Το πιο διεφθαρμένο καθεστώς που γνώρισε ποτέ η χώρα.

Οι Ελληνίδες και οι Ελληνες – οι πραγματικοί Ελληνες και οι πραγματικές Ελληνίδες, εκείνοι που έχουν ελληνική παιδεία και που ρέει η Ελλάδα στο μυαλό και στην ψυχή τους – εξοργίζονται με το σημερινό κατάντημα της χώρας τους. Και δεν αισθάνονται καθόλου περήφανοι για τους «ηγέτες» τους – ειδικά τους σημερινούς.
Περήφανοι αισθάνονται μόνο εκείνοι που με τα «ραντεβού τους» με την ιστορία και με τα «συμβόλαιά τους με το Λαό» βγήκαν από την αφάνεια, θησαύρισαν, έκαναν περιουσίες, πουλούσαν δημοκρατία εκ του ασφαλούς και, – ως «τσάμπα μάγκες» – έκαναν μνημόσυνα με ξένα κόλλυβα – προδίδοντας και το Λαό και την ιστορία του.
Ολοι οι άλλοι Ελληνες και Ελληνίδες, έστω και αργά, –έστω μετά την έκτη φορά που έστειλαν το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία με την ψήφο τους, – αισθάνονται προδομένοι από έναν πολιτικό φορέα ο οποίος με αριστερά συνθήματα και ακροδεξιές πολιτικές μπήκε σφήνα στο πολιτικό σύστημα και προϊόντος του χρόνου έγινε το πιο διεφθαρμένο καθεστώς που γνώρισε ποτέ η χώρα.
Διότι, περί καθεστώτος πρόκειται.
Και οι περισσότεροι πολίτες που έβλεπαν τα καμώματα και τις ζεϊμπεκιές του Χαρισματικού – και όπως ήταν ακόμη σε στύση με την Αλλαγή – τον θεωρούσαν σάρκα από τη σάρκα τους και οστά από τα οστά τους... Και οι περισσότεροι πολίτες που έβλεπαν τον εσμό των Εκσυγχρονιστών να οργανώνει τη λεηλασία, αλλά να δίνει κάποιο κόκαλο και σ’ αυτούς, – σε στύση και οι ίδιοι με την ξεπαρθενεμένη, πια, Αλλαγή – δεν ήξεραν αν αισθάνονται περηφάνεια ή ντροπή... Και σχεδόν όλοι σήμερα οι πολίτες που πίστεψαν ότι και «λεφτά υπάρχουν» και «ανοιχτή διακυβέρνηση» θα έχουν, – και έχασαν όσα κέρδισαν οι ίδιοι, οι πατέρες και οι παππούδες τους, – δεν αισθάνονται καμιά περηφάνια που εμπιστεύθηκαν σ’ αυτόν τον εσμό για 6η φορά την ψήφο τους...

Σύσσωμος σχεδόν ο κρατικός μηχανισμός έχει πλέον ταχθεί ανοιχτά κατά της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Σύσσωμος σχεδόν ο κρατικός μηχανισμός έχει πλέον ταχθεί ανοιχτά κατά της κυβέρνησης Παπανδρέου. Υποτίθεται όμως ότι σε αυτόν τον μηχανισμό βασίζεται η κυβέρνηση για να εφαρμόσει την πολιτική της σε όλους τους τομείς. Πώς θα το κατορθώσει έχοντας τη συντριπτική πλειονότητα των υπαλλήλων του κρατικού -με τη στενή και την ευρεία έννοια- μηχανισμού εναντίον της;

Αυτό είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο. Ανεξαρτήτως διαφόρων περί του αντιθέτου διακηρύξεων, είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου θα επιχειρήσει να βελτιώσει υπέρ της τους συσχετισμούς στον κρατικό μηχανισμό απολύοντας δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλους που δεν είναι με το ΠΑΣΟΚ και μάλιστα με την πτέρυγα που στηρίζει τον πρωθυπουργό. Να κρατήσει δηλαδή τους δικούς της ανθρώπους, όπως έκανε ήδη σε ευρεία κλίμακα και με τις μετατάξεις στις ΔΕΚΟ.

