Θα κρίνουν ουσιαστικά την πορεία εξόδου ή όχι της χώρας από την Ευρωζώνη και το ευρώ.

 Θα λέγαμε χωρίς τις συνηθισμένες υπερβολές ότι οι διαπραγματεύσεις τις επόμενες ημέρες (από την ερχόμενη Τετάρτη μάλλον) με την Τρόικα θα είναι οι πλέον δύσκολες και καθοριστικές. Θα κρίνουν ουσιαστικά την πορεία εξόδου ή όχι της χώρας από την Ευρωζώνη και το ευρώ. Θα κρίνουν την πορεία εξόδου από την πρωτοφανή κρίση και ύφεση.
Οι κυνικοί λένε ότι είτε με τη μία μετάβαση είτε την άλλη θα χρειαστούν πέντε χρόνια για να στρώσουν, έτσι κι αλλιώς, τα πράγματα.
* Ωστόσο στην Αθήνα, δηλαδή στους κύκλους των τριών αρχηγών της συγκυβέρνησης, της λεγόμενης «εγχώριας Τρόικας», επικρατεί ανησυχία. Δεν μπορούν να γνωρίζουν πώς θα υποδεχθεί τις απόψεις και προτάσεις της νέας κυβέρνησης η Τρόικα Τόμσεν – Μορς – Μαζούχ και πολύ λίγο γνωρίζουν πώς θα καταρτίσουν την τελική τους έκθεση για τα μέτρα που ελήφθησαν ή όχι, που σώζουν την Ελλάδα ή όχι.
* Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας έχει μια τελείως διαφορετική άποψη. Στη λογική του παλικαρισμού και του πολιτικού αντάρτικου. Με αρκετά βαθύ ρεαλισμό. Πιστεύει ο κ. Τσίπρας ότι οι τρεις επιθεωρητές δεν είναι παρά κάποιοι «εντεταλμένοι υπάλληλοι» και μάλιστα «με αποτυχημένη ώς τώρα αποστολή», δηλαδή καθοδήγηση μέσω Μνημονίων. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ λέει και κάτι άλλα αξιοπρόσεκτα: «Η Τρόικα αποτελείται από εντολοδόχους πιστούς, από frontmen οι οποίοι χρησιμοποιούνται με τη θέλησή τους και καλοπληρωμένοι από τα αφεντικά τους». Τι θέλουμε πάλι με τους υπαλλήλους; Η συζήτηση λοιπόν δεν έχει κανένα νόημα μαζί τους, πολύ περισσότερο γιατί το Μνημόνιο, το Πρόγραμμα της Τρόικας, λέει ο κ. Τσίπρας, μας οδηγεί στη χρεοκοπία και εκτός Ευρωζώνης.

Οταν μια μηχανή δεν δουλεύει καλά, δεν βοηθάει να βάζουμε φθηνότερα ή λιγότερα καύσιμα, αλλά να την φτιάξουμε.

Γνωρίζοντας τη σημερινή σπατάλη και την ανοργανωσιά, είναι πολύ πιθανό ότι η σωστή διαχείριση θα φέρει τόσα κέρδη, που ούτε οι παροχές προς τους ασθενείς θα κινδυνεύσουν ούτε θέσεις εργασίας και αποδοχές. Αυτό ισχύει και σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες. Πριν μιλήσει κανείς για το κόστος του Δημοσίου και για το αν περισσεύουν εργαζόμενοι, είναι σημαντικό να θυμάται πως το πρόβλημα είναι ότι η μεγαλύτερη ζημιά είναι η αναποτελεσματικότητα. Οταν μια μηχανή δεν δουλεύει καλά, δεν βοηθάει να βάζουμε φθηνότερα ή λιγότερα καύσιμα, αλλά να την φτιάξουμε. Εκτός αν δεν θέλουμε να λειτουργεί.
Θα πει κανείς ότι είναι αργά για τέτοιες κουβέντες, ότι ο χρόνος τρέχει, ότι ο χρόνος είναι χρήμα και το χρήμα παρέχεται από τους δύσπιστους δανειστές. Το ίδιο, όμως, λέγαμε πριν από τον Μάιο του 2010, «πριν μπούμε στο Μνημόνιο». Και τότε φαινόταν πως ήταν πολύ αργά για αναδιοργάνωση, ότι η μόνη λύση ήταν άμεσες περικοπές εισοδημάτων και παροχών και αυξήσεις φόρων. Το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο ύφεση, ανεργία και πολιτικές και κοινωνικές αναταράξεις, αλλά και η συνέχιση της ανικανότητας και της σπατάλης.

Οσο οι πολίτες δεν βλέπουν καλύτερες υπηρεσίες, οι θυσίες τους θα είναι μάταιες. Οσο δεν βλέπουν αποτελεσματικότερο κράτος –το οποίο και θα μαζεύει φόρους και θα τιμωρεί τους κάθε λογής παραβάτες– θα αυξάνεται το αίσθημα της αδικίας. Οσο υπάρχουν αδικίες και αστοχίες στη λειτουργία του κράτους και στα μέτρα «εξυγίανσης», τόσο θα αυξάνονται η καχυποψία και η απελπισία. Υπό τέτοιες συνθήκες, περαιτέρω περικοπές θα είναι και βάναυσες, άχρηστες και επικίνδυνες. Αν, όμως, πετύχαινε η αναδιάρθρωση και δεν πήγαιναν χαμένοι οι κόποι και οι θυσίες μας, ίσως οι περικοπές να ήταν και περιττές.

Τι μας λένε δηλαδή οι τρεις αρχηγοί που ανέλαβαν να μας κρατήσουν στο ευρώ;

Δεν θα ληφθούν νέα μέτρα το 2012
- Κατέληξαν σε χάραξη εθνικής στρατηγικής αντιμετώπισης της κρίσης

Τι μας λένε δηλαδή οι τρεις αρχηγοί που ανέλαβαν να μας κρατήσουν στο ευρώ;
Ότι μέχρι τώρα δεν είχαμε εθνική πολιτική.

Άρα η πολιτική που ακολουθούσαν ο Παπανδρέου με τον Παπακωνσταντίνου και στη συνέχεια τον Βενιζέλο και ο Παπαδήμος με τον Βενιζέλο που τους στήριζε και ο Σαμαράς, ήταν αντεθνική και γιατί όχι επιζήμια για τη χώρα. Άρα προδοτική.

Μας είπαν ακόμα ότι δεν θα πάρουν άλλα μέτρα μέσα στο 12. Αυτό δα έλειπε.

Ακόμα ηχούν στ’ αυτιά μας οι προεκλογικές δεσμεύσεις τους ότι όχι απλά δεν θα πάρουν νέα μέτρα αλλά και πως θα δώσουν μάχες για να εξαλειφθούν οι δυσμενείς όροι του μνημονίου το οποίο ψήφισαν οι ίδιοι αλλά και εν πολλοίς το διαπραγματευτήκαν οι ίδιοι.

Το θέμα επομένως δεν είναι ότι δεν θα γίνουν νέες οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων αλλά πότε θα αρχίσουν να ας αφαιρούν βάρη από όλους και όχι μόνο από τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού.

Με το να φθάσουμε όλοι στα όρια της φτώχειας και της ανέχειας, δεν νομίζω ότι λύνεται το πρόβλημα της χώρας. Το αντίθετο μάλιστα. Αν σταματήσει η αιμορραγία και η εξαθλίωσης της μεσαίας τάξης μόνο τότε θα πάρει μπροστά η κατανάλωση που είναι και η βασική φιλοσοφία του καπιταλιστικού συστήματος.

Και η πολυπόθητη ανάπτυξη θα έρθει μόνο όταν θα αρχίσει και πάλι να κινείται το χρήμα. Τότε θα ανοίξουν δουλειές και τότε θα πληρώνονται φόροι και ασφαλιστικές εισφορές που σήμερα πάνε άπατες.

Πάντως το γεγονός ότι μαζεύονται , τα λένε και τα ξαναλένε, ζυμώνονται και ξαναζυμώνονται και ακόμα δεν έχουν καταλήξει τι ακριβώς θα κάνουν και πως θα το κάνουν, εμένα έχει αρχίσει και με φοβίζει πως στο τέλος, όχι αναδιαπραγμάτευση δεν θα δεχθούν οι ξένοι αλλά ούτε καν την επιμήκυνση των μέτρων προσαρμογής την οποία την είχαμε προεκλογικά στο «τσεπάκι» μας.

Δεν υπήρξε ηγεσία ικανή να λάβει αποφάσεις και να τις επιβάλλει.

 Δεν υπήρξε ηγεσία ικανή να λάβει αποφάσεις και να τις επιβάλλει. Ψηφίσθηκαν νόμοι, βγήκαν αποφάσεις και ανακοινώθηκαν μέτρα και παρεμβάσεις που ποτέ δεν έγιναν. Τίποτα στην κυριολεξία.
Αποτέλεσμα; Δεύτερο Μνημόνιο και περικοπές σε μισθούς – συντάξεις, καθώς και σκληρά χαράτσια που έχουν φέρει τους πολίτες στα όριά τους.
Η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εγκλωβισμένη στο σύστημα που η ίδια επί σειρά ετών είχε δημιουργήσει, δεν κατάφερε να υλοποιήσει τα όσα είχε υποσχεθεί στους εταίρους.
Έτσι χάθηκε και η αξιοπιστία της χώρας. Έτσι τώρα όταν κάποιοι κυβερνώντες επιχειρούν να πείσουν τους τροϊκανούς για τα ισοδύναμα μέτρα που θα αποφέρουν έσοδα, πέφτουν σε τοίχο.
Το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση δεν συγκρούστηκε με τα κάθε είδους συμφέροντα. Ειδικά τα συνδικαλιστικά, που αποτελούν τροχοπέδη στην όποια προσπάθεια μεταρρυθμίσεων.
Κορυφαία στελέχη που διετέλεσαν υπουργοί σε κρίσιμα πόστα πίστεψαν στα περί μεταρρυθμίσεων και εξετέθησαν με αποτέλεσμα να πληγούν ανεπανόρθωτα. Ο ίδιος ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανέλαβε μια ηλεκτρική καρέκλα, αυτή του υπουργού Οικονομίας και βρέθηκε προ δραματικών εκπλήξεων.
Και αυτό δεν αποτελεί προσπάθεια δικαιολογίας του κ. Βενιζέλου. Είναι αλήθεια ότι ανέλαβε το υπουργείο, αλλά και ο ίδιος έπεσε σε… τοίχο. Και δεν τον έριξε αφού το σύστημα δεν είναι εύκολο να νικηθεί. Εξ ου και μετακόμισε ΣΥΡΙΖΑ μεριά.
Τι έλειπε; Η αποφασιστικότητα. Μια αποφασιστικότητα που δείχνει να έχει ο Αντώνης Σαμαράς. Αν μάλιστα στηριχθεί από τους κ.κ. Βενιζέλο και Κουβέλη, καθώς και από τα στελέχη της κυβέρνησης, ίσως αυτή τη φορά γίνει κάτι. Ίσως το σύστημα νικηθεί προς όφελος των πολιτών.
Υπενθυμίζουμε άλλωστε πως στις προγραμματικές ο κ. Σαμαράς απαντώντας στα περί φυλακών ζήτησε να σταματήσουν οι απειλές και κάλυψε όσους κληθούν να πάρουν δύσκολες αποφάσεις.

Τώρα ο Σαμαράς πρέπει να εφαρμόσει αυτό που έλεγε τότε. Ξεκολλήστε…

Ηδη συμπληρώνεται ένας μήνας από τις εκλογές και η κυβέρνηση δείχνει να μην έχει βρει τον βηματισμό της, της λείπει η αυτοπεποίθηση και καλά-καλά δεν έχουν αρχίσει οι αναγκαίες τοποθετήσεις στο διοικητικό σχήμα του Δημοσίου που θα «τρέξουν» τις αλλαγές, τη στιγμή που η τρόικα πιέζει, η κοινωνία αγωνιά και ο ΣΥΡΙΖΑ καραδοκεί για να αξιοποιήσει πολιτικά τα λάθη και τις παραλείψεις.

Τον Δεκέμβριο του 2009, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν παντοδύναμος πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμαράς που μόλις είχε εκλεγεί αρχηγός στη Ν.Δ. συχνά τον προέτρεπε με τη φράση «ξεκολλήστε» προκειμένου να προχωρήσει στην εφαρμογή άμεσων μέτρων, τα οποία θα αντιμετώπιζαν έγκαιρα τα προβλήματα που είχαν αρχίσει να διαγράφονται στον ορίζοντα. Ο Παπανδρέου δεν τον άκουσε με τα γνωστά αποτελέσματα.

Τώρα ο Σαμαράς πρέπει να εφαρμόσει αυτό που έλεγε τότε. Να πάρει άμεσα τις αναγκαίες πρωτοβουλίες ώστε να προχωρήσουν οι γενναίες διαρθρωτικές αλλαγές που θα αλλάξουν το κλίμα και θα ξαναβάλουν σε κίνηση την οικονομία. Στις λίγες ημέρες που λειτουργεί η νέα Βουλή έχουν κατατεθεί ήδη δύο σχέδια νόμου, ένα από τον ΣΥΡΙΖΑ και ένα από το ΚΚΕ, αλλά κανένα από την κυβέρνηση, η οποία δεν φαίνεται να έχει και κάτι στα σκαριά για το επόμενο διάστημα.

Είναι λάθος η κυβέρνηση να εγκλωβιστεί στην επαναδιαπραγμάτευση με την τρόικα και στα μέτρα, τι θα αλλάξει, πόσο και πότε. Είναι αυτονόητο πως και αυτά αποτελούν προτεραιότητα και επιβάλλεται να γίνουν, αλλά πρόκειται για καθαρά αμυντική τακτική που δεν θα οδηγήσει σε απτά αποτελέσματα.

Η κρίση χρειάζεται γενναίες επιθετικές κινήσεις στρατηγικής σημασίας. Παράδειγμα, οι αποκρατικοποιήσεις στις οποίες η κυβέρνηση με το «καλημέρα» βραχυκύκλωσε από τις απειλές του ΣΥΡΙΖΑ και των συνδικαλιστών. Αλίμονο αν χαθεί κι άλλος χρόνος. Δεν πρόκειται να γίνει τίποτα αν η δυναμική που έχει μια κυβέρνηση, η οποία στηρίζεται σε τρία κόμματα από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, εξαντληθεί σε επικοινωνιακές κόντρες. Οι αποκρατικοποιήσεις πρέπει να γίνουν με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και άρα το καλό της κοινωνίας - ούτε για να ξεπουληθεί η κρατική περιουσία, ούτε για να χάσουν τη δουλειά τους ή τις αμοιβές τους οι εργαζόμενοι.

Με πρώτο το ΠΑΣΟΚ, που τον γέννησε, τον γαλούχησε και τον «αξιοποίησε» επί τρεις και πλέον 10ετίες.

Ηλθε η ώρα. Από τη στιγμή που ο αρχισυνδικαλιστής της ΔΕΗ Ν. Φωτόπουλος ξιφουλκεί ξανά «για να προασπίσει τα συμφέροντα της ΔΕΗ», οι τέως και οι νυν πάτρωνές του οφείλουν να επέμβουν. Με πρώτο το ΠΑΣΟΚ, που τον γέννησε, τον γαλούχησε και τον «αξιοποίησε» επί τρεις και πλέον 10ετίες. Ταυτόχρονα η Ν.Δ., η οποία προβάλλει τον πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ως «σύμβολο» του παρακμιακού συνδικαλισμού, οφείλει και η ίδια να εκκαθαρίσει τα του οίκου της. Διότι και η ΔΑΚΕ συμβάδισε με την ΠΑΣΚΕ στη διαδρομή του εκφυλισμού και της σήψης. Οι δύο οργανώσεις αποτέλεσαν επί δεκαετίες τον εντεταλμένο μεσάζοντα στις πελατειακές σχέσεις των δύο τέως κομμάτων εξουσίας. Εν συνεχεία ο ρόλος αυτός, όπως ήταν επόμενο, «ενεργοποίησε» τον κομματικοσυνδικαλισμό και στα κυκλώματα της πολιτικής διαφθοράς. Στο ίδιο διάστημα χρησιμοποιήθηκε ως αιχμή του δόρατος κατά της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής ή ως μέσον χειραγώγησης των λαϊκών αντιδράσεων. Ανάλογα με τη θέση που κατείχε ο πάτρωνάς τους. Για τις «υπηρεσίες» τους αυτές οι συνδικαλιστικοί κλώνοι ανταμείφθηκαν πλουσιοπάροχα. Πολλοί από τους εκπροσώπους του κομματικού (κατά τ’ άλλα δε «ελεύθερου και αδέσμευτου συνδικαλισμού») μετεπήδησαν στην πολιτική, «τιμηθέντες» με το βουλευτικό, το ευρωβουλευτικό, αλλά και το υπουργικό αξίωμα. Ευτυχώς το είδος αυτό φυλλορροεί και σιγά σιγά εκβράζεται από την ελληνική Βουλή. Αρκεί να μην ανανεώνεται...

Συνεπώς η ευθύνη για τον διαχωρισμό της ήρας από το σιτάρι περιέρχεται αποκλειστικά στους κ. Βενιζέλο και Σαμαρά. Τα κόμματά τους, με προεξάρχον το ΠΑΣΟΚ, είναι συνυπαίτια για το σημερινό εξάμβλωμα του ελληνικού συνδικαλισμού. Αυτοί οφείλουν εδώ και τώρα να διαλύσουν τις συνδικαλιστικές τους οργανώσεις. Να καταγγείλουν τις μεθόδους και τις συμπεριφορές του παρελθόντος. Να αποκηρύξουν δημόσια τους συνδικαλιστές τους, τύπου Φωτόπουλου…

Αλήθεια, για να καταλάβουμε, τι ακριβώς κάνουμε ακόμα ως χώρα;

Δεν έπρεπε καν να έχουμε φτάσει ως εκεί, και όφειλαν να έχουν συνεννοηθεί από ΠΡΙΝ με τον Βενιζέλο για το τι πάνε να πουν και τι δεν θα πουν. Προφανώς αυτό δεν έγινε, εξ ου και η φωτοπουλική αντίδρασή του, παρότι καλύφθηκε εκ των υστέρων, προκάλεσε ήδη μια πρώτη αχρείαστη ρωγμή. Οφείλουν να συνειδητοποιήσουν απόλυτα και στο Μαξίμου ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια αμιγή κυβέρνηση Ν.Δ. (που γύρευε ποιους απίθανους Νικολόπουλους μπορεί να μας επιφυλάσσει), αλλά με ένα όχημα που χωρίς το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜ.ΑΡ. δεν πάει πουθενά! Θα εκτροχιαστούν στο πι και φι, και ο ΣΥΡΙΖΑ, που καιροφυλαχτεί σαν τον γύπα, θα ορμήσει να τους ξεσκίσει. Ο κεντρικός πυρήνας της κυβέρνησης πρέπει πρώτα να συνεννοείται με Βενιζέλο και Κουβέλη (του οποίου η πολιτική υπομονή είναι αξιοθαύμαστη - αλλά ως πότε;) και μετά να κάνει ό,τι είναι να κάνει. Αλλιώς με κάνα δυο αχρείαστες «γκέλες» ακόμα θ’ αρχίσουν τα όργανα σε όλα τα κόμματα και θα τρέχει ο Αλέξης να ράψει «κουστούμι» (για όλους μας).

Προτού, λοιπόν, ρωτήσεις τι κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Φωτόπουλο (απάντηση: υιοθετεί ό,τι πιο κρατικίστικο και παλαιοκομματικό του ’ρχεται από οιονδήποτε «χώρο» - και είναι κρίμα πρώτ’ απ’ όλα για τον ίδιο που ΔΕΝ χρειάζεται τέτοιες μεταγραφές), ρώτα τι κάνεις ΕΣΥ με τους «Φωτόπουλους» που κρύβεις μέσα σου. Γιατί οι μια ζωή κρατικοδίαιτοι πολιτικοί και αξιωματούχοι των πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων είναι οι ΠΡΩΤΟΙ που ψάχνουν δικαιολογίες και επιχειρήματα επειδή ΔΕΝ ΤΟΛΜΟΥΝ να κάνουν οτιδήποτε επώδυνο. Κι όμως... σαν να μην πέρασε ένας χρόνος, είμαστε ακόμα εκεί... και ένα βήμα παραπίσω, αν κρίνουμε από το ότι οι γνωστές άγνωστες ιδιωτικοποιήσεις πήραν πρώτες αυτές... επιμήκυνση υλοποίησης αντί του Μνημονίου! Οπερ έδει δείξαι ότι δεν χρειάστηκε καν να ιδρώσουν οι συνδικαλιστές στους δρόμους, γιατί οι πολιτικοί και το σύστημα πάνε πιο αργά και πιο διστακτικά κι από το αν έβαζες το ΠΑΜΕ να πουλήσει τον ΟΛΠ! Αρα, μήπως πρέπει να ψάξουν και να εξοντώσουν τον «Φωτόπουλο» που κρύβουν ΜΕΣΑ τους, πριν κυνηγήσουν τον γενειοφόρο Ρομπέν των ηλεκτρισμών που έχει υιοθετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Αντε, για να λέμε και καμιά σκληρή αλήθεια.