Και η χώρα θα παραμείνει στο ευρώ και θα συνεχίσει να σέρνεται.

Έπειτα από τόσες γενικές απεργίες, έπειτα από τόσα συλλαλητήρια παλλαϊκά το μόνο που κατάφεραν είναι να κερδίσουν το δικαίωμα για ένα ακόμη συλλαλητήριο, για μία ακόμη απεργία. Παλεύουν για την επιβίωσή τους, όπως όλοι, θα μου πείτε. Και οι συνδικαλιστές, όπως και οι πολιτικοί, είναι οι μόνοι στη σημερινή Ελλάδα που δεν φοβούνται μην ξυπνήσουν το πρωί χωρίς δουλειά. Οσο για τους υπόλοιπους, αυτοί μπορούν να συνεχίζουν να αναρωτιούνται. Πόσες εκλογές και πόσες κυβερνήσεις ακόμη θα μας χρειαστούν για να κάνουμε το βήμα που έπρεπε να έχουμε κάνει από προχθές;

Προχθές πάντως, και από την άλλη πλευρά του φράχτη που χώριζε τους διαδηλωτές από τους επισήμους, το σούρσιμο δεν ήταν λιγότερο αισθητό. Οι μεν έβγαζαν το άχτι τους, οι δε το ψωμί τους με παρατάσεις και προσευχές για ανάκαμψη, ανάπτυξη και περαιτέρω μεταρρυθμίσεις. Πόσες μεταρρυθμίσεις, από τις 89 υποχρεωτικές, θα γίνουν σε έναν μήνα; Και με ποιο εργαλείο θα γίνουν οι μεταρρυθμίσεις; Με την αποβλακωμένη Δημόσια Διοίκηση; (Τι να κάνουμε το παιδί βγήκε βλαμμένο αλλά δεν μπορεί, παιδί σου είναι, το αγαπάς όπως και να 'ναι.) Και η χώρα θα παραμείνει στο ευρώ και θα συνεχίσει να σέρνεται. Χωρίς εκπαιδευτικό σύστημα, χωρίς σύστημα Υγείας, με μια Αστυνομία που ξέρει πετροπόλεμο η χώρα σέρνεται αλλά μένει ζωντανή. Κάπου στα σύνορα της Ευρώπης απειλείται κοινωνική έκρηξη υποστηρίζουν οι σοφοί παρατηρητές. Και ποια κοινωνία είναι αυτή που θα εκραγεί; Για την έκρηξη απαιτείται χημική αντίδραση και εδώ τίποτε πια δεν αντιδρά. Το κτίριο βρωμάει μούχλα και ο καθένας με τους δικούς του κοιτάζει να μη χάσει τα λίγα τετραγωνικά που κάποτε είχε κατακτήσει. Η ιδεολογία του τρωγλοδύτη, του επαίτη του δημόσιου ταμείου τώρα παίρνει την εκδίκησή της. Ο βάλτος δεν παράγει εκρήξεις.

Το αύριο δεν ξέρουμε τι θα φέρει.

