Ατυχήσαμε στο πρώτο μνημόνιο, ατυχήσαμε στο Μεσοπρόθεσμο, είναι ανάγκη να την πατήσουμε και στο τωρινό;

Να, λοιπόν, τη στιγμή που η τύχη της χώρας κρέμεται από μια κλωστή, ένα θέμα το οποίο σε διαφορετικές περιόδους θα ήταν απλώς το κλασικό θέμα της ελληνικής πολιτικής ατολμίας και μία ακόμα έκφανση του παροιμιώδους μπάχαλου των ελληνικών δημόσιων υπηρεσιών απειλεί να τινάξει στον αέρα τόσο το εναπομείναν πολιτικό σύστημα όσο και την ίδια την κυβέρνηση, η οποία μοιραία στηρίζεται σε τρία κόμματα, το ένα εκ των οποίων ετοιμόρροπο. Ετσι, μία ολόκληρη εβδομάδα η προσοχή της κοινής γνώμης είναι στραμμένη στους υπαίτιους που «λούφαραν» τους φοροφυγάδες της λίστας Λαγκάρντ και ελάχιστα στα αγόρια της τρόικας που κάνουν επίδειξη δύναμης σε μια ετοιμοθάνατη χώρα με εκατομμύρια αναξιοπαθούντες πολίτες. Βλέπετε, ποντάρουν στη δεδηλωμένη θέση των τριών πολιτικών σχηματισμών ότι θα κάνουν τα πάντα για να μείνει η χώρα στο ευρώ.  Αν τόσο η τρόικα όσο και τα αφεντικά της έβλεπαν στην προγραμματική συμφωνία και μια υποπαράγραφο στην οποία θα έλεγε πάνω κάτω: «Εκτός κι αν οι θυσίες που απαιτούνται είναι παράλογες και οδηγούν σε κοινωνική εξαθλίωση και έκρηξη»...

Γιατί, κακά τα ψέματα, αν φτάσαμε δύο χρόνια μετά την ένταξή μας στο πρόγραμμα διάσωσης σε τρισχειρότερη κατάσταση απ’ αυτήν που ήμασταν τότε, είναι γιατί ακριβώς δεν είπαμε ποτέ ως χώρα ένα ηχηρό όχι. Δεν υπαινιχθήκαμε καν πως αν παρατραβήξουν το σκοινί και σπάσει, τότε οι απώλειες θα είναι ένθεν κακείθεν. Δυστυχώς, όμως, η κρίση υπερέβαινε τις επιστημονικές γνώσεις των ανθρώπων που είχαν αναλάβει να τη διαχειριστούν από την πρώτη στιγμή, έστω κι αν είχαν καλές προθέσεις, και αυτές από μόνες τους δεν ήταν αρκετές για να πάρουν τις σωστές αποφάσεις. Χρειαζόταν μια προσωπικότητα, από εκείνες που έχουν εκλείψει από το πολιτικό προσκήνιο, που θα διαχειριζόταν πρωτίστως πολιτικά το όλο ζήτημα και δευτερευόντως οικονομοτεχνικά. Ατυχήσαμε στο πρώτο μνημόνιο, ατυχήσαμε στο Μεσοπρόθεσμο, είναι ανάγκη να την πατήσουμε και στο τωρινό;

Ο καθένας πια βλέπει το προφανές: ότι ο σκοπός, είτε αριστερός είτε δεξιός, δεν αγιάζει τα μέσα.

