Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε από την καταγγελία του μνημονίου και φτάσαμε στην «επανεξέταση της υπάρχουσας στρατηγικής».

Η πολυγλωσσία των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ θολώνει εκ των πραγμάτων τις προγραμματικές θέσεις του κόμματος και προσφέρει το απαραίτητο άλλοθι για την αναγκαία στροφή από τον αντιπολιτευτικό ακτιβισμό στον κυβερνητικό ρεαλισμό όταν και εφόσον έρθει εκείνη η στιγμή.

Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε από την καταγγελία του μνημονίου και φτάσαμε στην «επανεξέταση της υπάρχουσας στρατηγικής», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ίδιος στην επιστολή του προς τους ηγέτες της ευρωζώνης. Και στο θέμα της παραμονής ή όχι στο ευρώ υπήρξε μια εντυπωσιακή αναδίπλωση, αφού μέχρι και η ακραία συνιστώσα ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας) αναγκάστηκε να αποκηρύξει τη διακηρυγμένη θέση της για έξοδο από τη ζώνη του ευρώ.

Η ιδέα του δημοψηφίσματος που δημοσιοποιήθηκε από τον Νίκο Βούτση μαζεύτηκε άρον άρον από άλλα στελέχη του ενιαίου πλέον κόμματος. Ο Γιάννης Δραγασάκης εισήγαγε προχθές τον όρο «πολιτική» και όχι «νομική καταγγελία του μνημονίου», άλλα λέει ο Μηλιός, άλλα ο Ρούντι και η ΡΟΖΑ (πρόκειται για Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ για όσους δεν γνωρίζουν την εσωτερική κομματική γεωγραφία).

Οι προσεκτικοί παρατηρητές διαπιστώνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε πριν από τις εκλογές της 6ης Μαΐου να υιοθετεί όλο και πιο light θέσεις και συνέχισε με εντεινόμενο ρυθμό μετά τις εκλογές τις σχετικές προσαρμογές. Μπορούμε μάλιστα να προβλέψουμε πως όσο οι δημοσκοπήσεις ανεβάζουν τα ποσοστά του τόσο θα διολισθαίνει από τις αρχικές του θέσεις και ο προεκλογικός λόγος θα γίνεται όλο και πιο «στρογγυλεμένος», ανοιχτός σε πολλές ερμηνείες.

Οι βαριές κουβέντες και οι απειλές μπορούν εύκολα να κάνουν τη χώρα μη κυβερνήσιμη και να φέρουν το χάος.

Αυτή η προεκλογική περίοδος δεν μοιάζει με καμία άλλη από την πρόσφατη Ιστορία μας. Δυστυχώς, μοιάζει περισσότερο με εκλογικές αναμετρήσεις οι οποίες συνδυάσθηκαν με εθνικές περιπέτειες ή καταστροφές.

Το προφανές είναι πως στις 18 Ιουνίου χρειάζεται να σχηματισθεί μια ισχυρή κυβέρνηση, γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα λεπτό για χάσιμο όταν η χώρα ατενίζει την άβυσσο.

Οποια κυβέρνηση όμως και αν προκύψει μετά τις εκλογές, δεν πρόκειται να πετύχει τίποτα αν η ελληνική κοινωνία έχει βυθισθεί ήδη σε ένα νέο μεγάλο εθνικό διχασμό.

Ολοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί ηγέτες πρέπει να αντιληφθούν ότι την επαύριο των εκλογών πάλι στο ίδιο τραπέζι θα καθήσουν και το ζητούμενο θα είναι η αποτροπή της καταστροφής και η σωτηρία της πατρίδας. Η πολύ δύσκολη αυτή αποστολή δεν βοηθιέται από τις υπερβολές, τις ακρότητες, την ανεξέλεγκτη πόλωση. Οι βαριές κουβέντες και οι απειλές μπορούν εύκολα να κάνουν τη χώρα μη κυβερνήσιμη και να φέρουν το χάος. Οι εκλογές αυτές είναι πολύ κρίσιμες. Και είναι εξαιρετικά σημαντικό να μην φτάσουμε στις κάλπες βαθιά διχασμένοι και στα πρόθυρα της εμφύλιας αντιπαράθεσης. Το κάναμε το λάθος τόσες φορές στο παρελθόν, στις πιο άκαιρες στιγμές και με πολύ μεγάλο κόστος. Ας μην το επαναλάβουμε.

