Πώς να του εμπιστευθεί ο πολίτης τις τύχες της χώρας;

Kαι δυστυχώς είναι δύσκολο να θυμηθούν οι πολλοί τα όσα άλλα συγκάλυψε, δικαιολόγησε ή ανέχθηκε, επί τόσα χρόνια, ο κ. Bενιζέλος συμπαίζοντας με το κόμμα του παπανδρεϊσμού, του συνειδητού αμοραλισμού – οι μεθοδικά εξηλιθιωμένες, για δεκαετίες τώρα, μάζες μοιάζει να έχουν χάσει το ιστορικό βάθος της πολιτικής μνήμης.

Ωστόσο οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το ΠAΣOK σε εξευτελιστική κατάρρευση, πολιτικά πια ανύπαρκτο. Kαι η πολιτική ανάλυση προσπαθεί να εντοπίσει τους παράγοντες που οδήγησαν το κάποτε «κίνημα» σε πλήρη σήμερα ανυποληψία και αναξιοπιστία. Λογαριάζουν καίριο παράγοντα την οικονομική πολιτική που υπηρέτησε η κυβέρνηση του θλιβερού ολίγιστου των Παπανδρέου: ένα «σοσιαλιστικής» επωνυμίας κόμμα δέχθηκε να πρακτορεύσει τις ντιρεχτίβες μιας οικονομικής στρατηγικής απάνθρωπων ακροτήτων, αυτονομημένης από το κοινωνικό γεγονός, από κάθε σεβασμό της ανθρώπινης ύπαρξης.

Oμως το ΠAΣOK δεν ήταν απλώς ένα κόμμα, ήταν σύμπτωμα περιστασιακό μεν αλλά πραγματικά «πανελλήνιο»: ένα είδος έκρηξης, που έφερε στην επιφάνεια χρόνιες παθογένειες της ελλαδικής συλλογικότητας. Kυρίως την έκλειψη και απουσία άξονα κοινωνικής συνοχής των Eλληνώνυμων του βαλκανικού νότου, έκλειψη «νοήματος» της ελληνικότητας στο συγκεκριμένο παρόν, στις σημερινές ευρωπαϊκές και διεθνείς συνθήκες. Γι’ αυτό και ήταν έκκρηξη πλημμυρίδας ενός ατομοκεντρικού πρωτογονισμού, που ανέδειξε σαν μοναδική δικαίωση ζωής και καταξίωση του ατόμου τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας. Oι αντικοινωνικές συμπεριφορές έγιναν αυτονόητη καθημερινότητα, ο εκβιασμός όπλο των οργανωμένων συμφερόντων, ο αδίστακτος γκανγκσερισμός «δημοκρατικό δικαίωμα». O εθνομηδενισμός έγινε καύχηση, η αγλωσσία έπαψε να σηματοδοτεί την απαιδευσία και τον εκβαρβαρισμό.

Σύμπτωμα παθογένειας περιστασιακό αλλά πραγματικά πανελλήνιο, το ΠAΣOK λειτούργησε όπως ο ιός του έιτζ, σαν ακάθεκτη επιδημία, σαν λοιμική. 

Οχι γιατί επέλεξε τη σιωπή, αλλά γιατί δεν τον θέλουν πια ούτε οι δικοί του.