Βρισκόμαστε σε ιδιαίτερα κρίσιμη φάση της προσπάθειας που έχουμε καταβάλει ώς τώρα. Παρά την άνιση κατανομή των θυσιών, την αποτυχία στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και την τραγική καθυστέρηση στις μεταρρυθμίσεις, έχουμε πλησιάσει πολύ κοντά στο σημείο από το οποίο και μετά θα έχουμε πια πρωτογενές πλεόνασμα: μας μένει λίγο ακόμη ώσπου να το φθάσουμε. Πρόδηλη είναι η σκοπιμότητα της Αριστεράς να μην τα καταφέρουμε. Ξέρει ότι η αποτυχία της προσπάθειας για να παραμείνει η Ελλάδα (με όλες τις ιδιαιτερότητες και τις αποκλίσεις της) στον κόσμο της ελεύθερης οικονομίας είναι προϋπόθεση για την πραγμάτωση της ιδεολογικής εμμονής της. Ο σοσιαλισμός (γενικώς και αορίστως, διότι ούτε και αυτοί δεν ξέρουν τι θα κάνουν – πλην ΚΚΕ εννοείται) μόνον ως αναγκαστική και μοναδική επιλογή των ολότελα απελπισμένων μπορεί να προκύψει. Εξ ου και η υστερική αντίδραση της Αριστεράς, από τη στιγμή όπου εμφανίζεται η βία της Χρυσής Αυγής και ο καθένας πια βλέπει το προφανές: ότι ο σκοπός, είτε αριστερός είτε δεξιός, δεν αγιάζει τα μέσα. Για τον ίδιο λόγο, επίσης, οξύνεται ο ακτιβισμός της Αριστεράς, που τον είδαμε να κορυφώνεται με την -ασύλληπτη για τα μέτρα οποιασδήποτε στοιχειωδώς σοβαρής χώρας- κατάληψη του υπουργείου Εθνικής Αμύνης την περασμένη Πέμπτη υπό την καθοδήγηση καπεταναίων του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. (Σε αγαστή επιχειρησιακή σύμπνοια, διόλου περιέργως...)
Η έννομη τάξη, η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και το μέλλον της εντός των θεσμών της ελεύθερης οικονομίας βρίσκονται σήμερα σε ένα bras de fer με την Αριστερά. Για τον αστικό πολιτικό κόσμο, δεν είναι μόνον αναγκαίο να μην επιτρέψει στον εκβιασμό των άκρων να επιβληθεί στην κοινωνία, είναι επίσης ευκαιρία να σπάσει επιτέλους τον φαύλο κύκλο του λαϊκισμού. Τώρα ακριβώς είναι που χρειαζόμαστε πολιτική ηγεσία, η οποία θα δώσει το παράδειγμα, κάνοντας αυτό που είναι σωστό και αδιαφορώντας για το προσωπικό κόστος. Συγκεκριμένα, δε, στην περίπτωση της κατάληψης του ΥΕΘΑ, εγώ τουλάχιστον είδα έναν υπουργό, τον Νίκο Δένδια, να ανταποκρίνεται στην πρόκληση και να αναλαμβάνει τις ευθύνες του, και έναν άλλον, τον υποτίθεται κατ’ εξοχήν αρμόδιο Πάνο Παναγιωτόπουλο, να κάνει την πάπια για να μη χαλάσει το μαλλί του. Αν ο πρωθυπουργός πραγματικά το εννοεί ότι δεν θα αφήσει «τη χώρα να γίνει ξέφραγο αμπέλι», χρειαζόμαστε περισσότερους υπουργούς του είδους του Δένδια και λιγότερους Παναγιωτόπουλους. Η κοινωνία θα τον στηρίξει αν το τολμήσει, διότι αυτό που αναζητεί είναι ηγεσία με ισχυρή πεποίθηση στον σκοπό της προσπάθειας και αποφασιστικότητα στην πράξη. Η απουσία της είναι ο δρόμος προς τον ΣΥΡΙΖΑ...

RIP

Απανωτή χιλόπιτα...

