Όλοι, δεχόμαστε πως τώρα που η κατάσταση έφτασε στο μη περαιτέρω, είναι ευκαιρία να διορθώσουμε τα λάθη και τις στρεβλώσεις δεκαετιών.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το τωρινό πακέτο μέτρων είναι μακράν το πιο επώδυνο και σκληρό και στην πράξη διαλύει στην κυριολεξία και τα τελευταία απομεινάρια κοινωνικής συνοχής.

Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτά εμπεριέχουν ψήγματα δικαιοσύνης, καθώς οριζόντια και ισοπεδωτικά καταδικάζουν στην ανέχεια το πιο ευαίσθητο και ανήμπορο κομμάτι της κοινωνίας μας, τους συνταξιούχους. Ακόμα και το γεγονός ότι ανάμεσά τους υπάρχουν αρκετοί οι οποίοι χαριστικά και εκμεταλλευόμενοι το ίδιο το στρεβλό θεσμικό πλαίσιο απόλαυσαν υψηλές και πρόωρες συντάξεις, χωρίς να έχουν καταβάλει στα ασφαλιστικά ταμεία αυτά που έχουν πληρώσει οι πολλοί, δεν δικαιολογεί τη γενική καταβαράθρωση στον σύγχρονο καιάδα της εγκατάλειψης.

Ολοι, Ή σχεδόν όλοι, δεχόμαστε πως τώρα που η κατάσταση έφτασε στο μη περαιτέρω, είναι ευκαιρία να διορθώσουμε τα λάθη και τις στρεβλώσεις δεκαετιών, που είναι και η γενεσιουργός αιτία των προβλημάτων της χώρας. Στην πραγματική ζωή όμως τα πράγματα δεν μπορούν να λειτουργήσουν με μανιχαϊστικές αντιλήψεις. Η συνταξιούχος που δούλεψε μόνο 20 χρόνια και εισπράττει σύνταξη από τα 45 της δεν έκανε έγκλημα, απλώς εκμεταλλεύτηκε τους υφιστάμενους νόμους. Σήμερα, είναι κι αυτή μια ανήμπορη συνταξιούχος σαν όλους τους άλλους, έχει τις ίδιες ανάγκες μ’ αυτούς και υποφέρει όσο και οι άλλοι. Με άλλα λόγια, το κακό έγινε και δεν διορθώνεται αναδρομικά. Αυτό που μπορεί να γίνει είναι η θεσμική πρόβλεψη να μη συμβαίνει το ίδιο και στο μέλλον. Και τέτοια παραδείγματα υπάρχουν χιλιάδες, τα οποία μπορεί να επικαλεστεί κανείς σε συζητήσεις καφενειακού χαρακτήρα. Η ουσία όμως δεν αλλάζει και είναι μία: σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν. Κι αυτό δεν περιποιεί τιμήν σε κανέναν, ούτε στους διαχειριστές της εξουσίας ούτε στην ίδια την κοινωνία.

Τελικά τι συμβαίνει;