Αυτό όμως δεν λύνει το πρόβλημα. Πρώτα πρώτα γιατί το πολύ σε δύο χρόνια θα έχουμε πιθανότατα, αν επαληθευθούν οι σημερινές δημοσκοπήσεις, άλλη κυβέρνηση, η οποία φυσικά θα εξαπολύσει πογκρόμ εξάρθρωσης του "παπανδρεϊκού" κρατικού μηχανισμού, αν έχει συντελεστεί τέτοια εξέλιξη. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι θα απομείνει η Ελλάδα με έναν διαλυμένο, κακοπληρωμένο και απείρως πιο διεφθαρμένο από σήμερα κρατικό μηχανισμό, αφού είναι βέβαιο και αποδεδειγμένο απανταχού της οικουμένης και σε όλες τις εποχές ότι οι εξαθλιωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι στη συντριπτική πλειονότητά τους δεν έχουν καμία ηθική αναστολή στην προσπάθεια ενίσχυσης των εισοδημάτων τους με πλάγιους τρόπους, πρόθυμοι να διαφθαρούν καθ' οιονδήποτε προσφερόμενο τρόπο...

Και σαν σήμερα, 5 Οκτωβρίου 2009, ορκίστηκε πρωθυπουργός της χώρας ...

Και σαν σήμερα, 5 Οκτωβρίου 2009, ορκίστηκε πρωθυπουργός της χώρας ο κ. Γ. Παπανδρέου – γιος και εγγονός πρωθυπουργών.
Οφείλουμε δε να αναγνωρίσουμε ότι ποτέ άλλοτε, στη Νεότερη Ελλάδα, καμιά κυβέρνηση μέσα σε 24 μόνο μήνες δεν κατόρθωσε να παρουσιάσει τόσο έργο όσο παρουσίασε η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου. Διότι μέσα σε 730 μόλις μέρες αποδείχθηκε ικανή:
1. Να νοθεύσει βάναυσα τα δημοσιονομικά στατιστικά στοιχεία, εν ονόματι της... αξιοπιστίας της χώρας...
2. Να δημιουργήσει ένα υπέρογκο έλλειμμα, αναγκαίο για την προσφυγή και στο ΔΝΤ...
3. Να θέσει τη χώρα υπό τριπλή κατοχή – εκχωρώντας με τη Δανειακή Σύμβαση του Μνημονίου ύψιστα κυριαρχικά της δικαιώματα...
4. Να κατεδαφίσει όλα όσα κέρδισαν 4 γενιές Ελλήνων και Ελληνίδων στα εργασιακά, στα ασφαλιστικά, στα εισοδηματικά κ.λπ...
5. Να διαλύσει παντελώς το κράτος – λες και επιδιώκει έκτροπα για να κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση πολιορκίας...
6. Να εξαρτάται η τύχη της Ελλάδας από την αρνητική ή θετική ψήφο των Κοινοβουλίων της Σλοβακίας ή της Τσεχίας ή της Σλοβενίας...
7. Να μειώσει το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων (περικοπές + φόροι + ανεργία) κατά 50%...
8. Να έχει αφήσει το Αιγαίο στην κατάσταση που το άφησε ο Ανδρέας Παπανδρέου (πατέρας του) με το Πρωτόκολλο του Νταβός...
9. Να έχει αφήσει το Σκοπιανό στην κατάσταση της «Ενδιάμεσης Συμφωνίας», την οποία το 1995 ανακοίνωσε ο Αμερικανός Επιτετραμμένος...
10. Να έχει υποθηκεύσει ολόκληρη την κινητή και ακίνητη δημόσια περιουσία, η οποία και θα εκποιηθεί για ένα κομμάτι ψωμί...
Η 5η Οκτωβρίου, δηλαδή, – ημέρα ορκωμοσίας του κ. Γ. Παπανδρέου – είναι μια από τις πιο μαύρες επετείους της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας – ίσως χειρότερη και από τη Μικρασιατική Καταστροφή, ίσως χειρότερη και από την τριπλή κατοχή της περιόδου 1941–44, από Γερμανούς, Ιταλούς και Βουλγάρους...
Να τον χαιρόμαστε τον κ. Παπανδρέου τον Γ’.



Share

Αυτό το δύσοσμο και τυμπανιαίο πτώμα του πολιτικού μας συστήματος είναι πλέον ανάγκη να ενταφιαστεί στα σκουπίδια της Ιστορίας.

Η χώρα έχει το μαύρο της το χάλι και το γνωρί­ζουν όλοι μηδενός εξαιρουμένου πολιτικοί και πο­λίτες, ωστόσο η ανικανότητα και η ατολμία της κυ­βερνητικής πελατειακής πολιτικής δεν έχει προη­γούμενο. Η κυβέρνηση επίσης δεν έχει το άλλοθι των συντριπτικών αντιδράσεων αλλά και της εγκλη­ματικά επιπόλαιης, επικίνδυνης και χαοτικής αντι­πολίτευσης που της ασκείται. Είχε όλο τον χρόνο και τη λαϊκή εντολή, την ισχυρότερη πολιτική νομι­μοποίηση σε μια δημοκρατία, να πάρει τα επώδυνα και σωστά μέτρα, να κάνει απερίσπαστη τη δουλειά της, να φέρει τα πρώτα αποτελέσματα, να δημι­ουργήσει προοπτικές εξόδου από την κρίση, να με­τατρέψει την κρίση σε ευκαιρία, να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα της μεταπολίτευσης, να χαρίσει ελπί­δα. Ωστόσο, το παλιό ΠΑΣΟΚ, το απεχθές, το βαθύ ΠΑΣΟΚ με τις ρεμούλες, την ασυδοσία, την ατιμω­ρησία, απέκτησε ξαφνικά σοσιαλιστική συνείδηση κι ευαισθησίες χρεώνοντας τελικά στον Έλληνα πολίτη πολύ ακριβά τον φτηνό και χυδαίο λαϊκισμό του. Το δε νέο ΠΑΣΟΚ με τη σειρά του μοιάζει να μην γνωρίζει πρόσθεση και αφαίρεση, καθώς μας έβαλε να μαζεύουμε αποδείξεις για να χρεώσουμε τελικά περισσότερο το ήδη χρεοκοπημένο κράτος. Έτσι φτάσαμε σε μια κοινωνία ετοιμοθάνατη, που, αντί να της χορηγήσουν οξυγόνο, την απειλούν να της κόψουν το ρεύμα. Λάθος· το ρεύμα έχει ήδη κοπεί, ο ασθενής έχει ήδη αποβιώσει, ωστόσο το θλιβερό πολιτικό σύστημα κοιτά την πάρτη του, τα στενά κομματικά του οφέλη, και τρέμει στην ιδέα ότι στον γκρεμό θα παρασυρθεί κι αυτό. Αυτός εί­ναι ο φόβος των Κοινοβουλευτικών Ομάδων του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ. και των λοιπών κομμάτων της αριστεροδεξιάς, που κόπτονται για τα λαϊκά συμφέρο­ντα, κατά τρόπο που προκαλεί τη βαθιά μας θλίψη, τον αποτροπιασμό μας, μας απελπίζει, μας τρομά­ζει, αλλά ταυτόχρονα και μας εξαγριώνει. Αυτό το δύσοσμο και τυμπανιαίο πτώμα του πολιτικού μας συστήματος είναι πλέον ανάγκη να ενταφιαστεί στα σκουπίδια της Ιστορίας.

Η κοινωνία βράζει και η κρίση εμπιστοσύνης προς το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα παροξύνεται...

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, όμως, δεν αξιοποίησε την πολιτική δυνατότητα. Παρέμενε εγκλωβισμένη στην πεπατημένη και ασκούσε πολιτική με τον παλιό χρεοκοπημένο τρόπο. Αντί οι παρεμβάσεις της για την αύξηση των εσόδων και τη μείωση των δαπανών να είναι στοχευμένες, ήταν οριζόντιες. Αντί να θεσπίσει νέα πολιτικά - επιχειρησιακά εργαλεία χρησιμοποίησε τα αποτυχημένα παραδοσιακά. Τα ίδια και στο επίπεδο της αξιοποίησης των ουκ ολίγων λιμναζουσών αναπτυξιακών δυνατοτήτων.