Με τον αέρα των 10 μονάδων στις εκλογές του 2009 και προετοιμάζοντας ουσιαστικά την είσοδο της χώρας στον σημερινό οικονομικό κυκεώνα, ο Γιώργος Παπανδρέου είχε βάλει έναν στόχο:
Να αποδομήσει πλήρως τον Κώστα Καραμανλή. Ολοι θυμούνται τις... γεμάτες ορμή ομιλίες του στη Βουλή και τον καταγγελτικό του λόγο σε βάρος της κυβέρνησης της Ν.Δ.
Ειδικά δε κατά του πρώην πρωθυπουργού. Φώναζε ότι ο Καραμανλής κρύβεται. Τον έψαχνε δε στα ορεινά της Βουλής όπου καθόταν. Στην κυριολεξία τον κατακεραύνωνε υποστηρίζοντας ακόμη και ότι προσέφυγε σε εκλογές εσπευσμένα!
Και αυτό τη στιγμή που ο ίδιος είχε προειδοποιήσει πως θα επέβαλλε εκλογές με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.
Αλλά... Ο ίδιος έφυγε άρον – άρον και από πρωθυπουργός και από πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Δεν κάθισε καν να πάει σε εκλογές. Εφυγε πριν ή τον έδιωξαν. Οπως και ο προκάτοχός του.
Και στην κυριολεξία εξαφανίστηκε. Οχι γιατί επέλεξε τη σιωπή, αλλά γιατί δεν τον θέλουν πια ούτε οι δικοί του. Οι οποίοι φοβούνται και το ενδεχόμενο να κάνει προεκλογικά κάποια παρέμβαση.
Ομολογούν μάλιστα πως δεν ξέρουν αν μια δήλωση του ΓΑΠ θα κάνει καλό. Ο διάδοχός του δε κρατά απίστευτες αποστάσεις στηλιτεύοντας όλες τις επιλογές του.
Στην αντίπερα όχθη στη Ν.Δ. πολλοί επιθυμούσαν και άλλοι τόσοι επεδίωκαν μια δήλωση του Καραμανλή εν όψει των εκλογών. Ακόμη και το γεγονός πως επεσκέφθη τη Διοικούσα Επιτροπή της Θεσσαλονίκης έγινε θέμα.
Η δε στήριξή του στον Αντώνη Σαμαρά συζητείται απ’ όλους όσοι κινούνται στο χώρο της Κεντροδεξιάς, ενώ δείχνει να έχει ενοχλήσει τους υπολοίπους. Ειδικά όσους απεύχονται τη συσπείρωση της Ν.Δ.
Τελικά όλα κάνουν κύκλους. Ειδικά η ζωή!

Ρε Αντώνη τι φοβάσαι … το βαφτιστήρι σου.

Πέταξε στο τραπέζι μια… τηλεμαχία. Μάλλον τέσσερις και όχι μία, γνωρίζοντας πως τα Μέσα θα άρχιζαν να συζητούν το θέμα, αφού ειδικά τα ηλεκτρονικά τα ενδιαφέρει άμεσα εν όψει εκλογών.
Με τον τρόπο αυτόν κάλυψε επικοινωνιακά το κενό του αλλά ταυτόχρονα κατάφερε να αλλάξει και την ατζέντα επαναφέροντας στο προσκήνιο την παραπολιτική. Ενα πεδίο που το εξυπηρετεί, δεδομένου ότι δεν έχει τι να προτείνει στους ψηφοφόρους από τη μια πλευρά και από την άλλη ό,τι κι αν λέει, κανείς δεν πιστεύει.
Η Ν.Δ. δεν τσίμπησε. Ομως το θέμα κυριάρχησε. Το ΠΑΣΟΚ άρχισε να κατηγορεί τον Αντώνη Σαμαρά ότι φοβάται. Λες και από τις τηλεμαχίες θα βγουν συμπεράσματα για τον κόσμο. Οι τηλεμαχίες γίνονται όχι για να κερδίσει κάποιος, αλλά για να κάνει ένα λάθος ο άλλος. Από εκεί και πέρα λέγονται τα ίδια και τα ίδια.
Η δε πρόταση του ΠΑΣΟΚ για δύο… μάχες μεταξύ Βενιζέλου – Σαμαρά και δύο μεταξύ όλων των αρχηγών που εκπροσωπούνται στη Βουλή και την Ευρωβουλή όχι μόνον δεν βγαίνουν βάσει των ημερών που απομένουν μέχρι τις εκλογές, αλλά θα είναι και άκρως βαρετές για τους πολίτες.
Ποιος θα κάτσει έξι ώρες περίπου να ακούει τους βαρετούς μονολόγους; Και τι θα προσφέρει αν κάθε αρχηγός απαντά μετά από έναν κύκλο τριών τετάρτων περίπου; Θα αρχίσουν να κοιμούνται και οι ίδιοι.
Οπως και να έχει, κανείς δεν είναι κατά των τηλεμαχιών. Ακόμη και για να υπάρξει το απαραίτητο λάθος.
Ομως ο τρόπος που διεξάγονται στη χώρα μας δεν ανταποκρίνεται στη σύγχρονη πραγματικότητα.

Δεν μπορούν να κάνουν πια τράκα από τον Λαό, γιατί απλούστατα ο Λαός είναι ρέστος, πιο στεγνός...

