ψάχνει και βρίσκει ξεκρέμαστα επιχειρήματα, προκειμένου να αποφύγει την κρίση του λαού.

η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου ολοκληρώνει τις «δεσμεύσεις» της απέναντι στην Τρόικα και «ελευθερώνεται» τυπικά και ουσιαστικά να προκηρύξει εκλογές, ψάχνει και βρίσκει ξεκρέμαστα επιχειρήματα, προκειμένου να αποφύγει την κρίση του λαού. Γιατί, όμως, τρομάζουν οι εκλογές έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό, ο οποίος χιλιάκις έχει δηλώσει ότι δεν υπολογίζει το πολιτικό κόστος;
Διότι φοβάται μια σειρά από αποκαλύψεις, οι οποίες θα ρίξουν στα Τάρταρα τόσο τον ίδιο προσωπικά όσο και την κυβέρνηση και το κόμμα του.
• Φοβάται τις συνεννοήσεις του με τον Ντομινίκ Στρος – Καν και τους Αμερικανούς αξιωματούχους, τις οποίες είχε αρχίσει πριν από τις εκλογές του 2009 και τις οποίες ολοκλήρωσαν το 2010…
• Φοβάται τις αποκαλύψεις για τη νοθεία που αποφάσισαν προκειμένου να διογκωθεί το έλλειμμα του 2009, ώστε να δικαιολογούνται τα απίστευτα αντιλαϊκά μέτρα…
• Φοβάται ότι θα δουν το φως και δεσμεύσεις που ανέλαβε -χωρίς να του ζητηθούν από την Τρόικα ή από άλλα υπερεθνικά κέντρα- εις βάρος του ελληνικού λαού…
• Φοβάται μήπως αποδειχθούν εσκεμμένες οι καθυστερήσεις που χαρακτήρισαν το κυβερνητικό του έργο, προκειμένου να οδηγήσει τον ελληνικό λαό στην εξαθλίωση…
• Φοβάται ότι θα αποδειχθούν σκέτες φούσκες οι μεγάλες «επιτυχίες» των υπουργών του (με τους μεγαλογιατρούς του Κολωνακίου και με τους μεγαλοδικηγόρους της Αθήνας!)…
• Φοβάται ότι θα έρθουν στο φως οι δραστηριότητες συγγενικών του προσώπων τα οποία κατηγορούνται για ιδιοτελείς παρεμβάσεις στη δημόσια ζωή…
• Φοβάται ότι θα αποκαλυφθεί ο νέος κομματικός στρατός του, ο οποίος προωθήθηκε στο Δημόσιο…
• Φοβάται ότι ακόμη και ο κ. Διομήδης Σπινέλλης αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το υπ. Οικονομικών, διότι, πιστός στον όρκο του, εντόπιζε… φοροφυγάδες…
Για όλ’ αυτά και για άλλα πολλά, ο Γ. Παπανδρέου ξορκίζει τις εκλογές και απεργάζεται «κόλπα» και επικοινωνιακά τρικ, προκειμένου να τις αποφύγει!

Αγόμεθα μοιραίος προς εθνικήν καταστροφήν, διότι ανεύθυνοι κυβερνήται θέτουν υπεράνω του Έθνους την ευτελή κομματικήν των ιδ

Το «δεν φεύγω», που αποτελεί το σημαίνον του μηνύματος που στέλνουν το Μέγαρο Μαξίμου και το Καστρί, συνοδεύεται από ένα λανθάνων συμπέρασμα: «Αν θέλουν, ας με ρίξουν». Η δεύτερη προοπτική ωστόσο, στην ορολογία της πολιτικής αλλά και της λεγόμενης Δημοκρατικής Παράταξης, συνεπάγεται «αποστασία». Και δημιουργεί αρνητικές φορτίσεις, ταξιδεύοντας την ιστορική μνήμη σε ένα παρελθόν με αποκλίνουσες συμπεριφορές από τον κοινοβουλευτισμό.

Η στρατηγική της έμμεσης καταγγελίας σεναρίων «αποστασίας», έχει κάνει κι άλλες φορές την εμφάνισή της στην ιστορική διαδρομή του ΠΑΣΟΚ. Την ξεκίνησε ο ιδρυτής του Κινήματος, Ανδρέας Παπανδρέου, στη δύσκολη περίοδο του 1989, όταν κατήγγειλε εκείνους που υπονοούσαν την αποχώρησή του από την ηγεσία, λόγω της εμπλοκής του στο σκάνδαλο Κοσκωτά, και την περιπέτεια του Ειδικού Δικαστηρίου.

