Ο Τσαμπουκάς απευθύνεται στο ελληνικό εκλογικό ακροατήριο - πού αλλού θα μπορούσε άλλωστε;

Το θέμα, δηλαδή, είναι ο μικρομεγαλισμός ενός πολιτικού που βρίσκεται στο επίκεντρο της διεθνούς μιντιακής προσοχής αυτή την περίοδο - όπως συμβαίνει πάντα με όσους ευνοεί η κάλπη αιφνιδίως. Πόσο σοβαρό είναι να εμφανίζεται ως φορέας ενός ρόλου που δεν έχει; Αλλο αρχηγός κράτους και άλλο αρχηγός κόμματος.

Με όρους πολιτικής τάξης, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απλώς ένα κόμμα που πήρε στις τελευταίες εκλογές το 17% των ψήφων. Αυτό ούτε κάνει τον αρχηγό του διεθνή παράγοντα ούτε τού ανοίγει τις πόρτες στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Ασφαλώς είναι δικαίωμά του να κάνει συστάσεις και στον Ολάντ και στον Ομπάμα και στον Πούτιν και στον Πάπα της Ρώμης αν έτσι αισθάνεται καλύτερα. Αλλά όλοι το πιάνουν το υπονοούμενο: ο τσαμπουκάς απευθύνεται στο ελληνικό εκλογικό ακροατήριο - πού αλλού θα μπορούσε άλλωστε;

Στη διεθνή πολιτική σκηνή το πρωτόκολλο δεν είναι κάτι σαν σαβουάρ βιβρ σε κοινωνική συναναστροφή. Αποτυπώνει συσχετισμούς και ρόλους. Σκηνή με τον Ολάντ να δεσμεύεται σε κόμμα άλλης χώρας για την πολιτική που θα ακολουθήσει είναι δύσκολο να υπάρξει. Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, ο καθένας κινείται με τα κυβικά του. Αλλο ο πρόεδρος Αλέξης, άλλο ο Πρόεδρος Ολάντ και άλλο ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αγουλινίτσας.

Φυσικά, στην ευρωπαϊκή επικράτεια οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει τον Κουταλιανό αν τον βολεύει. Αλλά να μην περιμένει να τον φοβηθούν κιόλας. Η ρητορική των διεθνών επαφών έχει αρχές και ακολουθεί κανόνες. Τους αποδίδει μια ατάκα από το «Λεξικό του Εξυπνου Λόγου» του Πάσχου Μανδραβέλη: «Τα λόγια που λες σήμερα πρέπει να είναι απλά και γλυκά, γιατί αύριο μπορεί να χρειαστεί να τα φας».

Ολαντ-ρέου!

Είχε επισημανθεί και προεκλογικά ο αλαζονικός λόγος του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, που πρόδιδε άτομο επηρμένο και εν πολλοίς αφοσιωμένο στον εντυπωσιασμό, αντί της ουσίας. Ηρθε μετά και το 16,78% στις εκλογές και ο άνθρωπος δείχνει ασυγκράτητος.

Δεν συμπεριφέρεται πλέον ως αρχηγός του δεύτερου κόμματος στην ελληνική Βουλή, μιλάει σαν να έχει αναδειχθεί ήδη πρωθυπουργός της χώρας προτού καν διεξαχθούν οι εκλογές της 17ης Ιουνίου. Μιλάει από θέση ισχύος, διαπραγματεύεται στα λόγια και με απίθανα λαϊκίστικες κορόνες όσα η χώρα δεσμεύθηκε διεθνώς, στέλνει με περισσή ευκολία τελεσίγραφα, απαιτεί, εξαγγέλλει, κατηγορεί, απαξιώνει.

Χθες στο Παρίσι προειδοποίησε (!..) τον νέο Πρόεδρο της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ να εφαρμόσει το προεκλογικό του πρόγραμμα και με προφανή δόση ειρωνείας τον αποκάλεσε Ολαντ-ρέου!

