Άς τους βοηθήσει η καινούργια Χρονιά…

Οσα συμβαίνουν εσχάτως στο ΠΑΣΟΚ ενδεχομένως να μην ενδιέφεραν κανέναν εάν δεν επρόκειτο να επηρεάζουν αποφασιστικά την πορεία της χώρας. Ως εκ τούτου, ασφαλώς και έχει τεράστια σημασία το πώς εξελίσσεται η πορεία του κυβερνητικού κόμματος που διαχειρίζεται με τα στελέχη του τα πιο κρίσιμα υπουργικά χαρτοφυλάκια.

Φθάσαμε όμως να παρακολου­θούμε μια απίστευτη κωμωδία για την επόμενη μέρα στο ΠΑΣΟΚ, την ώρα που ο τόπος κινείται μεταξύ επιβίωσης και καταστροφής. Η μαρα­θώ­νια συνεδρίαση (την περασμένη Τρίτη) ενός ακατανόητου οργάνου που συγκροτήθηκε για να περιπλέξει αντί για να ξεκαθαρίσει το τοπίο απέ­δειξε πως το κόμμα κινείται εκτός της πραγματικότητας που βιώνουν οι πολί­τες. Δεν είναι δυνατόν οι υπουρ­γοί του ΠΑΣΟΚ να ωρύονται για τους κινδύνους που μας απειλούν και συγ­χρόνως να παίζουν κρυφτό με την ηγεσία για το πώς και πότε θα αλλάξει.

Μια λέξη μου ’ρχεται στον νου Ανατροπή!

Τι φταίει; Ποιοι φταίνε περισσότερο; Ποιοι λιγότερο; Δεν είναι η στιγμή να το αναλύσουμε.

Ποιο μήνυμα, ποια πρόταση, τι μπορείς να πεις που να μη μοιάζει ευχή από συνήθεια ή λόγια που τα ’χουμε πει και τα έχουμε χιλιοακούσει;

Δύσκολο να βρεις...

Μια λέξη μου ’ρχεται στον νου και δεν θα ’ναι τυχαίο, ίσως αυτό να ’χουμε ανάγκη: Ανατροπή!

- Να προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε κακές συνήθειες, πρακτικές που επιτείνουν τα αδιέξοδα.

- Να ανατρέψουμε λογικές χρόνων, που μας θέλουν κλεισμένους στα «θέλω» μας, και να ανακαλύψουμε την αλληλεγγύη.

- Να ανατρέψουμε ένα πολιτικό σκηνικό που δεν αξίζει και δεν απέτρεψε, ως όφειλε, τη σημερινή κατάσταση.

- Μα πάνω απ’ όλα αυτά, να ανατρέψουμε τις αντιστάσεις μέσα μας, για να τολμήσουμε, να απορρίψουμε, να διαλέξουμε και να απαιτήσουμε κάτι καλύτερο για τη ζωή μας.

Ευκαιρίες θα δοθούν. Ας μην τις αφήσουμε να περάσουν έτσι…

Μετά από μένα η καταστροφή...

Ο Τρίτος της Δυναστείας, πιστός (όπως τα μέλη όλων των Δυναστειών) στη λουδοβίκεια ρήση «μετά από μένα η καταστροφή», προτού εγκαταλείψει την πρωθυπουργία φρόντισε να έχει καταστρέψει την Ελλάδα:
Την έθεσε υπό στυγνή κατοχή, υποθήκευσε το μέλλον της και άπλωσε πάνω της έναν νέο Μεσαίωνα!
Μετά ταύτα, – δηλαδή, μετά την καταστροφή της Ελλάδας – αποφάσισε να καταστρέψει και το ΠΑΣΟΚ. Αρνούμενος να δρομολογήσει την «επόμενη μέρα» του Κινήματος, αρνούμενος να ακούσει τις κραυγές αγωνίας των στελεχών του, αρνούμενος να ξεμπλοκάρει τις πολιτικές εξελίξεις, αρνούμενος να αντιληφθεί τις κεντρόφυγες τάσεις που προβληματίζουν και κλονίζουν το Κίνημα.
Και, φυσικά, κανείς δεν πρόκειται να φορέσει μαύρα για την κατάντια του ΠΑΣΟΚ – ούτε καν οι φανατικότεροι οπαδοί του, οι οποίοι αισθάνονται προδομένοι. Αλλωστε, φούσκα ήταν και έσκασε. Απλώς τα σημειώνει όλα αυτά η στήλη, για να σκιαγραφήσει τον άνδρα και πώς εννοεί τον «πατριωτισμό».
Τι είπε ο κ. Γ. Παπανδρέου; Οτι «θα πράξει το καθήκον του»! Και τι πρότεινε; Πρώτα Συνέδριο και ύστερα εκλογή Αρχηγού από τη βάση! Γιατί πρότεινε μια τακτική η οποία θα διασπάσει το ΠΑΣΟΚ;

Το 2012 έρχεται και όλα προβλέπονται χειρότερα ...

Αν ίσχυαν όσα είχε ανακοινώσει την άνοιξη του 2010 η κυβέρνηση Παπανδρέου για το Μνημόνιο, το 2012 θα ήταν το τελευταίο έτος της ισχύος του. Με τη λήξη του τα δημοσιονομικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας θα είχαν αποκατασταθεί και η χώρα θα ήταν έτοιμη να βγει ξανά στις αγορές. Οσοι έχουν καλή μνήμη, ασφαλώς θυμούνται πόσες φορές δόθηκε αυτή η διαβεβαίωση. Σήμερα ξέρουμε ότι αυτοί που την έδιναν είτε δεν ήξεραν τι τους γίνεται είτε απλώς προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο. Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι. Για την ακρίβεια, εξελίσσονται εντελώς διαφορετικά. Το 2012 έρχεται και όλα προβλέπονται χειρότερα από ό,τι ήταν την εποχή που προβαλλόταν ως σωτήριο έτος.

Χειρότερα για όλους. Ανάμεσά τους και οι δύο πολιτικοί που έστρωσαν τον δρόμο στην τρόικα. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι ο πρώτος «τσάρος» αυτοδύναμης κυβέρνησης που δεν πρόλαβε να υπογράψει περισσότερους από δύο προϋπολογισμούς. Και ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που έχασε τη δουλειά του, ενώ το κόμμα που ο ίδιος οδήγησε σε μια μεγάλη εκλογική νίκη εξακολουθεί να έχει την πλειοψηφία στη Βουλή. Κοντολογίς τα πρώτα θύματα της υπαγωγής της χώρας σε διεθνή οικονομικό έλεγχο είναι αυτοί που είχαν την ιδέα να εμφανιστούν ως καλοί Σαμαρείτες για τη σωτηρία της ελληνικής οικονομίας.

Κατέστησε την Ελλάδα ανυπόληπτη, ταπεινωμένη και κατοχική.

Με τις εξελίξεις στην Ευρώπη- ο χρόνος που έχει στη διάθεσή της η Ελλάδα είναι ασφυκτικός...
Οτι οι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ υπουργοί συνεχώς αναβάλλουν να λάβουν αποφάσεις και οι εβδομάδες κυλούν... Και,
Οτι η μη δρομολόγηση της «επόμενης μέρας» από τον κ. Γ. Παπανδρέου και η εκκρεμότητα περί τη διαδοχή του, δυναμιτίζει την κυβέρνηση και δίνει την εικόνα και την εντύπωση διάλυσης...
Βεβαίως, δεν είμαστε σίγουροι ότι θα μεταχειριστεί αυτή τη γλώσσα ο κ. Παπαδήμος. Διότι, ανήκοντας και ο ίδιος στην επιστημονική και τεχνοκρατική ελίτ, χρησιμοποιεί μια άλλη γλώσσα, τους κώδικες της οποίας αμφιβάλλουμε αν γνωρίζει ο κ. Γ. Παπανδρέου.
Ούτε, φυσικά, θα αναμέναμε να πει στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ότι με τις πολιτικές που άσκησε επί μια διετία ως κυβέρνηση και επί πεντέμισι χρόνια ως αντιπολίτευση, κατέστησε την Ελλάδα ανυπόληπτη, ταπεινωμένη και κατοχική. Αυτή τη γλώσσα την αποφεύγουν οι κορυφαίοι ειδικοί.
Γι’ αυτό, άλλωστε, και ο κίνδυνος να τους ξεπεράσουν όλους τα γεγονότα είναι ορατός. Και όταν λέμε όλους, εννοούμε τόσο τον κ. Παπαδήμο, όσο και τους κ.κ. Γ. Παπανδρέου, Αντ. Σαμαρά και Γ. Καρατζαφέρη - όταν, μάλιστα, η μεν ελληνική κοινωνία βράζει, η δε Ευρώπη πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο - αιχμάλωτη των Αγορών, των «Αξιολογικών Οίκων» και των «Αξόνων».
Στο κάτω - κάτω, είναι σχεδόν αναπόφευκτο. Οταν η δημοκρατία εκδιώκεται βιαίως όχι μόνο από την οικονομία και την κοινωνία, αλλά και από την πολιτική, όλα τα δεινά είναι και δυνατά και -συχνά- αναπόφευκτα!

