Δεν είμαστε ούτε έτοιμοι, ούτε άξιοι να υπερασπιστούμε τη χώρα μας...

Αν εξακολουθήσουμε να κάνουμε το βλάκα, το μόνο που θα πετύχουμε, είναι να πείσουμε απολύτως την Αγκυρα, αλλά, ακόμα πιο σοβαρό, και τη διεθνή κοινότητα, ότι δεν είμαστε ούτε έτοιμοι, ούτε άξιοι να υπερασπιστούμε τη χώρα μας. Και το μήνυμα αυτό, μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο.

Οι ελληνικές ηγεσίες που τόσα χρόνια κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους ως προς τα ελληνοτουρκικά, πρέπει να αποφασίσουν κάποτε, και μάλιστα πλέον πολύ σύντομα, αν αισθάνονται ότι εκπροσωπούν μια κυρίαρχη χώρα και έναν ελεύθερο λαό.

Δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να κάνουν ότι δεν κατάλαβαν, όπως έκαναν άλλωστε και με την οικονομική κρίση, όπου ένα πρωί ξυπνήσαμε και μάθαμε ότι η χώρα έχει καταρρεύσει. Δεν δικαιούνται ούτε μπορούν να σιωπούν.

Για να μη συμβεί το ίδιο λοιπόν και με την επικράτεια της χώρας, πρέπει να κάνουν κάτι για να υπερασπιστούν αυτόν τον τόπο.

Αλλιώς, για όλα αυτά, θα αποφασίσουν άλλοι, τώρα που τα πάντα γύρω μεταβάλλονται και που οι αντιστάσεις της Ελλάδας δοκιμάζονται και μετριούνται από εχθρούς και φίλους που μετράνε τη σοβαρότητά μας: οι πρώτοι για το αν θα πάνε, όποτε το θελήσουν, ένα βήμα παραπέρα και οι δεύτεροι για το αν η Ελλάδα προτίθεται να λειτουργήσει ως κράτος και αν μπορούν να βασιστούν ευρύτερα σε αυτήν. Θα βγάλουν όλοι τα συμπεράσματά τους από την ελληνική στάση απέναντι στις αποκαλύψεις Γιλμάζ. Και θα είναι καθοριστικά για το μέλλον της χώρας…

Μια κυβέρνηση που καθηµερινά ακροβατεί...

Είναι δυνατόν, στην κατάσταση που βρισκόµαστε, το πολιτικό µας σύστηµα να εξακολουθεί να συµπεριφέρεται µε έναν τόσο τυχοδιωκτικό, τόσο θλιβερό, τόσο αυτοκτονικό εν τέλει τρόπο; ∆υστυχώς φαίνεται ότι είναι, αφού οι πολιτικές µας ηγεσίες δείχνουν να µην έχουν καταλάβει τίποτα, επιµένοντας να πριονίζουν καθηµερινά το κλαδί στο οποίο βρίσκονται, αδιαφορώντας αν θα γκρεµοτσακιστούν κι αν θα παρασύρουν κι όλους εµάς στον βυθό.

Υποτίθεται ότι συµφώνησαν, επειδή φυσικά δεν είχαν άλλη επιλογή, στη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήµου που αναλάµβανε το βαρύ φορτίο να δροµολογήσει µια σειρά εξελίξεις που δεν θα µας έβγαζαν βεβαίως από την κρίση αλλά θα µας έδιναν την απαραίτητη ανάσα για να κρατηθούµε στη ζωή.

Αφού την υπονόµευσαν προκαταβολικά µε ένα δυσκίνητο υπουργικό σχήµα, συνεχίζουν καθηµερινά σχεδόν να κάνουν το ίδιο, δηµιουργώντας συνεχώς προσκόµµατα, αδιαφορώντας για τις όποιες συνέπειες. Μια κυβέρνηση που καθηµερινά ακροβατεί ανάµεσα στις κοµµατικές ισορροπίες και στα τεράστια προβλήµατα που πρέπει να διαχειριστεί είναι προφανές ότι ούτε µέλλον έχει ούτε λύσεις µπορεί να δώσει.

Η κατάσταση στην οικονομία επιδεινώνεται ραγδαία και η επόμενη ημέρα θα είναι χειρότερη...

Η αρχική σύγχυση προκλήθηκε και από τις τοποθετήσεις του κ. Παπαδήμου, ο οποίος τη μία ημέρα δήλωνε πως δεν πρόκειται να υπάρξουν περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και την επόμενη ενθάρρυνε την κατάθεση νομοσχεδίου από τον υπουργό Εργασίας για τη δραστική μείωση των επικουρικών συντάξεων.

Αλλά και ο υπουργός Οικονομικών κ. Ευάγγελος Βενιζέλος μετέβαλε στάση, δηλώνοντας ότι «τα επόμενα μέτρα πρέπει να τα πάρει η νέα κυβέρνηση που θα έχει νωπή λαϊκή εντολή», αλλά στη συνέχεια υποστήριξε ότι πρέπει να αποφασιστούν από το σημερινό κυβερνητικό σχήμα. Αλλά και ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης εμφανίζεται καθημερινά με διαφορετικές θέσεις, ενώ ο κ. Αντώνης Σαμαράς είναι φανερό ότι αισθάνεται εγκλωβισμένος στην παγίδα της μνημονιακής συγκυβέρνησης στην οποία έπεσε παρά τη θέλησή του και επιχειρεί να περιορίσει τις πολιτικές απώλειες.

Το αποτέλεσμα είναι η κυβέρνηση να εμφανίζει εικόνα διάλυσης. Το αν θα πέσει σήμερα - αύριο ή αν θα φτάσει μέχρι την άνοιξη, μικρή σημασία έχει. Πέραν της 6ης δόσης που πήραμε και της συμφωνίας για το «κούρεμα» του χρέους που προωθείται στο αυστηρό πλαίσιο που έθεσαν η τρόικα και οι Ευρωπαίοι ηγέτες, τίποτε άλλο δεν μπορεί να προσφέρει.

Οι ελπίδες δια-ψεύστηκαν πιο γρήγορα απ’ ό,τι υπολόγιζαν και οι πλέον απαισιόδοξοι. Το άγχος του πολιτικού κόστους είναι κακός σύμβουλος για όλους. Οι υπολογισμοί τους θα αποδειχτούν σύντομα εντελώς αβάσιμοι. Η κατάσταση στην οικονομία επιδεινώνεται ραγδαία και η επόμενη ημέρα θα είναι χειρότερη και για τους τρεις όποτε κι αν γίνουν οι εκλογές.

Να πάει και να μην έρθει ποτέ ξανά χρονιά τόσο απαίσια όσο αυτή που τελειώνει!

Να πάει και να μην έρθει ποτέ ξανά χρονιά τόσο απαίσια όσο αυτή που τελειώνει! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για τους Ελληνες το 2011 ήταν σίγουρα η χειρότερη χρονιά μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου και του Εμφυλίου Πολέμου. Ολος ο λαός μας όχι μόνο υπέστη τη βιαιότερη πτώση του βιοτικού του επιπέδου τα τελευταία εξήντα χρόνια, αλλά και μπήκε επιπλέον σε τροχιά οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης που για την ώρα δείχνει να τον οδηγεί στα Τάρταρα χωρίς ελπίδα διαφυγής. Η διακυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου απεδείχθη ολέθρια. Σε βαθμό μάλιστα τέτοιο που οι επίδοξοι διάδοχοί του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θεωρούν απολύτως αναγκαίο να την αποκηρύξουν -υποκριτικά και καιροσκοπικά εννοείται- προκειμένου να έχουν ελπίδες εκλογής τους στη θέση του προέδρου του μέχρι πρότινος κραταιού κόμματος του Ανδρέα Παπανδρέου.

Χριστούγεννα και Σταύρωση συνέπεσαν φέτος για τους Ελληνες πολίτες, καθώς ολόκληρη η χρονιά ήταν ένας ατελείωτος Γολγοθάς. Οικονομική κατακρήμνιση της τάξης του 20% για τους τυχερούς, του 30% και του 40% για τους πολλούς, της απόλυσης για τους πιο άτυχους. Μια χώρα που βυθίζεται σε πέλαγος μιζέριας και απόγνωσης.

Ποτέ δεν είναι αργά για να αναλάβουν τις ευθύνες τους...

Καταγγέλλουν ότι ο Γιώργος κυβερνούσε με φίλους και κολλητούς. Βρίσκουν ότι το Μνημόνιο ήταν η λάθος συνταγή και απέτυχε. Τα πραγματικά δεδομένα συνηγορούν με τη δημόσια αυτομαστίγωσή τους: η παρελθούσα διετία δεν ήταν υπόδειγμα διακυβέρνησης. Αλλά και αυτοί κάπως αργά ξύπνησαν. Η αιφνίδια μεταστροφή μάλλον τους εκθέτει.

Οχι γιατί δεν μίλησαν προηγουμένως. Ας πούμε ότι έδιναν πίστωση χρόνου ή έστω έκαναν λάθος. Ούτε γιατί υπάκουαν πρόθυμα στις υποδείξεις μετακλητών υπαλλήλων του πρωθυπουργικού γραφείου. Συμβαίνουν αυτά στις κυβερνήσεις. Οι συγκεκριμένοι υπουργοί δεν εκτίθενται για όσα έκαναν στο παρελθόν, αλλά για όσα δεν κάνουν σήμερα.