Η άποψη ότι αυτά είναι μη ρεαλιστικά υποκρύπτει ιδιοτέλεια ή ανοησία. Είναι αληθές ότι η κοινή γνώμη έχει βαρεθεί να ακούει για καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, για πάταξη της διαφθοράς, για λειτουργικό εκσυγχρονισμό του κράτους κ.λπ., επειδή αυτές οι επαγγελίες έμειναν για δεκαετίες συνθήματα. Αυτό, όμως, δεν αλλάζει το γεγονός ότι το ριζικό νοικοκύρεμα και η βιώσιμη ανάπτυξη αποτελούν ζωτική ανάγκη.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση έχασε με δική της ευθύνη κρίσιμο χρόνο και κυρίως σπατάλησε το πολύτιμο απόθεμα κοινωνικής ανοχής. Σήμερα, η οικονομία βυθίζεται στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, η κοινωνία βράζει και η κρίση εμπιστοσύνης προς το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα παροξύνεται. Σ’ αυτό το κλίμα συμπαρασύρονται και τα σωστά μέτρα για λειτουργική εξυγίανση του κράτους και της οικονομίας.

Για να οδηγηθεί συντεταγμένα η κοινωνία σε υπέρβαση της κρίσης πρέπει να αρθεί το εμπόδιο που εγείρει η οξύτατη κρίση εμπιστοσύνης. Είναι προφανές ότι κανείς δεν θα δεχόταν να τον ξαναεγχειρίσει ένας γιατρός που σε προηγούμενη εγχείρηση τον είχε σακατέψει. Η διάχυτη εντύπωση πως η πολιτική ελίτ δεν εξυπηρετεί το συμφέρον της κοινωνίας ενισχύεται από την άδικη κατανομή των βαρών και ωθεί την κάθε κοινωνική ομάδα να οχυρώνεται πίσω από τη δική της μισή αλήθεια, γεγονός που αναπαράγει το αδιέξοδο.

Το σπουδαιότερο απ’ όλα όμως ήταν ότι θα έφερνες στην πατρίδα μας την Αλλαγή.

Το σπουδαιότερο απ’ όλα όμως ήταν ότι θα έφερνες στην πατρίδα μας την Αλλαγή. Θα εξαφάνιζες τη διάκριση ανάμεσα σε προνομιούχους και μη προνομιούχος ‘Έλληνες και θα ερχόταν μέσα σε 100 μέρες η οικονομική άνθηση… Όταν οι πολιτική αντίπαλοι ρωτούσαν που θα βρείτε τα λεφτά εσύς τους αποστομώνατε. Με το λεφτά υπάρχουν… Αρκούν και μόνο τα δισεκατομμύρια από την φοροδιαφυγή που τώρα εσείς καλύπτετε ! Και τώρα κύριε Παπανδρέου ποια εικόνα παρουσιάζει η χώρα, ύστερα από δύο χρόνια πρωθυπουργίας σου; Οικονομικό χάος, ανεργία και μαρασμός. Το εισόδημα των εργαζομένων συνεχώς συρρικνώνεται. Οι επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη. Η εφορία κυνηγάει αμείλικτα τους μικρομεσαίους. Οι λογαριασμοί του νοικοκυριού στα ύψη. Ο τουρισμός και η ναυτιλία μας αργοπεθαίνουν… Κοίταξε, λοιπόν , γύρω σου και προσπάθησε να δεις καθαρά. Άξιζε τέλος πάντων τον κόπο; Πρόγραμμα για τη χώρα δεν είχες. Οι οραματισμοί σου ήταν μόνο προσχήματα. Συγκεκριμένη πολιτική πυξίδα δεν είχες. Και η πορεία σου προς την εξουσία, όπως και τώρα με την εξουσία δεν ήταν και τίποτα καλώ… Τουλάχιστον για σήμερα και αυτό το ρεζιλίκι που επικρατεί στο Σύνταγμα μου θυμίζει τον Παπαδόπουλο και τον Πιττακό που έφεραν τα τανκς στην Ομόνοια και άρπαξαν με την βία την εξουσία, και σε σένα που είπες στον ‘Ελληνικό λαό να σε ψηφήσει για να δει καλύτερες μέρες και ύστερα του είπες να σφίξει το ζωνάρι του γιατί οι μέρες είναι κακές και ψυχρές. Δε βρίσκω, δηλαδή να διαφέρει κατά πολύ η βία από την ΑΠΑΤΗ… Για να μην πω ότι η σκέτη απάτη είναι από πολλές πλευρές χειρότερη…

Κ. Βενιζέλος αυτές τις 107 μέρες.