Απίθανοι τύποι, συνδικαλισταράδες με βρώμικο μάτι, κολλητοί και παρατρεχάμενοι, αφού πούλησαν στη λιανική το παραμύθι που εισήγαγε χονδρικώς η ηγεσία του πάλαι ποτέ κινήματος, αφού προσκύνησαν την διαπλοκή κι έγιναν κολαούζοι της, στο τέλος, επί του ψηλού παιδιού από τη Μινεσότα, φάγανε πολύ βαρύ επιδόρπιο: νεοφιλελευθερισμό, ωμό και σε διπλή μερίδα. Έτσι στο κύκνειο άσμα του το ακούνητο και πετρωμένο ως στήλη άλατος «κίνημα», συγκρούστηκε με τον ίδιο τον σκληρό πυρήνα του. Αυτή την ιδιόμορφη κι αντιπαραγωγική κομματική και κρατική γραφειοκρατία, που έχτισε τείχη σκανδαλωδών προνομίων για μια νομενκλατούρα ημιμαθών έως αγράμματων, όπου συχνά οι πιο επικίνδυνοι ήταν όμως οι πιο «γραμματιζούμενοι». Ο λόγος απλός. Τελειώσανε τα φράγκα. Τα δανεικά που έπαιρναν τα κορόϊδα, ήτοι ο Λαός, τα οποία δεν ήταν τελικά αγύριστα, στέρεψαν. Το «αεροπλανάκι» του ελληνικού ντεμέκ σοσιαλισμού, όπως όλα τα «αεροπλανάκια», κάποια στιγμή έσκασε και τώρα τρέχουμε και δεν φτάνουμε.

Πάνε οι χρυσές εποχές του πλιάτσικου, όπου τα έργα χρεώνονταν διπλά και τρίδιπλα, όπου οι παρέες στην γνωστή πλατεία φουμάρανε αυτάρεσκα τις πουράκλες τους. Χρηματιστήρια, Ολυμπιακοί Αγώνες, όπλα, προμήθειες, μεγάλες μπίζνες. Τότε παχύνανε οι ισχνοί αγωνιστές, βγάλανε τα ζιβάγκο του «Τρίτου Δρόμου», φορέσανε γυαλιστερά κουστουμάκια, σαν τραγουδιστές σκυλάδικου και το ρίξανε ζαλισμένοι στην ντόλτσε βίτα. Στο ράφι σκονίζονταν οι φωτογραφίες με τον Ορτέγκα και τον Αραφάτ και κάτι απωθημένα για καλάσνικοφ κι ένοπλους αγώνες. Έμεινε μόνον η χρήσιμη συμπάθεια προς τον προθάλαμο της εγχώριας τρομοκρατίας και τους μπαχαλάκηδες, τόσο χρήσιμα σε δύσκολους καιρούς κι όποτε η επάρατος δεξιά πήγαινε να κουνήσει καμμιά πέτρα από τα θεμέλια της μεταπολιτευτικής παράγκας.

Τώρα όμως η μηχανή που παρήγαγε χλιδάτη ζωή για τις καραπροοδευτικές στελεχάρες έμεινε από καύσιμο. Βερεσέ γιοκ. Δεν μπορούν να κάνουν πια τράκα από τον Λαό, γιατί απλούστατα ο Λαός είναι ρέστος, πιο στεγνός κι από την έρημο Σαχαρά.

 

Τα πράγματα είναι δύσκολα και όλοι όπως φαίνεται ρίχνουν το βάρος στους αναποφάσιστους...