Τελικά τι συμβαίνει; Είναι η κρίση η οικονομική παγκόσμια; Δεν φταίνε μόνον οι… κακοί Ελληνες; Είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο;
Πώς μπορεί δηλαδή ολόκληρος Γάλλος Πρόεδρος να βγαίνει και να λέει ότι η σημερινή οικονομική κρίση είναι «εξαιρετικής σοβαρότητας» και δεν θα γλιτώσει απ’ αυτήν καμία χώρα;
Τους Γερμανούς τούς ρώτησε; Τον GAP, που από τις αρχές του 2009 υποστήριζε μετά μανίας ότι η κρίση είναι ελληνική και φταίει γι’ αυτήν η… κακή κυβέρνηση της Ν.Δ. και ο τότε πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, τον ρώτησε;
«Βρισκόμαστε» είπε ο Γάλλος Πρόεδρος «ενώπιον μιας κρίσης εξαιρετικής σοβαρότητας, μιας μακράς κρίσης, η οποία διαρκεί ήδη περισσότερα από τέσσερα χρόνια και από την οποία καμία από τις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις, ακόμη και τις αναδυόμενες, δεν είναι δυνατό εφεξής να γλιτώσει».
Είπε και άλλα, όπως για παράδειγμα ότι «Η ανάπτυξη επιβραδύνεται παντού και οι τιμές των πρώτων υλών, των δημητριακών, λόγω επίσης κλιματικών αιτιών, όπως και κερδοσκοπικών αλλά και του πετρελαίου αυξάνονται σημαντικά».
Είπε δηλαδή την αλήθεια. Μια αλήθεια που κανείς δεν ήθελε να ακούσει όταν ο GAP, «μεθυσμένος» από τη νίκη των εκλογών του 2009, έταζε και εν συνεχεία… προσγειωμένος από την πραγματικότητα (που κατά πολλούς γνώριζε και πριν) άρχισε να επιρρίπτει ευθύνες στην προηγούμενη κυβέρνηση.
Στις αρχές του 2010 ο πρώην υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Γ. Παπαθανασίου αναρωτιόταν αν η Ν.Δ. φταίει για την κρίση στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία ή και στην Ισπανία. Κανείς δεν άκουγε.
Τώρα όμως; Τώρα που ο ίδιος ο Πρόεδρος της Γαλλίας μιλά για μια κρίση που θα χτυπήσει όλες τις χώρες, ποιος ευθύνεται; Ο Κ. Καραμανλής; Η Ν.Δ.; Ή αυτοί που προσπάθησαν να πείσουν ότι η κρίση είναι ελληνική και ευθύνονται οι… κακοί, οι… διεφθαρμένοι Ελληνες;
Και να υπενθυμίσουμε ότι αυτά δεν τα έλεγαν οι ξένοι. Ελληνες τα έλεγαν. Μας εκπροσωπούσαν κιόλας, αφού είχαν ψηφισθεί. Μιλούσαν για διαφθορά και για «Τιτανικό» και για οικονομική κρίση που δύναται να αντιμετωπιστεί με υποσχέσεις.
Τη στιγμή που η κρίση ήταν και είναι παγκόσμια και ως εκ τούτου απαιτεί μια δραστική πολιτική λύση από τους ηγέτες.
Ειδικά αυτούς των χωρών που έχουν τη δυνατότητα. Εκτός αν θέλουν να επιβεβαιώσουν όλους όσοι λένε ότι δυστυχώς η κρίση στην οικονομία προέκυψε διότι βρήκε την ευκαιρία της κρίσης στην πολιτική και ειδικά στις ηγεσίες των μεγάλων ανεπτυγμένων χωρών.                 

Ε, λοιπόν δεν είναι έτσι. Δεν είμαστε έτσι. Και οι αρμόδιοι οφείλουν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους.

