Ολα… ησύχασαν. Τέλος οι πορείες, τέλος οι φασαρίες.

Ολα ξεκίνησαν λίγο πριν από τις εκλογές της 6ης Μαΐου. Οταν οι δημοσκοπήσεις, επίσημες και ανεπίσημες, έδειχναν μια ανοδική τάση για τον ΣΥΡΙΖΑ, που τελικά τον οδήγησε στη δεύτερη θέση.
Ξαφνικά, τότε, εξαφανίστηκαν οι αγανακτισμένοι πολίτες που διαδήλωναν ή μαζεύονταν και πετροβολούσαν ή πετούσαν γιαούρτια. Ολα… ησύχασαν. Τέλος οι πορείες, τέλος οι φασαρίες.
Μετά την 6η Μαΐου τα πράγματα ησύχασαν ακόμη περισσότερο. Αν και το κλίμα έχει πολωθεί εν όψει των δεύτερων εκλογών της Κυριακής, εν τούτοις τίποτα δεν συμβαίνει.
Οι δε… γιαουρτάδες τα έχουν βάψει μαύρα. Ψάχνουν να δουν τι έγινε και έπεσαν οι πωλήσεις! Ξαφνικά δε είδαν τον Τσίπρα στο υπουργείο Αμυνας. Μετά στη ΓΑΔΑ. Με δηλώσεις στήριξης των στελεχών που εργάζονται για την Ασφάλεια. Και κυρίως με δηλώσεις για ψήφο εξουσίας.
Μαζί με τα γιαούρτια εξαφανίστηκαν όμως και δεκάδες στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Στις τηλεοράσεις, όπου πλέον παίζεται το προεκλογικό παιχνίδι, εναλλάσσονται στα κανάλια 5 με 6 στελέχη.
Σε σημείο που ορισμένοι πιστεύουν πως τα στελέχη αυτά δεν κοιμούνται. Τελειώνουν την εκπομπή στις 2 το πρωί και αμέσως μετά τα βλέπεις στα πρωινάδικα. Οι ίδιοι και οι ίδιοι.
Ολοι οι άλλοι εξαφανισμένοι. Με άνωθεν εντολή, ώστε να αποφευχθούν τα απρόοπτα. Απρόοπτα με δηλώσεις που θα ρίξουν ίσως κάποιες μάσκες.
Ομως και ο τρόπος που αντιδρά συνολικά ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται σε σχέδιο. Δεν απαντά επί της ουσίας. Πετά ένα «προβοκάτσια» ή ένα «συκοφάντηση» και μετά η μπάλα στην εξέδρα.
Ησυχία, τάξη και ασφάλεια δηλαδή. Ξέρουν ότι ο κόσμος δεν ακούει, δεν έχει διάθεση και δεν θέλουν να προκαλέσουν… αναστάτωση. Για πρώτη ίσως φορά.
Στην περίπτωση που γίνει κυβέρνηση χωρίς τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ θα έχουμε άραγε την ίδια ησυχία;

Ψηφίζοντας ΣYPIZA ποντάρει ο λαός στο «όλα ή τίποτα»:

Oλα δείχνουν ότι η πλειονότητα των πολιτών θα ψηφίσει και πάλι ενορμητικά, δίχως σκέψη και κρίση, με αντίδραση ενστικτώδη: Δεν αντέχει να ξαναδεί στους υπουργικούς θώκους τους αυτουργούς των εγκλημάτων (ή τους χειροκροτητές των αυτουργών) που οδήγησαν στην καταστροφή της ζωής εκατομμυρίων Eλλήνων.
Kαι δυστυχώς η ενστικτώδης αντίδραση δεν εκφράζει διαυγή δικαιοκρισία. Aν η αποστροφή και η αηδία διέσωζαν και αντανακλούσαν αμεροληψία, ο κυρίως χαμένος των εκλογών θα ήταν ο συνεπέστερος συνεχιστής του πασοκικού (πράσινου και γαλάζιου) αμοραλισμού: ο ΣYPIZA. Eίναι η αυθεντικότερη σήμερα (χωρίς απόπειρες να τηρηθούν προσχήματα) συνέχιση του ατόφιου παλιού. Mας προτείνει να ψηφίσουμε το ηδονικό παράλογο: Nα επιβάλουμε με «νταηλίκι» τον παρασιτισμό μας σαν να οφείλουν να τον σέβονται εσαεί οι δανειστές μας. Nα μην αλλάξει τίποτα στο πεθαμένο κράτος μας, από το οποίο πρέπει να τρέφονται όλοι οι Eλληνες χωρίς να παράγουν το παραμικρό.
Eλπίδα δεν υπάρχει, λύση στο κοινωνικό αδιέξοδο δεν μπορούν να γεννήσουν θαυματουργικά οι εκλογές. Tο λαϊκό αισθητήριο, δηλαδή το ένστικτο αυτοσυντήρησης, έχει φανερά καταστραφεί, έχει υποκατασταθεί από τα ορμέμφυτα που ωθούν στον τζόγο. Ψηφίζοντας ΣYPIZA ποντάρει ο λαός στο «όλα ή τίποτα»: ρισκάρει την άβυσσο που προαναγγέλλουν οι επαΐοντες ελπίζοντας στον θρίαμβο του «τσαμπουκά» που ευαγγελίζεται ο Tσίπρας.