Ουδέποτε άλλοτε στο παρελθόν, απ’ όσο θυμάμαι, τσάρος της Οικονομίας από την εποχή του Γ. Αρσένη γνώρισε τόση πολεμική, αλλά και τόση φθορά, πολύπλευρη μάλιστα, όπως ο κ. Βενιζέλος αυτές τις 107 μέρες. Αυτές οι 107 μέρες φαίνονται πλέον ως δρόμος μακρύς και επίπονος, λες και πέρασαν χρόνια, ενώ πολιτικά και ιστορικά, η μία καταδικαστική κρίση, η πολύπλευρη πολεμική – αμφισβήτηση του Ε. Βενιζέλου να ακολουθεί η μία την άλλη. Το αξίωμα του τσάρου της Οικονομίας στην Ελλάδα είναι γενικά κακότυχο (παράδειγμα οι τόσοι προκάτοχοι επί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), με συνέπεια μετά τη θέση αυτή να ακολουθεί η πολιτική και υπουργική πτώση – μείωση. Από τους δεκάδες που πέρασαν στη θέση αυτή, μόνο δύο ξέφυγαν από τον κανόνα, οι Κ. Μητσοτάκης και Κ. Σημίτης, αλλά με πολλές δοκιμασίες και σκαμπανεβάσματα έως την αρχηγία του κόμματος και την πρωθυπουργία. Ιδιαιτέρως δε οι λεγόμενοι «συνεχιστές» του έργου των προκατόχων, δηλαδή οι νέοι τσάροι στη σκυταλοδρομία της πλατείας Συντάγματος, τερμάτισαν πολιτικά από τους τελευταίους.
Χρειάζεται, ασφαλώς, σοβαρή ανάλυση να αξιολογήσει κανείς τα έως τώρα πεπραγμένα του Ε. Βενιζέλου, που έχει συνείδηση πλέον ότι ρισκάρει από τη θέση αυτή το πολιτικό του μέλλον. Δεν το έκρυψε, άλλωστε, εξ αρχής. Πάντως, ο ίδιος, σύμφωνα με συνεργάτες του, θεωρεί ότι οι επόμενες 100 ημέρες, δηλαδή ο χρόνος ώς τις αρχές Ιανουαρίου, θα είναι ένα ευνοϊκότερο τρίμηνο για τον ίδιο προσωπικά, τους σχεδιασμούς και τα πεπραγμένα του.
Πάντως, οι επικριτές του κ. Βενιζέλου, που φαίνεται να είναι σε όλα τα επίπεδα του κυβερνητικού και πασοκικού χώρου, είναι έτοιμοι να του καταλογίσουν ολόκληρο κατάλογο όχι μόνο αποτυχιών, αλλά και προσωπικών του λαθών, πρωτόγνωρων ώς σήμερα για τον ίδιο, όπως η προχειρότητα και επιπολαιότητα στις πολιτικές που εκτοξεύει δημόσια, ως κεραυνούς. Να του καταλογίσουν ότι διέψευσε τις προσδοκίες για μια καλύτερη, πιο φιλολαϊκή και αποτελεσματική οικονομική πολιτική, μέσα στις συνθήκες τις οποίες παρέλαβε από τον κ. Γ. Παπακωνσταντίνου. Ο Ε. Βενιζέλος επικρίνεται ότι συνεχίζει και διευρύνει τον «βάρβαρο» μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Μοιάζουν να έχουν εξανεμιστεί σχεδόν θετικά του δεδομένα από το παρελθόν, όπως λ.χ. ότι δεν επιδόθηκε ποτέ σε εύκολες προεκλογικές υποσχέσεις, υπήρξε μάλλον καλός υπουργός και κατόρθωνε πάντα να συγκροτεί μια επιτυχημένη συνολική άποψη για τα πράγματα. Οι επόμενες 107 ημέρες, θα δείξουν.