Ποιοι τον συμβουλεύουν να συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο, αλλά στοιχειώδης πολιτική σκέψη θα τον απέτρεπε να προσβάλλει τον μόνο, ίσως, άνθρωπο αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη που μπορεί να αποτελέσει ανάχωμα στη συνέχιση της γερμανικής πολιτικής.

Αλλά αυτά είναι, προφανώς, ψιλά γράμματα για τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ. Πολύ απλά διότι όταν νιώθεις... πλανητάρχης, τι να σου πει κι ένας... απλός Ολάντ;

Ας δούμε λοιπόν αν μπορεί να μας σώσει ο κ. Τσίπρας.

Ας δούμε λοιπόν αν μπορεί να μας σώσει ο κ. Τσίπρας. Ισχυρίζεται και υπόσχεται ότι το μπορεί. Αρα έχει προετοιμασθεί για να κυβερνήσει. Αλλά ο βουλευτής κ. Δραγασάκης παραδέχθηκε σε εκπομπή του Σκάι ότι συγκεκριμένο και επεξεργασμένο σχέδιο από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει. Αρκεί να καταργηθεί το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση και έτσι θα επανέλθουμε προφανώς στην προηγούμενη ανέμελη ζωή που απολαμβάναμε με τα λεφτά των δανειστών. Καλά, αν δεν υπάρχει σχέδιο τότε τι είναι η πολυσέλιδη προεκλογική διακήρυξη του κόμματος; Αν υποβληθείτε, ως οφείλετε, στον κόπο να τις διαβάσετε, τότε θα διαπιστώσετε δύο βασικά στοιχεία: Πρώτον, ότι διανέμονται λεφτά προς κάθε αγανακτισμένο και υποσχέσεις ότι θα διατηρηθούν και θα επαυξηθούν οι βολεμένοι και οι προνομιούχοι του δημοσίου τομέα, ο οποίος θα διογκωθεί ακόμη περισσότερο, αφού θα διορισθούν αμέσως ακόμη 100.000, όπως έχει υποσχεθεί ο κ. Τσίπρας. Αρα και για τον ΣΥΡΙΖΑ «λεφτά υπάρχουν». Από πού; Ο κ. Στρατούλης εν τη ρύμη του λόγου του είπε ότι θα χρειασθούν οι καταθέσεις μας για να χρηματοδοτηθεί η ανάπτυξη (δηλαδή επανακρατικοποίηση όλων των χρεοκοπημένων ΔΕΚΟ και των τραπεζών). Κι αμέσως κι άλλοι πανικόβλητοι πλούσιοι και φτωχοί έσπευσαν να αποσύρουν από τις τράπεζες τις όποιες αποταμιεύσεις μιας ζωής για να τις γλιτώσουν από την αριστερή δήμευση.

Λεφτά θα βρεθούν επίσης κατά τον κ. Μανώλη Γλέζο με αναγκαστικό δάνειο απ' όσους έχουν ετήσιο εισόδημα 20.000 ευρώ. Δηλαδή απ' όλους σχεδόν τους μισθωτούς και συνταξιούχους που έχουν ακόμη μηνιαίο εισόδημα 1.400 ευρώ. Φυσικά έτσι απαλλάσσονται του μέτρου οι προσφιλείς σε όλα τα κόμματα φοροφυγάδες οι οποίοι δηλώνουν πολύ πενιχρότερο εισόδημα. Κατά τον κ. Τσίπρα παραμένουμε στο ευρώ και στην Ευρώπη. Κατά τον κ. Λαφαζάνη όμως προτιμάται η επάνοδος στη δραχμή. Ενώ ο κ. Αλαβάνος καλεί τον κ. Τσίπρα να πει στον λαό την αλήθεια, ότι δηλαδή η καταγγελία του μνημονίου συνεπάγεται έξοδο από το ευρώ. Αυτονόητη η πολυγλωσσία, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ είναι συνασπισμός 12 συνιστωσών, που υποστηρίζουν τις πιο αντικρουόμενες μεταξύ τους απόψεις. Αυτό το αριστερό συνονθύλευμα διεκδικεί την εξουσία με αλαζονεία και ασύδοτο λαϊκισμό, με την ενθουσιώδη συμπαράσταση των τηλεοπτικών προπαγανδιστών του και την ασύνετη μικρόνοια των λοιπών πολιτικών δυνάμεων. Και μετά θα διαπιστώσουμε ότι «στην πολιτική δεν υπάρχει ηθική, αλλά μόνο σκοπιμότητα», όπως είχε διακηρύξει ο Λένιν, δάσκαλος του κ. Τσίπρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ απειλώντας κατ' ουσίαν ότι θα πυροδοτήσει τη «βόμβα» διάλυσης της ευρωζώνης αν βρεθεί στην εξουσία...