Όπως γνωρίζουν καλά όσοι εξάσκησαν στα νιάτα τους την τέχνη του φλερτ, αυτά είναι τα τραγικά αποτελέσματα της απανωτής χυλόπιτας. Η Αγκελα Μέρκελ έρχεται αυτή την εβδομάδα στην Ελλάδα και αρνείται να δει τον Α. Τσίπρα, οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ της απαντά «εμείς δεν ζητήσαμε συνάντηση». Προφανώς, πρόκειται για τραύμα που δημιούργησε η προηγούμενη άρνηση του Ζ.-Κ. Γιουνκέρ στον οποίο είχε υποβληθεί επίσημο αίτημα, αλλά και ο Χέρμαν Βαν Ρομπέι, που τσιγκουνεύτηκε τα λίγα ψίχουλα αγάπης και αναγνώρισης όταν ο ΣΥΡΙΖΑ του τα γύρεψε. Αυτές οι δύο αρνήσεις, άλλωστε, έριξαν τον Αλ. Τσίπρα στα χέρια της πρώτης τυχούσης εξουσίας: με το που ήρθε ο κ. Ράιχενμπαχ στην Ελλάδα, η αποστολή απ’ την Κουμουνδούρου έτρεξε στην αγκαλιά του, όπως τα κορίτσια της παλιάς εποχής στον Ανδρέα Μπάρκουλη.
Βλέπετε, ο κεραυνοβόλος έρωτας έχει αυτή την μοναδική ιδιότητα: σε κάνει να ξεχνάς ποιος ήσουν μέχρι χθες. Κι έτσι διαγράφηκαν μονομιάς εκείνα τα «δεν έχει κανένα νόημα η συνάντηση και η συζήτηση μαζί τους» που πριν από τρεις μήνες δήλωνε ο κ. Τσίπρας όταν οι τροϊκανοί του ζητούσαν συνάντηση. Τώρα πλέον, ο συνεργάτης του, ο Γ. Μηλιός, καθόλου δεν αποκλείει τη συνάντηση του ΣΥΡΙΖΑ με την τρόικα. Αλλωστε, τι είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί; Το πολύ πολύ να προστεθεί στη μακρά λίστα με τις χυλόπιτες και τ’ όνομα του Πόουλ Τόμσεν!

Απόδειξη ότι τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.

Απόδειξη ότι τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Ότι χειρότερα για την χώρα θα έλθουν, όχι όταν εισαχθούν προς ψήφιση στην Βουλή τα νέα οικονομικά μέτρα, αλλά αφού ψηφιστούν και η κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με τα καθημερινά προβλήματα που μέχρι τώρα φαίνεται ότι έχει εγκαταλείψει.

Λόγω του κινδύνου της δημοσιονομικής κατάρρευσης και της επιστροφής της Ελλάδας στην δραχμή, τα μέτρα εύκολα ή δύσκολα θα ψηφιστούν. Μπορεί να γεμίσουν και πάλι οι δρόμοι και οι πλατείες με αγανακτισμένους. Μπορεί να μην πραγματοποιηθεί και πάλι η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.

Αλλά τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση θα κάνουν την καρδιά τους πέτρα και θα τα ψηφίσουν. Μέχρι τότε η κυβέρνηση θα παραμείνει όρθια.

Το ερώτημα είναι αν θα κατορθώσει να παραμείνει όρθια και μετά, όταν θα αρχίσει να ασχολείται με όλα αυτά τα προβλήματα που παραμένουν κλειδωμένα στο συρτάρι εδώ και μήνες, επειδή οι πάντες ασχολούνται με την εξοικονόμηση των 13,5 δισεκατομμυρίων ευρώ που απαιτεί η Τρόικα.

Αμέσως μετά την ψήφιση των μέτρων, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί η κατάσταση στα νοσοκομεία, τα οποία έχουν εγκαταλειφθεί. Θα πρέπει να αντιμετωπιστεί η κατάσταση στην εκπαίδευση που ολοένα επιδεινώνεται. Τα τρία κόμματα θα πρέπει να συμφωνήσουν σε πολιτικές για τα ναυπηγεία, τους αγρότες, τα μεγάλα έργα, την Ναυτιλία, την αντιμετώπιση των παράνομων μεταναστών, την εγκληματικότητα, την αναδιάρθρωση του κράτους και τόσα άλλα ζητήματα, στα οποία εκφράζουν αντικρουόμενες απόψεις.

Και θα πρέπει κυρίως να συμφωνήσουν για το πώς θα διαχειρίζονται καθημερινά τους διαδηλωτές που ολοένα θα αυξάνουν και θα καταλαμβάνουν τα υπουργεία και τις κρατικές εγκαταστάσεις.

Αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις της κυβέρνησης και των τριών κομμάτων στις διαδηλώσεις της Πέμπτης, πιο πιθανό δείχνει το ενδεχόμενο να διαλυθεί η κυβέρνηση, παρά να ομονοήσει…

Η κατάσταση δεν πάει άλλο. Οι πολίτες θέλουν άμεσα απαντήσεις.