Αλλά με την εμπειρία του «λεφτά υπάρχουν», γνωρίζουμε πια ότι τα όνειρα δεν είναι πάντα δωρεάν...

Η μισή Ελλάδα κοιμάται και ξυπνάει μετά τις εκλογές, με το όνειρο να νικήσει ο Αλ. Τσίπρας στις εκλογές, να διώξει την τρόικα, να επαναφέρει τους μισθούς στα επίπεδα του 2009 - για αρχή -, να ξανανοίξει τα μαγαζιά που έκλεισαν, να ξαναβάλει σε δουλειά τους ανέργους και να βρει από μια νύφη στους ανύπαντρους.

Γίνονται αυτά τα πράγματα; Ο μακαρίτης ο Μιτεράν το είχε απαντήσει με γαλλική κομψότητα: οι δεσμεύσεις των πολιτικών δεσμεύουν μόνον εκείνους που τις ακούν.

«Δεν θα μας διώξουν από το ευρώ διότι θα τους κοστίσει ακριβά», είναι το επίμονο επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Ορκίζονται; Διότι, αν έχουμε καταλάβει καλά, το μόνο που κάνουν με τα δάνεια, τα κόντρα δάνεια και το κούρεμα είναι να δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να ελαχιστοποιήσουν το κόστος που θα έχουν αν η εθνική μας οικονομία τινάξει τα πέταλα. Και τότε, ναι, δεν θα μας διώξουν από το ευρώ. Θα φύγουμε μόνοι μας...

Τζάμπα όνειρα

Το 2009, το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου είχε συμπυκνώσει σε δύο λέξεις - «λεφτά υπάρχουν» - τα όνειρα της Ελλάδας. Πήρε 44% - περίπου όσο προβλέπεται να μειωθούν τελικά οι αποδοχές εκείνων που τον ψήφισαν, όπως και εκείνων που δεν τον ψήφισαν.

 

Τώρα, όμως, έχουμε φάει την τρόικα με το κουτάλι. Είναι φυσικό να θέλουμε να ξεχάσουμε, είναι απόλυτα φυσικό να θέλουμε να ξαναονειρευτούμε. Αλλά με την εμπειρία του «λεφτά υπάρχουν», γνωρίζουμε πια ότι τα όνειρα δεν είναι πάντα δωρεάν.

Είδες παλιά μύγα πάνω στο μέλι μη την διώχνεις, γιατί είναι χορτάτη είδες καινούργια διώχτην γιατί είναι πεινασμένη και θα έρθουν και άλλες…

Πολλές υποχρεώσεις. Κάθε κόμμα που βρίσκεται στα πρόθυρα της εξουσίας οφείλει να εξηγεί στο εκλογικό σώμα πώς θα εφαρμόσει τα όσα υπόσχεται. Για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι αδύνατο. Η υπόσχεση για καταγγελία της δανειακής σύμβασης και η δέσμευση για παραμονή στο ευρώ δεν κολλάνε. Το ένα ακυρώνει το άλλο. Και η αντίφαση αυτή σε συνδυασμό με την ακραία παροχολογία του υποτυπώδους προγράμματός του έχει ήδη οδηγήσει στη δημοσιοποίηση δηλώσεων και προτάσεων που όμως δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα αλλά το επιτείνουν. Χαρακτηριστικότερη είναι η περίπτωση της κωλοτούμπας του Τσίπρα με την επιστολή του προς τους θεσμικούς παράγοντες της Ευρωζώνης. Αφησε στην άκρη τους παλικαρισμούς για καταγγελία της δανειακής σύμβασης και προσχώρησε στην άποψη της επανεξέτασής της. Και παράλληλα κατέβαλε φιλότιμη αλλά ανεπιτυχή προσπάθεια να προβάλει την άποψη ότι μπορεί ως κυβέρνηση να παγώσει όποια μέτρα θέλει χωρίς αυτό να συνεπάγεται ανάλογο πάγωμα των αναμενόμενων δόσεων. Στον μήνα που έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρίσκεται καθημερινά αντιμέτωπος μ' έναν εξαιρετικά δύσκολο αντίπαλο: τον εαυτό του. Πόσο εκρηκτική είναι αυτή η προοπτική αποδεικνύεται από την υπόδειξη του Τσίπρα προς τους βουλευτές του να προσέχουν ιδιαίτερα τι θα λένε στις συζητήσεις που θα μετέχουν. Αλλά το πρόβλημά τους δεν είναι αν θα προσέχουν ή όχι αλλά ότι κάτι θα πρέπει να λένε. Κι αυτό το κάτι έπρεπε να είναι προαποφασισμένο και συγκεκριμένο. Τέτοια πολυτέλεια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν την έχει.