Κι όμως, η ανασφάλεια που δημιουργούν οι απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, η αβεβαιότητα που επικρατεί για τις θολές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και την οικονομική πολιτική της Αριστεράς καθώς και ο πανικός που καλλιεργείται από τους πολιτικούς του αντιπάλους περί παραμονής ή μη στο ευρώ είναι βέβαιον ότι ωθούν την οικονομία βίαια σε ακόμη χαμηλότερο επίπεδο.

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες οι ψύχραιμοι παρατηρητές βλέπουν ότι οι υποστηρικτές του μνημονίου, οι μεγάλοι ηττημένοι των εκλογών της 6ης Μαΐου, μετατοπίζονται προς το Κέντρο υποστηρίζοντας την ανάγκη «αναδιαπραγμάτευσης» - «απαγκίστρωσης» - «βελτίωσης» του μείγματος οικονομικής πολιτικής που ούτως ή άλλως απέτυχε, μιλώντας όλοι για την ανάγκη επιστροφής στην ανάπτυξη.

Στο ίδιο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να ξεκαθαρίσει και να στρογγυλέψει τις θέσεις του - να κρατηθεί μέσα στις ευρωπαϊκές γραμμές της καταγγελίας της πολιτικής λιτότητας και της ανάγκης επιστροφής στην ανάπτυξη - αντιμετωπίζοντας με δέος το ενδεχόμενο την επομένη των εκλογών να κληθεί να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας και να βρεθεί μπροστά σε άδεια ταμεία.

Ηδη η προοπτική της εξουσίας αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά του καταγγελτικού λόγου του μετατρέποντας τον Συνασπισμό τάσεων της Αριστεράς σ' ένα κίνημα που θυμίζει ακόμη περισσότερο τις πρώτες μέρες του ΠαΣοΚ, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου κατήγγελλε την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ και έδιωχνε τις βάσεις του θανάτου από την Ελλάδα. Τίποτε από αυτά δεν συνέβη, αλλά τα χρόνια που πέρασαν άλλαξαν την Ελλάδα με λόγια και... δανεικά.

Η διαφορά σήμερα είναι ότι τελείωσαν και τα δανεικά. Αν οι κάλπες αναδείξουν πρώτο κόμμα τον ΣΥΡΙΖΑ, τότε το μόνο που μπορούμε να φανταστούμε από τώρα είναι η δήλωση του αρχηγού του:

«Παραλάβαμε καμένη γη», όπως είχε πει κάποια ανάλογη στιγμή ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Πέραν όμως τούτων, πρέπει να αναγνωρίσουμε και όσοι θέλουν έχουν το δικαίωμα να ελπίζουν ότι η φωτιά που άναψε όχι μόνο στο ελληνικό πολιτικό σύστημα αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη ο ΣΥΡΙΖΑ, απειλώντας κατ' ουσίαν ότι θα πυροδοτήσει τη «βόμβα» διάλυσης της ευρωζώνης αν βρεθεί στην εξουσία, μπορεί να συμβάλει σε μια ρεαλιστική αλλαγή της οικονομικής πολιτικής.