Στην Ελλάδα βρισκόμαστε σε άλλο κόσμο – πέφτοντας από την υπερβολή της ευημερίας στην υπερβολή της στέρησης. Υπό τις επιταγές των δανειστών εφαρμόζεται μια οικονομική πολιτική που ενώ έχει στόχο την εξάλειψη του δημόσιου ελλείμματος και του χρέους, αυξάνει την ανεργία, μειώνει την παραγωγή, αυξάνει το κόστος του κράτους και μειώνει τα δημόσια έσοδα. Και όσο η οικονομική πολιτική στοχεύει μόνο στη λιτότητα, τόσο η πολιτική αποσυνδέεται από την κοινωνία. Οταν οι πολίτες αισθάνονται ότι οι ηγέτες τους δεν νοιάζονται, όταν κατηγορούν τις πολιτικές ηγεσίες για τα λάθη του παρελθόντος και για τη σημερινή πολιτική στέρησης, θα στραφούν προς τις «σειρήνες» των υποσχέσεων. Το Ελντοράντο δεν είναι κάποια ουτοπία του μέλλοντος, αλλά το πρόσφατο παρελθόν. Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ καρπώνεται τη νοσταλγία για τη χαμένη ευημερία, στο άλλο άκρο, η Χρυσή Αυγή τρέφεται με τον φόβο και την οργή, αποπλανεί αδύναμους με παραληρήματα εθνικού μεγαλείου. Το αύριο δεν ξέρουμε τι θα φέρει.
Με τα «ασυμβίβαστα» άκρα ενισχυμένα και το «βεβαρημένο» κέντρο σε μαρασμό, θα έρθει η μέρα που οι πολιτικοί δεν θα μπορούν να επιμένουν σε περικοπές και μεταρρυθμίσεις – επειδή η λαϊκή δυσφορία δεν θα τιθασεύεται. Με την ανεργία στο 24,4% τον Αύγουστο, με τους μισούς νέους χωρίς δουλειά, με 650.000 θέσεις εργασίας να έχουν χαθεί από το 2009, οι πληγές που ανοίγουν θα ταλαιπωρούν την κοινωνία για τουλάχιστον μία γενιά. Θα επηρεάσουν την ποιότητα ζωής, την κοινωνική συμπεριφορά, την οικονομική εξέλιξη και την πολιτική πορεία της χώρας.

Τι δεν κάναμε έως τώρα και αν θα κάνουμε από δω και πέρα όσα πρέπει.

Τι δεν κάναμε έως τώρα και αν θα κάνουμε από δω και πέρα όσα πρέπει.
Να μην τα ξαναλέμε. Δεν ήταν ιδανικό το Μνημόνιο. Αλλά μήπως το τηρήσαμε; Αλλα υποσχόμασταν και άλλα κάναμε. Ή μάλλον τα μόνα που κάναμε ήταν να κόβουμε μισθούς, συντάξεις κι επιδόματα. Τίποτα άλλο. Για τη φοροδιαφυγή μας φώναζαν οι ξένοι, αλλά ούτε που την αγγίξαμε. Κάτι πάει να γίνει τώρα τελευταία, αλλά, μέχρι να δούμε οριστικά και τελεσίδικα πράγματα, καλό είναι να μη θεωρούμε τίποτα ως δεδομένο.
Θα την πάρουμε, λοιπόν, τη δόση, θα μας παραχωρηθούν και κάποιες διευκολύνσεις, αλλά μετά; Αυτό είναι το ζητούμενο. Θα την αξιοποιήσουμε την ευκαιρία ή θα ξανακάνουμε τα ίδια με τις προηγούμενες φορές; Θα καταλάβουμε επιτέλους ότι δεν είναι οι ξένοι εκείνοι που θα λύσουν τα προβλήματά μας, αλλά αυτό είναι δική μας υποχρέωση και ευθύνη;
Για να το πούμε πιο απλά, ξέρουμε τι θέλουμε να κάνουμε, έχουμε κάποιο σχέδιο ή θα επιδοθούμε για μια ακόμη φορά στους αυτοσχεδιασμούς που, κατά κανόνα, χαρακτηρίζουν την ελληνική πολιτική πρακτική; Σ' αυτό τον προβληματισμό δεν μπορεί ν' απαντήσει κανένας ξένος. Οι δικοί μας πολιτικοί -κυβερνώντες και μη- είναι που μας χρωστάνε μια απάντηση. Αλλά σοβαρή απάντηση, βασισμένη στα πραγματικά δεδομένα της εποχής μας, ρεαλιστική και εφαρμόσιμη και όχι τις γνωστές μεγαλοστομίες περί οικονομικών και αναπτυξιακών προγραμμάτων που όλα τα λύνουν και όλα τα θεραπεύουν με κονδύλια που δεν υπάρχουν και επενδύσεις που δεν γίνονται.