Εφόσον εννοούν όσα καταλογίζουν στον Παπανδρέου και τις κυβερνήσεις του - στις οποίες μετείχαν ασμένως - έχουν την ευκαιρία να επανορθώσουν εμπράκτως. Ποτέ δεν είναι αργά για να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Να παραδεχθούν ότι ήταν λάθος η συμμέτοχη τους, σε λάθος πολιτική, με λάθος άνθρωπο επικεφαλής. Και να υποβάλουν την παραίτησή τους. Με το ζόρι τούς κρατάει ο Παπαδήμος;

Ενδεχομένως έχουν δίκιο να ζητούν την απομάκρυνση του Γιώργου από το ΠΑΣΟΚ γιατί απέτυχε. Αλλά θα είχαν περισσότερο δίκιο αν πρώτα απομάκρυναν τον εαυτό τους από την κυβέρνηση για τους ίδιους λόγους. Να εγκαταλείψουν τα υπουργεία, ενδεχομένως και τον δημόσιο βίο διά παντός. Ενδεχομένως παλαιότερα έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία για να μην προκαλέσουν κυβερνητική κρίση. Σήμερα όμως ουδείς τους εμποδίζει να κάνουν αυτό που δεν μπορούσαν να κάνουν τότε: να πάρουν τις τύψεις τους για τη σιωπή και την αποτυχία τους και να αποσυρθούν για περισυλλογή. Τα υπόλοιπα είναι απλώς καλές δικαιολογίες

Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει...

Οι δυο απανωτές συνεδριάσεις που αποφάσισε ο Παπαδήμος, μπορεί να έδωσαν την ευκαιρία στον Παπανδρέου να καθυστερήσει τη μάζωξη στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ – δεν είναι σύσκεψη αυτή με εξήντα συμμετέχοντες –, αλλά μη νομίζετε ότι θα παρθούν φοβερές αποφάσεις. Εξάλλου, ό,τι δυσάρεστο είναι να μάθουμε, τρέχει να το ανακοινώσει πρώτος ο Βενιζέλος, για να μη στερηθεί τη χαρά να τιμωρήσει παραπάνω όσους (ΠΑΣΟΚους τουλάχιστον) δεν τον υποστήριξαν όταν διεκδικούσε την ηγεσία από τον Παπανδρέου!
Η χώρα είναι στον αέρα, η κοινωνία έχει διαλυθεί και, αντί να κάνουν μια δουλειά της προκοπής, μπας και τη γλιτώσουμε, αναλώνονται σε συνεδριάσεις, για να ’χουμε να γράφουμε εμείς οι δημοσιογράφοι με τις διαρροές που κάνουν οι υπουργοί.
Τουλάχιστον με τον Γιώργο περνούσαν καλύτερα, όταν τους έβαζε επί τρεις ώρες βίντεο για την πράσινη ανάπτυξη, τα ενεργειακά σπίτια και τις δραστηριότητες των ΜΚΟ στον Αμαζόνιο!
Ενώ ο Παπαδήμος μοιάζει με καθηγητή Μαθηματικών που μπήκε στην τάξη να αντικαταστήσει τον συνάδελφό του που κάνει Ιστορία. Όπως και να τα πει, σαν μαθηματικός ακούγεται!

Άλλο τραπεζίτης, και άλλο Πρωθυπουργός…

"Είναι σαφές ότι όλοι οι υπουργοί πρέπει να είναι 100% αφιερωμένοι στο έργο τους. Δεν υπάρχει περιθώριο για υπουργούς μερικής απασχόλησης"!
Είναι φανερό, ότι από την πρωθυπουργική ενόχληση, η οποία, μάλιστα, δημοσιοποιήθηκε κατά τον επισημότερο τρόπο, ο καθένας δύναται να συμπεράνει:
* Οτι, η αρρυθμία στο εσωτερικό της κυβέρνησης είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο φαίνεται...
* Οτι, οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ αντί να ασχολούνται με τα οξύτατα προβλήματα της χώρας, αναλώνονται περί τη διαδοχή.
* Οτι, το γεγονός αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πρόσχημα από τον πρωθυπουργό για Ανασχηματισμό.
* Οτι, ενδεχόμενος Ανασχηματισμός ίσως να ρίξει ένα μήνα πίσω το έργο της Μεταβατικής Κυβέρνησης. Και,
* Οτι, όλα αυτά περιέχουν σοβαρούς κινδύνους για ύψιστα συμφέροντα της χώρας.
Ολα αυτά όμως, όσο σοβαρά και αν είναι, αποτελούν το έλασσον και όχι το μείζον. Το μείζον είναι η αδιέξοδη μνημονιακή πολιτική -και μάλιστα για πολιτική χωρίς Ανάπτυξη, αλλά και χωρίς Δίκτυ Κοινωνικής Προστασίας. Η οποία απειλεί με καταστροφή και τα ύστατα υπολείμματα της οικονομίας και την κοινωνία.
Και για το μείζον αυτό ζήτημα ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και προσωπικά ο κ. Γ. Παπανδρέου, ο οποίος προετοίμασε το έδαφος