Τώρα προέχει να σωθεί η παρτίδα. Και σίγουρα δεν θα τη σώσουν όσοι δεν αναγνωρίζουν τους κανόνες της.

Το πνεύμα της τυφλής αντίδρασης ορίζει πολιτικές συμπεριφορές και εκλογικές προτιμήσεις. Πότε γιατί αυτός που την εκφράζει γοητεύει με τη δημόσια παρουσία του και πότε απλώς για να τιμωρηθεί ο αντίπαλος. Η δημοκρατία στην Ελλάδα πολύ συχνά προετοίμαζε τα δεινά της.

Συνεπώς, ας μην κρυβόμαστε πίσω από τον Τσίπρα μας. Το στοιχείο του παραλόγου υπάρχει πρωτίστως στο εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου. Ενα μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος φλερτάρει με πολιτικούς και κόμματα που προτάσσουν ακραία ιδεολογήματα, αναμοχλεύουν πάθη, φανατίζουν, κολακεύουν και υποβαθμίζουν τον ορατό κίνδυνο να βρεθεί η χώρα στην άβυσσο.

Θα επαναληφθεί αυτό και στις 17 Ιουνίου; Τα πράγματα πάντως είναι διαυγή: η χώρα με κυβέρνηση που δεν εφαρμόζει όσα συμφωνήθηκαν με τους εταίρους για να τη δανείσουν και να μην καταρρεύσει θα μείνει έξω από την ευρωζώνη. Δεν είναι εκβιασμός. Είναι δίλημμα που οι ίδιοι οι Ελληνες δημιούργησαν για τον εαυτό τους. Οπως και αν δημιουργήθηκε το πρόβλημα, όποιοι και αν ευθύνονται εσωτερικά, η ουσία δεν αλλάζει: αν ένα μέλος της ευρωζώνης παραβιάζει τους κανόνες, δεν μπορεί να μένει στην ευρωζώνη.

Το συμπέρασμα είναι απλό: τώρα προέχει να σωθεί η παρτίδα. Και σίγουρα δεν θα τη σώσουν όσοι δεν αναγνωρίζουν τους κανόνες της. Αλλά και όταν σωθεί, δεν απαλλάσσονται όσοι οδήγησαν, διαχρονικά, στο χείλος της εξόδου τη χώρα - και ας κάνουν τους ανήξερους. Αλλωστε και μένοντας στο ευρώ θα χρειαστούν προσπάθειες για να σταθεί στα πόδια της η ελληνική οικονομία - και αν σταθεί στο τέλος. Ωστόσο, όπως έλεγε ο Βίσμαρκ: «Δεν αυτοκτονείς επειδή φοβάσαι ότι θα πεθάνεις».

Ο Τσαμπουκάς απευθύνεται στο ελληνικό εκλογικό ακροατήριο - πού αλλού θα μπορούσε άλλωστε;

Το θέμα, δηλαδή, είναι ο μικρομεγαλισμός ενός πολιτικού που βρίσκεται στο επίκεντρο της διεθνούς μιντιακής προσοχής αυτή την περίοδο - όπως συμβαίνει πάντα με όσους ευνοεί η κάλπη αιφνιδίως. Πόσο σοβαρό είναι να εμφανίζεται ως φορέας ενός ρόλου που δεν έχει; Αλλο αρχηγός κράτους και άλλο αρχηγός κόμματος.

