Στη χώρα των στρεβλώσεων πολλές είναι οι έννοιες που έχουν επίσης διαστρεβλωθεί ή έχουν χάσει τη σημασία τους.

Στη χώρα των στρεβλώσεων πολλές είναι οι έννοιες που έχουν επίσης διαστρεβλωθεί ή έχουν χάσει τη σημασία τους. Δεν είναι άλλωστε και ιδιαίτερα παράξενο· όταν διαστρεβλώνονται γεγονότα, πλάθονται και επικρατούν μύθοι, αλλοιώνεται η Ιστορία και επαναλαμβάνονται ως αληθινές δηλώσεις που δεν έγιναν ποτέ, ανάλογα πάντα με τις προθέσεις και τις διαθέσεις του αφηγητή, είτε πρόκειται για πρόσωπο είτε για μέσο επικοινωνίας είτε για κόμμα ή κυβέρνηση. Το χειρότερο όμως είναι ότι στη σημερινή Ελλάδα η μυθοπλασία και οι διαστρεβλωμένες έννοιες έχουν δημιουργήσει μια φαντασιακή «πραγματικότητα» γεμάτη αδιέξοδα. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό καλλιεργείται για να εξυπηρετεί συμφέροντα και τελικά εδραιώνεται στον συλλογικό τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς.
Είναι πολλές οι έννοιες που απαιτούν επαναπροσδιορισμό για να ξαναβρούν την πραγματική σημασία τους. Ξεχωριστή θέση ανάμεσά τους έχει η έννοια της Αριστεράς, ποια είναι αριστερή συμπεριφορά, ποια όχι και, τέλος πάντων, ποιος είναι αριστερός και ποιος δεν είναι σε αυτή τη χώρα. Απορρίπτοντας κατ’ αρχήν την άποψη ότι στο όνομα της Αριστεράς «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και ξεχωρίζοντας βέβαια τη θεωρία από την πρακτική, γιατί στα θεωρητικά όλοι μπορούν να πάρουν άριστα και να εμφανίζονται ως άγιοι. Πρώτον, γιατί οι πάντες μπορούν να επικαλεστούν ανάλογο δογματικό επιχείρημα στο όνομα της δικής τους ιδεολογίας προκειμένου να δικαιολογήσουν πράξεις, συμπεριφορές και στάση ζωής. Δεύτερον, γιατί αριστερός δεν είναι αυτός που έχει διαβάσει πέντε-δέκα κιλά βιβλία περί μαρξισμού και των διαφόρων εκφράσεών του, αλλά εκείνος που αγωνίζεται μεν για βελτιώσεις, αλλά ταυτόχρονα αντιλαμβάνεται ότι στα δικαιώματα και τις διεκδικήσεις αντιστοιχούν υποχρεώσεις, ευθύνες και κοινωνική συνέπεια με βάση την πραγματικότητα και τις ανάγκες της συγκυρίας.
Αναμφίβολα, ο οικονομικός νεοφιλελευθερισμός που κυριαρχεί διεθνώς υπονομεύει το κράτος πρόνοιας που χαρακτηρίζει τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, περιορίζει την κοινωνική δικαιοσύνη, δημιουργεί αδιέξοδα. Ας προστεθεί επίσης ότι το καπιταλιστικό μοντέλο των τελευταίων 35-40 ετών βρίσκεται σε κρίση. Η δική μας περίπτωση όμως διαφέρει ουσιαστικά. Η Ελλάδα είναι κράτος ασυδοσίας και σε μεγάλο βαθμό αυτό είναι αποτέλεσμα μιας αριστερής ιδεολογίας που κυριάρχησε μετά τον εμφύλιο πόλεμο και σταδιακά μεταβλήθηκε σε μια αλυσίδα στρεβλώσεων προκειμένου να εξυπηρετεί πλέγματα συμφερόντων και συντεχνιών. Φυσικά αυτό συνέβη γιατί η κουλτούρα της Δεξιάς, που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε τη λεγόμενη αστική τάξη, ήταν αντιδραστική και πολύ χαμηλού επιπέδου. Στόχος της ήταν η άλωση του κράτους και όχι ο εμπλουτισμός της κοινωνίας με αστική νοοτροπία και έτσι η Αριστερά έχασε ως παράταξη τον πόλεμο και κέρδισε την προπαγάνδα.