Τα σενάρια «αποστασίας» επανήλθαν μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2007, μόνο που τότε υπήρξε ευθεία αμφισβήτηση της ηγεσίας του Γιώργου Παπανδρέου, από τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Κώστα Σκανδαλίδη.

Το καλοκαίρι, με αφορμή τις συζητήσεις του Γιώργου Παπανδρέου με τον Αντώνη Σαμαρά για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας, στην οποία ο σημερινός Πρωθυπουργός θα εγκατέλειπε το Μέγαρο Μαξίμου, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ… σηκώθηκε στο πόδι. Η Βάσω Παπανδρέου συγκέντρωσε υπογραφές για να τεθεί θέμα ηγεσίας, το Μαξίμου ωστόσο αντέδρασε άμεσα. Και πάλι με υπονοούμενα περί «αποστασίας», πέτυχε έναν επώδυνο πολιτικό συμβιβασμό με τους αμφισβητίες του Γιώργου Παπανδρέου, που αποτυπώθηκε πλήρως στον ανασχηματισμό της Κυβέρνησης, που ακολούθησε.

Οσοι έχουν παιδιά, τι λένε στα παιδιά τους; Πώς δικαιολογούν την ψήφο τους;

Και οι 153, ζηλωτές του Σίσυφου, προτίμησαν έναν μυθικό απατεώνα ως ήρωά τους. Και, σίγουρα, όταν ο λαός θα τους ρίξει στα Τάρταρα, θα τον συμβουλευτούν...
Αλλωστε, πολύ σύντομα, αν η Λαϊκή οργή δεν τους στείλει στα σπίτια τους, θα χρειαστεί να ξανακυλήσουν τον βράχο τους και σε άλλες κορυφές, διότι όλα τα μέτρα που παίρνουν δεν έχουν κανένα δημοσιονομικό αποτέλεσμα, αφού στηρίζονται μόνο στην αφαίρεση εισοδημάτων και όχι στην πρόσθεση νέων. Στην παραγωγή, δηλαδή.
Και ο μεν ελληνικός λαός χρεοκόπησε, ήδη, με τις ψήφους τους. Και βρίσκεται επί θύραις και η χρεοκοπία της χώρας. Διότι, φυσικά, χρεοκοπία και της χώρας είναι η αναδιάρθρωση του χρέους και το κούρεμά του - όποιο όνομα και να του δίνει ο Αρχισίσυφος Αρχηγός τους.
Είτε, όμως, γίνει μικρή ή μεγάλη αναδιάρθρωση και είτε το κούρεμα είναι ελαφρό ή γίνει "εν χρω" - οι Επίτροποι ή Τοποτηρητές ή υπερυπουργοί ή "μπάστακες" έρχονται, προκειμένου να κυβερνούν αυτοί, αντί για εκείνους που ψήφισαν οι Ελληνες και που οι 153 θεωρούν κυβέρνησή τους.
Και το αμείλικτο ερώτημα και προς τους 153 Σίσυφους είναι:
- Οσοι έχουν παιδιά, τι λένε στα παιδιά τους; Πώς δικαιολογούν την ψήφο τους; Ποια Ελλάδα ετοιμάζονται να τους παραδώσουν; Για ποια πατρίδα θα τους εμπνεύσουν αγάπη και πατριωτισμό; Αυτή είναι η φιλοδοξία τους; Να τους παραδώσουν μια κατεχόμενη χώρα - ανυπόληπτη και προτεκτοράτο;

Από σήμερα το πρωί η χώρα είναι και τυπικά και ουσιαστικά ακυβέρνητη.

