Προφανώς χρειάστηκε ο δύσκολος τρόπος για να καταλάβει ο Κάρολος Παπούλιας ότι όλοι είμαστε στο ίδιο καράβι.

Άλλοι θα πουν ότι... 40 μέρες πριν την παρέλαση της 25ης Μαρτίου θυμήθηκε ο Κάρολος Παπούλιας να παραιτηθεί του μισθού του. Ένας φίλος ανέκραξε: Επιτέλους!

Ισως επειδή όλοι περίμεναν κάτι. Μια συμβολική κίνηση. Μια ενέργεια από τον πολιτικό κόσμο που να δείχνει ότι και οι πολιτικοί στο σύνολό τους είναι θεσμός και δεν έχουν καταντήσει εσμός.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, λέει ο λαός. Και ο Κάρολος Παπούλιας το έκανε πράξη. Παραιτήθηκε της προεδρικής αποζημίωσης που ανέρχεται σε περίπου 300 χιλιάδες ευρώ το χρόνο για να δώσει το μήνυμα ότι δεν είναι δυνατόν οι πολιτικοί και η τρόικα να επιβάλλουν εξοντωτικές θυσίες μόνο στο λαό. Και για να πει ότι δεν είναι δυνατόν να πληρώνουν το κόστος της δημοσιονομικής προσαρμογής μόνο οι μη έχοντες.

Προφανώς χρειάστηκε ο δύσκολος τρόπος για να καταλάβει ο Κάρολος Παπούλιας ότι όλοι είμαστε στο ίδιο καράβι. Ισως οι αποδοκιμασίες και η κραυγή εναντίον του, "προδότη", στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου έπαιξαν το ρόλο τους. Ισως βοήθησαν και οι εισηγήσεις συνομιλητών του που τον ενημέρωναν ότι ο ίδιος είναι στόχος έντονης και πολλές φορές ισοπεδωτικής κριτικής από τους πολίτες.

Ο Κάρολος το τόλμησε. Γυρίζει πίσω στον κρατικό προϋπολογισμό τα 300 χιλιάρικα που δαπανώνται ετησίως για την αποζημίωσή του.

Το ερώτημα είναι άλλο. Οι 300 της Βουλής πότε θα το αποφασίσουν; Πότε θα δηλώσουν ότι παραιτούνται από τα προνόμιά τους; Μπορεί να μην το γνωρίζετε όμως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας "κοστίζει" 300 χιλιάδες το χρόνο, αλλά οι βουλευτές είναι πολύ πιο ακριβοί. Κάθε ένας από τους 300 εθνοπατέρες χρειάζεται 660 χιλιάδες ευρώ ετησίως για το μισθό, τα επιδόματα, το αυτοκίνητο, το κινητό, τα γραφεία, τα ξενοδοχεία, τα αεροπορικά εισιτήρια, τους συνεργάτες και όλα τα άλλα προνόμια που δεν λένε να καταργήσουν οι βουλευτές από την λίστα με όσα εισπράττουν.
Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό. Αλλωστε θα πρέπει να ξέρουν οι βουλευτές, ότι δεν κυβερνάς μόνο με τις πολιτικές και τους νόμους που περνάς αλλά κυρίως με το παράδειγμά σου.

Αυτός ο λαός έχει υποφέρει πολλά εδώ και δύο χρόνια, αλλά πληρώνει τα τέλη, τους φόρους ...

Πάλι καλά πάντως. Σκεφθείτε πού ήταν η χώρα πριν από λίγους μόνο μήνες και πού βρίσκεται σήμερα. Το μπλοκ της ευθύνης είναι αυτό που πρέπει να είναι αυτές τις ώρες και η Ελλάδα έχει μια ευκαιρία να κερδίσει τη μάχη του ευρώ και της επιβίωσης.

Από την άλλη, οφείλουμε να πούμε ότι είναι η τελευταία ευκαιρία. Ενα σκληρό ευρωπαϊκό κατεστημένο μας περιμένει στη γωνία, να αποδείξει ότι δεν μας αξίζει να καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι μαζί τους. Θα χρειασθεί πολλή δουλειά, ενότητα και εθνική συνεννόηση για να τους διαψεύσουμε. Αυτός ο λαός έχει υποφέρει πολλά εδώ και δύο χρόνια, αλλά πληρώνει τα τέλη, τους φόρους (πλην των μόνιμων φοροφυγάδων), είναι νοικοκύρης και θέλει να ανήκει στη Δύση. Οποτε και να γίνουν οι εκλογές ο δρόμος θα είναι ένας, αυτός της συνεννόησης και της σκληρής δουλειάς.

Οι κίνδυνοι είναι πολλοί. Τους είδαμε χθες στις τηλεοπτικές μας οθόνες, όταν οι δυνάμεις της τυφλής βίας έδειξαν, πάλι, ότι δεν νοιάζονται για το μεροκάματο κανενός, μόνο για το χάος και την καταστροφή. Ο ανηφορικός δρόμος για τις δυνάμεις ευθύνης θα είναι επίπονος και γεμάτος παγίδες. Είναι πολλοί εκείνοι που θα συνεχίσουν να χύνουν δηλητήριο, μισαλλοδοξία και φανατισμό στις φλέβες και τα μυαλά του Ελληνα. Ομως φάνηκε χθες ότι η πατρίδα μας έχει ισχυρότατα ένστικτα αυτοσυντήρησης και ωριμότητας, έστω και στο παρά πέντε. Αν ο κ. Σαμαράς βαδίσει με σταθερότητα στον δρόμο που επέλεξε χθες, αν το ΠΑΣΟΚ αποτινάξει το αμαρτωλό του παρελθόν, αν ένα κομμάτι της Αριστεράς προτείνει αντί να καθυβρίζει τους πάντες, υπάρχει ελπίδα. Αν όχι, αν το πολιτικό σύστημα δεν αλλάξει και δεν σοβαρευτεί, οι χθεσινές καταστροφικές σκηνές θα αφορούν και το μέλλον. Και το χειρότερο; Θα επιβεβαιωθούν εκείνοι στην Ευρώπη που θέλουν να μας πείσουν ότι απλώς «δεν μπορούμε».

Οχι, λοιπόν, μπορούμε όταν είμαστε ενωμένοι και όταν σοβαρευόμαστε, αγνοώντας τις υπερβολές και τις ακρότητες.

«Όποιος φοβάται πεθαίνει κάθε μέρα. Οποιος δεν φοβάται πεθαίνει μόνο μια φορά ...

Τώρα, με τον φανατισμό του νεοστρατολογημένου στο «μνημονιακό στρατόπεδο» διακήρυξε ότι θα αποκεφαλίζει πολιτικά επιτόπου όποιον βουλευτή ή στέλεχος του κόμματός του τάσσεται εναντίον του νέου Μνημονίου! Έφτασε μάλιστα μέχρι του σημείου να πει ότι «τζάμπα μάγκες και τζάμπα επαναστάτες δεν θέλω στα ψηφοδέλτια» χαρακτηρίζοντας έτσι όσους βουλευτές της ΝΔ αρνούνται να διασυρθούν πολιτικά και οι ίδιοι και επιμένουν να τάσσονται κατά του νέου Μνημονίου.
Προφανώς ο Α. Σαμαράς υπονοεί ότι ο ίδιος ήταν «γνήσιος μάγκας και γνήσιος επαναστάτης» όταν δήλωνε «αντιμνημονιακός».
Με οίκτο αντιμετώπισε τον «αντιμνημονιακό ριψάσπιδα» αρχηγό του ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Κώστας Μαρκόπουλος, ο οποίος είπε στον Αντώνη Σαμαρά και στους συναδέλφους του δεξιούς βουλευτές: «Όποιος φοβάται πεθαίνει κάθε μέρα. Οποιος δεν φοβάται πεθαίνει μόνο μια φορά «Ο Αντώνης Σαμαράς μάς έκλεισε την πόρτα από τα ψηφοδέλτια και από το κόμμα επειδή... υιοθετήσαμε τη γραμμή που ο ίδιος υπερασπιζόταν»!
Ο αριθμός τους σίγουρα έχει αξία, δεν έχει όμως καθοριστική πολιτική σημασία.
Το βέβαιο όμως είναι ότι μετά την ψηφοφορία αυτή έχουμε ριζικές αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Το νέο Μνημόνιο, ας μην κρυβόμαστε, πέρασε μόνο εξαιτίας της αλλαγής στάσης του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος πλέον φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για όλα τα ανείπωτα δεινά που θα πλήξουν εκατομμύρια Ελληνες!
Η ΝΔ από σήμερα και πέρα είναι το κύριο «μνημονιακό» κόμμα! Τα συνήθη φληναφήματα του προέδρου και των στελεχών της (του τύπου «Σώσαμε τη χώρα από τον γκρεμό στον οποίο την είχε φέρει το ΠΑΣΟΚ») είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Βεβαίως και ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ είναι υπεύθυνοι για την εξαθλίωση της χώρας μας και του λαού μας, αλλά πιο βαθιά στην άβυσσο αδυνατούσε να μας ρίξει ο Παπανδρέου, γι' αυτό και παραιτήθηκε.
Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Αν η κυβέρνηση Παπανδρέου επιχειρούσε να περάσει μόνη της το νέο Μνημόνιο, είναι αμφίβολο αν το ελικόπτερο θα προλάβαινε να πάρει σώο τον Γιώργο από το Μέγαρο Μαξίμου! Η ΝΔ περνάει το νέο Μνημόνιο και ο Σαμαράς περιμένει να τον κάνουν πρωθυπουργό μετά από τη στάση του αυτή, ως ανταμοιβή για την «άψογη συνεργασία» του τόσο με τους εσωτερικούς υποστηρικτές του Μνημονίου όσο και με τους ξένους επικυρίαρχους.

Την ώρα της ψηφοφορίας οι βουλευτές κρατάνε τις τύχες του τόπου στα χέρια τους για γενιές...

Η ώρα των βουλευτών πλησιάζει. Τώρα θα πρέπει να λάβουν την τελική τους θέση για το πιο σύνθετο και επικίνδυνο νομοθέτημα της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας της χώρας. Στα χέρια τους είναι το μέλλον. Ας ξεπεράσουν, έστω και την τελευταία στιγμή, τον τρόπο που επί τόσα χρόνια έμαθαν να λειτουργούν, τον τρόπο που μας οδήγησε ως εδώ, σε μια βουλή άβουλη, που υπήρξε πάντα υποπόδιο των κυβερνήσεων και που ποτέ δεν έλεγξε ως πραγματικά όφειλε την εκτελεστική εξουσία. Την ώρα της ψηφοφορίας οι βουλευτές κρατάνε τις τύχες του τόπου στα χέρια τους για γενιές.
Ούτε κομματικές πειθαρχίες χωράνε, ούτε προσωπικές στρατηγικές, ούτε ομαδοποιήσεις καμιάς μορφής. Η ευθύνη για το μέλλον της χώρας ανήκει σε καθέναν από αυτούς και σε όλους μαζί ως σύνολο, ως εθνική αντιπροσωπεία, ως Βουλή των Ελλήνων. Και μόνον. Και πέρα απ’ όλα τα άλλα, είναι εξίσου σημαντικό να αντιληφθούν ότι μόνον αν η Βουλή των Ελλήνων ξαναγίνει και Βουλή και των Ελλήνων, θα θωρακιστεί όσο είναι δυνατόν και η ίδια η δημοκρατία, που σήμερα ορατά πλέον κινδυνεύει. Σήμερα, που είναι το μόνο από το οποίο έχουμε να πιαστούμε…
Θα πρέπει να θυμούνται επίσης ότι η συμφωνία που καλούνται να ψηφίσουν, ενώ ισοπεδώνει την Ελλάδα κατά ομολογία των πάντων, ακόμα και των εμπνευστών της, δεν εγγυάται τίποτα απολύτως για το αποτέλεσμα.

Καθότι η σύγκρουση, έτσι όπως το πάνε, είναι αναπότρεπτη.

Τα επικοινωνιακά πολιτικά παιχνίδια που χρησιμοποιήθηκαν με το σλόγκαν «σωτηρία ή πτώχευση», «πρώτα η σωτηρία της πατρίδας» ή το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» δεν λειτουργούν πλέον. Τώρα οι αρχηγοί των κομμάτων δηλώνουν πως δεν θα δεχτούν άλλη «εθνική ταπείνωση», καθότι βλέπουν πως οι εργαζόμενοι τους έχουν πάρει χαμπάρι. Εχουν συμφωνήσει και ταυτοχρόνως κάνουν αντιπολίτευση στους εαυτούς τους...

Ηδη οι τροϊκανοί έχουν απαιτήσει τα 30 δισ. ευρώ να πάνε κατευθείαν στις τράπεζες και μετά βλέπουμε λένε τι θα γίνει με το νέο δάνειο των 100 δισ.Θα το πάρετε με δόσεις, θα ανοίξετε δεσμευτικό ταμείο των τόκων που θα καταθέτετε, για να διασφαλίσουμε και εμείς οι καημένοι τα λεφτά μας. Και αν είστε «καλά παιδιά» και δεχτείτε όλους τους όρους, τότε θα σας στηρίξουμε.Το «δεν θέλουμε να βγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη, γιατί θα είναι καταστροφή και για μας» τώρα έγινε, «ε, δεν θα μας στοιχίσει και πολύ. Η Ελλάδα θα αποφασίσει αν θέλει να παραμείνει στο ευρώ,» αφήνοντας να αιωρείται η απειλή.

Από τη στιγμή που έχουμε υποστεί την πτώχευση κατά 80% και το 80% του πληθυσμού της χώρας δεινοπαθεί, τα διλήμματα τα επιστρέφουμε σ' αυτούς που τα βάζουν. Δεν είναι ποσοστά οι άνθρωποι και οι Ευρωπαίοι δεν είναι σκέτο ευρώ. Η χώρα μας δοκιμάζεται σκληρά. Χάνει την υπόστασή της, κουτσουρεύεται η εθνική της ανεξαρτησία και θεωρείται το κακό παράδειγμα για την Ευρώπη. Ας γίνει λοιπόν το «κακό» παράδειγμα, γιατί έρχεται η σειρά όχι μόνο των κρατών-λαών του Νότου αλλά και όλων των Ευρωπαίων. Αυτή η κατάσταση δεν αντιμετωπίζεται από μία χώρα, είναι κρίση δική τους γενικευμένη, του δικού τους καπιταλιστικού συστήματος και θα πάρει γενικευμένη απάντηση, καθότι η σύγκρουση, έτσι όπως το πάνε, είναι αναπότρεπτη.Οι εργαζόμενοι θα γίνουν οι κολασμένοι που δεν έχουν να χάσουν ούτε καν τις αλυσίδες τους...

Ας επιλέξουμε τη λύση της ευθανασίας από έναν βασανιστικά αργό θάνατο.

Με το ανόητο δίλλημα «ανήκομεν εις την Δύσιν»και το η «Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», να ακούγεται και πάλι στον πολιτικό διάλογο, δεν έχουμε καταφέρει να απαντήσουμε έπειτα από 30 σχεδόν χρόνια το αυτονόητο και συνομοσιολογούμε περί εθνικής κυριαρχίας και λοιπών «σκοτεινών δυνάμεων». Εθνική κυριαρχία εκχωρήσαμε εμείς οι ίδιοι. Ηθελημένα. Όταν γίναμε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όταν γίναμε μέλος της Νομισματικής Ένωσης. Ίσως θέλουμε να ξεχνάμε πως Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει αυτό ακριβώς. Εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, ηθελημένα, με σκοπό την μελλοντική δημιουργία ενός υπερεθνικού «νομικού προσώπου διεθνούς Δικαίου», καθώς η λέξη «Ομοσπονδία» ακούγεται ακόμα δειλά.

Απέναντι στις εξωφρενικές απαιτήσεις των δανειστών μας αντιτάσσουμε στον πολιτικό «διάλογο του καφενείου» την εναλλακτική που θα μπορούσε να συνοψιστεί σε τρεις λέξεις. Στάχτη και μπούρμπερη. Ήτοι την έξοδό μας από το ευρώ. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, όταν αυτή η πρόταση δεν ακούγεται από χείλη πολιτικών ανδρών και γυναικών που επιθυμούν την κοινωνική σύγκρουση για καθαρά ιδεολογικούς λόγους, συνοδεύεται και από την φράση «πρέπει να εκβιάσουμε τους Ευρωπαίους με μία άτακτη χρεοκοπία, καθώς θα ακολουθήσει χιονοστιβάδα».

Ας δεχθούμε είτε ως υπόθεση εργασίας, είτε ως πιθανή εξέλιξη την περίπτωση της χιονοστιβάδας. Για να «εκβιάσουμε» όμως, εκτός του ότι από το διάσημο «περίστροφο στο τραπέζι» του ΓΑΠ, έως τη «μυστική» σύσκεψη στο Λουξεμβούργο για την ηθελημένη έξοδό μας από το ευρώ, οι εκβιασμοί μας γύρισαν μπούμερανγκ, απαιτούνται πολιτικοί με «κότσια» και κυρίως με ισχυρή εναλλακτική πρόταση.

Δεν τους έχουμε. Δεν τους είχαμε. Εμείς εκλέξαμε τους ανεπαρκείς. Εμείς τους διατηρήσαμε στην εξουσία. Με αυτό το δεδομένο η εναλλακτική μας δεν είναι η έξοδος από το ευρώ. Η κατάρρευση θα είναι ραγδαία. Ακόμα και αν –δικαίως- διαφωνεί κάποιος με τους παραλογισμούς της τρόικας, η λύση δεν είναι αυτή. Πέρα από τον ασύλληπτο πληθωρισμό που θα επιφέρει η εισαγωγή ενός νέου νομίσματος – διότι δεν θα πρόκειται περί «επιστροφής στη δραχμή της δεκαετίας του ‘90» αλλά για ένα ΝΕΟ νόμισμα, οι μηδενικές εξαγωγές μας, ο πάμφθηνος τότε τουρισμός μας και τα αντικίνητρα για επενδύσεις, δεν θα βοηθήσουν στο ελάχιστο τη χώρα.

Δεν υπάρχει μαγική και –δυστυχώς για την Ελλάδα- εύκολη λύση. Μόνο η δυσάρεστη και επίπονη διαδικασία της ενοποίησης της ευρωζώνης κατ’ αρχάς και κατ’ αρχήν. Μια ιδέα που –όχι μόνο δεν έρχεται από το μέλλον- αλλά προβάλει από το παρελθόν ζητώντας επιτακτική εφαρμογή στο παρόν. Η Ευρώπη μέσα από τις κρίσεις της έβγαινε πάντοτε πιο ισχυρή.

Το αν θα είμαστε μέλος της τους επόμενους μήνες εξαρτάται από τους πολιτικούς που ΕΜΕΙΣ θα εκλέξουμε και φυσικά από τη στοιχειώδη κατανόηση της πραγματικότητας από τους εταίρους μας. Αν και τα δύο δεν μας κάνουν, τότε ΝΑΙ, φτάνει πια ο εξευτελισμός μας. Ας επιλέξουμε τη λύση της ευθανασίας από έναν βασανιστικά αργό θάνατο.

Επιμένει ότι «έσωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία και ας κατέστρεφε τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων!

Η πολυδιάσπαση είναι σκέτος δυναμίτης στην προοπτική οποιασδήποτε πραγματικής αλλαγής.
Και ο μεν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τη δουλειά του κάνει. Επιμένει ότι «έσωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία και ας κατέστρεφε τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων! Επιμένει, δηλαδή, να πλαστογραφεί την ιστορία και να αντιστρατεύεται τον μεγαλύτερο ιστορικό του κόσμου –τον Θουκυδίδη – ο οποίος σημείωνε σοφά και αμετάκλητα: «Ανδρες γαρ πόλις, ου τείχη, ουδέ νήες ανδρών κεναί»!
Λες και δύναται να υπάρξει υγιής οικονομία και κοινωνία σε μια χώρα της οποίας οι πολίτες έχασαν τα αγαθά μιας Συντεταγμένης Πολιτείας και περιφέρονται τήδε κακείσε, έρμαια των περιστάσεων, του χάους και των αετονύχηδων, – χωρίς εργασία, χωρίς εγγυήσεις, χωρίς κοινωνικές καλύψεις, χωρίς ασφάλιση, χωρίς καμιά προοπτική και χωρίς να γνωρίζουν τι τέξεται η επιούσα, – δηλαδή σε πόσα τέρμινα θα μηδενιστεί ο μισθός τους, η σύνταξή τους, ο εργασιακός βίος τους.
Οσο δε για τα παιδιά τους, το σκότος το εξώτερον!
Αυτά, βεβαίως, τα απλά, τα αυτονόητα και τα αυταπόδεικτα αποτελούν γρίφους για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και για την παρέα του και επιμένουν να φωτίζουν, ως σωσίβια λέμβο, την ανδραγαθία τους («τη σωτηρία της πατρίδας, διά της καταστροφής των πολιτών της»!), διότι δεν έχουν, πια, να πουν τίποτε καλύτερο...
Συγχρόνως δε βυσσοδομούν: Να μην ερωτηθεί ο Λαός! Να απομακρύνονται συνεχώς οι εκλογές! Να εξαντληθεί η θητεία της παρούσας Βουλής! Να κουμαντάρει τη χώρα μια φατρία η οποία έταξε σοσιαλισμό προκειμένου να αποφευχθεί η βαρβαρότητα! Και η οποία έδωσε στους Ελληνες όση βαρβαρότητα δεν γνώρισαν ποτέ στους 35 αιώνες της ιστορικής διαδρομής τους...
Και η κατάσταση αυτή δεν είναι ένα απλό επεισόδιο. Θα συρθεί επί δεκαετίες. Και θα τελειώσει μόνο αν ο ελληνικός Λαός αντλήσει δύναμη από την απελπισία του, ξεσηκωθεί, συλλάβει τη φατρία και γίνει –επιτέλους – νοικοκύρης στο σπίτι του. Ενα σπίτι δικό του και όχι υποθηκευμένο στις Τράπεζες και στα γκεσέμια της Ευρώπης...