Σήμερα, το νέο «λεφτά υπάρχουν» ακούγεται από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ.

Η χώρα πλήρωσε πολύ ακριβά εκείνο το σύνθημα. Εγκλωβισμένη στην παροχολογία, η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν μπόρεσε για αρκετούς μήνες να σχεδιάσει μία πολιτική που θα απέτρεπε την προσφυγή στην τρόικα.
Σήμερα, το νέο «λεφτά υπάρχουν» ακούγεται από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ. Τα στελέχη του εξηγούν με πολύ απλά λόγια ότι η πρώτη τους κίνηση μόλις αναλάβουν τη διακυβέρνηση θα είναι η κατάργηση των Μνημονίων. Και σε όσους δυσπιστούν – και ρωτούν τι θα συμβεί αν η τρόικα διακόψει τη χρηματοδότηση – η απάντηση είναι επίσης καθησυχαστική: «Θα τα καταφέρουμε μόνοι μας. Απλώς, δεν θα τους πληρώνουμε τα δάνεια».
Πολύ καλό για να είναι αληθινό. Αλήθεια, αν μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο, γιατί δεν το έκανε η κυβέρνηση Παπανδρέου; Γιατί δεν το έκανε η κυβέρνηση Παπαδήμου; Ηταν σαδιστές εκείνοι και επεδίωκαν τη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού και την παράδοσή του στις ορέξεις της «μαντάμ» Μέρκελ;
Προφανώς, όχι. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν: σε περίπτωση διακοπής τής έξωθεν χρηματοδότησης, η Ελλάδα δεν διαθέτει καν το πρωτογενές πλεόνασμα που θα της επέτρεπε να εκπληρώνει τις βασικές της λειτουργικές υποχρεώσεις – πληρωμή μισθών, συντάξεων, χρηματοδότηση της ασφάλειας, της παιδείας, της υγείας και της άμυνας.
Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι σε μία τέτοια περίπτωση η στάση πληρωμών και η επιστροφή σε ένα εθνικό νόμισμα γίνεται αναπόφευκτη. Και μπορεί άνθρωποι, κατά τα άλλα σεβαστοί, όπως ο Μανώλης Γλέζος, να μην αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα στο ευρώ και στη δραχμή – αλλά όσοι έχουν επενδύσει στην ελληνική χρεοκοπία τη γνωρίζουν πολύ καλά. Και περιμένουν να κερδίσουν δισεκατομμύρια από αυτή τη διαφορά, στις πλάτες των Ελλήνων.

Ακόμη δεν τον είδαμε, Γιάννη τον φωνάζουμε...

Εικόνα μαγική: Ελλάδα, χώρα με δύο πρωθυπουργούς. Ο ένας είναι ο Παναγιώτης Πικραμμένος. Ο άλλος ο Αλέξης Τσίπρας. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ πήρε κάτι λιγότερο από 17% στις τελευταίες εκλογές. Από την επομένη εμφανίζεται ως εκφραστής του «αντιμνημονιακού μετώπου». Ητοι και αυτών που ψήφισαν Καμμένο, Καρατζαφέρη και Χρυσή Αυγή, ΚΚΕ και ό,τι άλλο - αυτό είναι το «μέτωπο». Και από το ύφος της δημόσιας παρουσίας του προκύπτει η πεποίθησή του ότι αυτό τον καθιστά οιονεί πρωθυπουργό. Αυτοπροβάλλεται ως συνομιλητής του Ολάντ και της Μέρκελ εκ μέρους της Ελλάδας, χωρίς καμία επίσημη ιδιότητα. Ακόμη δεν τον είδαμε, Γιάννη τον φωνάζουμε...

 

Αλλά η Ελλάδα δεν έχει μόνο χρέος. Εχει και ελλείμματα. Στο τέλος του 2012 π.χ. θα λείπουν 4-5 δισ. ευρώ. Εφόσον «το Μνημόνιο το κατάργησε ήδη ο λαός», θα κληθούν να βάλουν τα λεφτά που θα λείπουν οι φορολογούμενοι. Αυτό λέγεται «άγρια λιτότητα» και «εξαθλίωση της κοινωνίας», αν ρίξει μια ματιά στα κείμενα του... ΣΥΡΙΖΑ.

