Ομως οι προφήτες της καταστροφής διαψεύδονται συνεχώς...

Ομως οι προφήτες της καταστροφής διαψεύδονται συνεχώς στις υπερβολές τους, δεν έχουν προτάσεις διεξόδων να προσφέρουν (όχι του τύπου «δεν πληρώνουμε τα χρέη μας στην Ε.Ε.» και βγαίνουν σιγά – σιγά έξω από το γενικό κλίμα του τόπου. Ποιο; Οχι αυτό που έκανε να εκφυλισθούν οι άγονες συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων» (όπως και της περιστασιακής οργής «για τον Γρηγόρη» πριν από 3 χρόνια), ούτε εκείνο των Χριστουγέννων και του νέου έτους που κυριαρχεί κάθε Δεκέμβριο. Κλίμα χαλαρότητας, ηρεμίας, λίγης χαράς και εκτόνωσης.
* Ομιλώ για κάποιο άλλο κλίμα. Εκείνο το οποίο αρχίζει να κυριαρχεί τον τελευταίο καιρό, που προκάλεσε η κρίση. Με φαινόμενα κοινωνικής αλληλεγγύης, φιλίας και συντροφικότητας (ανάμεσα σε παλαιούς φίλους, συγγενείς και συγκάτοικους ή συναδέλφους εργαζομένους) και το οποίο μετεξελίσσεται από τη συσπείρωση στην καλή ελπίδα, στη μικρή αισιοδοξία.
Πράγματι, διαπιστώνει κανείς ότι η διαρκής μιζέρια, κριτική και απραξία αρχίζει να προκαλεί αντίθετα συναισθήματα σε μεγάλες κατηγορίες κόσμου. Θέλει να ελπίζει, να προσπαθήσει περισσότερα, να μη γονατίσει τελείως, να δώσει και να πάρει ένα χέρι βοηθείας, έναν καλό λόγο.
Γι’ αυτό και τα διάφορα τηλεοπτικά ρεπορτάζ της μαυρίλας και της ψυχοπλάκωσης, της υπερβολής για πραγματικές καταστάσεις φτώχειας και στέρησης δημιουργούν συναισθήματα απώθησης και απαξίωσης. Ενας δήθεν «φιλόπτωχος κιτρινισμός», ο οποίος απωθεί.
* Δεν χειροτέρεψαν τα πράγματα στην προχθεσινή Σύνοδο της Ε.Ε. Θα έλεγα ότι πήγαν αρκετά καλά και για την Ελλάδα και για την Ευρωζώνη. Η Αγγλία απομονώθηκε. Οι 27 έγιναν τελικά 26 και εμείς σταθεροποιηθήκαμε για άλλη μια φορά στους 17. Με νέες, καλές ελπίδες.

Δεν πρέπει να είναι η χώρα έτοιμη για παν ενδεχόμενο;

Αλλωστε στην Ελλάδα επικρατεί συντριπτικά η άποψη ότι η παρουσία της χώρας στην ευρωζώνη είναι αναγκαία. Ή μάλλον ότι η έξοδός της θα ήταν καταστροφή. Ωστόσο, από τη στιγμή που γίνεται αυτή η συζήτηση, το ενδεχόμενο υπάρχει. Θα μπορούσαμε να φτάσουμε ώς εκεί για τον έναν ή τον άλλο λόγο. Το ερώτημα είναι: γίνεται καμιά προεργασία γι' αυτό; Υπάρχει κανείς που να επεξεργάζεται ένα υποτυπώδες σχέδιο για την περίπτωση που συμβεί αυτό που οι Ελληνες δεν θέλουν αλλά δεν είναι και στο χέρι τους; Ακόμη και αν ουδέποτε πρόκειται να επιλέξουν την επιστροφή στη δραχμή, μπορεί να τους επιβληθεί. Δεν πρέπει να προετοιμαστούν;
Δεν θα έπρεπε να υπάρχει ένα σενάριο που θα ενεργοποιηθεί σε αυτή την περίπτωση; Δεν θα πρέπει να ξέρουν οι αρμόδιοι τι πρέπει να κάνουν αν αναγκαστούν να μετατρέψουν το νόμισμα; Δεν πρέπει να είναι η χώρα έτοιμη για παν ενδεχόμενο και να μην τρέχουν όλοι την τελευταία στιγμή σε συνθήκες που δεν μπορεί να φανταστεί κανείς; Οσο αδύνατο και να θεωρείται. Αλλωστε όπως έλεγε ο βρετανός πολιτικός Τζον Πάουελ: «Η Ιστορία είναι γεμάτη από γεγονότα για τα οποία όλοι ήξεραν ότι ποτέ δεν θα συμβούν».

Και φυσικά, κανένας τους δεν κάνει αυτοκριτική για την καταστροφική διετία ...

Αναμφισβήτητα, η δραματική μείωση της επιρροής του ΠΑΣΟΚ οφείλεται στην εγκληματική διακυβέρνηση τα τελευταία δύο χρόνια, η οποία ήταν τόσο ισοπεδωτική, που ακύρωσε ακόμα και την ανάλογη κατατροφική πολιτική της πενταετίας Καραμανλή. Κανένας πια δεν τη θυμάται, παρ' ότι αποτέλεσε το ξεκίνημα για την αντίστροφη μέτρηση της χώρας προς τον γκρεμό.

Ωστόσο και η σημερινή εικόνα των στελεχών του ΠΑΣΟΚ δεν είναι αμέτοχη γι' αυτή την ιδιαίτερα αρνητική εικόνα. Υπάρχει ένα κόμμα, ο αρχηγός του οποίου συμπεριφέρεται σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Οργανώνει «υπουργικά συμβούλια» με τους δικούς του υπουργούς, μιλάει σε εκδηλώσεις και όλα δείχνουν πως το τελευταίο που σκέφτεται είναι να παραιτηθεί. Παρ' ότι το κόμμα του καταστρέφεται.

Οι υποψήφιοι δελφίνοι για την ηγεσία, επίσης δεν δείχνουν στάση ανάλογη μ' εκείνη που απαιτεί η κοινωνία. Συνωστίζονται στα μέσα ενημέρωσης προσπαθώντας να ενισχύσουν το προσωπικό τους προφίλ και κανένας από αυτούς δεν παρουσιάζει μια πειστική εναλλακτική πρόταση που θα διαχωρίζεται σαφώς και από αυτή της Ν.Δ. και από εκείνη των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ. Και φυσικά, κανένας τους δεν κάνει αυτοκριτική για την καταστροφική διετία στην οποία ήταν συμμέτοχοι...

Η φιλοδοξία είναι το τελευταίο καταφύγιο της αποτυχίας...

Αν ο Παπανδρέου καταφέρει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να παραμείνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα είναι απόδειξη ότι το θεωρεί οικογενειακή υπόθεση. Θα δικαιωθεί ο μεγαλοϋπουργός του που έλεγε ότι «ασκεί κληρονομικό δικαίωμα». Και γιατί να παραμείνει; Ικανοποίησε - συχνά κατ' απονομήν - όλες τις φιλοδοξίες που μπορεί να έχει ένας πολιτικός. Το αποτέλεσμα της θητείας του στα υπουργεία, στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, στην πρωθυπουργία, θα το κρίνει η Ιστορία. Αλλά ο κύκλος έκλεισε. Γιατί πρέπει να ανοίξει ένας καινούργιος με χειρότερες προϋποθέσεις;

Ως άνθρωπος ο Γιώργος μπορεί να έχει οποιαδήποτε ιδέα για τον εαυτό του. Ως πολιτικός να αξιολογεί όπως νομίζει τη διαδρομή του. Αλλά το εγχείρημα να επιδιώξει την παραμονή του μόνο σε κακό θα του βγει. Η ρεβάνς είναι κακή ιδέα. Οι φιρφιρίκοι του περιβάλλοντός του, όψιμοι στο ΠΑΣΟΚ και στα κοινά, που καλλιεργούν τέτοιες - και χειρότερες - φιλοδοξίες το κάνουν για πάρτη τους. Οχι για τον ίδιο. Γιατί στην πολιτική, έπειτα από ένα σημείο, ισχύει ό,τι έλεγε ο Οσκαρ Ουάιλντ: «Η φιλοδοξία είναι το τελευταίο καταφύγιο της αποτυχίας».

Τι έκαναν οι επαγγελματίες πολιτικοί;

Τι έκαναν οι επαγγελματίες πολιτικοί; Φρόντισαν να εξαντλήσουν τις παρεμβάσεις τους σε εσωκομματικές διαμάχες, να βάλουν εμπόδια στο έργο της κυβέρνησης, να την κοντύνουν προτάσσοντας την αδημονία τους να καθίσουν σε πρωθυπουργικές ή υπουργικές καρέκλες.

Για άλλη μία φορά έδειξαν πόσο συμφεροντολόγοι, στενόκαρδοι, πόσο κατώτεροι της ιστορικής στιγμής είναι.

Βουλιμικοί της εξουσίας, αχόρταγοι για κυβερνητικές ή κομματικές καρέκλες, βάζουν το συμφέρον της χώρας σε δεύτερη, τρίτη μοίρα.

Αλίμονο, πόσο διαφορετική ήταν η στάση, ο λόγος και η συμπεριφορά του κ. Παπαδήμου. Kαι εδώ λέμε ευτυχώς. Γιατί οι επαγγελματίες είναι ικανοί ανά πάσα στιγμή να βουλιάξουν το καράβι, αν αυτό τους συμφέρει και τους εξυπηρετεί.

Αλλά κι εμείς οι πολίτες έχουμε ευθύνη. Ας κάνουμε το προφανές. Ας στείλουμε ισχυρό μήνυμα πως δεν μας ενδιαφέρει πότε θα γίνουν οι εκλογές. Ας προτάξουμε το αναγκαίο έργο που πρέπει να επιτελέσει η κυβέρνηση Παπαδήμου και ας τιμωρήσουμε αυστηρά όσους βιάζονται να πάρουν καρέκλα κομματικής ή κυβερνητικής εξουσίας παραμερίζοντας το ελάχιστο πατριωτικό καθήκον, που είναι η σωτηρία της πατρίδας και η θεμελίωση ενός σταθερού μέλλοντος.

Θ’ αρχίσει να διώχνει συστηματικά από την Ελλάδα το άριστο τμήμα των κατοίκων της ...

Θ’ αρχίσει να διώχνει συστηματικά από την Ελλάδα το άριστο τμήμα των κατοίκων της – τους νέους, τους Χειρότερη, όμως, είναι η πολιτική διάσταση του Προϋπολογισμού, – είτε κατορθώσει να υλοποιηθεί και να επιτύχει τους στόχους πτυχιούχους και τους ειδικευμένους, που θ’ αναζητήσουν δικαίωμα ζωής ως μετανάστες.... Θα οδηγήσει σε νέα και χιλιάδες λουκέτα μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με όσα αυτό συνεπάγεται για τον κοινωνικό ιστό, για τον παραγωγικό ιστό και για τα Ασφαλιστικά Ταμεία.... Ακόμη και κάποια ξένα αρπακτικά που θα ήθελαν να κάνουν επιλεκτικές επενδύσεις στην Ελλάδα – με ελάχιστα χρήματα, – η ολοσχερής διάλυση του κράτους ή θα τους διώξει ή θα τους παγιδέψει για καιρό.... Η θνησιμότητα θα πάρει την ανηφόρα, λόγω κατάρρευσης του κοινωνικού κράτους και συρρίκνωσης της υγειονομικής δαπάνης, αλλά και λόγω ανέχειας πλείστων όσων ασθενών που μέχρι τώρα το πάλευαν.... Οι κοινωνικές ταραχές (απεργίες, συλλαλητήρια, πορείες, συγκοινωνιακό χάος κ.λπ.) – όλα δικαιολογημένα – θα αφαιρέσει από την παραγωγική διαδικασία δεκάδες εκατομμύρια εργατοώρες, – εκτρέποντας περαιτέρω τα μεγέθη...
Κοντολογίς: Πρόκειται για τον χείριστο και αγριότερο Προϋπολογισμό από καταβολής Νεοελληνικού κράτους, ο οποίος και θα πληρωθεί πανάκριβα!

Για ποιο ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, κάνει λόγο ο κ. Χρυσοχοΐδης;

Ο Ελληνικός Λαός δεν έχει απολύτως τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο με τον κ. Γ. Παπανδρέου από όσα ακριβώς έχει με όλους τους υπουργούς του, με όλους τους βουλευτές του και με όλα τα κομματικά γκεσέμια του τα οποία στήριξαν (και πέρασαν) άκριτα και εγκληματικά μια ολέθρια και ελληνοκτόνα πολιτική, η οποία συνεχίζεται...
Και ναι μεν ο Ελληνικός Λαός, σε στιγμές απελπισίας και οργής, μπορεί να αποκαλεί αρκετούς από την πλειοψηφία «προδότες» ή «προσκυνημένους» ή «επίορκους», – όμως μέσα του, βαθιά του, πιστεύει ότι η πολιτική που ασκήθηκε (και ασκείται) δεν είναι καρπός «προδοσίας» ή «προσκυνήματος», αλλά αποτελεί συνειδητή επιλογή.
Και σ’ αυτή τη συνειδητή επιλογή είναι συλλογικές οι ευθύνες, διότι όσοι διαφωνούσαν διαχώρισαν τις ευθύνες τους καταψηφίζοντας την ολέθρια πολιτική. Αρα, λοιπόν:
1. Η νόθευση και παραποίηση των στοιχείων του ελλείμματος του 2009 δεν έγινε μόνο από τον κ. Γ. Παπανδρέου, αλλά και από πλείστους συνεργάτες του...
2. Η κατασυκοφάντηση της Ελλάδας και των Ελλήνων ως χώρας διεφθαρμένων και φυγόπονων δεν έγινε μόνο από τον κ. Γ. Παπανδρέου, αλλά και από αρκετούς συνεργάτες του...
3. Η καταπτόηση του Λαού με τους «Τιτανικούς», με τα «βουλιάζουμε», με τους «γκρεμούς», με τα «δεν υπάρχει ούτε σάλιο» κ.λπ. δεν έγινε μόνο από τον κ. Γ. Παπανδρέου, αλλά και από κορυφαίους υπουργούς και συνεργάτες του...
4. Οι μυστικές διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ μπορεί να έγιναν από τον κ. Γ. Παπανδρέου, αλλά τους έδωσαν υπόσταση και ισχύ με την ψήφο τους οι υπουργοί και οι βουλευτές του Κινήματος...
5. Οι εργασιακές, ασφαλιστικές και εισοδηματικές κατεδαφίσεις δεν έγιναν μόνο από τον κ. Γ. Παπανδρέου, αλλά υπήρξαν συλλογική πολιτική της κυβέρνησης και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ.