Εκτός και αν τρελάθηκαν όλοι μαζί.

Η κυβέρνηση σίγουρα θα δοκιμαστεί από τις αντιδράσεις, εν τούτοις δηλώνει αποφασισμένη να περάσει τα μέτρα. Μέτρα που εντάσσονται στις δεσμεύσεις της χώρας, οι οποίες όμως είχαν συμφωνηθεί πριν από τις δύο πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις.
Και εδώ έρχεται κάποιος να αναρωτηθεί: Μα τι επιδιώκει αυτή η κυβέρνηση; Πρώτα από όλα να πετύχει τον βασικό της στόχο, δηλαδή να παραμείνει η χώρα στο ευρώ και την Ε.Ε.
Παράλληλα να δείξει ότι υλοποιεί τις δεσμεύσεις της χώρας προκειμένου να υλοποιηθεί από την άλλη η δέσμευση των εταίρων σχετικά με τη διάθεση των δόσεων που απαιτούνται.
Ταυτόχρονα επιδιώκει, υλοποιώντας τις δεσμεύσεις αυτές, να προχωρήσει στο επόμενο βήμα, που είναι η διαπραγμάτευση με βάση την επιμήκυνση του χρόνου.
Οι κυβερνώντες κρίνουν πως με αυτόν τον τρόπο και έχοντας ξεπεράσει τις αντιδράσεις θα κατορθώσει να βάλει τη χώρα σε έναν δρόμο.
Σίγουρα δεν διακατέχεται από μαζοχισμό. Σίγουρα, όπως σε καμία κυβέρνηση, δεν της αρέσει να βρίζουν οι πολίτες και να αγανακτούν. Σίγουρα τα κόμματα που τη στηρίζουν δεν επιθυμούν να βλέπουν τα ποσοστά τους να καταποντίζονται.
Για να προχωρούν σε αυτές τις αποφάσεις μάλλον δεν υπάρχει, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, άλλος δρόμος.
Εκτός και αν τρελάθηκαν όλοι μαζί. Κάτι που δύσκολα να πιστέψει κάποιος. Μα, θα πουν ορισμένοι, τα περί μονόδρομου τα έχουν ακούσει οι Ελληνες πολλές φορές. Δυστυχώς αυτή τη φορά δείχνει να είναι πραγματικότητα.
Διότι εδώ που φτάσαμε, εδώ που μας έφτασαν αυτοί που όλοι γνωρίζουμε, δεν έχουμε και πολλά περιθώρια ελιγμών.
Ολα αυτά βέβαια δεν είναι εύκολο να περάσουν στον κόσμο. Και δεν είναι θέμα επικοινωνίας. Πώς άλλωστε μπορεί να χειριστεί κάποιος επικοινωνιακά τις νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις αλλά και τα όσα ακούγονται για νέα χαράτσια;
Οταν ο κόσμος πλήττεται άμεσα, πώς να πεισθεί να κάνει υπομονή; Κάποιοι στο πρόσφατο παρελθόν φρόντισαν να εξαλείψουν κάθε περιθώριο. Και φτάσαμε στο σημείο να αντιμετωπίζουν οι πολίτες τους κυβερνώντες όπως οι κάτοικοι του χωριού τον Πέτρο τον βοσκό που φώναζε για τον λύκο…

Η καλύτερη λύση είναι να βάζουμε όλοι τα… γέλια.

