Και σαν σήμερα, 5 Οκτωβρίου 2009, ορκίστηκε πρωθυπουργός της χώρας ...

Και σαν σήμερα, 5 Οκτωβρίου 2009, ορκίστηκε πρωθυπουργός της χώρας ο κ. Γ. Παπανδρέου – γιος και εγγονός πρωθυπουργών.
Οφείλουμε δε να αναγνωρίσουμε ότι ποτέ άλλοτε, στη Νεότερη Ελλάδα, καμιά κυβέρνηση μέσα σε 24 μόνο μήνες δεν κατόρθωσε να παρουσιάσει τόσο έργο όσο παρουσίασε η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου. Διότι μέσα σε 730 μόλις μέρες αποδείχθηκε ικανή:
1. Να νοθεύσει βάναυσα τα δημοσιονομικά στατιστικά στοιχεία, εν ονόματι της... αξιοπιστίας της χώρας...
2. Να δημιουργήσει ένα υπέρογκο έλλειμμα, αναγκαίο για την προσφυγή και στο ΔΝΤ...
3. Να θέσει τη χώρα υπό τριπλή κατοχή – εκχωρώντας με τη Δανειακή Σύμβαση του Μνημονίου ύψιστα κυριαρχικά της δικαιώματα...
4. Να κατεδαφίσει όλα όσα κέρδισαν 4 γενιές Ελλήνων και Ελληνίδων στα εργασιακά, στα ασφαλιστικά, στα εισοδηματικά κ.λπ...
5. Να διαλύσει παντελώς το κράτος – λες και επιδιώκει έκτροπα για να κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση πολιορκίας...
6. Να εξαρτάται η τύχη της Ελλάδας από την αρνητική ή θετική ψήφο των Κοινοβουλίων της Σλοβακίας ή της Τσεχίας ή της Σλοβενίας...
7. Να μειώσει το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων (περικοπές + φόροι + ανεργία) κατά 50%...
8. Να έχει αφήσει το Αιγαίο στην κατάσταση που το άφησε ο Ανδρέας Παπανδρέου (πατέρας του) με το Πρωτόκολλο του Νταβός...
9. Να έχει αφήσει το Σκοπιανό στην κατάσταση της «Ενδιάμεσης Συμφωνίας», την οποία το 1995 ανακοίνωσε ο Αμερικανός Επιτετραμμένος...
10. Να έχει υποθηκεύσει ολόκληρη την κινητή και ακίνητη δημόσια περιουσία, η οποία και θα εκποιηθεί για ένα κομμάτι ψωμί...
Η 5η Οκτωβρίου, δηλαδή, – ημέρα ορκωμοσίας του κ. Γ. Παπανδρέου – είναι μια από τις πιο μαύρες επετείους της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας – ίσως χειρότερη και από τη Μικρασιατική Καταστροφή, ίσως χειρότερη και από την τριπλή κατοχή της περιόδου 1941–44, από Γερμανούς, Ιταλούς και Βουλγάρους...
Να τον χαιρόμαστε τον κ. Παπανδρέου τον Γ’.



Share

Αυτό το δύσοσμο και τυμπανιαίο πτώμα του πολιτικού μας συστήματος είναι πλέον ανάγκη να ενταφιαστεί στα σκουπίδια της Ιστορίας.

Η χώρα έχει το μαύρο της το χάλι και το γνωρί­ζουν όλοι μηδενός εξαιρουμένου πολιτικοί και πο­λίτες, ωστόσο η ανικανότητα και η ατολμία της κυ­βερνητικής πελατειακής πολιτικής δεν έχει προη­γούμενο. Η κυβέρνηση επίσης δεν έχει το άλλοθι των συντριπτικών αντιδράσεων αλλά και της εγκλη­ματικά επιπόλαιης, επικίνδυνης και χαοτικής αντι­πολίτευσης που της ασκείται. Είχε όλο τον χρόνο και τη λαϊκή εντολή, την ισχυρότερη πολιτική νομι­μοποίηση σε μια δημοκρατία, να πάρει τα επώδυνα και σωστά μέτρα, να κάνει απερίσπαστη τη δουλειά της, να φέρει τα πρώτα αποτελέσματα, να δημι­ουργήσει προοπτικές εξόδου από την κρίση, να με­τατρέψει την κρίση σε ευκαιρία, να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα της μεταπολίτευσης, να χαρίσει ελπί­δα. Ωστόσο, το παλιό ΠΑΣΟΚ, το απεχθές, το βαθύ ΠΑΣΟΚ με τις ρεμούλες, την ασυδοσία, την ατιμω­ρησία, απέκτησε ξαφνικά σοσιαλιστική συνείδηση κι ευαισθησίες χρεώνοντας τελικά στον Έλληνα πολίτη πολύ ακριβά τον φτηνό και χυδαίο λαϊκισμό του. Το δε νέο ΠΑΣΟΚ με τη σειρά του μοιάζει να μην γνωρίζει πρόσθεση και αφαίρεση, καθώς μας έβαλε να μαζεύουμε αποδείξεις για να χρεώσουμε τελικά περισσότερο το ήδη χρεοκοπημένο κράτος. Έτσι φτάσαμε σε μια κοινωνία ετοιμοθάνατη, που, αντί να της χορηγήσουν οξυγόνο, την απειλούν να της κόψουν το ρεύμα. Λάθος· το ρεύμα έχει ήδη κοπεί, ο ασθενής έχει ήδη αποβιώσει, ωστόσο το θλιβερό πολιτικό σύστημα κοιτά την πάρτη του, τα στενά κομματικά του οφέλη, και τρέμει στην ιδέα ότι στον γκρεμό θα παρασυρθεί κι αυτό. Αυτός εί­ναι ο φόβος των Κοινοβουλευτικών Ομάδων του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ. και των λοιπών κομμάτων της αριστεροδεξιάς, που κόπτονται για τα λαϊκά συμφέρο­ντα, κατά τρόπο που προκαλεί τη βαθιά μας θλίψη, τον αποτροπιασμό μας, μας απελπίζει, μας τρομά­ζει, αλλά ταυτόχρονα και μας εξαγριώνει. Αυτό το δύσοσμο και τυμπανιαίο πτώμα του πολιτικού μας συστήματος είναι πλέον ανάγκη να ενταφιαστεί στα σκουπίδια της Ιστορίας.

Η κοινωνία βράζει και η κρίση εμπιστοσύνης προς το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα παροξύνεται...

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, όμως, δεν αξιοποίησε την πολιτική δυνατότητα. Παρέμενε εγκλωβισμένη στην πεπατημένη και ασκούσε πολιτική με τον παλιό χρεοκοπημένο τρόπο. Αντί οι παρεμβάσεις της για την αύξηση των εσόδων και τη μείωση των δαπανών να είναι στοχευμένες, ήταν οριζόντιες. Αντί να θεσπίσει νέα πολιτικά - επιχειρησιακά εργαλεία χρησιμοποίησε τα αποτυχημένα παραδοσιακά. Τα ίδια και στο επίπεδο της αξιοποίησης των ουκ ολίγων λιμναζουσών αναπτυξιακών δυνατοτήτων.

Η άποψη ότι αυτά είναι μη ρεαλιστικά υποκρύπτει ιδιοτέλεια ή ανοησία. Είναι αληθές ότι η κοινή γνώμη έχει βαρεθεί να ακούει για καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, για πάταξη της διαφθοράς, για λειτουργικό εκσυγχρονισμό του κράτους κ.λπ., επειδή αυτές οι επαγγελίες έμειναν για δεκαετίες συνθήματα. Αυτό, όμως, δεν αλλάζει το γεγονός ότι το ριζικό νοικοκύρεμα και η βιώσιμη ανάπτυξη αποτελούν ζωτική ανάγκη.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση έχασε με δική της ευθύνη κρίσιμο χρόνο και κυρίως σπατάλησε το πολύτιμο απόθεμα κοινωνικής ανοχής. Σήμερα, η οικονομία βυθίζεται στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, η κοινωνία βράζει και η κρίση εμπιστοσύνης προς το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα παροξύνεται. Σ’ αυτό το κλίμα συμπαρασύρονται και τα σωστά μέτρα για λειτουργική εξυγίανση του κράτους και της οικονομίας.

Για να οδηγηθεί συντεταγμένα η κοινωνία σε υπέρβαση της κρίσης πρέπει να αρθεί το εμπόδιο που εγείρει η οξύτατη κρίση εμπιστοσύνης. Είναι προφανές ότι κανείς δεν θα δεχόταν να τον ξαναεγχειρίσει ένας γιατρός που σε προηγούμενη εγχείρηση τον είχε σακατέψει. Η διάχυτη εντύπωση πως η πολιτική ελίτ δεν εξυπηρετεί το συμφέρον της κοινωνίας ενισχύεται από την άδικη κατανομή των βαρών και ωθεί την κάθε κοινωνική ομάδα να οχυρώνεται πίσω από τη δική της μισή αλήθεια, γεγονός που αναπαράγει το αδιέξοδο.

Το σπουδαιότερο απ’ όλα όμως ήταν ότι θα έφερνες στην πατρίδα μας την Αλλαγή.

Το σπουδαιότερο απ’ όλα όμως ήταν ότι θα έφερνες στην πατρίδα μας την Αλλαγή. Θα εξαφάνιζες τη διάκριση ανάμεσα σε προνομιούχους και μη προνομιούχος ‘Έλληνες και θα ερχόταν μέσα σε 100 μέρες η οικονομική άνθηση… Όταν οι πολιτική αντίπαλοι ρωτούσαν που θα βρείτε τα λεφτά εσύς τους αποστομώνατε. Με το λεφτά υπάρχουν… Αρκούν και μόνο τα δισεκατομμύρια από την φοροδιαφυγή που τώρα εσείς καλύπτετε ! Και τώρα κύριε Παπανδρέου ποια εικόνα παρουσιάζει η χώρα, ύστερα από δύο χρόνια πρωθυπουργίας σου; Οικονομικό χάος, ανεργία και μαρασμός. Το εισόδημα των εργαζομένων συνεχώς συρρικνώνεται. Οι επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη. Η εφορία κυνηγάει αμείλικτα τους μικρομεσαίους. Οι λογαριασμοί του νοικοκυριού στα ύψη. Ο τουρισμός και η ναυτιλία μας αργοπεθαίνουν… Κοίταξε, λοιπόν , γύρω σου και προσπάθησε να δεις καθαρά. Άξιζε τέλος πάντων τον κόπο; Πρόγραμμα για τη χώρα δεν είχες. Οι οραματισμοί σου ήταν μόνο προσχήματα. Συγκεκριμένη πολιτική πυξίδα δεν είχες. Και η πορεία σου προς την εξουσία, όπως και τώρα με την εξουσία δεν ήταν και τίποτα καλώ… Τουλάχιστον για σήμερα και αυτό το ρεζιλίκι που επικρατεί στο Σύνταγμα μου θυμίζει τον Παπαδόπουλο και τον Πιττακό που έφεραν τα τανκς στην Ομόνοια και άρπαξαν με την βία την εξουσία, και σε σένα που είπες στον ‘Ελληνικό λαό να σε ψηφήσει για να δει καλύτερες μέρες και ύστερα του είπες να σφίξει το ζωνάρι του γιατί οι μέρες είναι κακές και ψυχρές. Δε βρίσκω, δηλαδή να διαφέρει κατά πολύ η βία από την ΑΠΑΤΗ… Για να μην πω ότι η σκέτη απάτη είναι από πολλές πλευρές χειρότερη…

Κ. Βενιζέλος αυτές τις 107 μέρες.

Ουδέποτε άλλοτε στο παρελθόν, απ’ όσο θυμάμαι, τσάρος της Οικονομίας από την εποχή του Γ. Αρσένη γνώρισε τόση πολεμική, αλλά και τόση φθορά, πολύπλευρη μάλιστα, όπως ο κ. Βενιζέλος αυτές τις 107 μέρες. Αυτές οι 107 μέρες φαίνονται πλέον ως δρόμος μακρύς και επίπονος, λες και πέρασαν χρόνια, ενώ πολιτικά και ιστορικά, η μία καταδικαστική κρίση, η πολύπλευρη πολεμική – αμφισβήτηση του Ε. Βενιζέλου να ακολουθεί η μία την άλλη. Το αξίωμα του τσάρου της Οικονομίας στην Ελλάδα είναι γενικά κακότυχο (παράδειγμα οι τόσοι προκάτοχοι επί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), με συνέπεια μετά τη θέση αυτή να ακολουθεί η πολιτική και υπουργική πτώση – μείωση. Από τους δεκάδες που πέρασαν στη θέση αυτή, μόνο δύο ξέφυγαν από τον κανόνα, οι Κ. Μητσοτάκης και Κ. Σημίτης, αλλά με πολλές δοκιμασίες και σκαμπανεβάσματα έως την αρχηγία του κόμματος και την πρωθυπουργία. Ιδιαιτέρως δε οι λεγόμενοι «συνεχιστές» του έργου των προκατόχων, δηλαδή οι νέοι τσάροι στη σκυταλοδρομία της πλατείας Συντάγματος, τερμάτισαν πολιτικά από τους τελευταίους.
Χρειάζεται, ασφαλώς, σοβαρή ανάλυση να αξιολογήσει κανείς τα έως τώρα πεπραγμένα του Ε. Βενιζέλου, που έχει συνείδηση πλέον ότι ρισκάρει από τη θέση αυτή το πολιτικό του μέλλον. Δεν το έκρυψε, άλλωστε, εξ αρχής. Πάντως, ο ίδιος, σύμφωνα με συνεργάτες του, θεωρεί ότι οι επόμενες 100 ημέρες, δηλαδή ο χρόνος ώς τις αρχές Ιανουαρίου, θα είναι ένα ευνοϊκότερο τρίμηνο για τον ίδιο προσωπικά, τους σχεδιασμούς και τα πεπραγμένα του.
Πάντως, οι επικριτές του κ. Βενιζέλου, που φαίνεται να είναι σε όλα τα επίπεδα του κυβερνητικού και πασοκικού χώρου, είναι έτοιμοι να του καταλογίσουν ολόκληρο κατάλογο όχι μόνο αποτυχιών, αλλά και προσωπικών του λαθών, πρωτόγνωρων ώς σήμερα για τον ίδιο, όπως η προχειρότητα και επιπολαιότητα στις πολιτικές που εκτοξεύει δημόσια, ως κεραυνούς. Να του καταλογίσουν ότι διέψευσε τις προσδοκίες για μια καλύτερη, πιο φιλολαϊκή και αποτελεσματική οικονομική πολιτική, μέσα στις συνθήκες τις οποίες παρέλαβε από τον κ. Γ. Παπακωνσταντίνου. Ο Ε. Βενιζέλος επικρίνεται ότι συνεχίζει και διευρύνει τον «βάρβαρο» μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Μοιάζουν να έχουν εξανεμιστεί σχεδόν θετικά του δεδομένα από το παρελθόν, όπως λ.χ. ότι δεν επιδόθηκε ποτέ σε εύκολες προεκλογικές υποσχέσεις, υπήρξε μάλλον καλός υπουργός και κατόρθωνε πάντα να συγκροτεί μια επιτυχημένη συνολική άποψη για τα πράγματα. Οι επόμενες 107 ημέρες, θα δείξουν.