Και μία από τις αιτίες της τωρινής οξύτητάς του είναι η στάση της πολιτείας:

Το πρόβλημα είναι σοβαρότατο, με παραμέτρους πολύ περισσότερες απ’ όσες μάς επιτρέπουν να δούμε οι ιδεολογικές ή συμφεροντολογικές παρωπίδες μας. Και μία από τις αιτίες της τωρινής οξύτητάς του είναι η στάση της πολιτείας: τα κυβερνήσαντα κόμματα, καθένα με τη σειρά του, γνώριζαν ότι μεγάλο τμήμα της ανάπτυξης των προηγούμενων χρόνων οφειλόταν στην ανασφάλιστη και πάμφθηνη εργασία που εξαναγκαστικά παρείχαν οι μετανάστες. Ως και το «θαύμα» των Ολυμπιακών, με τα έργα που εσκεμμένα αφέθηκαν για την τελευταία στιγμή ώστε να θεωρηθούν πολυτέλεια οι διαγωνισμοί, οφείλουν εν πολλοίς στους κάθε χρώματος «μαύρους» την έγκαιρη πραγματοποίησή τους.
Κάποιοι, λοιπόν, καρπώθηκαν τα κέρδη της φτηνής εργασίας και ανέβηκαν στην κοινωνική κλίμακα, σαρκάζοντας όποτε άκουγαν για φορολογική συνείδηση κ.τ.λ. Οι ωφελημένοι, είτε προύχοντες των αγροτικών περιοχών ήταν είτε εργολάβοι, βουλκανιζατεράδες, κτηνοτρόφοι ή επαγγελματίες του τουρισμού, εν αντιθέσει με τους μετανάστες, ψήφιζαν. Ηταν κομμάτι του κοινωνικού κατεστημένου, του κομματικού συστήματος, του πελατειακού κράτους. Κι έτσι έμενε στα αζήτητα η νομιμότητα που επικαλείται τώρα η κυβέρνηση (και η ΔΗΜΑΡ;). Αλλωστε, ποιος θα γηροκομούσε τους υπερήλικους συγγενείς μας; Ποιος θα έδινε ζωή σε χωριά που έσβηναν; Ποιος θα συνέβαλλε στην άμβλυνση του δημογραφικού προβλήματος; Και ποιοι θα συνέδραμαν στην υποστύλωση των υπό κατάρρευση ασφαλιστικών ταμείων.
Τα ξέρουμε όλοι όλα αυτά. Αλλά τα κρύβουμε κάτω από το χαλί της ευαισθησίας και της συνείδησής μας, αφήνοντας έξω μόνο το έγκλημα. Γιατί τώρα προέχουν άλλα. Τώρα τον τόνο τον δίνει ο φόβος, γνήσιος ή καλλιεργημένος. Τώρα η «Χρυσή Αυγή», με υμνητές του Χίτλερ στους κόλπους της, είναι στη Βουλή και δίνει τη γραμμή, αφού υπερκέρασε τον «λάιτ» ΛΑΟΣ.

Βέβαια στον ΣΥΡΙΖΑ η φαντασία περισσεύει.

Θα πει κανείς ότι δεν είναι όλοι οι μετανάστες έτσι. Σύμφωνοι. Θα πει επίσης πως υπάρχουν και Ελληνες που είναι σκληροί και στυγεροί εγκληματίες. Και πάλι σύμφωνοι.
Οταν όμως υπάρχει το συγκεκριμένο γεγονός, αλλά και η αύξηση της εγκληματικότητας που προέρχεται από αλλοδαπούς, παρανόμους στην πλειοψηφία τους, το να καταγγέλλεται η κυβέρνηση και η ΕΛ.ΑΣ. διότι κάνουν τη δουλειά τους, αυτό ξεπερνά κάθε φαντασία.
Βέβαια στον ΣΥΡΙΖΑ η φαντασία περισσεύει. Η ανακοίνωση που εξέδωσε και με την οποία επιχειρεί να συνδυάσει την επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ. με τη δικτατορία του Μεταξα, διότι συνέπεσε η ημερομηνία έναρξής της με την 4η Αυγούστου, δείχνει τα περί φαντασίας.
Μήπως όμως, μήπως, τόσο ό ΣΥΡΙΖΑ όσο και το ΚΚΕ, που κάνει λόγο για… απανθρωπιά, θα έπρεπε να είναι λίγο προσεκτικότεροι; Η ΕΛ.ΑΣ. τους λαθρομετανάστες αναζητεί. Τους παρανόμους. Αυτούς που μπήκαν στη χώρα κρυφά, δεν έχουν χαρτιά και κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν. Τα πάντα όμως.
Πολλοί δε εξ αυτών δεν υπολογίζουν την ανθρώπινη ζωή. Εχουν τελείως διαφορετική νοοτροπία.
Για παράδειγμα, σε αρκετές από τις χώρες από τις οποίες προέρχονται θεωρούν τις γυναίκες όντα υποδεέστερα. Που υπάρχουν και ζουν για να τους υπηρετούν. Το διαπιστώνει κανείς αν καθίσει σε ένα φανάρι και δει πως λειτουργούν έναντι των ανδρών και πως έναντι των γυναικών οδηγών αυτοκινήτων οι λαθρομετανάστες που προσπαθούν να καθαρίσουν τζάμια.
Βέβαια υπάρχουν και Ελληνες που θεωρούν τις γυναίκες όντα υποδεέστερα. Αυτό είναι δεδομένο. Δεν το έχουμε όμως στην κουλτούρα μας. Δεν έχουμε, οι περισσότεροι τουλάχιστον, μεγαλώσει έτσι.
Και πάλι σημειώνω πως δεν πιστεύω ότι η εγκληματικότητα και όλα τα δεινά οφείλονται μόνο στους… ξένους. Εχουμε άλλωστε αρκετά παραδείγματα. Αλλά η κατάσταση στη χώρα μας έχει πλέον ξεφύγει.
Αν οι επιχειρήσεις – σκούπα αποτελούν εργαλείο για να σταλεί ένα μήνυμα, καλώς γίνονται.

Για να ξαναβγεί η χώρα στην επιφάνεια είναι να υπάρχει μια ισχυρή κεντρική πολιτική βούληση που να κρατήσει σταθερά το τιμόνι.

Αναγκαίος όρος για να ξαναβγεί η χώρα στην επιφάνεια είναι να υπάρχει μια ισχυρή κεντρική πολιτική βούληση που να κρατήσει σταθερά το τιμόνι. Οι συνθήκες το έφεραν ώστε ο κλήρος να πέσει σε μια συμμαχική κυβέρνηση. Η μόνη δυνατή στις δεδομένες συνθήκες και η τελευταία κυβέρνηση του ευρώ αν αποτύχει. Η σύγχρονη Ελλάδα δεν έχει εμπειρία συμμαχικών κυβερνήσεων που να μην είναι βραχύβιου ειδικού σκοπού και περιορισμένων καθηκόντων. Τώρα θα κάνει τα πρώτα μαθήματα στη νέα κατάσταση γιατί τώρα η επίτευξη του σκοπού χρειάζεται ευρύτερο χρονικό ορίζοντα. Πιστεύω ότι η σύλληψη και η λειτουργία του σημερινού σχήματος από τους κυβερνητικούς εταίρους είναι προβληματική. Είναι ένα υβρίδιο: κυβέρνηση ΝΔ με την ανοχή των άλλων δύο κομμάτων. Αυτή η μορφή δεν εγγυάται ούτε μακροημέρευση ούτε ισχυρή κεντρική πολιτική βούληση. Τα συνεργαζόμενα κόμματα πρέπει να εξετάσουν πιο συστηματικά τις πρακτικές και τα προβλήματα που έχουν τα συμμαχικά σχήματα, για τα οποία άλλωστε υπάρχει πλούσια εμπειρία καθώς αποτέλεσαν το 75% των κυβερνήσεων στη μεταπολεμική Ευρώπη. Ποια μέτρα πρέπει να πάρουν ώστε να μην εκδηλωθεί η παρατηρημένη ροπή των πολυκομματικών κυβερνήσεων προς την αύξηση των δημόσιων δαπανών; Ποιες πρακτικές ανοιχτής εκδήλωσης των διαφορετικών απόψεων θα συμφωνηθούν, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η κυβερνητική συνοχή αλλά και η αναγκαία εκδήλωση της διαφορετικότητας των κομμάτων; Πώς περιορίζονται τα ρητά και άρρητα veto που μπορεί να ασκούν οι εταίροι, έτσι ώστε να μη συρρικνωθεί ασφυκτικά η ατζέντα της κυβέρνησης; Πώς περιορίζονται οι πρακτικές της αναζήτησης εναλλασσόμενων πλειοψηφιών μέσα στη Βουλή ανάλογα με την επιμέρους ατζέντα του κάθε κυβερνητικού κόμματος, για να μην καταντήσει η κυβερνητική πλειοψηφία σκορποχώρι; Πώς επιδρά το συμμαχικό κυβερνητικό σχήμα στην εσωτερική ζωή των κομμάτων, ιδίως στις εξουσίες του αρχηγού; Τα ερωτήματα αφορούν και τους τρεις εταίρους. Φαίνεται παράδοξο, αλλά οι δύο μικρότεροι εταίροι (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) έχουν ίσο, αν όχι μεγαλύτερο κομματικό συμφέρον να πετύχει η συμμαχική κυβέρνηση. Η επιτυχία δεν θα χρεωθεί εξ ολοκλήρου στη ΝΔ, αντίθετα η αποτυχία θα εισπραχτεί μέχρι δεκάρας από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Έπρεπε να τα είχαμε κάνει μόνοι μας, πιο νωρίς...