Επιπροσθέτως, με το Μνημόνιο «καταργημένο από τον λαό» η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν θα χορηγεί ρευστότητα και οι ελληνικές τράπεζες θα καταρρεύσουν. Ξέρουν στην Κουμουνδούρου κανέναν τρόπο να λειτουργεί μια χώρα χωρίς τράπεζες και να παραμένει και στο ευρώ;

Κατά τους θεωρητικούς του ΣΥΡΙΖΑ, αυτά είναι κινδυνολογίες - η ευρωζώνη δεν αντέχει να μας αποκόψει. Αρα με κάποιον τρόπο θα εκβιάσουμε την παραμονή στο κλαμπ. Είναι έτσι; Μια χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα μάλλον δεν θα ήθελε να το δοκιμάσει.

Συμπέρασμα. Ωραία είναι να τα λες ωραία και ανέξοδα. Μόνο που με αυτή την προεκλογική ρητορική ο Τσίπρας θα καταλήξει, όπως έλεγε ο βρετανός πολιτικός Τζέιμς Μπάλφουρ: «Πίστευα ότι ήταν ένας πολλά υποσχόμενος νέος, αλλά τελικά ήταν ένας νέος που υποσχόταν πολλά.

Τους τυχοδιωκτισμούς του κ. Τσίπρα θα τους πληρώσουν οικονομικά οι αδύναμοι ...

Το άλλο που ξέρουν καλά οι πολιτικοί είναι ότι τα ωσαννά του λαού απέχουν από τη σταύρωση τρεις μόνον ημέρες. Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει ο κ. Τσίπρας είναι ότι αυτή η θάλασσα των «Αγανακτισμένων» που σήμερα τον υμνεί, αύριο θα ζητάει να τον κρεμάσει στο Σύνταγμα. Ο,τι και να αποφασίσει, όπως και να του προκύψουν τα επόμενα εκλογικά αποτελέσματα. Αν αποφασίσει να κυβερνήσει θα αναγκαστεί να πάρει τα μέτρα που σήμερα βδελύσσεται· και μάλιστα θα είναι πολύ πιο σκληρά, αφού όπως δηλώνει απορρίπτει τα δεκανίκια της τρόικας. Αν αποφασίσει να συνεχίσει τον ρόλο του κήνσορα των πάντων με τον δυναμικό τρόπο που γινόταν πριν από τις εκλογές, η χώρα θα οδηγηθεί σε ιστορική καταστροφή και η Αριστερά σε ιστορική ήττα. Η ιδεολογική της κυριαρχία όχι μόνο θα κατακρημνιστεί, αλλά ακόμη και το άκουσμα της έννοιας Αριστερά θα προκαλεί για πολλά χρόνια απέχθεια. Οπως ακριβώς έγινε με τη μετεμφυλιακή Δεξιά.
Το πρόβλημα είναι ότι μαζί με τα παλαβά θα καούν και τα λογικά και ότι μετά μια χρεοκοπία θα υπάρχει ελάχιστο κοινωνικό κράτος να διασώσει κανείς. Τους σημερινούς τυχοδιωκτισμούς του κ. Τσίπρα θα τους πληρώσουν οικονομικά οι αδύναμοι και θα τους πληρωθούν οι ατσίδες· πολιτικά θα τους πληρώσουν εκείνοι που πασχίζουν να βρουν τη δίκαιη κατανομή των βαρών της κρίσης και θα την πληρωθούν τα απέναντι της αριστεράς άκρα. Και αν δεν υπάρχουν ακόμη, θα δημιουργηθούν. Σε αυτή τη χώρα εξάλλου συνηθίσαμε να πηγαίνουμε σαν τρελό φορτηγό· με τις μπάντες.