Δεν είμαστε ούτε έτοιμοι, ούτε άξιοι να υπερασπιστούμε τη χώρα μας...

Αν εξακολουθήσουμε να κάνουμε το βλάκα, το μόνο που θα πετύχουμε, είναι να πείσουμε απολύτως την Αγκυρα, αλλά, ακόμα πιο σοβαρό, και τη διεθνή κοινότητα, ότι δεν είμαστε ούτε έτοιμοι, ούτε άξιοι να υπερασπιστούμε τη χώρα μας. Και το μήνυμα αυτό, μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο.

Οι ελληνικές ηγεσίες που τόσα χρόνια κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους ως προς τα ελληνοτουρκικά, πρέπει να αποφασίσουν κάποτε, και μάλιστα πλέον πολύ σύντομα, αν αισθάνονται ότι εκπροσωπούν μια κυρίαρχη χώρα και έναν ελεύθερο λαό.

Δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να κάνουν ότι δεν κατάλαβαν, όπως έκαναν άλλωστε και με την οικονομική κρίση, όπου ένα πρωί ξυπνήσαμε και μάθαμε ότι η χώρα έχει καταρρεύσει. Δεν δικαιούνται ούτε μπορούν να σιωπούν.

Για να μη συμβεί το ίδιο λοιπόν και με την επικράτεια της χώρας, πρέπει να κάνουν κάτι για να υπερασπιστούν αυτόν τον τόπο.

Αλλιώς, για όλα αυτά, θα αποφασίσουν άλλοι, τώρα που τα πάντα γύρω μεταβάλλονται και που οι αντιστάσεις της Ελλάδας δοκιμάζονται και μετριούνται από εχθρούς και φίλους που μετράνε τη σοβαρότητά μας: οι πρώτοι για το αν θα πάνε, όποτε το θελήσουν, ένα βήμα παραπέρα και οι δεύτεροι για το αν η Ελλάδα προτίθεται να λειτουργήσει ως κράτος και αν μπορούν να βασιστούν ευρύτερα σε αυτήν. Θα βγάλουν όλοι τα συμπεράσματά τους από την ελληνική στάση απέναντι στις αποκαλύψεις Γιλμάζ. Και θα είναι καθοριστικά για το μέλλον της χώρας…

Μια κυβέρνηση που καθηµερινά ακροβατεί...

Είναι δυνατόν, στην κατάσταση που βρισκόµαστε, το πολιτικό µας σύστηµα να εξακολουθεί να συµπεριφέρεται µε έναν τόσο τυχοδιωκτικό, τόσο θλιβερό, τόσο αυτοκτονικό εν τέλει τρόπο; ∆υστυχώς φαίνεται ότι είναι, αφού οι πολιτικές µας ηγεσίες δείχνουν να µην έχουν καταλάβει τίποτα, επιµένοντας να πριονίζουν καθηµερινά το κλαδί στο οποίο βρίσκονται, αδιαφορώντας αν θα γκρεµοτσακιστούν κι αν θα παρασύρουν κι όλους εµάς στον βυθό.

Υποτίθεται ότι συµφώνησαν, επειδή φυσικά δεν είχαν άλλη επιλογή, στη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήµου που αναλάµβανε το βαρύ φορτίο να δροµολογήσει µια σειρά εξελίξεις που δεν θα µας έβγαζαν βεβαίως από την κρίση αλλά θα µας έδιναν την απαραίτητη ανάσα για να κρατηθούµε στη ζωή.

Αφού την υπονόµευσαν προκαταβολικά µε ένα δυσκίνητο υπουργικό σχήµα, συνεχίζουν καθηµερινά σχεδόν να κάνουν το ίδιο, δηµιουργώντας συνεχώς προσκόµµατα, αδιαφορώντας για τις όποιες συνέπειες. Μια κυβέρνηση που καθηµερινά ακροβατεί ανάµεσα στις κοµµατικές ισορροπίες και στα τεράστια προβλήµατα που πρέπει να διαχειριστεί είναι προφανές ότι ούτε µέλλον έχει ούτε λύσεις µπορεί να δώσει.