Η αγανάκτηση αναμένεται να εκτιναχθεί στα ύψη.

Ωστόσο, ακόμη και το ευρύτερο κοι­νωνικό πεδίο θα είναι ένα ναρκοπέδιο άκρως επικίνδυνο για την κυβέρνηση, καθώς οι συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης, μαζικών λουκέτων στις επιχειρήσεις, έκρηξης της επίσημης και της ανεπίσημης ανεργίας και της μαύρης εργασίας - όπως και της στά­σης πληρωμών στην αγορά λόγω έλ­λειψης ρευστότητας - διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό κοινωνικό τοπίο.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, αυξάνο­νται ραγδαία αυτοί που δεν έχουν πια τη δυνατότητα να αντεπεξέλθουν σε βασικές καθημερινές ανάγκες, ενώ π.χ., η απειλή εξώσεων και αύξησης των αστέγων είναι παρούσα - όπως δείχνουν τα στοιχεία που επανήλθαν στο φως της δημοσιότητας αυτές τις ημέρες.

Ακόμη, όμως, και στο επίπεδο αυ­τών που αντέχουν να εξυπηρετούν τις βασικές βιοτικές ανάγκες, η κατά­σταση συνεχώς επιδεινώνεται και είναι ενδεικτική η επιστροφή χρημάτων από καταθέσεις στο εξωτερικό, προκειμένου να πληρωθούν φόροι, εκπαί­δευση και υγεία. Τώρα, λοιπόν, που θα αρχίσουν να καταφτάνουν στα νοικοκυριά μαζικά τα ραβασάκια - προκειμένου να πλη­ρωθούν εισφορές, φόροι κ.λπ., για ει­σοδήματα που σε πολλές περιπτώσεις έχουν πλέον χαθεί -, η αγανάκτηση αναμένεται να εκτιναχθεί στα ύψη, χωρίς κανείς να είναι βέβαιος αν και με ποιον τρόπο θα εκφραστεί.

Μας οδηγούν στον όλεθρο είναι φανερό.

Η κυβέρνηση δείχνει σημάδια αδράνειας και παράλυσης. Την ώρα που θα έπρεπε να ανακοινώνουν δραστικές αποφάσεις για συγχωνεύσεις οργανισμών, μείωση δαπανών και ιδιωτικοποιήσεις, ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί ασχολούνται με δημοψηφίσματα και αναβάλλουν συνεχώς τη λήψη αποφάσεων. Ηδη, όμως, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι δαπάνες του κράτους αυξάνονται και πως η χώρα δεν θα μπορέσει να εκπληρώσει τους στόχους για τους οποίους έχει δεσμευθεί. Το χειρότερο είναι ότι πολλά στελέχη του κυβερνώντος κόμματος σκέπτονται τη διενέργεια εκλογών ως μια διέξοδο. Ενδεχομένως, να είναι ένας τρόπος φυγής για όσους δεν ξέρουν ή δεν αντέχουν να κάνουν τη δουλειά τους σε δύσκολους καιρούς. Τη λιποψυχία και ανεπάρκειά τους, όμως, θα την πληρώσει η χώρα και οι Ελληνες πολίτες. Αν οδηγήσουν τη χώρα στην καταστροφή με την αδυναμία τους, η ευθύνη τους θα είναι τεράστια, ιστορική!

Υπάρχουν πολλές κατηγορίες πολιτών που έβγαλαν τα λεφτά τους από τις τράπεζες, εξαιτίας της κρίσης, φοβούμενοι μην τα χάσουν, αφού τα σενάρια για επιστροφή στη δραχμή έδιναν κι έπαιρναν, με τη στήριξη και ενθάρρυνση συγκεκριμένων οικονομικών παραγόντων και ΜΜΕ.

● Είναι αυτοί που τα έβαλαν στα σεντούκια και δεν πρόκειται να τα «ξεθάψουν» αν δεν δουν να αλλάζει το κλίμα και πάψουν να μπλοφάρουν στις πλάτες τους οι πολιτικές ηγεσίες.

● Είναι αυτοί που μάζεψαν ένα σημαντικό ποσό όλα τα προηγούμενα χρόνια, το έβγαλαν νόμιμα σε τράπεζες του εξωτερικού και είναι οι πιο δύσπιστοι στο να το επιστρέψουν βλέποντας το κλίμα της οικονομικής αβεβαιότητας (ίσως εδώ να μιλάμε για το μεγαλύτερο ποσό συγκεντρωτικά).

● Είναι αυτοί που απλώς παραφούσκωσαν τους λογαριασμούς που ήδη είχαν στο εξωτερικό με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ και δεν πρόκειται να τα φέρουν πίσω, που να δουν τον Βενιζέλο να τους εκλιπαρεί γονυπετής στο Σύνταγμα, όχι ως συνταγματολόγος, αλλά ως φτωχόπαιδο με κασελάκι σε στυλ Βασιλάκη Καΐλα (του κανονικού).

Η μόνη περίπτωση να φέρουν πίσω κάνα φράγκο είναι για να αγοράσουν μπιρ παρά κανένα «φιλέτο» του Δημοσίου, αφού βέβαια τους τα «ασπρίσει» συγκεκριμένος νόμος προς δόξα και τιμή της Ανεξάρτητης Αρχής για το ξέπλυμα χρήματος από παράνομες δραστηριότητες!!!

Και θα μου πείτε «εσύ τι προτείνεις, ρε μεγάλε;».

Εγώ δεν προτείνω τίποτε, ούτε ο Προβόπουλος είμαι για να κάνω παραινέσεις και να δίνω λύσεις. Δουλειά μου είναι να παρατηρώ τα γεγονότα και να προσπαθώ να φωτίσω όλες τις πλευρές.

Υπ’ αυτή την έννοια εκτιμώ ότι για να πιάσουν τόπο οι εκκλήσεις του στυλ «πατριώτες, φέρτε πίσω τα λεφτά» θέλει πολύ δρόμο ακόμα.

Κυρίως να διαμορφωθεί ένα κλίμα εμπιστοσύνης ανάμεσα σε πολίτες και πολιτικές ηγεσίες.

Πήρατε εσείς χαμπάρι στις διακοπές σας, μιλώντας με φίλους στις παραλίες, τα μπαρ, τις ταβέρνες, άντε και σε φουσκωτά και σε... γιοτ, να διαφαίνεται κάτι τέτοιο;

Άρα οι βαρύγδουπες δηλώσεις και οι... απειλές Βενιζέλου είναι για να υπάρχουν κάποιες ειδήσεις τον Αύγουστο!

Τα Κολλητηλίκια τέρμα...

Ο πασόκος θεωρεί ότι θα βγούμε από την κρίση με το που θα δικαιωθούν οι προσπάθειες του Γιώργου. Δεν ξέρω από πού αντλεί την αισιοδοξία αυτή (αν και το ουσιαστικό ερώτημα εδώ είναι πόσοι έχουν απομείνει πλέον στο ΠΑΣΟΚ για να μιλάμε για πασόκους), η αλήθεια είναι όμως ότι, ακόμη και αν δικαιωθούν οι προσπάθειες του Γιώργου, αυτή η κατάσταση, της σκληρής λιτότητας και της σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής, θα διαρκέσει τουλάχιστον μια δεκαετία.

Ο δεξιός, από την άλλη, έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στον Σαμαρά. Σκέφτεται πως έτσι και γίνει ο αρχηγός πρωθυπουργός, θα λυθούν όλα διά μαγείας. Τέρμα η πολιτική της λιτότητας, τέρμα οι περικοπές, τέλος η κρίση, την επομένη της εκλογής του οι άνεργοι θα βρουν δουλειά, οι τράπεζες θα ξαναρχίσουν να δίνουν δάνεια, θα αυξηθεί η βιομηχανική παραγωγή, θα μειωθούν οι σπατάλες θα... θα..., και επιπλέον θα μπορέσει να βολέψει και το παιδί στο Δημόσιο!

Μίζα - ρουσφέτι

και αναξιοκρατία

Κι όχι μόνο θα βολέψει το παιδί στο Δημόσιο, αλλά επειδή είναι και λίγο κολλητός, θα μπορέσει να κάνει και καμιά δουλίτσα με το κράτος να βγει και κανένα «μεροκάματο» - ωραία πράγματα που παραπέμπουν στη «χρυσή εξαετία» Καραμανλή 2004-2009. Τότε που το τρίπτυχο μίζα - ρουσφέτι και αναξιοκρατία είχαν γίνει θυρεός στη σημαία της Νέας Δημοκρατίας. Αυτά σκέφτεται ο δεξιός, τι να λέμε τώρα. Αλλά το κακό δεν είναι ότι τα σκέφτεται αυτός, το κακό είναι ότι ο αρχηγός Αντώνης δεν του κόβει τον βήχα. Πονηρά τον αφήνει να σκέφτεται ότι μπορεί να ξαναγυρίσουμε σε καταστάσεις που μας έφεραν ως εδώ. Δεν του λέει, δηλαδή, «μεγάλε, άκουσε: διορισμοί δεν θα γίνουν, η λιτότητα θα υπάρχει για χρόνια ακόμη, μην περιμένεις θαύματα, και μην παραμυθιάζεσαι ότι θα αρχίσουμε πάλι τα κολλητηλίκια με κουμπάρους, κολλητούς, φίλους και συγγενείς. Το πάρτι τελείωσε μαζί με τον Καραμανλή».

Μας έχουν κάνει ασήμαντους ενώ αυτοί είναι οι σημαντικοί...

Ξέρουμε ότι κάτι πολύ σημαντικό μας έχει αφαιρεθεί αλλά δεν το προδιορίσαμε ακόμη με την λογική. Σύντομα όμως θα συμβεί κι αυτό. Δεν είμαστε άβουλα όντα για να αποφασίζουν οι κάθε λογής πολιτικοί για τις ζωές μας χωρίς να μας ρωτούν. Η οργή έχει συμπυκνωθεί τόσο πολύ από τις δεκαετίες αυτής της συμπεριφοράς πολιτικών απέναντί μας, ώστε τώρα ξεσπάει βίαια. Μας έχουν κάνει ασήμαντους ενώ αυτοί είναι οι σημαντικοί, αυτό λέμε! Και είναι απόλυτα φυσικό να ξεσπά με λύσσα ο εδώ και δεκαετίες δούλος, ο ασήμαντος, ο άνευ δικαιώματος συμμετοχής και αυτοπροσδιορισμού ενάντια στον μοστραρισμένο αφέντη! Ιδιάιτερα όταν βλέπει ότι ο αφέντης συνεχίζει ακόμα αυτό ανάλγητο σκεπτικό ότι ο δούλος πρέπει να κάτσει στ' αυγά του. Αν δεν το καταλάβετε αυτό, τότε αυτά που βλέπετε τώρα δεν είναι τίποτα μπροστά σε όσα έρχονται. Σκεφτείτε τι θα γίνει όταν αυτή η εξοργισμένη υποδουλωμένη μάζα ξεπεράσει τον φόβο να επιτεθεί κατευθείαν τα λεγόμενα κοινοβούλια, τα οποία οι αφέντες έχουν μετατρέψει σε παλάτια, σε κέντρα λήψεως αποφάσεων ανεξαρτήτως βούλησης των κοινωνιών. Αλλά έτσι είναι. Η Βαστίλη δεν έπεσε από μόνη της. Ισοπεδώθηκε από την αγανακτισμένη κοινωνία αυτών που οι άρχοντες κρατούσαν σαν ζώα! Σχεδόν πάντα ο αφέντης νομίζει ότι η αφεντιά του είναι κάτι το απολύτως φυσικό και ανεγγιχτο, μέχρι που ο δούλος τον σκοτώνει. Περιττό γίνεται τότε να μιλάμε για δίκαια και άδικα. Συνέλθετε και δείτε την πραγματικότητα πριν η πραγματικότητα σας κάνει αμυδρό παρελθόν!

Κάποιος κάτι πρέπει να μας πει...

Τι έγινε και δεν πήγαμε καλά και είμαστε πάλι μπροστά στο ίδιο δίλημμα; Φταίει κανείς; Υπάρχουν πολιτικές ευθύνες; Ηταν κακή η συνταγή; Δεν την εφαρμόσαμε σωστά; Και τα δύο; Κάποιος κάτι πρέπει να μας πει... Το λέω αυτό γιατί το «αντεπιχείρημα» δεν είναι μόνο η κοινωνική σκληρότητα των μέτρων ή η λογική του «ξεπουλήματος» (γιατί η αποκρατικοποίηση είναι άλλο πράγμα), αλλά κυρίως η βάσιμη αμφιβολία των πολιτών αν όλα αυτά μπορούν να μας βγάλουν από την κρίση ή θα μας «χώσουν μέσα» πιο βαθιά! Δηλαδή αν πρόκειται για «ξεζούμισμα» χωρίς αποτέλεσμα για τη χώρα ή όχι.
Οι αμφιβολίες δεν είναι αβάσιμες. Ο «πρώτος χρόνος» του μνημονίου δεν πήγε καλά. Η ύφεση μας «έπνιξε». Το χρέος εκτινάχθηκε. Τα spreads έσπασαν όλα τα ρεκόρ και οι στόχοι για έξοδα και έσοδα είχαν όχι και τόσο μικρές αποκλίσεις κλπ. Μας έμειναν η... ανεργία και η... κατήφεια. Και τα «νέα μέτρα» δεν είναι άλλης λογικής, απλά προστέθηκαν και οι αποκρατικοποιήσεις. Από την άλλη μεριά πολλοί έγκυροι αναλυτές (όχι παπαγαλάκια), σοβαροί οικονομικοί οίκοι αλλά και «προκαθήμενοι» της ΕΕ και του Eurogroup βλέπουν και δηλώνουν (δημόσια ή εμπιστευτικά) ότι το «πράγμα» δεν βγαίνει χωρίς «άλλου τύπου» παρεμβάσεις. Φοβούμαι ότι έχουν δίκιο. Το «πρόγραμμα» δύσκολα βγαίνει, αν βγαίνει... Εχουμε δυστυχώς μπλέξει άσχημα!

Η θυσίες του λαού, στις οποίες, δυστυχώς, δεν αντέχει πλέον…

Οι Αγορές επιτίθενται, βάσει καλά οργανωμένου σχεδίου, στον αδύνατο κρίκο του ευρώ - στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, ανεβάζοντας τα επιτόκια του δανεισμού τους σε απαγορευτικά ύψη, αμφισβητώντας τη φερεγγυότητά τους και την πιστοληπτική τους ικανότητα και τινάζοντας στον αέρα το «Σχέδιο Στήριξης» της 21ης Ιουλίου, για το οποίο θριαμβολόγησαν οι πάντες στην ευρωζώνη – αιρετοί και διορισμένοι…
Οι Αγορές προσπαθούν να δημιουργήσουν ρήγμα αφ’ ενός ανάμεσα στις χώρες του Βόρειου Ατλαντικού (Ε.Ε. και ΗΠΑ) και στις αναδυόμενες αγορές (Κίνα, Ρωσία, Ινδία, Βραζιλία κ.λπ.) και αφ’ ετέρου ανάμεσα στο ευρώ και το δολάριο, ανάμεσα στο ευρώ και το γουάν, ανάμεσα στη στερλίνα και στο ευρώ –συναποκομίζοντας από τις διενέξεις αυτές αστρονομικά κέρδη.
Οι Αγορές –εκτός από τη στενοκεφαλιά και την ανικανότητά της– τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, διότι το ζοφερό κλίμα που δημιουργούν στην ευρωζώνη, δεν προσφέρεται για την υλοποίηση οποιουδήποτε «Σχεδίου», δίχως νέες θυσίες του λαού, στις οποίες, δυστυχώς, δεν αντέχει πλέον…
Κανένας Ελληνας δεν επιχαίρει γι’ αυτό. Και οι πιο άσπονδοι αντίπαλοι της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου λυπούνται για τις διαφαινόμενες εξελίξεις.
Διότι, ακόμη και αν οι ισχυροί της Ευρωζώνης υποχρεωθούν, από τα πράγματα, να υιοθετήσουν το περιβόητο Ευρωομόλογο, κατά τη συνήθειά τους, θα το υιοθετήσουν όταν οι Αγορές θα έχουν, ήδη, προεξοφλήσει την έκδοσή του.
Και τότε η κυβέρνηση ή θα εγκαταλείψει νύχτα τη χώρα ή θα υποχρεωθεί να πει αυτό που όφειλε να είχε πει από τις αρχές του 2010: «Δεν σας χρωστάμε τίποτε»!