Η πιθανότητα πρωτοκαθεδρίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι άκρως περιπετειώδες.

Η πιθανότητα πρωτοκαθεδρίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι άκρως περιπετειώδες. Μπορούμε να κάνουμε διάφορες υποθέσεις για την εξέλιξη και τη μελλοντική φυσιογνωμία του. Στην παρούσα όμως φάση  το    ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το πρώτο βήμα προς τη διέξοδο, αλλά ένα από τα τελευταία βήματα στην ολοκλήρωση της πτώσης. Δεν είναι ο οδηγητής της νέας Μεταπολίτευσης, αλλά η μαχητική όσο και αδύνατη διεκδίκηση του status quo της παλαιάς Μεταπολίτευσης. Η νεανική ψήφος που συγκέντρωσε έχει διοχετευτεί σε πολύ παλιά καλούπια, όπως φάνηκε με τρόπο απογοητευτικό στο Πρόγραμμά του. Πολλοί πιστεύουν ή ελπίζουν ότι, αν γίνει κυβέρνηση, θα προσαρμοστεί κάνοντας τις γνωστές κωλοτούμπες που κάνουν τα κόμματα εξουσίας. Θυμίζουν μάλιστα τη διγλωσσία του Ανδρέα στη φάση της προσαρμογής 1977-1982. Η μετεκλογική ευελιξία του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πολύ πιο περιορισμένη, γιατί απλούστατα δεν είναι ΠΑΣΟΚ, ό,τι και αν αυτό σημαίνει. Πόσω μάλλον που ο χρόνος θα πιέζει ασφυκτικά. Εξάλλου, σε αυτή τη φάση ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μειωμένη ικανότητα σύναψης συμμαχιών. Η πρόταση εξουσίας που προβάλλει είναι κυβέρνηση ενός κόμματος μεσαίου μεγέθους στηριγμένη στην εκβιασμένη ανοχή (ΔΗΜΑΡ, ΠΑΣΟΚ), αν τη δώσουν. Σχήμα απελπιστικά αδύναμο για να αντιμετωπίσει μια δραματική κρίση.

Η κυβερνητική σταθερότητα και η κυβερνησιμότητα της χώρας τα επόμενα λίγα χρόνια θα εξαρτηθούν και από τη μορφή που θα πάρει το νέο κομματικό σύστημα. Οι εκλογές της 6ης Μαΐου έθεσαν τέλος (προσωρινό ή οριστικό, δεν ενδιαφέρει εδώ) στο δικομματικό σύστημα της περιόδου 1977-2012. Προέκυψε ένα πολυκομματικό σύστημα μεσαίων και μικρών κομμάτων, η επιτυχία των οποίων θα εξαρτάται όχι μόνο από τον ανταγωνισμό τους, αλλά και από τη δυνατότητα να συνάπτουν συμμαχίες. Αυτό το νέο σύστημα είναι καλό για τον τόπο αυτή την περίοδο.

Δύο λύσεις θα έχουν. Ή θα τηρήσουν τις υποσχέσεις τους και θα καταγγείλουν μονομερώς το μνημόνιο, οπότε θα είναι υπεύθυνοι για ό,τι επακολουθήσει.

