Η κυβέρνηση έδωσε, δίνει και θα δίνει μάχες εναντίον του Λαού..

θα μπορούσε μεθαύριο να διεξαχθεί μια «κρίσιμη μάχη» στις Βρυξέλλες. Και να κερδηθεί, κατά το μεγαλύτερο μέρος της. Αλλά, δυστυχώς, δεν θα δοθεί. Οπως δεν δόθηκαν ακόμη κρισιμότερες μάχες από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι και τον Μάιο του 2010, – δηλαδή, στο κρίσιμο οκτάμηνο από τις εκλογές μέχρι το Μνημόνιο.
Τότε, η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου έχασε τον πόλεμο χωρίς να δώσει μάχη, χωρίς να διαπραγματευθεί σκληρά και ανυποχώρητα. Και δικαιολογημένα οι περισσότεροι πολίτες πιστεύουν ότι «συνέπραξε συνειδητά με τις δυνάμεις Κατοχής, ώστε να υποδουλωθεί ο Λαός μας. Και ώστε τα συνήθη διακρατικά και διατραπεζικά δάνεια να αναβαθμιστούν σε ενυπόθηκα δάνεια, με υποθήκη σύμπασα τη δημόσια περιουσία!
Για να είμαστε, όμως, ακριβοδίκαιοι, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι τις κρίσιμες μάχες που δεν έδωσε η κυβέρνηση στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο και στο Παρίσι, τις έδωσε και τις κέρδισε στην Ελλάδα. Τις έδωσε εναντίον του ελληνικού Λαού και ειδικότερα εναντίον των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των Μικρομεσαίων και των Αγροτών. Και τις κέρδισε όλες!
Διότι και με τους μισθούς και με τις συντάξεις και με τα τιμολόγια του Δημοσίου και με τους έμμεσους φόρους είχε και το μαχαίρι και το πεπόνι!
Αλλωστε, μετά το Περυσινό Μνημόνιο και τη Δανειακή Σύμβαση που του έδωσε υπόσταση, μετά το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα και τον Εφαρμοστικό Νόμο και μετά την αποδιάρθρωση του κράτους, – τα οποία ισχύουν και θα ισχύουν για απροσδιόριστο χρόνο, – όλα τα σενάρια που εξετάζουν και συζητούν οι Εμπειρογνώμονες στη Ρώμη είναι «μερεμέτια» και «γιατροσόφια» που δεν έχουν ως στόχο τη θεραπεία της νόσου (ή τη λύση του προβλήματος), αλλά την προσωρινή ανακούφιση και, εν συνεχεία, τη διαιώνισή της, προς όφελος των Τραπεζιτών της Ευρώπης και των πολιτικών εκπροσώπων τους.
Ανακεφαλαιώνουμε: Υπήρξαν και υπάρχουν και θα υπάρχουν πεδία για «κρίσιμες μάχες». Η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, όμως, ούτε έδωσε, ούτε δίνει, ούτε πρόκειται να δώσει καμιά μάχη – περισσότερο ή λιγότερο κρίσιμη – για την υπεράσπιση των πραγματικών συμφερόντων του ελληνικού Λαού και της χώρας.
Αντιθέτως, πλήρως ευθυγραμμισμένη με τις δυνάμεις Κατοχής (από εκείνες που έπαιρνε δανεικά, προκειμένου να συγκεντρώνει ψήφους!), η κυβέρνηση έδωσε, δίνει και θα δίνει μάχες εναντίον του Λαού, τις οποίες και θα κερδίζει μέχρι την ανατροπή της.
Η οποία ανατροπή, όσο καθυστερεί, τόσο το χειρότερο για την ταλαίπωρη Ελλάδα!

Η "επιλεκτική χρεοκοπία" είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Είναι κάτι που το γνωρίζουν καλά όλα τα κόμματα όταν κάνουν τις προεκλογικές τους διακηρύξεις, όπως και κάθε πολιτικός όταν δεσμεύεται δημόσια για όσα "είναι αποφασισμένος να κάνει". Το γνώριζε καλά ο Κ. Καραμανλής, όταν μιλούσε για "επανίδρυση του κράτους" και "μηδενική ανοχή στη διαφθορά", το ήξερε ο Γ. Παπανδρέου όταν σκόρπιζε απλόχερα προεκλογική αισιοδοξία και πέρυσι διαβεβαίωνε ότι "θα ξαναμπούμε στις αγορές το 2012" και φυσικά το ήξερε ο Α. Σαμαράς, όταν διαβεβαίωνε ότι οι προτάσεις του θα εξαφάνιζαν το έλλειμμα, όπως το ξέρει και τώρα που αγέρωχα δηλώνει ότι η λέξη "χρεοκοπία" είναι απαγορευμένη για τους βουλευτές και τα στελέχη του κόμματός του.

