Η χώρα δεν χρειάζεται απλώς κυβέρνηση, αλλά κυβέρνηση ικανή να πάρει και να επιβάλει αποφάσεις ...

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ηδονισμένος από τις δάφνες του τετραπλασιασμού της εκλογικής του δύναμης, προσπαθεί να κρύψει ότι δεν είναι σε θέση να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας και το κάνει όλο και πιο δύσκολο. Παρακάμπτει ότι το 17% είναι θριαμβευτικό ποσοστό για τον συγκεκριμένο χώρο, αλλά δεν καθιστά τον Αλέξη Τσίπρα εκπρόσωπο του συνόλου της αντιμνημονιακής - και αντιφατικής - ψήφου.

Το ΠΑΣΟΚ δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στην ιδέα ότι πλέον δεν μπορεί να θέτει όρους. Προφανώς ή υπάρχει ακόμη εντός του απόθεμα αλαζονείας ή δεν υπάρχει αίσθηση της πραγματικότητας, αν κριθεί από τις δηλώσεις των εκπροσώπων του. Ο Φώτης Κουβέλης θέτει μεν ως υπέρτατη επιδίωξη την παραμονή στο ευρώ, αλλά με τη στάση του φέρνει ένα βήμα πιο κοντά την έξοδο. Για τον Καμμένο ας μη γίνεται λόγος - το χούι να βλέπεις παντού δωσίλογους δεν κόβεται.

Το γαϊτανάκι των ημερών σκεπάζει την αλήθεια: η χώρα δεν χρειάζεται απλώς κυβέρνηση, αλλά κυβέρνηση ικανή να πάρει και να επιβάλει αποφάσεις που θα κρατούν ζωντανή την ελπίδα της σωτηρίας και αυτό δεν κρίνεται μονομερώς. Συνεπώς η θεοποίηση του μηνύματος της λαϊκής ετυμηγορίας, και η ερμηνεία της εντολής κατά το δοκούν, συνιστά απλώς υποκρισία.

Κακά τα ψέματα: αυτή η εντολή δεν έδωσε σαφείς απαντήσεις και δεν οδηγεί πουθενά. Αλλά ακόμη και αν οδηγούσε σε κυβέρνηση θα επρόκειτο για ένα «τέρας», που θα έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα. Γι' αυτό και προφανώς θα επιστραφεί στον εντολέα για επαναδιατύπωση.

Τώρα, λοιπόν, έρχεται η σειρά του κ. Τσίπρα.

Τώρα, λοιπόν, έρχεται η σειρά του κ. Τσίπρα. Θα ήταν καλό να πάρει την εντολή και να πάει να διαπραγματευθεί με τους δανειστές της χώρας. Οσοι γνωρίζουν την Ευρώπη καλά, πιστεύουν ότι αν προχωρήσει σε «επιλεκτική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους», η χώρα θα βρεθεί σίγουρα εκτός Ευρωζώνης, ενδεχομένως και εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δεν είναι κιτρινισμός ούτε κινδυνολογία αυτό το σενάριο. Σκεφθείτε την αντίδραση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων όταν θα τους ανακοινώσει η Αθήνα ότι διαγράφει το μεγαλύτερο μέρος των χρεών της προς αυτές. Και επειδή η χώρα δεν μπορεί να δανεισθεί, ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του θα πρέπει από κάπου να βρουν πόρους για να χρηματοδοτήσουν το έλλειμμα της χώρας, να πληρώνουν δηλαδή μισθούς και συντάξεις. Ας αφήσουμε κατά μέρος το τι θα έχει συμβεί έως τότε στις καταθέσεις στις τράπεζες ή πώς θα πληρωθούν τα κρίσιμα εισαγόμενα είδη πρώτης ανάγκης.

Υπάρχει βεβαίως το σενάριο που θέλει τον κ. Τσίπρα σε ρόλο νέου Ανδρέα. Θα μπορούσε πράγματι, λοιπόν, να απειλήσει για όλα αυτά ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και στο τέλος να πετύχει μια καλύτερη συμφωνία με μεγαλύτερο χρόνο προσαρμογής κ.λπ. Να πετύχει αυτά που θεωρούνται αυτονόητα εκτός Ελλάδος ως «δώρα» σε όποια φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση συνεργασίας προκύψει, δηλαδή περαιτέρω κούρεμα του επισήμου χρέους και την επιμήκυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν θα ηρεμήσουμε αν δεν δοκιμάσουμε τον δρόμο του κ. Τσίπρα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως η δοκιμή υποκρύπτει τεράστιους κινδύνους για τη χώρα, οι οποίοι μπορεί να μην είναι αναστρέψιμοι. Γι’ αυτό πρέπει να μιλάμε πλέον με όσο πιο ανοιχτά χαρτιά γίνεται, ώστε κανείς να μη μπορεί να ισχυρισθεί ότι «δεν ήξερα, δεν άκουσα».