Eχει γίνει της μόδας στον δημόσιο διάλογο το «δικό μας μνημόνιο». Πολλοί είναι εκείνοι που λένε ότι τα περισσότερα απ’ όσα προβλέπουν οι όροι της δανειακής σύμβασης, «έπρεπε να τα είχαμε κάνει μόνοι μας, πιο νωρίς». Λένε επίσης ότι «χρειαζόμαστε ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση».
Καλά κι άγια είναι όλα αυτά. Ας υποθέσουμε ότι είχαμε ένα εθνικό σχέδιο για την κρίση. Τι θα το κάναμε; Θα το βλέπαμε να το χαιρόμαστε σαν ένα δείγμα αξιοσύνης της ελληνικής φυλής που, αν μη τι άλλο, μπορεί να συντάξει ένα σχέδιο της προκοπής; Εδώ μια μεταρρύθμιση έγινε εκτός Μνημονίου και η έμφοβη κυβέρνηση έτρεξε να τη μαζέψει πριν καν εφαρμοστεί, υπό τον φόβο των παρανόμων. Είμαστε, εμείς, για συνολικά σχέδια εξόδου από την κρίση; Δικά μας κιόλας; Μπου, κάνει κάποιος κομματάρχης στους πολιτικούς κι αυτοί τρέμουν μετρώντας τα ψηφαλάκια που χάνουν.
Για να πούμε και της Ελλάδας το δίκιο, σχέδια -ώστε να μην φτάσουμε στην κρίση- υπήρξαν πολλά. Στο ασφαλιστικό, για παράδειγμα, ο κ. Γιαννίτσης παρουσίασε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για να μην καταρρεύσουν τα ταμεία και χρεοκοπήσει η οικονομία. Το σχέδιο αυτό εφαρμόστηκε δέκα χρόνια μετά, μόνο επειδή χρεοκοπήσαμε. Δεν το επέβαλε η τρόικα· απλώς οι δανειστές είπαν: άλλα λεφτά για τα ταμεία δεν δίνουμε, βγάλτε τα πέρα με όσα έχετε ή μαζεύετε από τις εισφορές. Και η πραγματικότητα μάς οδήγησε στο «απεχθές» μέτρο.

Ασφαλώς προέχει η σωτηρία της χώρας .