Ανεξαρτήτως του αποτελέσματος της χθεσινοβραδινής ψηφοφορίας στη Βουλή, – αν λειτουργούσαν, έστω και στοιχειωδώς, οι θεμέλιοι λίθοι του δημοκρατικού πολιτεύματος της Λαϊκής Κυριαρχίας και της κοινοβουλευτικής πρακτικής – η κυβέρνηση θα είχε σήμερα το πρωί υποβάλει την παραίτησή της και θα είχε προκηρύξει εκλογές.
Διότι, η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου μπορεί να έχει ακόμη την εμπιστοσύνη μιας Βουλής υπό ομηρία, έχει, όμως, χάσει την εμπιστοσύνη του ελληνικού Λαού, – η συντριπτική πλειοψηφία του οποίου δεν την αναγνωρίζει ως κυβέρνησή του και ξεσηκώθηκε στη χώρα, με κυρίαρχη αξίωση την άμεση παραίτησή της και τη διενέργεια εκλογών.
Στο διήμερο των απεργιών και των διαδηλώσεων – κατά το οποίο κινητοποιήθηκαν εκατομμύρια Ελλήνων και Ελληνίδων – δεν ήταν, όπως συνήθως, κάποιοι συνδικαλιστές και κάποιοι εργαζόμενοι. Ηταν όλοι. Και Αριστεροί και «Σοσιαλδημοκράτες» και Συντηρητικοί Κεντρώοι και Δεξιοί – ακόμη και Ακροδεξιοί.
Και πρωτίστως ήταν εκεί μπροστάρηδες οι οπαδοί και οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ, εκείνοι οι οποίοι εξαπατήθηκαν και του ξαναέδωσαν την ψήφο τους, και, εν ριπή οφθαλμού, έχασαν τα πάντα: Μισθό, σύνταξη, επιδόματα, υπερωρίες, εργασιακές και ασφαλιστικές εγγυήσεις, εισοδήματα, προοπτικές, το μέλλον των παιδιών τους. Και που έφτασαν στο σημείο να πληρώνουν νοίκι για το σπίτι τους – το σπίτι που με στερήσεις και με χρέη απέκτησαν.
Από σήμερα το πρωί η χώρα είναι και τυπικά και ουσιαστικά ακυβέρνητη. Διότι, μέχρι χθες ο ελληνικός Λαός καταδίκαζε σε κάθε συγκέντρωσή του την κυβερνητική πολιτική. Από χθες το βράδυ, όμως, οι Ελληνες δεν θεωρούν ότι έχουν κυβέρνηση. Δεν θεωρούν ότι είναι κυβέρνησή τους η φατρία που παρέδωσε τα ηνία της χώρας στους ξένους – ερήμην τους και αιματοκυλώντας τον τόπο – χωρίς να έχει την τσίπα να παραιτηθεί μόνη της, προκειμένου να μην παραδώσει τον τόπο στην Κατοχή και στο αίμα.
Από χθες το βράδυ οι Ελληνες άρχισαν να παίρνουν τα ηνία στα χέρια τους, προκειμένου να προστατεύσουν το Σύνταγμα, την Ανεξαρτησία της χώρας και το δημοκρατικό πολίτευμα ...

ΟΙ ‘Ελληνες θα αρχίσουν να θυμούνται μια προς μια τις καταστροφές που έχει προκαλέσει ό μοιραίος αυτός άνθρωπος...

Σου πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό ότι ό Γεώργιος Παπανδρέου μπορεί να είναι ένας συνειδητός καταστροφέας της πατρίδας μας ; Σου πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό η σκέψη ότι μπορεί να ήρθε στην Ελλάδα για να ανακόψει την πρόοδο να υποβαθμίσει το πολιτικό επίπεδο του λαού, να φθείρει τους θεσμούς, να εξευτελίσει το σοσιαλισμό και νοθεύσει την ελληνικότητα μας; Όταν δεν θα έχει μείνει τίποτε πιά όρθιο στον τόπο αυτό, όταν το πέρασμα του Παπανδρέου από την πολιτική μας ζωή θα ισοδυναμεί καθαρά με πέρασμα ΤΥΦΩΝΑ που κατέστρεψε και ισοπέδωσε τα πάντα τότε όλοι οι ‘Ελληνες θα αρχίσουν να θυμούνται μια προς μια τις καταστροφές που έχει προκαλέσει ό μοιραίος αυτός άνθρωπος στην πολιτική μας ζωή. Και οι περισσότεροι θα στοιχηματίζουν ότι η καταστροφές αυτές δεν ήσαν αποτελέσματα αποτυχιών και ανικανότητας, αλλά μέρη ‘ενός προσεκτικά καταστρωμένου επιτελικού σχεδίου ανακοπής της πορείας της χώρας μας προς την αληθινή της ανεξαρτησία

Η αντίσταση είναι πατριωτικό καθήκον...

