι­κό τίμημα σε κάθε περίπτωση καταλογίσθηκε και ήταν βαρύτατος για το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Η ανατροπή που σημειώ­θηκε στις δυο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις δεν ήταν μια ήττα που μπορεί να ξεπερασθεί αλλά μια διάλυση της ιστορικής σχέσης του κόμματος με τις κοινωνικές δυνάμεις που εκπροσωπούσε. Η σχέση αυτή καταργήθηκε όχι μόνον γιατί το ΠΑΣΟΚ έπαψε να είναι αυτό που ήταν, αλλά και γιατί η κοινωνία έχει αλλάξει.
Με αυτά τα δεδομένα, το κόμμα του οποίου ηγείται ο Ευ. Βενιζέλος οφείλει να επανεξετάσει τα πάντα από την αρχή αν θέλει να έχει μία ευκαιρία. Η τύχη του ΠΑΣΟΚ για μια κάποια ανάκαμψη είναι ευθέως συνδεδεμένη με την πορεία της χώρας και η μόνη του ελπίδα να του αναγνωρισθεί ως ένα βαθμό αναδρομικώς η όποια συμβολή στη σωτηρία του τόπου.

Είναι όμως προφανές ότι δεν λείπουν μόνο τα χρήματα. Πάσχει και η κυβερνητική μηχανή.

Mισθωτοί και συνταξιούχοι είναι οι μεγάλοι χαμένοι στη διαπραγμάτευση με την τρόικα: οι νέες θυσίες που απαιτούνται είναι τεράστιες – και αν δεν υπάρξει ανάπτυξη, θα είναι θυσίες ανώφελες, οι οποίες θα πυροδοτήσουν την κοινωνική οργή εκτροχιάζοντας το πολιτικό σκηνικό. Στην κυβέρνηση ελπίζουν ότι τα χρήματα της δόσης θα λειτουργήσουν ως μοχλός που θα επανεκκινήσει την ελληνική οικονομία. Είναι όμως προφανές ότι δεν λείπουν μόνο τα χρήματα. Πάσχει και η κυβερνητική μηχανή. Ώς τώρα οι περισσότεροι υπουργοί εξαντλούν τη δραστηριότητά τους στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Ομως η χώρα χρειάζεται επειγόντως αναπτυξιακό έργο ως αντιστάθμισμα των θυσιών των πολιτών. Και ο πολιτικός χρόνος είναι εξαιρετικά περιορισμένος!

Ποιος θα ελέγξει ποιον και από πού να αρχίσει κανείς;

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα πράγματα φτάνουν στο αδιέξοδο που ζούμε τις τελευταίες ημέρες. Το θέατρο του παραλόγου με την τρόικα και τους δανειστές που απαιτούν τη λήψη μέτρων τα οποία δεν οδηγούν πουθενά έχει επαναληφθεί πολλές φορές. Κάθε φορά γίνεται επίκληση του κινδύνου της καταστροφής, τα μέτρα υιοθετούνται, η οικονομία βυθίζεται βαθύτερα στο αδιέξοδο, μεγαλώνει το τμήμα της κοινωνίας που καταλήγει στην απόγνωση και οι πολιτικοί που διαχειρίζονται τα πράγματα «καίγονται» για να δώσουν τη θέση τους στους επόμενους.

Αυτή τη φορά, όμως, τα πράγματα δείχνουν να φτάνουν σε κάποια κρίσιμα όρια. Αρχίζει να γίνεται αισθητή η αποδόμηση βασικών τομέων που συγκροτούν μια κοινωνία.

Κρατικές δομές φθείρονται, ο ιδιωτικός τομέας αργοπεθαίνει, το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίζεται τα πράγματα απονομιμοποιείται, οι παραγωγικές δυνάμεις εξουθενώνονται, ενώ οι πολίτες μουδιάζουν πλέον από τα συνεχή χτυπήματα.

Την ίδια στιγμή, έρχονται στο φως συγκλονιστικά στοιχεία για δεκάδες χιλιάδες πολίτες που έβγαλαν στο εξωτερικό καταθέσεις εκατομμυρίων ευρώ, την ώρα που οι υποψίες στρέφονται και στο πολιτικό σύστημα.
Ποιος θα ελέγξει ποιον και από πού να αρχίσει κανείς;

Και η χώρα θα παραμείνει στο ευρώ και θα συνεχίσει να σέρνεται.

Έπειτα από τόσες γενικές απεργίες, έπειτα από τόσα συλλαλητήρια παλλαϊκά το μόνο που κατάφεραν είναι να κερδίσουν το δικαίωμα για ένα ακόμη συλλαλητήριο, για μία ακόμη απεργία. Παλεύουν για την επιβίωσή τους, όπως όλοι, θα μου πείτε. Και οι συνδικαλιστές, όπως και οι πολιτικοί, είναι οι μόνοι στη σημερινή Ελλάδα που δεν φοβούνται μην ξυπνήσουν το πρωί χωρίς δουλειά. Οσο για τους υπόλοιπους, αυτοί μπορούν να συνεχίζουν να αναρωτιούνται. Πόσες εκλογές και πόσες κυβερνήσεις ακόμη θα μας χρειαστούν για να κάνουμε το βήμα που έπρεπε να έχουμε κάνει από προχθές;

Προχθές πάντως, και από την άλλη πλευρά του φράχτη που χώριζε τους διαδηλωτές από τους επισήμους, το σούρσιμο δεν ήταν λιγότερο αισθητό. Οι μεν έβγαζαν το άχτι τους, οι δε το ψωμί τους με παρατάσεις και προσευχές για ανάκαμψη, ανάπτυξη και περαιτέρω μεταρρυθμίσεις. Πόσες μεταρρυθμίσεις, από τις 89 υποχρεωτικές, θα γίνουν σε έναν μήνα; Και με ποιο εργαλείο θα γίνουν οι μεταρρυθμίσεις; Με την αποβλακωμένη Δημόσια Διοίκηση; (Τι να κάνουμε το παιδί βγήκε βλαμμένο αλλά δεν μπορεί, παιδί σου είναι, το αγαπάς όπως και να 'ναι.) Και η χώρα θα παραμείνει στο ευρώ και θα συνεχίσει να σέρνεται. Χωρίς εκπαιδευτικό σύστημα, χωρίς σύστημα Υγείας, με μια Αστυνομία που ξέρει πετροπόλεμο η χώρα σέρνεται αλλά μένει ζωντανή. Κάπου στα σύνορα της Ευρώπης απειλείται κοινωνική έκρηξη υποστηρίζουν οι σοφοί παρατηρητές. Και ποια κοινωνία είναι αυτή που θα εκραγεί; Για την έκρηξη απαιτείται χημική αντίδραση και εδώ τίποτε πια δεν αντιδρά. Το κτίριο βρωμάει μούχλα και ο καθένας με τους δικούς του κοιτάζει να μη χάσει τα λίγα τετραγωνικά που κάποτε είχε κατακτήσει. Η ιδεολογία του τρωγλοδύτη, του επαίτη του δημόσιου ταμείου τώρα παίρνει την εκδίκησή της. Ο βάλτος δεν παράγει εκρήξεις.