Αν η κατάσταση δεν ήταν τόσο σοβαρή, η αντιστροφή των ρόλων στη σημερινή κυβέρνηση θα προκαλούσε χαμόγελα, αν όχι γέλια, για την ευκολία με την οποία οι πολιτικοί αλλάζουν θέσεις. Ο Α. Σαμαράς που έλεγε «όχι» στους όρους του πρώτου Μνημονίου και κατηγορούσε την κυβέρνηση ότι δεν έκανε διαπραγμάτευση, τώρα δείχνει αποφασισμένος να πάρει όλα τα μέτρα για να βρεθούν τα 11,6 δισ. ευρώ, ενώ ο Ευ. Βενιζέλος που υπέγραψε ως υπουργός Οικονομικών τη δανειακή σύμβαση, η οποία προέβλεπε την εξοικονόμηση του συγκεκριμένου ποσού, σήμερα είναι αυτός που ζητεί διαπραγμάτευση για να «σπάσει» το πακέτο των μέτρων σε δύο χρόνους. Οσο για τον Φ. Κουβέλη, ο αρχηγός της ΔΗΜΑΡ ανακαλύπτει πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα όταν από θέση ευθύνης έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα.
Ας δεχθούμε ότι και οι τρεις αρχηγοί έχουν δίκιο. Ο Α. Σαμαράς, ως υπεύθυνος πρωθυπουργός, παίρνει τα γνωστά και άγνωστα μηνύματα από το εξωτερικό, διαπιστώνει την ανελαστική στάση των δανειστών, βλέπει ότι η τρόικα δεν έχει εντολή διαπραγμάτευσης και φοβάται μήπως σκάσει η χώρα στα χέρια του.
Από την πλευρά του, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ τα γνωρίζει μεν όλα αυτά, αλλά ταυτόχρονα αντιλαμβάνεται ότι όντως το πρόγραμμα μπορεί να οδηγήσει σε φαύλο κύκλο ύφεσης και μέτρων και προσπαθεί να πατά σε δύο βάρκες, της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης. Τέλος, ο Φ. Κουβέλης φοβάται την κοινωνική αναταραχή, την πτώση της κυβέρνησης και το ενδεχόμενο να βρεθεί η ΔΗΜΑΡ, ένα κόμμα της Αριστεράς, κυριολεκτικά στον αέρα.
Ασφαλώς προέχει η σωτηρία της χώρας και μπροστά σε αυτό τα κομματικά τερτίπια είναι τουλάχιστον ανούσια. Και ασφαλώς δεν αμφισβητείται η φιλοπατρία των πολιτικών που συγκροτούν ή στηρίζουν την κυβέρνηση, γιατί αν φτάσουμε σε τέτοιο σημείο σημαίνει ότι έχει διαλυθεί το σύμπαν και αυτό δεν αντέχεται ούτε ψυχολογικά ούτε κοινωνικά. Υπάρχει, όμως, μία πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί και η οποία είναι εξαιρετικά δυσμενής για τη χώρα.

Εκείνοι που πιέζονται περισσότερο, σε σημείο που να κινδυνεύουν με εξαφάνιση, είναι οι μεσοαστοί ...

Στην Ελλάδα η μεσοαστική τάξη έχει τις ιδιαιτερότητές της, όχι μόνο γιατί αυτό συμβαίνει σε κάθε χώρα, αλλά και γιατί τα χαρακτηριστικά της δικής μας διαφέρουν πολύ από των Eυρωπαίων εταίρων μας. Αυτό είναι πλέον γνωστό, και με την κρίση αποδεικνύεται περίτρανα. Με αυτή την έννοια, οι Eλληνες μεσοαστοί με την αντίστοιχη κουλτούρα, που δεν καθορίζεται βέβαια αποκλειστικά από το εισόδημα, αποτελούν μειοψηφία, ακόμη και μέσα στην τάξη τους. Οι υπόλοιποι είναι «νεόπλουτοι» ή δημιουργήματα ενός ανίκανου και διεφθαρμένου κράτους ή «λούμπεν», όπως και αρκετοί που συγκεντρώνουν όλες τις προηγούμενες ιδιότητες.
Αυτό που παρατηρείται έντονα τελευταία με τη βοήθεια της κρίσης, αλλά και του διάχυτου λαϊκισμού, είναι μία τάση ισοπέδωσης προς τα κάτω που πλήττει σε μεγάλο βαθμό ακριβώς τη μερίδα των μεσοαστών, οι οποίοι προσπαθούν να ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους, έχουν τις γνώσεις για να προσφέρουν στο σύνολο, στηρίζουν την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, γιατί ξέρουν ότι το μέλλον θα είναι τρισχειρότερο έξω από την Ευρωζώνη και επιθυμούν την εξυγίανση και τον εκσυγχρονισμό του κράτους και της κοινωνίας.
Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι είναι δυνατόν να υπάρχουν διακρίσεις στα οδυνηρά μέτρα που λαμβάνονται και σε εκείνα που προφανώς αναγκαστικά θα ληφθούν άμεσα. Ωστόσο, είναι σαφές ότι εκείνοι που πιέζονται περισσότερο, σε σημείο που να κινδυνεύουν με εξαφάνιση, είναι οι μεσοαστοί οι οποίοι αγωνίστηκαν σε όλη τη ζωή τους σε διάφορους τομείς για να φτάσουν κάπου με σεβασμό στους θεσμούς και χρησιμοποιώντας νόμιμα μέσα. Από αυτούς τους ανθρώπους αφαιρούνται κίνητρα για να επιδείξουν τη δραστηριότητα που τόσο ανάγκη έχει η χώρα, ειδικά στη σημερινή συγκυρία, και η ευθύνη βαραίνει την πολιτεία.