Και επειδή από σήμερα, μέχρι και την ερχόμενη Κυριακή, θα κριθούν όλα και επειδή οι Ελληνες αισθάνονται ότι τους πουλάνε τη γη, τη θάλασσα, τον αέρα, τον ήλιο, τις δημόσιες υποδομές και επιχειρήσεις, τα ίδια τα έγκατα της ελληνικής γης, ολόκληρο το κράτος, ολόκληρη τη Διοίκηση και σύμπασα την οικονομία - γι’ αυτό βρίσκονται επί ποδός πολέμου.
Και επειδή τα μόνα που "ανήκουν στους Ελληνες" είναι τα χρέη που δημιούργησαν οι πραγματικοί εχθροί της Ελλάδας - δηλαδή οι κυβερνήσεις της ρεμούλας- γι’ αυτό αυτές τις κρίσιμες μέρες δεν λειτουργεί τίποτε και οι Ελληνες βρίσκονται στα σπίτια τους ή στους δρόμους, παλεύοντας για τη χώρα τους.
Για τη χώρα τους, που την άρπαξαν ξένοι -Κύριος οίδε με ποιες μίζες στους εδώ συνεργάτες τους- οι οποίοι με τη Σύμβαση του Μνημονίου υποθήκευσαν την Ελλάδα.
Διότι το Ελληνικό Ζήτημα δεν είναι, πια, ούτε οικονομικό ούτε πολιτικό, είναι εθνικό. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου του ελληνισμού. Ο οποίος καταδικάζεται - χωρίς ποτέ να ερωτηθεί- να ζήσει σε μια ανυπόφορη μιζέρια, να διώξει στα ξένα τα παιδιά του, πρόσφυγες, να βλέπει εκποιούμενη την περιουσία του, να βλέπει την πατρίδα του να κόβεται φέτες και να την παίρνουν για ένα κομμάτι ψωμί οι αγοραίοι (και χυδαίοι) της εσπερίας, να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να βοηθήσει τους γέρους γονείς του ή τα ανήλικα παιδιά του, να έχει παραδοθεί η ευλογημένη χώρα του στους νέους "Μνηστήρες", οι οποίοι, όπως τους μυθικούς της Οδύσσειας, κατατρώγουν το βιός του ελληνικού λαού και που σύντομα, θα εκπορνεύουν και τις κόρες του.
Οι Ελληνες πατριώτες ας δώσουν το "παρών". Οχι μόνο για να υπερασπιστούν τα ιερά και τα όσια, τα οποία σκυλεύουν οι τροϊκανοί με τους εδώ συνεργάτες τους, αλλά και προκειμένου να αποκαλύψουν ότι όλοι εκείνοι που παριστάνουν τους πατριώτες είναι κοινοί λαοπλάνοι, οι οποίοι νοιάζονται μόνο για τα οφίτσιά τους και για το σαρκίο τους.
Ας μη λείψει κανείς. Η Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο τον οποίο δεν επεδίωξε, αλλά της τον επέβαλαν οι ξενόφερτοι λυμεώνες!
Η αντίσταση είναι πατριωτικό καθήκον...

Δεν μπορώ να εγγυηθώ μία άμεση λύση σήμερα,,, Τότε παράταττα και Σπίτη…

Από τα "λεφτά υπάρχουν", ο πρωθυπουργός πέρασε στο ότι δεν μπορεί να εγγυηθεί μια άμεση λύση, ομολογώντας έτσι την αποτυχία των προγραμμάτων λιτότητας που επέβαλε ισοπεδωτικά στον ελληνικό λαό.
"Δεν μπορώ να εγγυηθώ μία άμεση λύση σήμερα", ανέφερε σε συνέντευξή του ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου σε στο "Πρώτο Θέμα" και επιχειρώντας να δώσει μια εικόνα της κατάστασης στην οποία έχουμε περιέλθει η Ελλάδα
είπε: "Η κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα μας είναι πρωτόγνωρη. Παλεύουμε για μία μόνιμη λύση που θα άρει σε μεγάλο βαθμό την αβεβαιότητα για το μέλλον της χώρας. Να ξέρουμε όλοι τι μάς ξημερώνει αύριο...". Αναφερόμενος στο διεθνές περιβάλλον επισημαίνει ότι "οι συνέπειες θα είναι απρόβλεπτες αν η ΕΕ δεν δώσει λύση".
Επίσης, παραδέχεται πως μέλλον για τον Έλληνα υπάρχει μόνο στο... εξωτερικό. Και ότι "κατανοεί απόλυτα την ανάγκη να βρει ο νέος το δρόμο του εκτός Ελλάδας, έστω και προσωρινά".
Εν όψει του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου προειδοποιεί ότι αν η Ευρώπη δεν μπορέσει να λύσει τα προβλήματά της, οι συνέπειες θα είναι απρόβλεπτες για όλους. "Δεν είμαστε εμείς ο Ατλαντας που θα πάρει στις πλάτες του όλα τα προβλήματα της Ευρώπης. Καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν μπορεί, ούτε η Γερμανία", αναφέρει χαρακτηριστικά.
Ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι ο ίδιος "πονάει, θλίβεται και αγανακτεί" όταν συγκρίνει την Ελλάδα του 2004 με αυτή του 2009, την Ελλάδα που ήταν μια πρωταγωνίστρια ευρωπαϊκή δύναμη στα Βαλκάνια, με την Ελλάδα που έχει χάσει της αξιοπιστία της στην Ευρώπη. Διευκρινίζει πάντως ότι δεν υπόσχεται ότι η χώρα θα βγει από την περιπέτεια που βιώνει χωρίς πόνο και προσπάθεια