Μόλις μία βδομάδα απέχουν πλέον οι εκλογές, αλλά το βασικό πρόβλημα παραμένει: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι σε θέση να ξεκαθαρίσει με σαφήνεια και ακρίβεια πώς ακριβώς θα ενεργήσει σε σχέση με το μνημόνιο και πώς θα διασφαλίσει τη λειτουργία του κράτους αν οι εταίροι και δανειστές μας αποφασίσουν να διακόψουν τη δανειοδότηση.

Πραγματικά εύχονται ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του να συμβεί την ερχόμενη Κυριακή, αλλά αν η λαϊκή ψήφος τούς αναθέσει τη διακυβέρνηση της χώρας, τότε θα κληθούν να καταβάλουν το τίμημα του ακραίου λαϊκισμού που μέχρι τώρα υπηρετούν. Δύο λύσεις θα έχουν. Ή θα τηρήσουν τις υποσχέσεις τους και θα καταγγείλουν μονομερώς το μνημόνιο, οπότε θα είναι υπεύθυνοι για ό,τι επακολουθήσει, ή θα υποχρεωθούν στη σχετική κωλοτούμπα επιδιώκοντας επαναδιαπραγμάτευση όποιων και όσων όρων μπορέσουν, οπότε θα προκαλέσουν την οργή των ψηφοφόρων τους. Τρίτη επιλογή δεν υπάρχει.

Ουσιαστικά επιχειρούν να ξεγελάσουν τους ψηφοφόρους...

Στις εκλογές της 6ης Μαΐου η πλειοψηφία του ελληνικού λαού έστειλε το ΠΑΣΟΚ στα… Τάρταρα δείχνοντας τη δυσαρέσκειά του για τα όσα τα στελέχη του έπραξαν όχι μόνο τα τελευταία 2,5 χρόνια αλλά και για ό,τι έκαναν τα τελευταία 32 χρόνια.
Πριν είχε φροντίσει και πάλι ο λαός να στείλει στον ΓΑΠ ένα σαφές μήνυμα, που τον οδήγησε στην άτακτη… αποχώρηση από την ηγεσία του πάλαι ποτέ… σοσιαλιστικού Κινήματος.
Μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, των παραδοσιακών μάλιστα, κινήθηκε προς τον ΣΎΡΙΖΑ. Εδειξε τη δυσαρέσκειά του και για τα σκάνδαλα τύπου Ακη. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν και κατά πόσο οι ψηφοφόροι αυτοί είναι έτοιμοι να επαναλάβουν την κίνηση αυτή. Να ψηφίσουν δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ.
Και γιατί υπάρχει το ερώτημα αυτό; Μα για έναν απλό λόγο: Ενα μεγάλο κομμάτι του ΠΑΣΟΚ, των στελεχών που οι ψηφοφόροι δεν ήθελαν να στηρίξουν, μετακινήθηκε ήδη στον ΣΥΡΙΖΑ.
Εχουμε ήδη αναφέρει πως στο κόμμα αυτό έχει δημιουργηθεί το τελευταίο διάστημα μια ακόμη συνιστώσα. Μια πράσινη συνιστώσα, που απαρτίζεται από στελέχη του ΠΑΣΟΚ.
Στελέχη που διαπιστώνοντας τη δραματική πτώση του συστήματος ΠΑΣΟΚ μετακινήθηκαν. Και κατέλαβαν μάλιστα ζωτικό χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Διότι γνωρίζουν τη… δουλειά και είναι χρήσιμοι.
Από το… επάγγελμα ΠΑΣΟΚ, πέρασαν στο… επάγγελμα ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να μην έχουν βγει… μπροστά, αλλά κινούνται στο παρασκήνιο. Προέρχονται από συνδικαλιστικούς χώρους και μεσουράνησαν ως σύστημα τις μεγάλες περιόδους διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ.
Ξέρουν τι μπορεί και πώς πρέπει να γίνει. Δεν βγαίνουν προς τα έξω γιατί δεν θέλουν να προκαλέσουν αντιδράσεις. Ουσιαστικά επιχειρούν να ξεγελάσουν τους ψηφοφόρους που δεν ψήφισαν ΠΑΣΟΚ διότι ήθελαν να τιμωρήσουν όλο αυτό το σύστημα…

Η ιδέα μιας κυβέρνησης κομμουνιστικής πλειοψηφίας, 23 χρόνια μετά την κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου, ακούγεται ρεαλιστική.

