Το 2012 έρχεται και όλα προβλέπονται χειρότερα ...

Αν ίσχυαν όσα είχε ανακοινώσει την άνοιξη του 2010 η κυβέρνηση Παπανδρέου για το Μνημόνιο, το 2012 θα ήταν το τελευταίο έτος της ισχύος του. Με τη λήξη του τα δημοσιονομικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας θα είχαν αποκατασταθεί και η χώρα θα ήταν έτοιμη να βγει ξανά στις αγορές. Οσοι έχουν καλή μνήμη, ασφαλώς θυμούνται πόσες φορές δόθηκε αυτή η διαβεβαίωση. Σήμερα ξέρουμε ότι αυτοί που την έδιναν είτε δεν ήξεραν τι τους γίνεται είτε απλώς προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο. Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι. Για την ακρίβεια, εξελίσσονται εντελώς διαφορετικά. Το 2012 έρχεται και όλα προβλέπονται χειρότερα από ό,τι ήταν την εποχή που προβαλλόταν ως σωτήριο έτος.

Χειρότερα για όλους. Ανάμεσά τους και οι δύο πολιτικοί που έστρωσαν τον δρόμο στην τρόικα. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι ο πρώτος «τσάρος» αυτοδύναμης κυβέρνησης που δεν πρόλαβε να υπογράψει περισσότερους από δύο προϋπολογισμούς. Και ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που έχασε τη δουλειά του, ενώ το κόμμα που ο ίδιος οδήγησε σε μια μεγάλη εκλογική νίκη εξακολουθεί να έχει την πλειοψηφία στη Βουλή. Κοντολογίς τα πρώτα θύματα της υπαγωγής της χώρας σε διεθνή οικονομικό έλεγχο είναι αυτοί που είχαν την ιδέα να εμφανιστούν ως καλοί Σαμαρείτες για τη σωτηρία της ελληνικής οικονομίας.

Κατέστησε την Ελλάδα ανυπόληπτη, ταπεινωμένη και κατοχική.

Με τις εξελίξεις στην Ευρώπη- ο χρόνος που έχει στη διάθεσή της η Ελλάδα είναι ασφυκτικός...
Οτι οι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ υπουργοί συνεχώς αναβάλλουν να λάβουν αποφάσεις και οι εβδομάδες κυλούν... Και,
Οτι η μη δρομολόγηση της «επόμενης μέρας» από τον κ. Γ. Παπανδρέου και η εκκρεμότητα περί τη διαδοχή του, δυναμιτίζει την κυβέρνηση και δίνει την εικόνα και την εντύπωση διάλυσης...
Βεβαίως, δεν είμαστε σίγουροι ότι θα μεταχειριστεί αυτή τη γλώσσα ο κ. Παπαδήμος. Διότι, ανήκοντας και ο ίδιος στην επιστημονική και τεχνοκρατική ελίτ, χρησιμοποιεί μια άλλη γλώσσα, τους κώδικες της οποίας αμφιβάλλουμε αν γνωρίζει ο κ. Γ. Παπανδρέου.
Ούτε, φυσικά, θα αναμέναμε να πει στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ότι με τις πολιτικές που άσκησε επί μια διετία ως κυβέρνηση και επί πεντέμισι χρόνια ως αντιπολίτευση, κατέστησε την Ελλάδα ανυπόληπτη, ταπεινωμένη και κατοχική. Αυτή τη γλώσσα την αποφεύγουν οι κορυφαίοι ειδικοί.
Γι’ αυτό, άλλωστε, και ο κίνδυνος να τους ξεπεράσουν όλους τα γεγονότα είναι ορατός. Και όταν λέμε όλους, εννοούμε τόσο τον κ. Παπαδήμο, όσο και τους κ.κ. Γ. Παπανδρέου, Αντ. Σαμαρά και Γ. Καρατζαφέρη - όταν, μάλιστα, η μεν ελληνική κοινωνία βράζει, η δε Ευρώπη πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο - αιχμάλωτη των Αγορών, των «Αξιολογικών Οίκων» και των «Αξόνων».
Στο κάτω - κάτω, είναι σχεδόν αναπόφευκτο. Οταν η δημοκρατία εκδιώκεται βιαίως όχι μόνο από την οικονομία και την κοινωνία, αλλά και από την πολιτική, όλα τα δεινά είναι και δυνατά και -συχνά- αναπόφευκτα!

Δεν είμαστε ούτε έτοιμοι, ούτε άξιοι να υπερασπιστούμε τη χώρα μας...

Αν εξακολουθήσουμε να κάνουμε το βλάκα, το μόνο που θα πετύχουμε, είναι να πείσουμε απολύτως την Αγκυρα, αλλά, ακόμα πιο σοβαρό, και τη διεθνή κοινότητα, ότι δεν είμαστε ούτε έτοιμοι, ούτε άξιοι να υπερασπιστούμε τη χώρα μας. Και το μήνυμα αυτό, μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο.

Οι ελληνικές ηγεσίες που τόσα χρόνια κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους ως προς τα ελληνοτουρκικά, πρέπει να αποφασίσουν κάποτε, και μάλιστα πλέον πολύ σύντομα, αν αισθάνονται ότι εκπροσωπούν μια κυρίαρχη χώρα και έναν ελεύθερο λαό.

Δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να κάνουν ότι δεν κατάλαβαν, όπως έκαναν άλλωστε και με την οικονομική κρίση, όπου ένα πρωί ξυπνήσαμε και μάθαμε ότι η χώρα έχει καταρρεύσει. Δεν δικαιούνται ούτε μπορούν να σιωπούν.

Για να μη συμβεί το ίδιο λοιπόν και με την επικράτεια της χώρας, πρέπει να κάνουν κάτι για να υπερασπιστούν αυτόν τον τόπο.

Αλλιώς, για όλα αυτά, θα αποφασίσουν άλλοι, τώρα που τα πάντα γύρω μεταβάλλονται και που οι αντιστάσεις της Ελλάδας δοκιμάζονται και μετριούνται από εχθρούς και φίλους που μετράνε τη σοβαρότητά μας: οι πρώτοι για το αν θα πάνε, όποτε το θελήσουν, ένα βήμα παραπέρα και οι δεύτεροι για το αν η Ελλάδα προτίθεται να λειτουργήσει ως κράτος και αν μπορούν να βασιστούν ευρύτερα σε αυτήν. Θα βγάλουν όλοι τα συμπεράσματά τους από την ελληνική στάση απέναντι στις αποκαλύψεις Γιλμάζ. Και θα είναι καθοριστικά για το μέλλον της χώρας…

Μια κυβέρνηση που καθηµερινά ακροβατεί...

Είναι δυνατόν, στην κατάσταση που βρισκόµαστε, το πολιτικό µας σύστηµα να εξακολουθεί να συµπεριφέρεται µε έναν τόσο τυχοδιωκτικό, τόσο θλιβερό, τόσο αυτοκτονικό εν τέλει τρόπο; ∆υστυχώς φαίνεται ότι είναι, αφού οι πολιτικές µας ηγεσίες δείχνουν να µην έχουν καταλάβει τίποτα, επιµένοντας να πριονίζουν καθηµερινά το κλαδί στο οποίο βρίσκονται, αδιαφορώντας αν θα γκρεµοτσακιστούν κι αν θα παρασύρουν κι όλους εµάς στον βυθό.

Υποτίθεται ότι συµφώνησαν, επειδή φυσικά δεν είχαν άλλη επιλογή, στη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήµου που αναλάµβανε το βαρύ φορτίο να δροµολογήσει µια σειρά εξελίξεις που δεν θα µας έβγαζαν βεβαίως από την κρίση αλλά θα µας έδιναν την απαραίτητη ανάσα για να κρατηθούµε στη ζωή.

Αφού την υπονόµευσαν προκαταβολικά µε ένα δυσκίνητο υπουργικό σχήµα, συνεχίζουν καθηµερινά σχεδόν να κάνουν το ίδιο, δηµιουργώντας συνεχώς προσκόµµατα, αδιαφορώντας για τις όποιες συνέπειες. Μια κυβέρνηση που καθηµερινά ακροβατεί ανάµεσα στις κοµµατικές ισορροπίες και στα τεράστια προβλήµατα που πρέπει να διαχειριστεί είναι προφανές ότι ούτε µέλλον έχει ούτε λύσεις µπορεί να δώσει.

Η κατάσταση στην οικονομία επιδεινώνεται ραγδαία και η επόμενη ημέρα θα είναι χειρότερη...

Η αρχική σύγχυση προκλήθηκε και από τις τοποθετήσεις του κ. Παπαδήμου, ο οποίος τη μία ημέρα δήλωνε πως δεν πρόκειται να υπάρξουν περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και την επόμενη ενθάρρυνε την κατάθεση νομοσχεδίου από τον υπουργό Εργασίας για τη δραστική μείωση των επικουρικών συντάξεων.

Αλλά και ο υπουργός Οικονομικών κ. Ευάγγελος Βενιζέλος μετέβαλε στάση, δηλώνοντας ότι «τα επόμενα μέτρα πρέπει να τα πάρει η νέα κυβέρνηση που θα έχει νωπή λαϊκή εντολή», αλλά στη συνέχεια υποστήριξε ότι πρέπει να αποφασιστούν από το σημερινό κυβερνητικό σχήμα. Αλλά και ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης εμφανίζεται καθημερινά με διαφορετικές θέσεις, ενώ ο κ. Αντώνης Σαμαράς είναι φανερό ότι αισθάνεται εγκλωβισμένος στην παγίδα της μνημονιακής συγκυβέρνησης στην οποία έπεσε παρά τη θέλησή του και επιχειρεί να περιορίσει τις πολιτικές απώλειες.

Το αποτέλεσμα είναι η κυβέρνηση να εμφανίζει εικόνα διάλυσης. Το αν θα πέσει σήμερα - αύριο ή αν θα φτάσει μέχρι την άνοιξη, μικρή σημασία έχει. Πέραν της 6ης δόσης που πήραμε και της συμφωνίας για το «κούρεμα» του χρέους που προωθείται στο αυστηρό πλαίσιο που έθεσαν η τρόικα και οι Ευρωπαίοι ηγέτες, τίποτε άλλο δεν μπορεί να προσφέρει.