Ατυχήσαμε στο πρώτο μνημόνιο, ατυχήσαμε στο Μεσοπρόθεσμο, είναι ανάγκη να την πατήσουμε και στο τωρινό;

Να, λοιπόν, τη στιγμή που η τύχη της χώρας κρέμεται από μια κλωστή, ένα θέμα το οποίο σε διαφορετικές περιόδους θα ήταν απλώς το κλασικό θέμα της ελληνικής πολιτικής ατολμίας και μία ακόμα έκφανση του παροιμιώδους μπάχαλου των ελληνικών δημόσιων υπηρεσιών απειλεί να τινάξει στον αέρα τόσο το εναπομείναν πολιτικό σύστημα όσο και την ίδια την κυβέρνηση, η οποία μοιραία στηρίζεται σε τρία κόμματα, το ένα εκ των οποίων ετοιμόρροπο. Ετσι, μία ολόκληρη εβδομάδα η προσοχή της κοινής γνώμης είναι στραμμένη στους υπαίτιους που «λούφαραν» τους φοροφυγάδες της λίστας Λαγκάρντ και ελάχιστα στα αγόρια της τρόικας που κάνουν επίδειξη δύναμης σε μια ετοιμοθάνατη χώρα με εκατομμύρια αναξιοπαθούντες πολίτες. Βλέπετε, ποντάρουν στη δεδηλωμένη θέση των τριών πολιτικών σχηματισμών ότι θα κάνουν τα πάντα για να μείνει η χώρα στο ευρώ.  Αν τόσο η τρόικα όσο και τα αφεντικά της έβλεπαν στην προγραμματική συμφωνία και μια υποπαράγραφο στην οποία θα έλεγε πάνω κάτω: «Εκτός κι αν οι θυσίες που απαιτούνται είναι παράλογες και οδηγούν σε κοινωνική εξαθλίωση και έκρηξη»...

Γιατί, κακά τα ψέματα, αν φτάσαμε δύο χρόνια μετά την ένταξή μας στο πρόγραμμα διάσωσης σε τρισχειρότερη κατάσταση απ’ αυτήν που ήμασταν τότε, είναι γιατί ακριβώς δεν είπαμε ποτέ ως χώρα ένα ηχηρό όχι. Δεν υπαινιχθήκαμε καν πως αν παρατραβήξουν το σκοινί και σπάσει, τότε οι απώλειες θα είναι ένθεν κακείθεν. Δυστυχώς, όμως, η κρίση υπερέβαινε τις επιστημονικές γνώσεις των ανθρώπων που είχαν αναλάβει να τη διαχειριστούν από την πρώτη στιγμή, έστω κι αν είχαν καλές προθέσεις, και αυτές από μόνες τους δεν ήταν αρκετές για να πάρουν τις σωστές αποφάσεις. Χρειαζόταν μια προσωπικότητα, από εκείνες που έχουν εκλείψει από το πολιτικό προσκήνιο, που θα διαχειριζόταν πρωτίστως πολιτικά το όλο ζήτημα και δευτερευόντως οικονομοτεχνικά. Ατυχήσαμε στο πρώτο μνημόνιο, ατυχήσαμε στο Μεσοπρόθεσμο, είναι ανάγκη να την πατήσουμε και στο τωρινό;

Ο καθένας πια βλέπει το προφανές: ότι ο σκοπός, είτε αριστερός είτε δεξιός, δεν αγιάζει τα μέσα.

Βρισκόμαστε σε ιδιαίτερα κρίσιμη φάση της προσπάθειας που έχουμε καταβάλει ώς τώρα. Παρά την άνιση κατανομή των θυσιών, την αποτυχία στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και την τραγική καθυστέρηση στις μεταρρυθμίσεις, έχουμε πλησιάσει πολύ κοντά στο σημείο από το οποίο και μετά θα έχουμε πια πρωτογενές πλεόνασμα: μας μένει λίγο ακόμη ώσπου να το φθάσουμε. Πρόδηλη είναι η σκοπιμότητα της Αριστεράς να μην τα καταφέρουμε. Ξέρει ότι η αποτυχία της προσπάθειας για να παραμείνει η Ελλάδα (με όλες τις ιδιαιτερότητες και τις αποκλίσεις της) στον κόσμο της ελεύθερης οικονομίας είναι προϋπόθεση για την πραγμάτωση της ιδεολογικής εμμονής της. Ο σοσιαλισμός (γενικώς και αορίστως, διότι ούτε και αυτοί δεν ξέρουν τι θα κάνουν – πλην ΚΚΕ εννοείται) μόνον ως αναγκαστική και μοναδική επιλογή των ολότελα απελπισμένων μπορεί να προκύψει. Εξ ου και η υστερική αντίδραση της Αριστεράς, από τη στιγμή όπου εμφανίζεται η βία της Χρυσής Αυγής και ο καθένας πια βλέπει το προφανές: ότι ο σκοπός, είτε αριστερός είτε δεξιός, δεν αγιάζει τα μέσα. Για τον ίδιο λόγο, επίσης, οξύνεται ο ακτιβισμός της Αριστεράς, που τον είδαμε να κορυφώνεται με την -ασύλληπτη για τα μέτρα οποιασδήποτε στοιχειωδώς σοβαρής χώρας- κατάληψη του υπουργείου Εθνικής Αμύνης την περασμένη Πέμπτη υπό την καθοδήγηση καπεταναίων του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. (Σε αγαστή επιχειρησιακή σύμπνοια, διόλου περιέργως...)
Η έννομη τάξη, η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και το μέλλον της εντός των θεσμών της ελεύθερης οικονομίας βρίσκονται σήμερα σε ένα bras de fer με την Αριστερά. Για τον αστικό πολιτικό κόσμο, δεν είναι μόνον αναγκαίο να μην επιτρέψει στον εκβιασμό των άκρων να επιβληθεί στην κοινωνία, είναι επίσης ευκαιρία να σπάσει επιτέλους τον φαύλο κύκλο του λαϊκισμού. Τώρα ακριβώς είναι που χρειαζόμαστε πολιτική ηγεσία, η οποία θα δώσει το παράδειγμα, κάνοντας αυτό που είναι σωστό και αδιαφορώντας για το προσωπικό κόστος. Συγκεκριμένα, δε, στην περίπτωση της κατάληψης του ΥΕΘΑ, εγώ τουλάχιστον είδα έναν υπουργό, τον Νίκο Δένδια, να ανταποκρίνεται στην πρόκληση και να αναλαμβάνει τις ευθύνες του, και έναν άλλον, τον υποτίθεται κατ’ εξοχήν αρμόδιο Πάνο Παναγιωτόπουλο, να κάνει την πάπια για να μη χαλάσει το μαλλί του. Αν ο πρωθυπουργός πραγματικά το εννοεί ότι δεν θα αφήσει «τη χώρα να γίνει ξέφραγο αμπέλι», χρειαζόμαστε περισσότερους υπουργούς του είδους του Δένδια και λιγότερους Παναγιωτόπουλους. Η κοινωνία θα τον στηρίξει αν το τολμήσει, διότι αυτό που αναζητεί είναι ηγεσία με ισχυρή πεποίθηση στον σκοπό της προσπάθειας και αποφασιστικότητα στην πράξη. Η απουσία της είναι ο δρόμος προς τον ΣΥΡΙΖΑ...

RIP

Απανωτή χιλόπιτα...