Με όρους πολιτικής τάξης, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απλώς ένα κόμμα που πήρε στις τελευταίες εκλογές το 17% των ψήφων. Αυτό ούτε κάνει τον αρχηγό του διεθνή παράγοντα ούτε τού ανοίγει τις πόρτες στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Ασφαλώς είναι δικαίωμά του να κάνει συστάσεις και στον Ολάντ και στον Ομπάμα και στον Πούτιν και στον Πάπα της Ρώμης αν έτσι αισθάνεται καλύτερα. Αλλά όλοι το πιάνουν το υπονοούμενο: ο τσαμπουκάς απευθύνεται στο ελληνικό εκλογικό ακροατήριο - πού αλλού θα μπορούσε άλλωστε;

Στη διεθνή πολιτική σκηνή το πρωτόκολλο δεν είναι κάτι σαν σαβουάρ βιβρ σε κοινωνική συναναστροφή. Αποτυπώνει συσχετισμούς και ρόλους. Σκηνή με τον Ολάντ να δεσμεύεται σε κόμμα άλλης χώρας για την πολιτική που θα ακολουθήσει είναι δύσκολο να υπάρξει. Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, ο καθένας κινείται με τα κυβικά του. Αλλο ο πρόεδρος Αλέξης, άλλο ο Πρόεδρος Ολάντ και άλλο ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αγουλινίτσας.

Φυσικά, στην ευρωπαϊκή επικράτεια οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει τον Κουταλιανό αν τον βολεύει. Αλλά να μην περιμένει να τον φοβηθούν κιόλας. Η ρητορική των διεθνών επαφών έχει αρχές και ακολουθεί κανόνες. Τους αποδίδει μια ατάκα από το «Λεξικό του Εξυπνου Λόγου» του Πάσχου Μανδραβέλη: «Τα λόγια που λες σήμερα πρέπει να είναι απλά και γλυκά, γιατί αύριο μπορεί να χρειαστεί να τα φας».

Ολαντ-ρέου!

Είχε επισημανθεί και προεκλογικά ο αλαζονικός λόγος του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, που πρόδιδε άτομο επηρμένο και εν πολλοίς αφοσιωμένο στον εντυπωσιασμό, αντί της ουσίας. Ηρθε μετά και το 16,78% στις εκλογές και ο άνθρωπος δείχνει ασυγκράτητος.

Δεν συμπεριφέρεται πλέον ως αρχηγός του δεύτερου κόμματος στην ελληνική Βουλή, μιλάει σαν να έχει αναδειχθεί ήδη πρωθυπουργός της χώρας προτού καν διεξαχθούν οι εκλογές της 17ης Ιουνίου. Μιλάει από θέση ισχύος, διαπραγματεύεται στα λόγια και με απίθανα λαϊκίστικες κορόνες όσα η χώρα δεσμεύθηκε διεθνώς, στέλνει με περισσή ευκολία τελεσίγραφα, απαιτεί, εξαγγέλλει, κατηγορεί, απαξιώνει.

Χθες στο Παρίσι προειδοποίησε (!..) τον νέο Πρόεδρο της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ να εφαρμόσει το προεκλογικό του πρόγραμμα και με προφανή δόση ειρωνείας τον αποκάλεσε Ολαντ-ρέου!

Ποιοι τον συμβουλεύουν να συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο, αλλά στοιχειώδης πολιτική σκέψη θα τον απέτρεπε να προσβάλλει τον μόνο, ίσως, άνθρωπο αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη που μπορεί να αποτελέσει ανάχωμα στη συνέχιση της γερμανικής πολιτικής.

Αλλά αυτά είναι, προφανώς, ψιλά γράμματα για τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ. Πολύ απλά διότι όταν νιώθεις... πλανητάρχης, τι να σου πει κι ένας... απλός Ολάντ;