Σε αυτές όμως τις εκλογές τα πράγματα είναι δύσκολα και όλοι όπως φαίνεται ρίχνουν το βάρος στους αποκαλούμενους αναποφάσιστους.
Αυτούς που στις δημοσκοπήσεις εμφανίζονται να μην έχουν αποφασίσει ποιο κόμμα θα ψηφίσουν. Ποια πολιτική θα στηρίξουν και σε ποιον θα δώσουν μια ακόμη ψήφο ανοχής.
Ομως ποιοι είναι οι αναποφάσιστοι; Από ποιον χώρο προέρχονται; Είναι οι ίδιοι με αυτούς που στις προηγούμενες εκλογικές μάχες αποφάσιζαν την τελευταία στιγμή τι και ποιον θα ψηφίσουν.
Είναι οι ίδιοι που ψήφισαν το 2009 επειδή λεφτά υπάρχουν; Είναι οι ίδιοι που πίστεψαν πως ο Καραμανλής έλεγε την αλήθεια σχετικά με τα προβλήματα και τα μέτρα που τότε έπρεπε να ληφθούν;
Ολοι συγκλίνουν σε ένα συμπέρασμα. Δεν είναι οι σημερινοί αναποφάσιστοι αυτοί που κάθε φορά αποφάσιζαν τελευταία στιγμή που θα στραφούν γέρνοντας και την πλάστιγγα προς το ανάλογο κόμμα.
Μεγάλο μέρος των σημερινών αναποφάσιστων προέρχεται από τους χθεσινούς δεδομένους. Από τις βάσεις των κομμάτων, που σήμερα έχουν χάσει τον… μπούσουλα.
Οχι μόνο τον ιδεολογικό. Αλλά τον μπούσουλα γενικά. Δεν ξέρουν τι να πιστέψουν και πού να στραφούν. Εκτός της οικονομικής κρίσης έχουν υποστεί ένα γενικότερο σοκ και πιστεύουν πως δεν μπορούν να πιαστούν από τα όσα μέχρι χθες πίστευαν ως σταθερές στη ζωή τους.
Γι’ αυτό και τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας καταγράφουν χαμηλά ποσοστά. Η κρίση είναι κρίση εμπιστοσύνης και ουδείς γνωρίζει αν ο χρόνος μέχρι τις εκλογές είναι επαρκής για ν’ αλλάξουν τα δεδομένα.

Υπάρχει η επιλογή του μαυρίσματος των παλιών βουλευτών και της εκλογής νέων...

Η αρνητική ψήφος που όλοι νιώθουμε τον πειρασμό να ρίξουμε σε αυτές τις εκλογές, άλλοι στο ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., άλλοι στην Αριστερά συνολικά, άλλοι στον Καρατζαφέρη, άλλοι σε όλους συλλήβδην, δεν θα προσφέρει ούτε καν προσωρινή ανακούφιση στους ψηφοφόρους που θα την επιλέξουν. Και αυτό διότι μετά τις εκλογές θα σχηματιστεί μια κυβέρνηση κατά πάσα πιθανότητα συνεργασίας, κατά πάσα πιθανότητα μικρής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, ίσως με τη συμμετοχή κάποιων κομμάτων που τώρα δηλώνουν αντιμνημονιακά και μετά τις εκλογές θα αντιληφθούν «το βάρος της ευθύνης» και θα αναζητήσουν υπουργικό θώκο για τους βουλευτές τους. Η Βουλή αυτή, εξαιτίας της αγανάκτησης και της απελπισίας των ψηφοφόρων, θα έχει μεγάλο αριθμό βουλευτών από κόμματα που δεν πιστεύουν στον κοινοβουλευτισμό, όπως είναι η Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ (φυσικά το δεύτερο είναι εδώ και χρόνια στη Βουλή χωρίς να πιστεύει στον κοινοβουλευτισμό ούτε στο Σύνταγμα).

Θα περιλαμβάνει πλήθος οπορτουνιστών βουλευτών που αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν την αγανάκτηση των πολιτών και ίδρυσαν κόμματα μόνο και μόνο για να έχουν μια πιθανότητα εκλογής οι ίδιοι. Θα περιλαμβάνει κομματικούς συνδυασμούς αταίριαστους που διαμορφώθηκαν μόνο και μόνο για να περάσουν το κατώφλι της Βουλής και να διασωθούν πολιτικά τα στελέχη τους.

Η νέα Βουλή που θα προκύψει από αυτές τις εκλογές δεν θα είναι απλώς πολυκομματική -αυτό δεν είναι κακό-, αλλά θα είναι σουρεαλιστική. Θα θυμίζει το «Ολαρία ολαρά» του Σαββόπουλου. Αυτή είναι η Βουλή που δείχνουν σήμερα τα γκάλοπ ότι θα βγει από τις εκλογές. Υπό τις σημερινές συνθήκες της κρίσης -που εμείς την αντιμετωπίζουμε ως ελληνική, αλλά ασφαλώς είναι ευρωπαϊκή και πιθανότατα παγκόσμια-, η Βουλή αυτή θα είναι δύσκολο να αποφασίσει οτιδήποτε (ακόμη κι αν δημιουργηθεί μια κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και ίσως και άλλων κομμάτων).