Ομως τελικά η οργή δεν φέρνει αποτέλεσμα. Προστίθεται στην κατάσταση την ψυχολογική που βιώνουν οι Ελληνες τα τελευταία τρία χρόνια και που άλλους τους οδηγεί στο να βάζουν ακόμη και τα κλάματα σαν μικρά παιδιά μπροστά στο αδιέξοδο και άλλους σε άλλες λύσεις.
Η καλύτερη λύση είναι να βάζουμε όλοι τα… γέλια. Η μόνη λύση, αφού μόνο για γέλια είναι τελικά οι προτάσεις των… ειδικών που ήρθαν για να δώσουν τα… φώτα τους ώστε να αντιμετωπιστεί η κατάσταση της χώρας.
Διότι, αν οι προτάσεις είναι οι περικοπές και οι νέες περικοπές, οι μειώσεις των μισθών και των συντάξεων και η επιβολή νέων φόρων, τότε πραγματικά το ζήτημα καταντά αστείο. Στις χώρες τους πάντως σίγουρα δεν βρήκαν με ανάλογα μέτρα τον δρόμο της ανάπτυξης. Το να προτείνουν να γίνουμε μια τριτοκοσμική χώρα είναι γελοίο από μόνο του.
Εμείς πάντως μπορούμε να προτείνουμε και άλλα μέτρα.
Για παράδειγμα μπορούμε να δουλεύουμε 20 ώρες την ημέρα. Δεδομένου ότι δεν βγαίνουν αυτές οι ώρες, μπορούμε τη διαφορά να την καλύψουμε με την… παιδική εργασία. Γιατί όχι. Αλλωστε οι εκπρόσωποι των δανειστών προέρχονται από χώρες με μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες. Οι οποίες από την πλευρά τους έχουν εργοστάσια και επιχειρήσεις σε χώρες όπου η παιδική εργασία αποτελεί δεδομένο.
Επίσης μπορούν να βάλουν σε όλους εμάς μηχανήματα και να μετρούν τις αναπνοές μας για να τις φορολογούν ή να καταγράφουν πόσο ήλιο απορροφά το δέρμα μας και να το φορολογούν ως κατανάλωση ενέργειας.
Μπορούν ακόμη να βάλουν μετρητές και στις τουαλέτες. Των σπιτιών, γιατί στους χώρους εργασίας θα καταργηθούν ώστε να μη χάνονται εργατοώρες.
Λύσεις υπάρχουν, αν υπάρχει καλή…θέληση. Και μην ξεχνάμε αν ο βασικός πάει στα 100 ευρώ, θα λυθούν και όλα τα προβλήματα… διαβίωσης. Για τις συντάξεις δεν θα υπάρχει άγχος, αφού δεν θα υπάρχουν συνταξιούχοι. Και όσοι καταφέρουν να φθάσουν στην πολυπόθητη σύνταξη, τότε μπορούν να την πάρουν εφόσον καταθέσουν στοιχεία για να δείξουν πώς επιβίωσαν.
Θα πει κανείς πως τους βάζουμε ιδέες. Ποιος όμως λέει πως δεν τα έχουν ήδη σκεφτεί;

Τα ερωτήματα που τίθενται είναι ενδεικτικά και δεν αμφισβητούν το γεγονός της τεράστιας ανεργίας που μαστίζει τον τόπο.

Αν υπήρχε λογική, ή μάλλον αρχή, μέση και τέλος σε αυτήν τη χώρα, ένας νεοφερμένος ξένος θα έφτανε στο αβίαστο συμπέρασμα ότι είτε οι ιθαγενείς, δηλαδή οι Ελληνες, ασχολούνται με εργασίες υψηλότερου επιπέδου είτε η χώρα βρίσκεται σε τέτοια ανάπτυξη και η απασχόληση σε τόσο υψηλά επίπεδα, που κάνει εισαγωγή εργαζομένων για να καλύψει τις ανάγκες. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι έτσι, όπως τουλάχιστον δείχνει η ύφεση και αποτυπώνεται στις στατιστικές που ανεβάζουν την ανεργία στο 25% και ειδικά την ανεργία των νέων πάνω από το 50%.
Πού βρίσκονται, λοιπόν, οι Ελληνες και τα Ελληνόπουλα; Πώς γίνεται σε περίοδο τουριστικής αιχμής να αυξάνεται η ανεργία και να καλύπτουν όλες τις θέσεις εργασίας σε θέρετρα και τουριστικούς προορισμούς, όπως η Κρήτη και η Σαντορίνη, ξένοι από τα Βαλκάνια τη Σλοβακία, την Τσεχία, τη Λευκορωσία, ακόμη και από χώρες της Λατινικής Αμερικής; Γιατί στη συγκομιδή αγροτικών προϊόντων, όταν ζητούνται εποχικοί εργάτες, δεν δείχνει προθυμία ούτε ένας Ελληνας; Είναι δυνατόν γυψαδόρος να ζητάει αυτήν την εποχή δύο εργάτες με 40 ευρώ μεροκάματο και οι μεν λίγοι Ελληνες που ενδιαφέρθηκαν να απορρίπτουν την προσφορά, σε αντίθεση με τους πολλούς αλλοδαπούς που έσπευσαν;

