Διαφωνείς με κάτι; Παραιτείσαι!

Κοτζάμ υπουργός Οικονομικών και επίσης, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, τις τελευταίες εβδομάδες μοιάζει με ασθενή στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή. Το πρωί της Τρίτης δήλωσε ότι «το DNA του μνημονίου μάς οδηγεί σε αδιέξοδο», νίπτοντας τας χείρας του, προφανώς, για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης - πρώην Παπανδρέου νυν Παπαδήμου -, την οποία στήριξε, υπηρέτησε και εφάρμοσε ακόμη και από την κορυφαία θέση, του υπουργού Οικονομικών. Τι κι αν ψήφισε μετά χαράς και προθυμίας του μνημόνιο, τι κι αν αποδέχτηκε με… βουλιμία τη θέση του υπουργού Οικονομικών για να… σώσει τη χώρα - αλλά και να βάλει υποθήκη για την επόμενη μέρα στο ΠαΣοΚ -, τι κι αν εμπνεύστηκε χαράτσια και φόρους για να υπηρετήσει την πολιτική του μνημονίου; Τώρα… διαπιστώνει ότι το DNA του έχει πρόβλημα.



Τα υπαρξιακά προβλήματα του κάθε υπουργού, πολιτικού, ποσώς ενδιαφέρουν τον κόσμο. Η υποκριτική και αρκετά… σαλταδόρικη τακτική της «διαπιστωτικής» αυτοκριτικής αλλά και της παραμονής στην καρέκλα μέχρι… θανάτου, δεν πιάνει πια. Διαφωνείς με κάτι; Παραιτείσαι!

Η Ελλάδα βρίσκεται υπό τριπλή κατοχή. Και χώρες υπό κατοχή, δεν μπορούν να προκόψουν...

Δεν γνωρίζουμε, φυσικά, με ποια κριτήρια θεωρεί ο κ. Κ. Στεφανόπουλος την κυβέρνηση του κ. Λ. Παπαδήμου –την κυβέρνηση των πεντήκοντα παρά έναν– ικανή να γλιτώσει την Ελλάδα από τους κινδύνους - διότι πρόκειται για την ίδια σχεδόν κυβέρνηση που διέλυσε το κράτος, τη χώρα, τις εργασιακές και ασφαλιστικές εγγυήσεις και την έθεσε υπό κατοχή.
Προφανώς, πιστεύει, ότι αν ο κ. Παπαδήμος αλλάξει πέντε με έξι υπουργούς η κυβέρνησή του θα πετάει και θα βγάλει τη χώρα από την ύφεση και την ανεργία.
Στο σημείο αυτό και επειδή οι νεότεροι δεν γνωρίζουν τα γεγονότα, σωστό είναι να υπενθυμίσουμε ότι ο κ. Αντ. Σαμαράς, το 1995, πρότεινε (και ο Ανδρέας Παπανδρέου αποδέχθηκε την πρόταση) τον κ. Στεφανόπουλο για την προεδρία της Δημοκρατίας, όπου για δέκα χρόνια υπήρξε ο Αρχηγός του κράτους.
Η προχθεσινή πρόταση του κ. Στεφανόπουλου πόρρω απέχει από του να ωφελεί την Ελλάδα. Μόνο το ΠΑΣΟΚ ωφελεί, διότι του παρέχει τον αναγκαίο χρόνο να ανασυνταχθεί, να πάρει ανάσα, να καταστεί συνένοχος και ο κ. Αντ. Σαμαράς και τότε δεν θα χρειάζονται καν εκλογές ούτε τον Οκτώβριο του 2013. Διότι μέχρι τότε, με τη σημερινή κυβέρνηση -κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, βασικά- δεν θα υπάρχει Ελλάδα.
Εκτός και αν -ο επί δέκα χρόνια Αρχηγός του κράτους- ο κ. Στεφανόπουλος δεν γνωρίζει πού βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα.
Χωρίς παραγωγικό ιστό, με 500 δισ. χρέος (355+130+10 χρέη σε ιδιώτες), με πάνω από 1.000.000 ανέργους, με ύφεση κοντά στο 7% (για 5η χρονιά), με παντελώς άδεια τα ασφαλιστικά Ταμεία, με 1.500.000 εργαζόμενους ανασφάλιστους, με απλήρωτους επί 3, 4 και 10 ακόμη μήνες εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, με πετσοκομμένα τα εισοδήματα ολόκληρου του λαού και χωρίς κανένα επενδυτικό πρόγραμμα, η ελληνική κοινωνία βουλιάζει.
Και βουλιάζει, κυρίως από το ΠΑΣΟΚ.
Καλά θα κάνει ο κ. Στεφανόπουλος να διαβάσει -να μελετήσει- για μια ακόμη φορά το Μνημόνιο και τις Αναθεωρήσεις του. Σίγουρα θα συνειδητοποιήσει ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό τριπλή κατοχή. Και χώρες υπό κατοχή, δεν μπορούν να προκόψουν.
Γι’ αυτό και προέχουν οι εκλογές. Διότι ο λαός θ’ αποφασίσει αν θέλει κατοχή ή όχι!

Ομως οι προφήτες της καταστροφής διαψεύδονται συνεχώς...

Ομως οι προφήτες της καταστροφής διαψεύδονται συνεχώς στις υπερβολές τους, δεν έχουν προτάσεις διεξόδων να προσφέρουν (όχι του τύπου «δεν πληρώνουμε τα χρέη μας στην Ε.Ε.» και βγαίνουν σιγά – σιγά έξω από το γενικό κλίμα του τόπου. Ποιο; Οχι αυτό που έκανε να εκφυλισθούν οι άγονες συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων» (όπως και της περιστασιακής οργής «για τον Γρηγόρη» πριν από 3 χρόνια), ούτε εκείνο των Χριστουγέννων και του νέου έτους που κυριαρχεί κάθε Δεκέμβριο. Κλίμα χαλαρότητας, ηρεμίας, λίγης χαράς και εκτόνωσης.
* Ομιλώ για κάποιο άλλο κλίμα. Εκείνο το οποίο αρχίζει να κυριαρχεί τον τελευταίο καιρό, που προκάλεσε η κρίση. Με φαινόμενα κοινωνικής αλληλεγγύης, φιλίας και συντροφικότητας (ανάμεσα σε παλαιούς φίλους, συγγενείς και συγκάτοικους ή συναδέλφους εργαζομένους) και το οποίο μετεξελίσσεται από τη συσπείρωση στην καλή ελπίδα, στη μικρή αισιοδοξία.
Πράγματι, διαπιστώνει κανείς ότι η διαρκής μιζέρια, κριτική και απραξία αρχίζει να προκαλεί αντίθετα συναισθήματα σε μεγάλες κατηγορίες κόσμου. Θέλει να ελπίζει, να προσπαθήσει περισσότερα, να μη γονατίσει τελείως, να δώσει και να πάρει ένα χέρι βοηθείας, έναν καλό λόγο.
Γι’ αυτό και τα διάφορα τηλεοπτικά ρεπορτάζ της μαυρίλας και της ψυχοπλάκωσης, της υπερβολής για πραγματικές καταστάσεις φτώχειας και στέρησης δημιουργούν συναισθήματα απώθησης και απαξίωσης. Ενας δήθεν «φιλόπτωχος κιτρινισμός», ο οποίος απωθεί.
* Δεν χειροτέρεψαν τα πράγματα στην προχθεσινή Σύνοδο της Ε.Ε. Θα έλεγα ότι πήγαν αρκετά καλά και για την Ελλάδα και για την Ευρωζώνη. Η Αγγλία απομονώθηκε. Οι 27 έγιναν τελικά 26 και εμείς σταθεροποιηθήκαμε για άλλη μια φορά στους 17. Με νέες, καλές ελπίδες.