Εχει προφανώς χάσει κάθε αίσθηση του μέτρου η κυβέρνηση Παπανδρέου...

Εχει προφανώς χάσει κάθε αίσθηση του μέτρου η κυβέρνηση Παπανδρέου, αν κρίνει κανείς από το φορομπηχτικό παραλήρημά της των τελευταίων ημερών. Υπουργοί και μανδαρίνοι μηχανεύονται και εφευρίσκουν απίστευτα διεστραμμένους τρόπους επιβολής νέων φορολογικών βαρών στους πολίτες, συγκρίσιμους μόνο με εκείνους που επέλεγαν πριν από... τριακόσια ή πεντακόσια χρόνια οι φεουδάρχες, οι σατράπες ή οι σουλτάνοι όταν χρειάζονταν λεφτά! Εξαπέλυαν τους φοροεισπράκτορες να εισβάλλουν στα σπίτια των δύστυχων υπηκόων τους και να αρπάζουν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους!

Είναι να απορεί κανείς αν κάποιο μέλος αυτής της κυβέρνησης έχει καθίσει να αθροίσει απλώς τους φόρους που έχουν επιβάλει και απαιτούν από τους πολίτες να πληρώσουν τους επόμενους μήνες. Επειδή είμαστε βέβαιοι ότι κανείς τους δεν το έχει κάνει, ας το κάνουμε εμείς.

Στους τέσσερις μήνες λοιπόν από Σεπτέμβρη μέχρι Δεκέμβρη, η μισή Ελλάδα έχει κατ' αρχάς να πληρώσει τον πρόσθετο φόρο που έχει προκύψει από την πάγια φορολόγηση του εισοδήματός της σε δύο ή τρεις δόσεις, μία κάθε δίμηνο.

Εν συνεχεία όλοι ανεξαιρέτως οι Ελληνες πρέπει να πληρώνουν κάθε μήνα για τους επόμενους έξι μήνες τη δεύτερη φορολόγηση του ίδιου (!) εισοδήματος στο σύνολό του που τους επέβαλε η κυβέρνηση Παπανδρέου με την οργουελικής φαντασίας ψευδεπίγραφη "έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης"!

Πρόκειται για νέο μόνιμο φόρο ύψους χιλιάδων ευρώ σε αρκετές περιπτώσεις που μάλιστα έχει και μια απίστευτη πρωτοτυπία: οι Ελληνες καλούνται να πληρώσουν φόρο και επί του... φόρου (!!!) που τους πήρε η εφορία κατά τη φορολογία εισοδήματος.

Δεν έχουμε τελειώσει. Μέσα στο μοιραίο αυτό τετράμηνο οι δυστυχείς φορολογούμενοι πρέπει να πληρώσουν σε δύο δόσεις και το... ενοίκιο που αποφάσισαν ο Γ. Παπανδρέου και ο Ευ. Βενιζέλος ότι πρέπει να τους καταβάλλει όποιος Ελληνας έχει δικό του σπίτι και μάλιστα μονίμως από εδώ και πέρα - το περιβόητο χαράτσι στα ακίνητα!

Είπα- ξείπα του βενιζέλου...

κ. Αντιπρόεδρε και υπουργέ των οικονομικών πρέπει να καταλάβετε επιτέλους ότι η ρητορεία σας δεν μπορεί να καλύψει με κανένα τρόπο πλέον την υποκρισία σας μια και το γελοίο επιχείρημα σας μόνο θλίψη μπορεί να μας προκαλέσει για το πολιτικό σας … κατάντημα!