Τα ερωτήματα που τίθενται είναι ενδεικτικά και δεν αμφισβητούν το γεγονός της τεράστιας ανεργίας που μαστίζει τον τόπο. Ούτε βέβαια ότι πολλά, πάρα πολλά, αφεντικά προτιμούν να προσλαμβάνουν ξένους με χαμηλό μεροκάματο, δίχως ασφάλιση και χωρίς διάθεση για γκρίνιες, παρά Ελληνες με μεγαλύτερες απαιτήσεις. Αυτή, όμως, είναι η μισή εξήγηση. Η άλλη μισή λέει ότι οι Ελληνες και τα Ελληνόπουλα έχουν κακομάθει. Δυστυχώς, είναι πολλοί οι συμπατριώτες που προτιμούν να κάθονται στις καφετέριες, να αερολογούν και να γκρινιάζουν, παρά να ψάχνουν για δουλειά, που με τις σημερινές συνθήκες και προϋποθέσεις δεν θα είναι ιδανική, αλλά θα καλύπτει κάποιες από τις ανάγκες τους. Οπως είναι εντελώς δυσεξήγητο ότι από το φοιτηταριό των 350.000 της χώρας μας δεν υπάρχουν μερικές χιλιάδες που να θέλουν να βγάλουν κάποια χρήματα την τουριστική περίοδο.

Που σημαίνει ότι είτε υπάρχει ακόμη οικονομικό «λίπος» στις ελληνικές οικογένειες είτε ότι πολλοί Ελληνες, κυρίως νέοι, δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη την πραγματικότητα και ονειρεύονται θέση στο Δημόσιο. Αν υπάρχει άλλη εξήγηση, δεκτή και αυτή...

Όλοι, δεχόμαστε πως τώρα που η κατάσταση έφτασε στο μη περαιτέρω, είναι ευκαιρία να διορθώσουμε τα λάθη και τις στρεβλώσεις δεκαετιών.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το τωρινό πακέτο μέτρων είναι μακράν το πιο επώδυνο και σκληρό και στην πράξη διαλύει στην κυριολεξία και τα τελευταία απομεινάρια κοινωνικής συνοχής.

Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτά εμπεριέχουν ψήγματα δικαιοσύνης, καθώς οριζόντια και ισοπεδωτικά καταδικάζουν στην ανέχεια το πιο ευαίσθητο και ανήμπορο κομμάτι της κοινωνίας μας, τους συνταξιούχους. Ακόμα και το γεγονός ότι ανάμεσά τους υπάρχουν αρκετοί οι οποίοι χαριστικά και εκμεταλλευόμενοι το ίδιο το στρεβλό θεσμικό πλαίσιο απόλαυσαν υψηλές και πρόωρες συντάξεις, χωρίς να έχουν καταβάλει στα ασφαλιστικά ταμεία αυτά που έχουν πληρώσει οι πολλοί, δεν δικαιολογεί τη γενική καταβαράθρωση στον σύγχρονο καιάδα της εγκατάλειψης.

Ολοι, Ή σχεδόν όλοι, δεχόμαστε πως τώρα που η κατάσταση έφτασε στο μη περαιτέρω, είναι ευκαιρία να διορθώσουμε τα λάθη και τις στρεβλώσεις δεκαετιών, που είναι και η γενεσιουργός αιτία των προβλημάτων της χώρας. Στην πραγματική ζωή όμως τα πράγματα δεν μπορούν να λειτουργήσουν με μανιχαϊστικές αντιλήψεις. Η συνταξιούχος που δούλεψε μόνο 20 χρόνια και εισπράττει σύνταξη από τα 45 της δεν έκανε έγκλημα, απλώς εκμεταλλεύτηκε τους υφιστάμενους νόμους. Σήμερα, είναι κι αυτή μια ανήμπορη συνταξιούχος σαν όλους τους άλλους, έχει τις ίδιες ανάγκες μ’ αυτούς και υποφέρει όσο και οι άλλοι. Με άλλα λόγια, το κακό έγινε και δεν διορθώνεται αναδρομικά. Αυτό που μπορεί να γίνει είναι η θεσμική πρόβλεψη να μη συμβαίνει το ίδιο και στο μέλλον. Και τέτοια παραδείγματα υπάρχουν χιλιάδες, τα οποία μπορεί να επικαλεστεί κανείς σε συζητήσεις καφενειακού χαρακτήρα. Η ουσία όμως δεν αλλάζει και είναι μία: σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν. Κι αυτό δεν περιποιεί τιμήν σε κανέναν, ούτε στους διαχειριστές της εξουσίας ούτε στην ίδια την κοινωνία.