Δεν πρέπει να είναι η χώρα έτοιμη για παν ενδεχόμενο;

Αλλωστε στην Ελλάδα επικρατεί συντριπτικά η άποψη ότι η παρουσία της χώρας στην ευρωζώνη είναι αναγκαία. Ή μάλλον ότι η έξοδός της θα ήταν καταστροφή. Ωστόσο, από τη στιγμή που γίνεται αυτή η συζήτηση, το ενδεχόμενο υπάρχει. Θα μπορούσαμε να φτάσουμε ώς εκεί για τον έναν ή τον άλλο λόγο. Το ερώτημα είναι: γίνεται καμιά προεργασία γι' αυτό; Υπάρχει κανείς που να επεξεργάζεται ένα υποτυπώδες σχέδιο για την περίπτωση που συμβεί αυτό που οι Ελληνες δεν θέλουν αλλά δεν είναι και στο χέρι τους; Ακόμη και αν ουδέποτε πρόκειται να επιλέξουν την επιστροφή στη δραχμή, μπορεί να τους επιβληθεί. Δεν πρέπει να προετοιμαστούν;
Δεν θα έπρεπε να υπάρχει ένα σενάριο που θα ενεργοποιηθεί σε αυτή την περίπτωση; Δεν θα πρέπει να ξέρουν οι αρμόδιοι τι πρέπει να κάνουν αν αναγκαστούν να μετατρέψουν το νόμισμα; Δεν πρέπει να είναι η χώρα έτοιμη για παν ενδεχόμενο και να μην τρέχουν όλοι την τελευταία στιγμή σε συνθήκες που δεν μπορεί να φανταστεί κανείς; Οσο αδύνατο και να θεωρείται. Αλλωστε όπως έλεγε ο βρετανός πολιτικός Τζον Πάουελ: «Η Ιστορία είναι γεμάτη από γεγονότα για τα οποία όλοι ήξεραν ότι ποτέ δεν θα συμβούν».

Και φυσικά, κανένας τους δεν κάνει αυτοκριτική για την καταστροφική διετία ...

Αναμφισβήτητα, η δραματική μείωση της επιρροής του ΠΑΣΟΚ οφείλεται στην εγκληματική διακυβέρνηση τα τελευταία δύο χρόνια, η οποία ήταν τόσο ισοπεδωτική, που ακύρωσε ακόμα και την ανάλογη κατατροφική πολιτική της πενταετίας Καραμανλή. Κανένας πια δεν τη θυμάται, παρ' ότι αποτέλεσε το ξεκίνημα για την αντίστροφη μέτρηση της χώρας προς τον γκρεμό.

Ωστόσο και η σημερινή εικόνα των στελεχών του ΠΑΣΟΚ δεν είναι αμέτοχη γι' αυτή την ιδιαίτερα αρνητική εικόνα. Υπάρχει ένα κόμμα, ο αρχηγός του οποίου συμπεριφέρεται σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Οργανώνει «υπουργικά συμβούλια» με τους δικούς του υπουργούς, μιλάει σε εκδηλώσεις και όλα δείχνουν πως το τελευταίο που σκέφτεται είναι να παραιτηθεί. Παρ' ότι το κόμμα του καταστρέφεται.

Οι υποψήφιοι δελφίνοι για την ηγεσία, επίσης δεν δείχνουν στάση ανάλογη μ' εκείνη που απαιτεί η κοινωνία. Συνωστίζονται στα μέσα ενημέρωσης προσπαθώντας να ενισχύσουν το προσωπικό τους προφίλ και κανένας από αυτούς δεν παρουσιάζει μια πειστική εναλλακτική πρόταση που θα διαχωρίζεται σαφώς και από αυτή της Ν.Δ. και από εκείνη των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ. Και φυσικά, κανένας τους δεν κάνει αυτοκριτική για την καταστροφική διετία στην οποία ήταν συμμέτοχοι...

Η φιλοδοξία είναι το τελευταίο καταφύγιο της αποτυχίας...

Αν ο Παπανδρέου καταφέρει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να παραμείνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα είναι απόδειξη ότι το θεωρεί οικογενειακή υπόθεση. Θα δικαιωθεί ο μεγαλοϋπουργός του που έλεγε ότι «ασκεί κληρονομικό δικαίωμα». Και γιατί να παραμείνει; Ικανοποίησε - συχνά κατ' απονομήν - όλες τις φιλοδοξίες που μπορεί να έχει ένας πολιτικός. Το αποτέλεσμα της θητείας του στα υπουργεία, στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, στην πρωθυπουργία, θα το κρίνει η Ιστορία. Αλλά ο κύκλος έκλεισε. Γιατί πρέπει να ανοίξει ένας καινούργιος με χειρότερες προϋποθέσεις;

Ως άνθρωπος ο Γιώργος μπορεί να έχει οποιαδήποτε ιδέα για τον εαυτό του. Ως πολιτικός να αξιολογεί όπως νομίζει τη διαδρομή του. Αλλά το εγχείρημα να επιδιώξει την παραμονή του μόνο σε κακό θα του βγει. Η ρεβάνς είναι κακή ιδέα. Οι φιρφιρίκοι του περιβάλλοντός του, όψιμοι στο ΠΑΣΟΚ και στα κοινά, που καλλιεργούν τέτοιες - και χειρότερες - φιλοδοξίες το κάνουν για πάρτη τους. Οχι για τον ίδιο. Γιατί στην πολιτική, έπειτα από ένα σημείο, ισχύει ό,τι έλεγε ο Οσκαρ Ουάιλντ: «Η φιλοδοξία είναι το τελευταίο καταφύγιο της αποτυχίας».

Τι έκαναν οι επαγγελματίες πολιτικοί;

Τι έκαναν οι επαγγελματίες πολιτικοί; Φρόντισαν να εξαντλήσουν τις παρεμβάσεις τους σε εσωκομματικές διαμάχες, να βάλουν εμπόδια στο έργο της κυβέρνησης, να την κοντύνουν προτάσσοντας την αδημονία τους να καθίσουν σε πρωθυπουργικές ή υπουργικές καρέκλες.

Για άλλη μία φορά έδειξαν πόσο συμφεροντολόγοι, στενόκαρδοι, πόσο κατώτεροι της ιστορικής στιγμής είναι.

Βουλιμικοί της εξουσίας, αχόρταγοι για κυβερνητικές ή κομματικές καρέκλες, βάζουν το συμφέρον της χώρας σε δεύτερη, τρίτη μοίρα.

Αλίμονο, πόσο διαφορετική ήταν η στάση, ο λόγος και η συμπεριφορά του κ. Παπαδήμου. Kαι εδώ λέμε ευτυχώς. Γιατί οι επαγγελματίες είναι ικανοί ανά πάσα στιγμή να βουλιάξουν το καράβι, αν αυτό τους συμφέρει και τους εξυπηρετεί.

Αλλά κι εμείς οι πολίτες έχουμε ευθύνη. Ας κάνουμε το προφανές. Ας στείλουμε ισχυρό μήνυμα πως δεν μας ενδιαφέρει πότε θα γίνουν οι εκλογές. Ας προτάξουμε το αναγκαίο έργο που πρέπει να επιτελέσει η κυβέρνηση Παπαδήμου και ας τιμωρήσουμε αυστηρά όσους βιάζονται να πάρουν καρέκλα κομματικής ή κυβερνητικής εξουσίας παραμερίζοντας το ελάχιστο πατριωτικό καθήκον, που είναι η σωτηρία της πατρίδας και η θεμελίωση ενός σταθερού μέλλοντος.