Το αποτέλεσμα της αυθόρμητης και δικαιολογημένης ψήφου ΘΥΜΟΥ, ήταν το να γίνουν όλα "μπάχαλο"

Σε κανα-δυο μέρες... Μπορεί και τρεις. Το πολύ. Τότε υπολογίζεται ότι ο κυρίαρχος λαός θα "ξεθυμάνει", θα χωνέψει ότι το αποτέλεσμα της αυθόρμητης και δικαιολογημένης ψήφου ΘΥΜΟΥ, ήταν το να γίνουν όλα "μπάχαλο" και θ' αρχίσει να ψάχνεται: ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ; Εντάξει, οι πολιτικοί αρχηγοί τιμωρήθηκαν, οι μνημονιακοί βουλευτές πήγαν όλοι σπίτι τους, η ευρύτερη Αριστερά με πρώτο και καλύτερο τον ΣΥΡΙΖΑ ανταμείφθηκε για την σθεναρή αντίστασή της σε Ε.Ε. -Δ.Ν.Τ. Ο Καμμένος τιμήθηκε απ' τον λαό μ' ένα "τρελό" 10% γιατί βρήκε το θάρρος να βγει απ' το μαντρί και να πορευθεί ακούγοντας την φωνή του πολίτη. Ο Κουβέλης επίσης για την υπεύθυνη, μέχρι τώρα (και ελπίζουμε και στην συνέχεια) στάση του και την επιμονή του να ζητά το αυτονόητο, ήτοι ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΑ ΕΥΡΩΠΗ. Αλλά ακόμη και μέσω της "Χρυσής Αυγής" εκδηλώθηκε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο, όχι τόσο καμιά φασιστική υποτροπή, αλλά κυρίως η οργή των Ελλήνων για την ανοχή στην λαθρομετανάστευση και στην εγκληματικότητα. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός πως το κόμμα που "τιμωρήθηκε" πιο πολύ απ' όλα, το ΠΑΣΟΚ, ήταν εκείνο ακριβώς που ευλογούσε κάθε "λαθραίο", έκανε χαριστικές ρυθμίσεις στους εγκληματίες και περιφρονούσε τις εκκλήσεις του κοσμάκη για προστασία και αστυνομία.

Από εδώ και μπρος δύο δυνατότητες υπάρχουν...

Από εδώ και μπρος δύο δυνατότητες υπάρχουν: ‘Η να μπούμε στην περιπέτεια των νέων εκλογών που θα παρατείνει για μερικές εβδομάδες την αβεβαιότητα, χωρίς να γνωρίζουμε αν θα υπάρξει ένα πιο καθαρό εκλογικό αποτέλεσμα. ‘Η τα πολιτικά κόμματα θα κάνουν την υπέρβαση ώστε να μπορέσει να σχηματισθεί την κυβέρνηση. Τώρα είναι η ώρα τα κόμματα, μνημονιακά και αντιμνημονιακά, να αποδείξουν ότι μπορούν να βάλουν το εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό, να συνεννοηθούν και να σχηματίσουν κυβέρνηση. Κάθε άλλη επιλογή θα έχει υψηλό κόστος για την χώρα και τους πολίτες.

Άντε και καλό βόλι…

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι συναισθήματα οργής και αγανάκτησης διακατέχουν ένα μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος. Και όχι άδικα. Η καλπάζουσα ανεργία, οι περικοπές μισθών και συντάξεων, η περιθωριοποίηση των οικονομικά ασθενέστερων δικαιολογημένα προκαλούν διαθέσεις τιμωρίας εκείνων που ο καθένας θεωρεί περισσότερο ή λιγότερο υπεύθυνους για τα αδιέξοδα της χώρας.

Αλλά αύριο εκλέγουμε κυβέρνηση. Και αν η κυβέρνηση αυτή δεν έχει τον πολιτικό προσανατολισμό και την απαιτούμενη δυνατότητα διαχείρισης των πολλών και ανοιχτών προβλημάτων του τόπου, τότε εκείνοι που θα έχουν τιμωρηθεί θα είναι ο τόπος και ο λαός. Θα είναι οι ίδιοι οι ψηφοφόροι που θα έχουν παραδώσει τη χώρα στην ακυβερνησία και θα την έχουν καταδικάσει αμετάκλητα στη χρεοκοπία, στην έξοδο από το ευρώ και στην απομόνωση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις. Και δυστυχώς η λαϊκή ψήφος δεν επέλεξε πάντα τις καταλληλότερες, επειδή το κριτήριο που καθόρισε τις επιλογές της υπήρξε το συναίσθημα και όχι η λογική. Αυτός ο κίνδυνος θα πρέπει αύριο ν' αποτραπεί.