Τελικά τι συμβαίνει;

Τελικά τι συμβαίνει; Είναι η κρίση η οικονομική παγκόσμια; Δεν φταίνε μόνον οι… κακοί Ελληνες; Είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο;
Πώς μπορεί δηλαδή ολόκληρος Γάλλος Πρόεδρος να βγαίνει και να λέει ότι η σημερινή οικονομική κρίση είναι «εξαιρετικής σοβαρότητας» και δεν θα γλιτώσει απ’ αυτήν καμία χώρα;
Τους Γερμανούς τούς ρώτησε; Τον GAP, που από τις αρχές του 2009 υποστήριζε μετά μανίας ότι η κρίση είναι ελληνική και φταίει γι’ αυτήν η… κακή κυβέρνηση της Ν.Δ. και ο τότε πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, τον ρώτησε;
«Βρισκόμαστε» είπε ο Γάλλος Πρόεδρος «ενώπιον μιας κρίσης εξαιρετικής σοβαρότητας, μιας μακράς κρίσης, η οποία διαρκεί ήδη περισσότερα από τέσσερα χρόνια και από την οποία καμία από τις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις, ακόμη και τις αναδυόμενες, δεν είναι δυνατό εφεξής να γλιτώσει».
Είπε και άλλα, όπως για παράδειγμα ότι «Η ανάπτυξη επιβραδύνεται παντού και οι τιμές των πρώτων υλών, των δημητριακών, λόγω επίσης κλιματικών αιτιών, όπως και κερδοσκοπικών αλλά και του πετρελαίου αυξάνονται σημαντικά».
Είπε δηλαδή την αλήθεια. Μια αλήθεια που κανείς δεν ήθελε να ακούσει όταν ο GAP, «μεθυσμένος» από τη νίκη των εκλογών του 2009, έταζε και εν συνεχεία… προσγειωμένος από την πραγματικότητα (που κατά πολλούς γνώριζε και πριν) άρχισε να επιρρίπτει ευθύνες στην προηγούμενη κυβέρνηση.
Στις αρχές του 2010 ο πρώην υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Γ. Παπαθανασίου αναρωτιόταν αν η Ν.Δ. φταίει για την κρίση στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία ή και στην Ισπανία. Κανείς δεν άκουγε.
Τώρα όμως; Τώρα που ο ίδιος ο Πρόεδρος της Γαλλίας μιλά για μια κρίση που θα χτυπήσει όλες τις χώρες, ποιος ευθύνεται; Ο Κ. Καραμανλής; Η Ν.Δ.; Ή αυτοί που προσπάθησαν να πείσουν ότι η κρίση είναι ελληνική και ευθύνονται οι… κακοί, οι… διεφθαρμένοι Ελληνες;
Και να υπενθυμίσουμε ότι αυτά δεν τα έλεγαν οι ξένοι. Ελληνες τα έλεγαν. Μας εκπροσωπούσαν κιόλας, αφού είχαν ψηφισθεί. Μιλούσαν για διαφθορά και για «Τιτανικό» και για οικονομική κρίση που δύναται να αντιμετωπιστεί με υποσχέσεις.
Τη στιγμή που η κρίση ήταν και είναι παγκόσμια και ως εκ τούτου απαιτεί μια δραστική πολιτική λύση από τους ηγέτες.
Ειδικά αυτούς των χωρών που έχουν τη δυνατότητα. Εκτός αν θέλουν να επιβεβαιώσουν όλους όσοι λένε ότι δυστυχώς η κρίση στην οικονομία προέκυψε διότι βρήκε την ευκαιρία της κρίσης στην πολιτική και ειδικά στις ηγεσίες των μεγάλων ανεπτυγμένων χωρών.                 

Ε, λοιπόν δεν είναι έτσι. Δεν είμαστε έτσι. Και οι αρμόδιοι οφείλουν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους.

Ομως είναι δύσκολο για τους πολίτες να το πιστέψουν. Κυρίως λόγω των υποσχέσεων που έλαβαν τα 2,5 χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από τον Γιώργο Παπανδρέου.
Εχουν ακούσει και πάλι στο πρόσφατο παρελθόν πως δεν θα ληφθούν νέα μέτρα. Κάθε φορά που η κυβέρνηση του ΓΑΠ πήγαινε τα μέτρα προς ψήφιση στη Βουλή τα συνόδευε με ανάλογες δεσμεύσεις.
Δεν είναι άλλωστε λίγα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που την περίοδο εκείνη αντιδρούσαν και εν συνεχεία δήλωναν πως θα ψηφίσουν για τελευταία φορά.
Τα γεγονότα αυτά είναι νωπά στη μνήμη των πολιτών που αντιμετωπίζουν εξαιτίας πράξεων και παραλείψεων με δυσπιστία τις όποιες δεσμεύσεις.
Για τον λόγο αυτό είναι επιτακτική ανάγκη το πολιτικό σύστημα, και κυρίως η κυβέρνηση, πέραν της ανάκτησης της αξιοπιστίας στο εξωτερικό να ασχοληθεί και με την ανάκτηση της αξιοπιστίας στο εσωτερικό.
Διότι η διαχείριση της προηγούμενης εξουσίας δεν διέλυσε μόνο την οικονομία και την κοινωνική συνοχή της χώρας. Δεν κατέστησε μόνο αναξιόπιστη τη χώρα διεθνώς αλλά προκάλεσε σοβαρά πλήγμα στο μαλακό υπογάστριο του συστήματος.
Οι κυβερνώντες, οι βουλευτές και όλοι όσοι εμπλέκονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με το σύστημα εξουσίας έχουν μετατραπεί σε… σάκο του μποξ.
Με το παραμικρό βάλλονται πανταχόθεν. Οχι ότι πολλοί εξ αυτών δεν φρόντισαν και οι ίδιοι να προκαλέσουν. Με οποιονδήποτε τρόπο μπορεί να φανταστεί κανείς.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να τους πάρει όλους η… μπάλα.
Σε αυτή τη χώρα έχουμε συνηθίσει να ισοπεδώνουμε τα πάντα. Δεν δουλεύουν κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι, τότε είναι όλοι τεμπέληδες. Δεν ασκούν το λειτούργημά τους για παράδειγμα κάποιοι αστυνομικοί, τότε όλοι είναι κλέφτες. Κλέβουν κάποιοι πολιτικοί, τότε είναι όλοι λαμόγια. Ο κατάλογος είναι μακρύς.
Ομως δεν είναι έτσι απλά τα θέματα. Γιατί έτσι θα επιβεβαιώνουμε αυτούς, όλοι ξέρουμε ποιους, που γυρνούσαν ανά τον κόσμο και μιλούσαν για μια διεφθαρμένη χώρα με διεφθαρμένους πολίτες.
Ε, λοιπόν δεν είναι έτσι. Δεν είμαστε έτσι. Και οι αρμόδιοι οφείλουν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Αν αυτοί αποδείξουν ότι είναι αξιόπιστοι, τότε θα γίνει το πρώτο βήμα. Και οι πολίτες θα αρχίσουν πάλι να ακούν.

Και σε αυτή την πραγματικότητα είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι η Ελλάδα βαδίζει χωρίς σχέδιο ...

 Πράγματι, μπορούν να δημιουργούν εντυ­πώσεις και να καλλιεργούν ελπίδες. Ωστόσο η πραγματικότητα στις μέρες μας αποτυπώνεται αμέσως και εντονότατα, με την ίδια ταχύτητα και ένταση που τυπώνονται οι λογαριασμοί για τα χα­ράτσια των μισθωτών και των συνταξιούχων. Αυτή η πραγματικότητα, προφανώς, είναι αμεσότερη και ισχυρότερη από τις εντυπώσεις...
Και η πραγµατικότητα που βιώνει ολοένα και μεγα­λύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας συνδέεται με τη διαπίστωσή της ότι η πιστή τήρηση των εντο­λών της τρόικας, την οποία η κυβέρνηση των τριών έχει αναγάγει σε μείζον πολιτικό διακύβευμα, δεν οδηγεί πουθενά. Ή, για την ακρίβεια, οδηγεί στην καταστροφή...
Ήδη η καταστροφή - όπως μπορεί εύκολα να δια­πιστώσει κάποιος κοιτώντας τριγύρω του - συ­ντελείται και ολοκληρώνεται: ανεργία, φτώχεια, ανασφάλεια, ύφεση, καταστροφή κοινωνικού κράτους και ξεπούλημα υποδομών. Αυτή είναι η πραγματικότητα μέσα στην οποία ζει η ελληνική κοινωνία και όχι τα φληναφήματα των καναλιών και των Μαυρογιαλούρων που συνδιαχειρίζονται την εξουσία.
Και σε αυτή την πραγματικότητα είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι η Ελλάδα βαδίζει χωρίς σχέδιο για μια μελλοντική Ελλάδα, χάνοντας μέρα με τη μέρα κάθε διαπραγματευτικό χαρτί με το οποίο θα μπο­ρούσε ενδεχομένως να παίξει και να διεκδικήσει τον ρόλο της στον νέο ευρωπαϊκό χάρτη, όπως κι αν αυτός διαμορφωθεί. Είτε, δηλαδή, οδεύουμε σε μια γερμανική είτε βρισκόμαστε καθ’ οδόν για μια κατακερματισμένη Ευρώπη...