Ομως είναι δύσκολο για τους πολίτες να το πιστέψουν. Κυρίως λόγω των υποσχέσεων που έλαβαν τα 2,5 χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από τον Γιώργο Παπανδρέου.
Εχουν ακούσει και πάλι στο πρόσφατο παρελθόν πως δεν θα ληφθούν νέα μέτρα. Κάθε φορά που η κυβέρνηση του ΓΑΠ πήγαινε τα μέτρα προς ψήφιση στη Βουλή τα συνόδευε με ανάλογες δεσμεύσεις.
Δεν είναι άλλωστε λίγα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που την περίοδο εκείνη αντιδρούσαν και εν συνεχεία δήλωναν πως θα ψηφίσουν για τελευταία φορά.
Τα γεγονότα αυτά είναι νωπά στη μνήμη των πολιτών που αντιμετωπίζουν εξαιτίας πράξεων και παραλείψεων με δυσπιστία τις όποιες δεσμεύσεις.
Για τον λόγο αυτό είναι επιτακτική ανάγκη το πολιτικό σύστημα, και κυρίως η κυβέρνηση, πέραν της ανάκτησης της αξιοπιστίας στο εξωτερικό να ασχοληθεί και με την ανάκτηση της αξιοπιστίας στο εσωτερικό.
Διότι η διαχείριση της προηγούμενης εξουσίας δεν διέλυσε μόνο την οικονομία και την κοινωνική συνοχή της χώρας. Δεν κατέστησε μόνο αναξιόπιστη τη χώρα διεθνώς αλλά προκάλεσε σοβαρά πλήγμα στο μαλακό υπογάστριο του συστήματος.
Οι κυβερνώντες, οι βουλευτές και όλοι όσοι εμπλέκονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με το σύστημα εξουσίας έχουν μετατραπεί σε… σάκο του μποξ.
Με το παραμικρό βάλλονται πανταχόθεν. Οχι ότι πολλοί εξ αυτών δεν φρόντισαν και οι ίδιοι να προκαλέσουν. Με οποιονδήποτε τρόπο μπορεί να φανταστεί κανείς.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να τους πάρει όλους η… μπάλα.
Σε αυτή τη χώρα έχουμε συνηθίσει να ισοπεδώνουμε τα πάντα. Δεν δουλεύουν κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι, τότε είναι όλοι τεμπέληδες. Δεν ασκούν το λειτούργημά τους για παράδειγμα κάποιοι αστυνομικοί, τότε όλοι είναι κλέφτες. Κλέβουν κάποιοι πολιτικοί, τότε είναι όλοι λαμόγια. Ο κατάλογος είναι μακρύς.
Ομως δεν είναι έτσι απλά τα θέματα. Γιατί έτσι θα επιβεβαιώνουμε αυτούς, όλοι ξέρουμε ποιους, που γυρνούσαν ανά τον κόσμο και μιλούσαν για μια διεφθαρμένη χώρα με διεφθαρμένους πολίτες.
Ε, λοιπόν δεν είναι έτσι. Δεν είμαστε έτσι. Και οι αρμόδιοι οφείλουν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Αν αυτοί αποδείξουν ότι είναι αξιόπιστοι, τότε θα γίνει το πρώτο βήμα. Και οι πολίτες θα αρχίσουν πάλι να ακούν.

Και σε αυτή την πραγματικότητα είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι η Ελλάδα βαδίζει χωρίς σχέδιο ...

 Πράγματι, μπορούν να δημιουργούν εντυ­πώσεις και να καλλιεργούν ελπίδες. Ωστόσο η πραγματικότητα στις μέρες μας αποτυπώνεται αμέσως και εντονότατα, με την ίδια ταχύτητα και ένταση που τυπώνονται οι λογαριασμοί για τα χα­ράτσια των μισθωτών και των συνταξιούχων. Αυτή η πραγματικότητα, προφανώς, είναι αμεσότερη και ισχυρότερη από τις εντυπώσεις...
Και η πραγµατικότητα που βιώνει ολοένα και μεγα­λύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας συνδέεται με τη διαπίστωσή της ότι η πιστή τήρηση των εντο­λών της τρόικας, την οποία η κυβέρνηση των τριών έχει αναγάγει σε μείζον πολιτικό διακύβευμα, δεν οδηγεί πουθενά. Ή, για την ακρίβεια, οδηγεί στην καταστροφή...
Ήδη η καταστροφή - όπως μπορεί εύκολα να δια­πιστώσει κάποιος κοιτώντας τριγύρω του - συ­ντελείται και ολοκληρώνεται: ανεργία, φτώχεια, ανασφάλεια, ύφεση, καταστροφή κοινωνικού κράτους και ξεπούλημα υποδομών. Αυτή είναι η πραγματικότητα μέσα στην οποία ζει η ελληνική κοινωνία και όχι τα φληναφήματα των καναλιών και των Μαυρογιαλούρων που συνδιαχειρίζονται την εξουσία.
Και σε αυτή την πραγματικότητα είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι η Ελλάδα βαδίζει χωρίς σχέδιο για μια μελλοντική Ελλάδα, χάνοντας μέρα με τη μέρα κάθε διαπραγματευτικό χαρτί με το οποίο θα μπο­ρούσε ενδεχομένως να παίξει και να διεκδικήσει τον ρόλο της στον νέο ευρωπαϊκό χάρτη, όπως κι αν αυτός διαμορφωθεί. Είτε, δηλαδή, οδεύουμε σε μια γερμανική είτε βρισκόμαστε καθ’ οδόν για μια κατακερματισμένη Ευρώπη...

Ετοιμάζουν νόμους μέτρα τα οποία δοκιμάζουν πλέον στο έπακρο την κοινωνική συνοχή…

Το βιοτικό μας επίπεδο πιάνει πάτο και η εσωτερική τρόικα δείχνει να τρώει τα μουστάκια της , όχι για το καλό μας, αλλά για τον πιο ακριβώς τρόπο θα ακολουθήσουν ώστε να ολοκληρωθεί η εξαθλίωση μας.
Ετοιμάζουν νόμους μέτρα τα οποία δοκιμάζουν πλέον στο έπακρο την κοινωνική συνοχή… Κόβουν χωρίς έλεος μισθούς και συντάξεις… Δεν ενδιαφέρονται καν για το 1,5 εκατομμύριο ανέργων, τους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που δεν μπορούν πια να έχουν στοιχειώδεις παροχές υγείας γιατί συρρικνώθηκε δραματικά το εισόδημά τους, τους χιλιάδες επαγγελματίες που φυτοζωούν γιατί τους χρωστά το Δημόσιο, ενώ έχουν καταβάλει τους νόμιμους φόρους!!! Αντίθετα αποφασίζουν προκλητικά, μία ακόμη αναστολή χορήγησης δωρεάν φαρμάκων στους εκατομμύρια ασφαλισμένους που ήταν και είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους.
Και μέσα σε όλα αυτά έρχονται και οι ιδιωτικοποιήσεις τις οποίες περιμένουν κάποιοι ως αρπαχτικά όρνεα, για να πάρουν την περιουσία μας για μια δεκάρα.
Και όλα αυτά για να αυγατίζουν τα κέρδη τους οι τράπεζες… Δεν σκέπτονται, όμως ότι η συνεχής κοινωνικοποίηση των ζημιών του τραπεζικού συστήματος, θα φέρει ολέθρια αποτελέσματα… Είναι πλέον ορατή ακόμη και σε ένα παιδάκι η συρρίκνωση της δημοκρατίας και ο αυταρχισμός!

Κατά πόσο η κοινωνία μπορεί να αντεπεξέλθει στο δύσκολο αυτό έργο. Ηδη ζούμε καταστάσεις που δεν έχουμε ξαναζήσει.

Ως εκ τούτου απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στο τι ακριβώς θα ισχύσει, διότι πολλά ακούγονται αλλά επισήμως κανείς δεν έχει έγκυρη πληροφόρηση. Και ναι μεν οι εταίροι – δανειστές προειδοποιούν ότι οι όποιες συζητήσεις για ελαφρύνσεις όπως η επιμήκυνση θα γίνουν εφόσον εφαρμοστούν τα μέτρα, εν τούτοις κανείς δεν γνωρίζει αν μπορούν να εφαρμοστούν.
Δηλαδή κατά πόσο η κοινωνία μπορεί να αντεπεξέλθει στο δύσκολο αυτό έργο. Ηδη ζούμε καταστάσεις που δεν έχουμε ξαναζήσει. Η ανεργία χτυπά κόκκινο και η ύφεση έχει λάβει δραματικές διαστάσεις. Ετσι το ερώτημα είναι αμείλικτο. Από πού θα βρεθούν τα χρήματα που απαιτούνται.
Πόσο περισσότερες περικοπές μπορούν να γίνουν και σε ποιους. Δεν είναι τυχαίο φυσικά ότι ο Αντώνης Σαμαράς δίδει βάρος στις μεταρρυθμίσεις και τις αποκρατικοποιήσεις.
«Τώρα τρέχουμε» λένε στο Μέγαρο Μαξίμου και στα κυβερνητικά γραφεία. Και τρέχουν ώστε να βρουν τους πόρους που απαιτούνται, τα λεγόμενα ισοδύναμα μέτρα για να αποφευχθεί περαιτέρω ισχυρό πλήγμα στην κοινωνική συνοχή.
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός κάνει ό,τι μπορεί για να δείξει στους πολίτες ότι οι περιττές δαπάνες περικόπτονται. Με κινήσεις απλές αλλά κάθετες. Ομως αυτό είναι αρκετό; Μπορούν οι πολίτες να πειστούν από τις ενέργειες αυτές πως πρέπει να σφίξουν και άλλο το ζωνάρι;
Θα φανούν όλα το επόμενο διάστημα. Οι πολίτες θα δείξουν ίσως μια τελευταία ανοχή αν πιστέψουν ότι δεν αντιμετωπίζονται ως αριθμοί και νούμερα οικονομικά αλλά ως άνθρωποι.
Πάντως τα κόμματα της Αντιπολίτευσης και ειδικά αυτό της Αξιωματικής καραδοκούν και θα επιχειρήσουν με κάθε τρόπο να εκμεταλλευτούν τις εξελίξεις, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις.                 