Οι ελπίδες δια-ψεύστηκαν πιο γρήγορα απ’ ό,τι υπολόγιζαν και οι πλέον απαισιόδοξοι. Το άγχος του πολιτικού κόστους είναι κακός σύμβουλος για όλους. Οι υπολογισμοί τους θα αποδειχτούν σύντομα εντελώς αβάσιμοι. Η κατάσταση στην οικονομία επιδεινώνεται ραγδαία και η επόμενη ημέρα θα είναι χειρότερη και για τους τρεις όποτε κι αν γίνουν οι εκλογές.

Να πάει και να μην έρθει ποτέ ξανά χρονιά τόσο απαίσια όσο αυτή που τελειώνει!

Να πάει και να μην έρθει ποτέ ξανά χρονιά τόσο απαίσια όσο αυτή που τελειώνει! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για τους Ελληνες το 2011 ήταν σίγουρα η χειρότερη χρονιά μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου και του Εμφυλίου Πολέμου. Ολος ο λαός μας όχι μόνο υπέστη τη βιαιότερη πτώση του βιοτικού του επιπέδου τα τελευταία εξήντα χρόνια, αλλά και μπήκε επιπλέον σε τροχιά οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης που για την ώρα δείχνει να τον οδηγεί στα Τάρταρα χωρίς ελπίδα διαφυγής. Η διακυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου απεδείχθη ολέθρια. Σε βαθμό μάλιστα τέτοιο που οι επίδοξοι διάδοχοί του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θεωρούν απολύτως αναγκαίο να την αποκηρύξουν -υποκριτικά και καιροσκοπικά εννοείται- προκειμένου να έχουν ελπίδες εκλογής τους στη θέση του προέδρου του μέχρι πρότινος κραταιού κόμματος του Ανδρέα Παπανδρέου.

Χριστούγεννα και Σταύρωση συνέπεσαν φέτος για τους Ελληνες πολίτες, καθώς ολόκληρη η χρονιά ήταν ένας ατελείωτος Γολγοθάς. Οικονομική κατακρήμνιση της τάξης του 20% για τους τυχερούς, του 30% και του 40% για τους πολλούς, της απόλυσης για τους πιο άτυχους. Μια χώρα που βυθίζεται σε πέλαγος μιζέριας και απόγνωσης.

Ποτέ δεν είναι αργά για να αναλάβουν τις ευθύνες τους...

Καταγγέλλουν ότι ο Γιώργος κυβερνούσε με φίλους και κολλητούς. Βρίσκουν ότι το Μνημόνιο ήταν η λάθος συνταγή και απέτυχε. Τα πραγματικά δεδομένα συνηγορούν με τη δημόσια αυτομαστίγωσή τους: η παρελθούσα διετία δεν ήταν υπόδειγμα διακυβέρνησης. Αλλά και αυτοί κάπως αργά ξύπνησαν. Η αιφνίδια μεταστροφή μάλλον τους εκθέτει.

Οχι γιατί δεν μίλησαν προηγουμένως. Ας πούμε ότι έδιναν πίστωση χρόνου ή έστω έκαναν λάθος. Ούτε γιατί υπάκουαν πρόθυμα στις υποδείξεις μετακλητών υπαλλήλων του πρωθυπουργικού γραφείου. Συμβαίνουν αυτά στις κυβερνήσεις. Οι συγκεκριμένοι υπουργοί δεν εκτίθενται για όσα έκαναν στο παρελθόν, αλλά για όσα δεν κάνουν σήμερα.

Εφόσον εννοούν όσα καταλογίζουν στον Παπανδρέου και τις κυβερνήσεις του - στις οποίες μετείχαν ασμένως - έχουν την ευκαιρία να επανορθώσουν εμπράκτως. Ποτέ δεν είναι αργά για να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Να παραδεχθούν ότι ήταν λάθος η συμμέτοχη τους, σε λάθος πολιτική, με λάθος άνθρωπο επικεφαλής. Και να υποβάλουν την παραίτησή τους. Με το ζόρι τούς κρατάει ο Παπαδήμος;

Ενδεχομένως έχουν δίκιο να ζητούν την απομάκρυνση του Γιώργου από το ΠΑΣΟΚ γιατί απέτυχε. Αλλά θα είχαν περισσότερο δίκιο αν πρώτα απομάκρυναν τον εαυτό τους από την κυβέρνηση για τους ίδιους λόγους. Να εγκαταλείψουν τα υπουργεία, ενδεχομένως και τον δημόσιο βίο διά παντός. Ενδεχομένως παλαιότερα έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία για να μην προκαλέσουν κυβερνητική κρίση. Σήμερα όμως ουδείς τους εμποδίζει να κάνουν αυτό που δεν μπορούσαν να κάνουν τότε: να πάρουν τις τύψεις τους για τη σιωπή και την αποτυχία τους και να αποσυρθούν για περισυλλογή. Τα υπόλοιπα είναι απλώς καλές δικαιολογίες