Η οικονομική και πολιτική κρίση δημιούργησε ένα πρωτόγνωρο σκηνικό. Επεσαν όλα τα ταμπού. Στην Ελλάδα, αλλά και σε όλον τον κόσμο, τα μέσα ενημέρωσης συζητούν, αναλύουν και παρουσιάζουν εκτιμήσεις και απόψεις που πριν από λίγους μήνες ήταν ανήκουστες ίσως και αποτρόπαιες. Σ’ αυτό έχει συμβάλει το αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά υπάρχει μια ευρύτερη εξέλιξη που αλλάζει τον τρόπο που σκέπτονται οι άνθρωποι σε οριακές στιγμές, όταν τίποτα δεν αποκλείεται.
Η ιδέα μιας κυβέρνησης κομμουνιστικής πλειοψηφίας, 23 χρόνια μετά την κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου, ακούγεται ρεαλιστική. Η προοπτική εξόδου της ελληνικής οικονομίας από το ευρώ συζητείται ευρύτατα και δεν θεωρείται από κανέναν ταμπού. Στο πλαίσιο της συζήτησης αυτής, κάποιοι τολμηροί εξετάζουν και το ενδεχόμενου εξόδου και από την Ευρωπαϊκή Ενωση! Ούτε η χρεοκοπία της χώρας είναι πλέον ταμπού καθώς διακεκριμένοι αναλυτές διατυπώνουν εκτιμήσεις για το αν πρέπει να επέλθει άμεσα ή να γίνει αργότερα, όταν θα υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα στον κρατικό προϋπολογισμό. Επίσης, στην αριστερόστροφη υποτίθεται ελληνική κοινωνία δεν αποτελεί ταμπού η ακροδεξιά, που αποσπά σημαντικό αριθμό ψήφων και διατυπώνει ιδέες και αντιλήψεις που συναντούσαμε στα βιβλία Ιστορίας.
Ο Χίτλερ και ο Στάλιν έγιναν ξαφνικά επίκαιροι. Δεν θεωρούνται αιμοσταγείς δικτάτορες, όπως ήταν. Δεν ισχύει πλέον κανένα ταμπού, δεν υπάρχουν σκέψεις, ιδέες που αποφεύγουμε να αγγίζουμε επειδή είναι ιερές ή αποκρουστικές. Ολα επιτρέπονται έπειτα από μια μακρά περίοδο κατά την οποία κυριάρχησε η ανειλικρίνεια και η υπερβολή στη συμπεριφορά και τις σκέψεις. Η ανατροπή γίνεται με την κατάργηση κάθε φραγμού. Ολα τα ενδεχόμενα είναι πιθανά.

Μα, επιτέλους, πώς πιστεύει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα λυθεί το μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας;

Είναι πλέον φανερό πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντίθετος σε οιαδήποτε επένδυση στη χώρα. Ο πρόεδρός του εξήγγειλε την ακύρωση του διαγωνισμού για την αξιοποίηση του Ελληνικού, την κατάργηση της διαδικασίας fast track η οποία ψηφίσθηκε από τη Βουλή με μεγάλη πλειοψηφία, την ακύρωση του νόμου για την τουριστική κατοικία και την ακύρωση του ελληνικού κομματιού του αγωγού που θα συνδέει την Τουρκία με την Ιταλία.

Μα, επιτέλους, πώς πιστεύει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα λυθεί το μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας; Ή μήπως προτιμά το Ελληνικό σκουπιδότοπο προκειμένου να ικανοποιήσει τις ιδεολογικές αγκυλώσεις των φανατικών στελεχών του; Αυτές οι θέσεις του δεν εκπλήσσουν κανένα, μια και η άκρα Αριστερά αποτελεί τον μεγαλύτερο πολέμιο της επιχειρηματικότητας και της ανάπτυξης στη χώρα. Ας ελπίσουμε, όμως, ότι θα προβληματίσουν τους απελπισμένους ψηφοφόρους, οι οποίοι δεν βλέπουν την ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια και παρακμή πίσω από τις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ.