Τι είναι χειρότερο από μια αναποτελεσματική κυβέρνηση;

Τι είναι χειρότερο από μια αναποτελεσματική κυβέρνηση; Μια αναποτελεσματική Κυβέρνηση που δε νοιώθει στο σβέρκο της την καυτή ανάσα μιας εν δυνάμει αποτελεσματικής Κυβέρνησης . Όταν ο μονόφθαλμος γνωρίζει ότι αποτελεί τη μία και μοναδική διέξοδο για τους στραβούς, είναι σίγουρο ότι δε θα περιοριστεί στα προνόμια και στην υπεροχή της μισής του όρασης. Θα γίνει και μαλάκας. Θα υπερεκτιμήσει τις δυνατότητές του. Θα βγει στο αντίθετο ρεύμα. Θα παραστήσει τον αητό. Θα καταχραστεί την εξουσία του. Κι από την πρησμένη του αυτοπεποίθηση, αντί για διορθωτικά πατομπούκαλα, θα φορέσει τις μαύρες, πειρατικές καλύπτρες της έπαρσής του.

Κάπως έτσι, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και οι λοιποί κορυφαίοι… κάθε φορά που βγαίνει ο Αντώνης Σαμαράς και επιδεικνύει ποιητικά, πόσο λίγος είναι, καβαλάνε το καλάμι τους και βγαίνουνε παγανιά στο δρόμο με τους λυμένους αφαλούς. Γυρίζουνε στο μηδέν το κοντέρ των ατοπημάτων και είναι πιο έτοιμοι για νέες αυθαιρεσίες. Μοναδικοί άρχοντες του κρατιδίου της μιας επιλογής οργανώνουν την ολιγαρχία τους γελώντας από μέσα τους σαρδόνια… Κι αποδέχονται με χαιρεκακία την πίστωση χρόνου που τους γίνεται συνεχώς επειδή δεν υπάρχει ρεαλιστικό αντίπαλο δέος να στεγάσει τα θύματά τους. «Αν νομίζετε ότι η κυβέρνηση είναι αναποτελεσματική και δεν έχει ηθικό υπόβαθρο για αυτά που κάνει τότε, ρίξτε την» δήλωσε ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ο υπουργός «δε με μέλει» στους συναδέλφους του

Λάθος χρονολογία διαλέξατε, κ. Βενιζέλο.

Η κυβέρνηση Γ.Α. Παπανδρέου δεν αντιλαμβάνεται εντούτοις την πραγματικότητα όπως την προεξοφλούν οι αγορές και όπως τη βιώνει οδυνηρά ο κόσμος. Ο πρωθυπουργός, εξουθενωμένος και σιωπηλός πια, παρακολουθεί τους Ευρωπαίους ομολόγους του να καθορίζουν το μέλλον της Ελλάδας ερήμην του και ερήμην μας. Ο δε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Βαγγέλης Βενιζέλος, με ένα ιδιότυπο μείγμα κυνισμού και απογνώσεως, προσδιόρισε το επίπεδο τρέχουσας φτωχοποίησης του ελληνικού λαού: το έτος 2004.

Ο λαλίστατος κ. Βενιζέλος, ακριβώς εξαιτίας της ρητορικής του αυταρέσκειας, διέπραξε γκάφα δεινή. Το 2004, υλικά, είναι πολύ ανώτερο του 2011, πρωτίστως κατά τους δείκτες απασχόλησης και ανάπτυξης. Οι Ελληνες δεν επιστρέφουν στο κοντινό 2004· σε ορισμένα πεδία, όπως λ.χ. στην απασχόληση, καταβαραθρώνονται στις αρχές της δεκαετίας του ’60.

Συμβολικά, το 2004 ήταν το μεσουράνημα της αισιοδοξίας - επίπλαστης, φουσκωμένης από υπερβολικές προσδοκίες και από τη μεγαληγορία των πολιτικών ταγών περί ισχυρής Ελλάδος του ευρώ, των swaps, της δημιουργικής λογιστικής, της χρηματιστηριακής ευφορίας, του εύκολου δανεισμού. Το 2004 η Ελλάδα ήταν το εργοτάξιο της Ολυμπιακής Φρενίτιδας, της μόνης και τελευταίας ιδέας που συνέλαβε η άξεστη εγχώρια ελίτ. Ηταν η ιδέα που υπηρέτησαν αγογγύστως οι ιερείς του εκσυγχρονισμού, κι αυτή η ιδέα υλοποιήθηκε με κρατικό χρήμα, με δανεικά, αυτά που πληρώνουν τώρα ενοχοποιημένοι συνταξιούχοι, μισθωτοί και επαγγελματίες.

Ηταν μεθυσμένο το καλοκαίρι του Euro 04 και της τελετής έναρξης, με τι-σερτ Hellas. Οι Ελληνες δεν κοιτούσαν λογαριασμούς, δαφνοστεφείς έπιναν από κούπες πρωταθλητών και άκουγαν «εφκαριστούμε Ελλάντα» από τα χείλη αυτών που τώρα καταριούνται τους πονηρούς τεμπέληδες του Νότου.

Λάθος χρονολογία διαλέξατε, κ. Βενιζέλο. Μπορεί όμως και να λέτε εμμέσως μιαν αλήθεια: το 2004, η κορωνίδα της ανεμελιάς και της αισιοδοξίας, ενέκλειε ήδη τον σπόρο της καταστροφής.

Το πώς έφτασε η χώρα στο χείλος του γκρεμού είναι γνωστό.

H Ιστορία κάνει κύκλους. Κανείς όμως δεν μπορούσε να φανταστεί ότι στην Ελλάδα θα είναι τόσο σύντομοι και τόσο όμοιοι. Τα παιδιά εκείνων που έφυγαν μετά τον Εμφύλιο στοιβαγμένοι στα αμπάρια των πλοίων για να φτάσουν στην Αυστραλία, τώρα, με το πτυχίο στο ένα χέρι και το μεταπτυχιακό στο άλλο, περιμένουν στην ουρά για να εξασφαλίσουν μια θέση μετανάστη στη μακρινή ήπειρο.

Γιατροί, πολιτικοί μηχανικοί, αρχιτέκτονες, οικονομολόγοι και απολυμένοι υψηλόβαθμοι υπάλληλοι εταιρειών είναι έτοιμοι για τη μεγάλη φυγή, αφού βλέπουν τις ζωές που σχεδίασαν ή έχτισαν με κόπο να γίνονται συντρίμμια. Ανεργοι και απολυμένοι διαπιστώνουν κάθε μέρα που περνά ότι δεν έχουν ελπίδα να βρουν δουλειά τα προσεχή χρόνια.

Οι επιστήμονες προφανώς μπορούν να ελπίζουν σε καλύτερη τύχη από εκείνη των μεταναστών της δεκαετίας του '60. Είναι μορφωμένοι άνθρωποι, μιλούν γλώσσες και μπορούν μόλις ξεπεράσουν το πρώτο σοκ της μεγάλης αλλαγής στη ζωή τους να γίνουν πολίτες του κόσμου και να προκόψουν.

Υπάρχουν όμως και χιλιάδες νέα παιδιά που δεν διαθέτουν «οπλοστάσιο» και είναι έτοιμα να κάνουν στην άκρη του πλανήτη δουλειές που μέχρι πριν από δυο χρόνια περιφρονούσαν στη χώρα τους. Οικοδόμοι, εργάτες, βοηθοί στις κουζίνες εστιατορίων και, στην καλύτερη περίπτωση, σερβιτόροι. Ο,τι ακριβώς έκανε, δηλαδή, η πρώτη γενιά των ελλήνων μεταναστών.

Είναι προφανές ότι οι ανατροπές στη ζωή δεκάδων χιλιάδων οικογενειών είναι μεγάλες. Μέσα σε δυο χρόνια προέκυψαν 400.000 άνεργοι από τον ιδιωτικό τομέα και τώρα ετοιμάζονται να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο και εργαζόμενοι του Δημοσίου που πίστευαν ότι είναι εξασφαλισμένοι για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Το πώς έφτασε η χώρα στο χείλος του γκρεμού είναι γνωστό. Κανείς δεν χρεώνει την κύρια ευθύνη γι' αυτήν την καταστροφή στην παρούσα κυβέρνηση. Της χρεώνει, ωστόσο, ότι δεν κατάφερε αποτρέψει τον μεγάλο κατήφορο της ανεργίας.

Σε πολιτική άβυσσο βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του.

Σε πολιτική άβυσσο βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του. Η πολιτική που ακολουθεί καθ' υπόδειξη της ΕΕ και του ΔΝΤ έχει βυθίσει τη χώρα στη χειρότερη κρίση από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου. Εκατομμύρια εργαζόμενοι έχουν για πρώτη φορά εδώ και εξήντα χρόνια υποστεί δραστική μείωση αποδοχών, ενώ η ανεργία έφτασε στα επίπεδα του 1960. Η αγορά βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Το κράτος χρωστάει δισεκατομμύρια ευρώ σε όλους όσοι συναλλάσσονται μαζί του.

Απομονωμένη από τον λαό είναι η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή. Απομονωμένη και από την τεράστια πλειοψηφία των επιχειρηματιών πάσης φύσεως, ιδίως των μικρομεσαίων, αλλά όχι μόνο. Οι Ελληνες που βρίσκονται στο πλάι της και τη στηρίζουν είναι πλέον πολύ λίγοι. Μόνο η τρόικα έχει φιλική σχέση μαζί της, αλλά φυσικά κι αυτή εκμεταλλεύεται την κυβερνητική αδυναμία για να επιβάλλει ολοένα και σκληρότερους όρους για να συνεχίσει να δανειοδοτεί την κυβέρνηση Παπανδρέου. Θέλει όμως ως αντάλλαγμα να λεηλατήσει τη δημόσια περιουσία της χώρας μας.

Η προκήρυξη εκλογών σε τέτοιες συνθήκες ισοδυναμεί με διακήρυξη της πρόθεσης του Γ. Παπανδρέου να απομακρυνθεί από την εξουσία, από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και πιθανότατα από τη χώρα. Αν γίνονταν τώρα εκλογές, η ήττα του ΠΑΣΟΚ θα ήταν βέβαιη, ενώ δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί και το ενδεχόμενο διαλυτικών διαστάσεων εκλογικής πανωλεθρίας. Η ήττα του ΠΑΣΟΚ είναι σίγουρη ανεξαρτήτως του αν η ΝΔ θα πετύχαινε κοινοβουλευτική αυτοδυναμία.

Επικίνδυνος, διότι αποδεικνύεται πολιτικά ελλιποβαρής!

Τελικά ως έναν από τους πιο αποτυχημένους υπουργούς της μεταπολίτευσης θα κατατάξει η ιστορία τον Ευάγγελο Βενιζέλο!

Αιτία; Εκτός της αποτυχίας της πολιτικής που αυτός ακολούθησε τους τελευταίους μήνες , ορατή είναι και η παραπλάνηση των Ελλήνων πολιτών από πλευράς του.
Αν δεν είναι ηθελημένη η παραπλάνηση , τότε είναι διπλά επικίνδυνος, διότι αποδεικνύεται πολιτικά ελλιποβαρής!
Αν είναι ηθελημένη, τότε αμαύρωσε τη διαδρομή του στην πολιτική και φυσικά έβαλε ταφόπλακα σε μελλοντική του πολιτική ενασχόληση.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.........

Ανέλαβε ένα Υπουργείο "φωτιά" προσδοκώντας να υπερσκελίσει τον αδύναμο κ.Παπανδρέου και να επιτύχει στην εσωκομματική μάχη για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ.

Δυστυχώς γι αυτόν η κρισιμότητα των στιγμών, τον βρήκε χωρίς εμπειρία , χωρίς τις ειδικές γνώσεις αλλά και το τσαγανό που απαιτούσε η θέση του.

Άρχισε λοιπόν τις σπασμωδικές κινήσεις φανερώνοντας τον πανικό του, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό , με ότι ζημία αυτό μας προκαλούσε.

Ανακοίνωνε μέτρα το πρωϊ και το μεσημέρι τα έπαιρνε πίσω! Απέκρυψε την αλήθεια για την αποχώρηση της Τρόϊκας, όπου λίγο πολύ μας εμφανίστηκε ως να ήταν αυτός που τους ζήτησε να αποχωρήσουν από τις συνομιλίες για την 6η δόση.

Το πιο διεφθαρμένο καθεστώς που γνώρισε ποτέ η χώρα.

Οι Ελληνίδες και οι Ελληνες – οι πραγματικοί Ελληνες και οι πραγματικές Ελληνίδες, εκείνοι που έχουν ελληνική παιδεία και που ρέει η Ελλάδα στο μυαλό και στην ψυχή τους – εξοργίζονται με το σημερινό κατάντημα της χώρας τους. Και δεν αισθάνονται καθόλου περήφανοι για τους «ηγέτες» τους – ειδικά τους σημερινούς.
Περήφανοι αισθάνονται μόνο εκείνοι που με τα «ραντεβού τους» με την ιστορία και με τα «συμβόλαιά τους με το Λαό» βγήκαν από την αφάνεια, θησαύρισαν, έκαναν περιουσίες, πουλούσαν δημοκρατία εκ του ασφαλούς και, – ως «τσάμπα μάγκες» – έκαναν μνημόσυνα με ξένα κόλλυβα – προδίδοντας και το Λαό και την ιστορία του.
Ολοι οι άλλοι Ελληνες και Ελληνίδες, έστω και αργά, –έστω μετά την έκτη φορά που έστειλαν το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία με την ψήφο τους, – αισθάνονται προδομένοι από έναν πολιτικό φορέα ο οποίος με αριστερά συνθήματα και ακροδεξιές πολιτικές μπήκε σφήνα στο πολιτικό σύστημα και προϊόντος του χρόνου έγινε το πιο διεφθαρμένο καθεστώς που γνώρισε ποτέ η χώρα.
Διότι, περί καθεστώτος πρόκειται.
Και οι περισσότεροι πολίτες που έβλεπαν τα καμώματα και τις ζεϊμπεκιές του Χαρισματικού – και όπως ήταν ακόμη σε στύση με την Αλλαγή – τον θεωρούσαν σάρκα από τη σάρκα τους και οστά από τα οστά τους... Και οι περισσότεροι πολίτες που έβλεπαν τον εσμό των Εκσυγχρονιστών να οργανώνει τη λεηλασία, αλλά να δίνει κάποιο κόκαλο και σ’ αυτούς, – σε στύση και οι ίδιοι με την ξεπαρθενεμένη, πια, Αλλαγή – δεν ήξεραν αν αισθάνονται περηφάνεια ή ντροπή... Και σχεδόν όλοι σήμερα οι πολίτες που πίστεψαν ότι και «λεφτά υπάρχουν» και «ανοιχτή διακυβέρνηση» θα έχουν, – και έχασαν όσα κέρδισαν οι ίδιοι, οι πατέρες και οι παππούδες τους, – δεν αισθάνονται καμιά περηφάνια που εμπιστεύθηκαν σ’ αυτόν τον εσμό για 6η φορά την ψήφο τους...

Σύσσωμος σχεδόν ο κρατικός μηχανισμός έχει πλέον ταχθεί ανοιχτά κατά της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Σύσσωμος σχεδόν ο κρατικός μηχανισμός έχει πλέον ταχθεί ανοιχτά κατά της κυβέρνησης Παπανδρέου. Υποτίθεται όμως ότι σε αυτόν τον μηχανισμό βασίζεται η κυβέρνηση για να εφαρμόσει την πολιτική της σε όλους τους τομείς. Πώς θα το κατορθώσει έχοντας τη συντριπτική πλειονότητα των υπαλλήλων του κρατικού -με τη στενή και την ευρεία έννοια- μηχανισμού εναντίον της;

Αυτό είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο. Ανεξαρτήτως διαφόρων περί του αντιθέτου διακηρύξεων, είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου θα επιχειρήσει να βελτιώσει υπέρ της τους συσχετισμούς στον κρατικό μηχανισμό απολύοντας δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλους που δεν είναι με το ΠΑΣΟΚ και μάλιστα με την πτέρυγα που στηρίζει τον πρωθυπουργό. Να κρατήσει δηλαδή τους δικούς της ανθρώπους, όπως έκανε ήδη σε ευρεία κλίμακα και με τις μετατάξεις στις ΔΕΚΟ.

Αυτό όμως δεν λύνει το πρόβλημα. Πρώτα πρώτα γιατί το πολύ σε δύο χρόνια θα έχουμε πιθανότατα, αν επαληθευθούν οι σημερινές δημοσκοπήσεις, άλλη κυβέρνηση, η οποία φυσικά θα εξαπολύσει πογκρόμ εξάρθρωσης του "παπανδρεϊκού" κρατικού μηχανισμού, αν έχει συντελεστεί τέτοια εξέλιξη. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι θα απομείνει η Ελλάδα με έναν διαλυμένο, κακοπληρωμένο και απείρως πιο διεφθαρμένο από σήμερα κρατικό μηχανισμό, αφού είναι βέβαιο και αποδεδειγμένο απανταχού της οικουμένης και σε όλες τις εποχές ότι οι εξαθλιωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι στη συντριπτική πλειονότητά τους δεν έχουν καμία ηθική αναστολή στην προσπάθεια ενίσχυσης των εισοδημάτων τους με πλάγιους τρόπους, πρόθυμοι να διαφθαρούν καθ' οιονδήποτε προσφερόμενο τρόπο...