Η χώρα περνάει δύσκολα, η κοινωνία έχει ισοπεδωθεί, η οικονομία βυθίζεται στην ύφεση, η ανεργία καλπάζει και οι πολίτες καλούνται να υποστούν ένα ακόμη πακέτο μέτρων, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου είναι οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και η αύξηση των φόρων. Υποτίθεται πως η εφαρμογή αυτών των οδυνηρών μέτρων μάς προσφέρει μια τελευταία ευκαιρία να βγούμε από την κρίση. Διεθνώς διαμορφώνεται μια θετική συγκυρία, την οποία είναι ανάγκη να αξιοποιήσουμε. Κι όμως, αυτή την κρίσιμη στιγμή βρίσκουμε ξανά μπροστά μας δεκάδες υποθέσεις διαφθοράς, φοροδιαφυγής, ύποπτου πλουτισμού και πάνω απ’ όλα προσπάθεια συγκάλυψης αντί για διερεύνηση των υποθέσεων.

Η προσπάθεια Παπακωνσταντίνου να «θάψει» τη λίστα με τους φοροφυγάδες που παρέλαβε από την Κριστίν Λαγκάρντ είναι χαρακτηριστική. Ο υπουργός που μιλούσε με οργή για τους φοροφυγάδες και παρουσίαζε σχέδια για τη δήθεν αντιμετώπισή τους κρατούσε στο συρτάρι του τον κατάλογο με τα ύποπτα ονόματα. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά: η φοροδιαφυγή ακόμη δεν έχει τεθεί υπό έλεγχο και τα ελλείμματα του Δημο­σίου καλούνται να καλύψουν για μια ακόμη φορά μισθωτοί και συνταξιούχοι.

Η κατάσταση δεν πάει άλλο. Οι πολίτες θέλουν άμεσα απαντήσεις. Ποιος τα πήρε και ποιος όχι, ποιος πολιτικός φοροδιαφεύγει και ποιος όχι, ποιοι ξεπλένουν μαύρο χρήμα, ποιοι συγκαλύπτουν ενόχους και ποιοι «λασπώνουν» αθώους, ποιοι εκβιάζουν και ποιοι εκβιάζονται. Το νέο κύμα διαφθοράς δυσκολεύει για μια ακόμη φορά την προσπάθεια της χώρας να βγει από την κρίση. Ας μάθουμε τουλάχιστον την αλήθεια. Η Δικαιοσύνη έχει υποχρέωση να φτάσει μέχρι το τέλος.

Κι αν δεν προκύψει από όλους εμάς η λύση, από πού να την περιμένουμε;

Στο μυαλό των «αντιπάλων» μας είμαστε όλοι απατεώνες, κλέφτες, διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και άχρηστοι, που όλα τα προηγούμενα χρόνια ζούσαμε τον μύθο του τζίτζικα ή του τσιμπουριού που τρέφονταν με το αίμα (τα λεφτά) των μυρμηγκιών της Ευρώπης! Δεν κάνουν διακρίσεις. Τους είναι αδιανόητο πως σε οιαδήποτε κοινωνία υπάρχουν κάποιοι λίγοι απατεώνες και διεφθαρμένοι, αλλά η πλατιά μάζα -από τον εργάτη, τον αγρότη έως τον δάσκαλο και τον επιστήμονα- δουλεύει για τον επιούσιο, πληρώνει τους φόρους και τις υποχρεώσεις της και στερείται για να αποταμιεύσει πέντε δεκάρες για τη δύσκολη στιγμή ή για να βοηθήσει τα παιδιά της. Εκεί που φταίξαμε συλλογικά και πρέπει να μας καταλογιστεί είναι οι επιλογές μας στους πολιτικούς που μας κυβερνούν τα τελευταία 30-40 χρόνια. Λες και πάσχουμε από μια συλλογική εμμονή στους ίδιους και τους ίδιους, παρότι όλοι έχουμε καταλάβει πλέον ότι αυτοί είναι οι βασικοί υπεύθυνοι της κατάντιας μας. Και είναι μάλιστα προκλητικοί ακόμα και τώρα. Ο ένας διδάσκει στο Χάρβαρντ (αλήθεια, οι φοιτητές του βρίσκουν κανένα ενδιαφέρον γι’ αυτά που τους λέει; Σε τι θα τους φανούν χρήσιμα;), ο άλλος γράφει τις σοφίες του για τον «Τιτανικό» σε βιβλίο, ψάχνοντας παράλληλα κάποιον διεθνή οργανισμό που θα τον ανταμείψει για τις υπηρεσίες του, ο τρίτος στο απυρόβλητο της Ραφήνας καλλιεργεί το έδαφος για την επάνοδό του ως σωτήρα, τους περισσότερους βουλευτές τούς ξέρασε η αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων στις παχυλές συντάξεις ή στις δημόσιες θέσεις που είχαν αγκαζαρισμένες από πριν, ενώ τη θέση τους παίρνουν νέα φιντάνια της Αριστεράς και της Ακροδεξιάς που θέλουν και αυτά με τη σειρά τους να μας σώσουν. Από τι άραγε;