Θα είναι μια Βουλή που δεν θα εκπροσωπεί τους ψηφοφόρους από την επόμενη κιόλας ημέρα της έναρξης των εργασιών της, αφού οι ψηφοφόροι θα φρικάρουν με την αναποτελεσματικότητα, με το μπάχαλο που θα δημιουργηθεί και με την οξύτητα που θα χαρακτηρίζει τις συνεδριάσεις της. Θα είναι μια Βουλή που θα οδηγήσει πολύ σύντομα τη χώρα στο αδιέξοδο και ασφαλώς σε νέες εκλογές μέσα σε λίγους μήνες.

Πολλοί πιστεύουν ότι είναι αναγκαίο να περάσουμε πρώτα από την πλήρη διάλυση της χώρας πριν καταφέρουμε να ξαναγεννηθούμε ως κράτος και να ορθοποδήσουμε. Υπάρχει η επιλογή του μαυρίσματος των παλιών βουλευτών και της εκλογής νέων. Η κοινοβουλευτική αλλαγή μπορεί και πρέπει να γίνει μέσω θετικής επιλογής βουλευτών σε όποιο κόμμα κι αν ανήκουν.

Η διαμαρτυρία πρέπει να εκφραστεί, αλλά όχι με αρνητική ψήφο, αλλά με μια συνειδητή θετική ψήφο που θα στείλει σπίτια τους τους διεφθαρμένους και ανίκανους βουλευτές και μέσα στη Βουλή νέους, καθαρούς, ώριμους και σοβαρούς ανθρώπους, που έχουν τις ικανότητες αλλά και το θάρρος να αναλάβουν τη δύσκολη αυτή στιγμή την τύχη της χώρας.

Βέβαια ήταν 2,5 χρόνια κόλασης, ειδικά τα δύο από αυτά με ένα ΠΑΣΟΚ να σαρώνει τα πάντα...

Βέβαια ήταν 2,5 χρόνια κόλασης, ειδικά τα δύο από αυτά με ένα ΠΑΣΟΚ να σαρώνει τα πάντα. Μισθούς, συντάξεις, θέσεις εργασίας, με λουκέτα κ.ά. Και φυσικά δημιουργία ενός κλίματος και μιας ψυχολογίας πρωτόγνωρης. Ενα είδος «σοκ και δέους».
Ομως τώρα είναι πάλι κοντά μας. Το παλιό καλό ΠΑΣΟΚ. Μέσα σε λίγες ημέρες (αφού μεσολάβησε και το Πάσχα) άρχισαν και πάλι οι δεσμεύσεις με τις ανάλογες υποσχέσεις.
Ακούσαμε δεσμεύσεις για οριστική αντιμετώπιση της κρίσης, υποσχέσεις για αύξηση του επιδόματος ανεργίας (που οι ίδιοι μείωσαν), κατηγορηματικές θέσεις ως προς το θέμα της λήψης νέων μέτρων.
Ακούσαμε ακόμη και μέτρα για την ακρίβεια στην αγορά. Ναι, θα πατάξουν και την ακρίβεια, που εμφανίστηκε τις τελευταίες ημέρες η άτιμη, βρίσκοντας ευκαιρία μιας και η χώρα δεν έχει κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.
Ολα κι όλα. Υπάρχει σχέδιο. «Στρατηγικό», όπως έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου. Και αφορά στην επίλυση των προβλημάτων μας. Αυτών που η προηγούμενη κυβέρνηση, αυτή βρε του άλλου ΠΑΣΟΚ, δημιούργησε.
Οπότε ας μην ανησυχούμε. Βέβαια πρέπει να μας πουν ποιος θα υλοποιήσει αυτό το σχέδιο. Ποιον προτείνουν. Διότι ο κ. Βενιζέλος δήλωσε ότι δεν ενδιαφέρεται να γίνει πρωθυπουργός.
Νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε πως μας έλειψαν. Και πως, αν μη τι άλλο, γέλασε και λίγο το χειλάκι μας. Και θα γελάσει κι άλλο. Αφού έχουμε μπροστά μας δύο ολόκληρες εβδομάδες.
Ζούμε δε για τη στιγμή που, πέραν των περί συντρόφων και προοδευτικών, θα ακούσουμε και περί... τιμημένων γηρατειών.