Ωστόσο, αυτό που μας διέκρινε ως τώρα ήταν η κοντή μας μνήμη. Ξεχνούσαμε ότι μας «υπόσχονταν καλύτερες μέρες».

Εχουμε κάνει υπομονή και υπομονή τέσσερις δεκάδες χρόνια από τη Μεταπολίτευση μέχρι και την ορκωμοσία της κυβέρνησης Σαμαρά, να ακούμε από την εκάστοτε αντιπολίτευση ότι «η κυβέρνηση τα κάνει όλα θεόστραβα». Φτάσαμε να ακούσουμε -δύο μήνες μετά τις εκλογές- αντιπολιτευόμενο κόμμα να ζητάει την «παραίτηση του πρωθυπουργού», λες και κατά λάθος εμείς ψηφίσαμε, λαθεμένη ήταν και η καταμέτρηση των ψήφων μας.

Μπορέσαμε, επιτέλους, να επιβάλουμε μια νέα αρχή, στην πιο κρίσιμη περίοδο για το μέλλον της χώρας, με την κυβέρνηση Σαμαρά, στην οποία συμπράττουν τρία κόμματα και στηρίζουν, αγνοώντας το πολιτικό κόστος, δύο αρχηγοί, όπως και όπου μπορεί ο καθένας, είτε με τις σχέσεις τους στο εξωτερικό είτε συστήνοντας το μέτρο στο εσωτερικό. Λίγο δεν είναι!

Ωστόσο, αυτό που μας διέκρινε ως τώρα ήταν η κοντή μας μνήμη. Ξεχνούσαμε ότι μας «υπόσχονταν καλύτερες μέρες». Εφερναν τις χειρότερες, αλλά εμείς τους ξαναψηφίζαμε. Ξεχνούσαμε ότι ο ΓΑΠ δεν μπορούσε «να χωρίσει δύο γαϊδουριών άχυρα», αλλά δέσμιοι του μύθου του επωνύμου του τον κάναμε πρωθυπουργό και μετά έφταιγαν οι κακόμοιροι «οι κηπουροί» του, που είχε επιλέξει στα μέτρα του.

Είναι ώρα να ανοίξουμε μπλοκάκι και να σημειώνουμε όσα και από ποιους λέγονται. Ποιοι θέλουν την ευρωπαϊκή προοπτική, ποιοι την -τέως- αλβανική. Γιατί οι περιστάσεις «δεν είναι παίξε- γέλασε» κι εμείς δεν θέλουμε να είμαστε -μόνον- Βαλκάνιοι. Είδε κι έπαθε ο μεγάλος Καραμανλής να μας βάλει στην ΕΟΚ. Μη φτάσουμε, πριν κλείσουν πενήντα χρόνια, να παρακολουθούμε τους γείτονες να αποφασίζουν για το μέλλον μας, ως μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, κι εμείς να κοιτάμε απέξω!