Όπως γνωρίζουν καλά όσοι εξάσκησαν στα νιάτα τους την τέχνη του φλερτ, αυτά είναι τα τραγικά αποτελέσματα της απανωτής χυλόπιτας. Η Αγκελα Μέρκελ έρχεται αυτή την εβδομάδα στην Ελλάδα και αρνείται να δει τον Α. Τσίπρα, οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ της απαντά «εμείς δεν ζητήσαμε συνάντηση». Προφανώς, πρόκειται για τραύμα που δημιούργησε η προηγούμενη άρνηση του Ζ.-Κ. Γιουνκέρ στον οποίο είχε υποβληθεί επίσημο αίτημα, αλλά και ο Χέρμαν Βαν Ρομπέι, που τσιγκουνεύτηκε τα λίγα ψίχουλα αγάπης και αναγνώρισης όταν ο ΣΥΡΙΖΑ του τα γύρεψε. Αυτές οι δύο αρνήσεις, άλλωστε, έριξαν τον Αλ. Τσίπρα στα χέρια της πρώτης τυχούσης εξουσίας: με το που ήρθε ο κ. Ράιχενμπαχ στην Ελλάδα, η αποστολή απ’ την Κουμουνδούρου έτρεξε στην αγκαλιά του, όπως τα κορίτσια της παλιάς εποχής στον Ανδρέα Μπάρκουλη.
Βλέπετε, ο κεραυνοβόλος έρωτας έχει αυτή την μοναδική ιδιότητα: σε κάνει να ξεχνάς ποιος ήσουν μέχρι χθες. Κι έτσι διαγράφηκαν μονομιάς εκείνα τα «δεν έχει κανένα νόημα η συνάντηση και η συζήτηση μαζί τους» που πριν από τρεις μήνες δήλωνε ο κ. Τσίπρας όταν οι τροϊκανοί του ζητούσαν συνάντηση. Τώρα πλέον, ο συνεργάτης του, ο Γ. Μηλιός, καθόλου δεν αποκλείει τη συνάντηση του ΣΥΡΙΖΑ με την τρόικα. Αλλωστε, τι είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί; Το πολύ πολύ να προστεθεί στη μακρά λίστα με τις χυλόπιτες και τ’ όνομα του Πόουλ Τόμσεν!

Απόδειξη ότι τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.

Απόδειξη ότι τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Ότι χειρότερα για την χώρα θα έλθουν, όχι όταν εισαχθούν προς ψήφιση στην Βουλή τα νέα οικονομικά μέτρα, αλλά αφού ψηφιστούν και η κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με τα καθημερινά προβλήματα που μέχρι τώρα φαίνεται ότι έχει εγκαταλείψει.

Λόγω του κινδύνου της δημοσιονομικής κατάρρευσης και της επιστροφής της Ελλάδας στην δραχμή, τα μέτρα εύκολα ή δύσκολα θα ψηφιστούν. Μπορεί να γεμίσουν και πάλι οι δρόμοι και οι πλατείες με αγανακτισμένους. Μπορεί να μην πραγματοποιηθεί και πάλι η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.

Αλλά τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση θα κάνουν την καρδιά τους πέτρα και θα τα ψηφίσουν. Μέχρι τότε η κυβέρνηση θα παραμείνει όρθια.

Το ερώτημα είναι αν θα κατορθώσει να παραμείνει όρθια και μετά, όταν θα αρχίσει να ασχολείται με όλα αυτά τα προβλήματα που παραμένουν κλειδωμένα στο συρτάρι εδώ και μήνες, επειδή οι πάντες ασχολούνται με την εξοικονόμηση των 13,5 δισεκατομμυρίων ευρώ που απαιτεί η Τρόικα.

Αμέσως μετά την ψήφιση των μέτρων, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί η κατάσταση στα νοσοκομεία, τα οποία έχουν εγκαταλειφθεί. Θα πρέπει να αντιμετωπιστεί η κατάσταση στην εκπαίδευση που ολοένα επιδεινώνεται. Τα τρία κόμματα θα πρέπει να συμφωνήσουν σε πολιτικές για τα ναυπηγεία, τους αγρότες, τα μεγάλα έργα, την Ναυτιλία, την αντιμετώπιση των παράνομων μεταναστών, την εγκληματικότητα, την αναδιάρθρωση του κράτους και τόσα άλλα ζητήματα, στα οποία εκφράζουν αντικρουόμενες απόψεις.

Και θα πρέπει κυρίως να συμφωνήσουν για το πώς θα διαχειρίζονται καθημερινά τους διαδηλωτές που ολοένα θα αυξάνουν και θα καταλαμβάνουν τα υπουργεία και τις κρατικές εγκαταστάσεις.

Αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις της κυβέρνησης και των τριών κομμάτων στις διαδηλώσεις της Πέμπτης, πιο πιθανό δείχνει το ενδεχόμενο να διαλυθεί η κυβέρνηση, παρά να ομονοήσει…