Και όλοι εμείς καθόμαστε, τους κοιτάμε και τους ακούμε με μια ανησυχητική απάθεια και μάλιστα συνεχίζουμε να παίρνουμε το μέρος πότε του ενός πότε του άλλου, καθοδηγούμενοι από ένα συλλογικό ακαταλόγιστο. Κι αν δεν προκύψει από όλους εμάς η λύση, από πού να την περιμένουμε; Από τους εξωγήινους εκδικητές τιμωρούς;

Τα επώδυνα νέα μέτρα πλήττουν δικαίους και αδίκους ...

Τα επώδυνα νέα μέτρα πλήττουν δικαίους και αδίκους αλλά αν είναι με αυτά να σωθεί ο τόπος, οι πολίτες μοιάζει να δίνουν μια ευκαιρία για να συμβεί. Ο χρόνος έχει τελειώσει προ πολλού και η πίεση έχει ξεπεράσει τα όρια ασφαλείας, γι΄ αυτό ό,τι είναι να γίνει πρέπει να γίνει τώρα για να μη δοκιμασθεί άλλο η υπομονή κανενός. Τις επόμενες ημέρες οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα αλλά και οι αναμενόμενες επαφές του πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, με τους ισχυρούς της Ευρώπης πρέπει να οδηγήσουν σε ένα συνολικό αποτέλεσμα που θα αντιμετωπίζει οριστικώς το ελληνικό πρόβλημα. Αν πάλι χαθούμε σε ταλαντεύσεις και μακρόσυρτες διαδικασίες με νέες αβεβαιότητες και θολό τοπίο, κινδυνεύουμε με χάος.
Στον βαθμό που η χώρα κάνει το καθήκον της οφείλουν και οι εταίροι να ανταποκριθούν στις δικές τους ευθύνες καθώς ανέλαβαν τον ρόλο του... παιδονόμου και επιτηρητή. Αν δεν υπάρξει ελπίδα στην κοινωνία για αντιστροφή της πορείας κατα­στροφής με χειροπιαστές αποδείξεις τότε κανείς δεν ξέρει πού θα φθάσουμε. Η πολιτική ηγεσία τουλάχιστον των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση δείχνει να αντιλαμβάνεται το οριακό του πράγματος και να αποδέχεται τον? σταυρό του μαρτυρίου στο μέτρο που την αφορά, αλλά δυστυχώς αυτό δεν αρκεί.
Οι ξένοι που τώρα πια γνωρίζουν τα πάντα για την Ελλάδα είναι καιρός να αντιληφθούν ότι το καζάνι που βράζει δεν αντέχει άλλο και πρέπει να ενεργήσουν τάχιστα όχι από συμπάθεια προς τη χώρα μας αλλά και από ένστικτο αυτοσυντήρησης. Αν υπάρξει έκρηξη θα σκορπίσει τη συμφορά προς πάσα κατεύθυνση εντός και εκτός συνόρων . Η Ευρώπη ξόδεψε χρόνο και πολύ χρήμα για να φθάσουμε έως εδώ και θα ήταν πολι­τι­κό λάθος να χαθεί η ευκαιρία τώρα.