Το μέλλον του τόπου, που απαιτεί πράξη συνειδητή όχι μόνο στην κάλπη, αλλά περισσότερο την επόμενη μέρα...

Δικαιολογημένα οργισμένοι πολλοί πολίτες επιθυμούν να τιμωρήσουν τα κόμματα που θεωρούν υπεύθυνα για τη σημερινή κατάσταση. Νομίζουν ότι η τιμωρία θα τους ικανοποιήσει. Θα πάρουν το αίμα τους πίσω, θα μπορούσαμε να πούμε.
Ναι, με την τιμωρία θα υπάρξει κάποια ικανοποίηση. Του θυμικού μόνο δυστυχώς. Ομως, πολιτικά και εθνικά αυτό προέχει; Με το ερώτημα δεν εννοούμε τεχνηέντως οι πολίτες να παραβλέψουν τον θυμό τους και να επανακάμψουν στην κομματική στρούγκα. Οχι, δεν εννοούμε αυτό.

Το νόημα είναι αν η ψήφος στη σημερινή συγκυρία πρέπει να είναι θετική ή αρνητική. Το διακύβευμα είναι τόσο σημαντικό και κρίσιμο για το μέλλον του τόπου, που απαιτεί πράξη συνειδητή όχι μόνο στην κάλπη, αλλά περισσότερο την επόμενη μέρα.

Ο δικαιολογημένα οργισμένος πολίτης καλείται ψύχραιμα να σταθμίσει την κατάσταση, να παραμερίσει τον θυμό του και να ψηφίσει το κόμμα που θεωρεί ότι από τις 7 Μαΐου μπορεί καλύτερα να υπηρετήσει τα δικά του και της πατρίδας τα συμφέροντα, το κόμμα που έχει την πολιτική θέληση και τη δύναμη να μεταρρυθμίσει ριζικά τον δημόσιο τομέα, να κάνει πιο ανταγωνιστική την οικονομία με δραστικές παρεμβάσεις στους τομείς που πρωτίστως την κρατούν αιχμάλωτη (σε καμία περίπτωση δεν συμπεριλαμβάνονται οι μισθοί), να προστατεύσει τα εισοδήματα των πολιτών από τις απαιτήσεις της τρόικας.

Ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος εξακολουθεί να αναρωτιέται –και να ρωτάει: «τι να ψηφίσω;

Κοντοζυγώνει Κυριακή και ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος εξακολουθεί να αναρωτιέται –και να ρωτάει: «τι να ψηφίσω;». Όχι «τι θα ψηφίσεις;», αλλά τι προτείνεις να ψηφίσουν εκείνοι. Και περιμένουν την απάντηση λες και θα τους πεις τους αριθμούς του ΛΟΤΤΟ. Πριν από την κλήρωση.
Το πρόβλημα –εφόσον βεβαίως έχεις απάντηση- είναι ότι μάλλον πιο εύκολα μπορείς να σκεφτείς έξι αριθμούς που έχουν μια πιθανότητα (στο εκατομμύριο) να βγουν, παρά να πετύχεις ένα κόμμα ή ένα πρόσωπο που δεν θα συναντήσει την ένσταση εκείνου που -παρ΄ όλα αυτά- προσμένει μια απάντηση. Είτε διότι «είναι μια από τα ίδια και να μου κοπεί το χέρι αν τους ξαναψηφίσω», είτε επειδή «σιγά μην αυτός μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα». Δεν το (τους) πιάνεις με τίποτα…
Ατομα ή και ολόκληρες οικογένειες που σε όλη τους τη ζωή δεν έχουν ψηφίσει άλλο από Νέα Δημοκρατία, τους ακούς να λένε (στα σοβαρά) ότι θα ψηφίσουν Τσίπρα! Άλλος, που αν πόνταρες κάπου τα λεφτά σου ότι θα δήλωνε ΠαΣοΚ θα ήταν σε εκείνον, απαντάει «Κατσέλη». ΟΚ, όχι Γιάννης, Γιαννάκης, αλλά το βράδυ της Κυριακής η ψήφος του δεν θα μετράει κάτω από τον Πράσινο Ηλιο - για πρώτη φορά σε 30 χρόνια…