Η πολιτική είναι, ως γνωστό, η τέχνη του εφικτού. Στην καλύτερη περίπτωση ο πολιτικός κάνει εκείνο που μπορεί και όχι εκείνο που θέλει. Και φυσικά αυτό που μπορεί εξαρτάται απόλυτα απ' αυτό που οι συνθήκες επιτρέπουν. Αλλά στην Ελλάδα είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που ο πολιτικός διάλογος αλλά και η δημοσιογραφική κριτική ασχολούνται με την ουσία των προβλημάτων και δεν επιδιώκουν τον φτηνό εντυπωσιασμό, αποδεικνύοντας ότι είμαστε ανίκανοι να προβληματιστούμε σοβαρά και υπεύθυνα για τα μεγάλα προβλήματα του τόπου.

Η "επιλεκτική χρεοκοπία" είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Επιδιδόμαστε σχετικοί, άσχετοι και πανάσχετοι με την ερμηνεία του όρου και όχι με την ουσία της διαπραγμάτευσης, που είναι η επιμήκυνση αποπληρωμής, η πτώση του επιτοκίου, η μείωση του χρέους και η εξασφάλιση της ρευστότητας στη χώρα μας. Αυτά δηλαδή που θα καθορίσουν αν θα υπερβούμε κάποια στιγμή την κρίση.

Ο σημερινός πρωθυπουργός οδήγησε τρεις, μέχρι τώρα, φορές, τη χώρα του στην αποτυχία.

Η σημερινή καταστροφή οφείλεται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, σε τρεις περιόδους κατά τις οποίες τρία διαφορετικά κυβερνητικά σχήματα επέλεξαν και ακολούθησαν την πολιτική του «χαμένου χρόνου». Μετά την αποτυχία Γιαννίτση, ο Κώστας Σημίτης επέλεξε να αφήσει τον χρόνο να κυλήσει αντί να πιέσει για την προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας και του κράτους στη νέα (και πολύ σκληρή) πραγματικότητα του ευρώ.

Μετά το ξεπουπούλιασμα στο οποίο υποβλήθηκε η κοινωνία προκειμένου να απολαύσει τους μεγαλειώδεις Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Κώστας Καραμανλής έχασε κι αυτός τον δικό του χρόνο, όταν ανέβαλε τη ριζοσπαστική μεταρρύθμιση των κακών πρακτικών που ακολουθούσε το κράτος και όσοι διεπλέκοντο γύρω του.

Η τρίτη περίοδος χαμένου χρόνου ήταν η ανάληψη κυβερνητικών καθηκόντων από την ομάδα του Γιώργου Παπανδρέου. Ο σημερινός πρωθυπουργός οδήγησε τρεις, μέχρι τώρα, φορές, τη χώρα του στην αποτυχία. Πρώτη φορά όταν, τον Μάρτιο 2009, αρνήθηκε να παράσχει στον Καραμανλή την ελάχιστη κάλυψη προκειμένου να ξεκινήσει μια ήδη πολύ καθυστερημένη προσπάθεια ελέγχου της βόμβας του χρέους. Ο κ. Παπανδρέου ζήτησε εκλογές και επέστρεψε στην τόσο αγαπητή του υπόθαλψη ακραίων και οπισθοδρομικών «αιτημάτων» του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Οταν ο ίδιος ανέλαβε τη διακυβέρνηση, ψήφισε έναν εκτός τόπου και χρόνου προϋπολογισμό και συνέχισε, μέχρι τον Απρίλιο 2010, αρνούμενος, από ιδεολογική και στενά κομματική νοοτροπία, να δράσει πυροσβεστικά. Ακόμη και εντός Μνημονίου, τον Φεβρουάριο 2011, αρνήθηκε και πάλι να προωθήσει τη μόνη ρεαλιστική ιδέα μείωσης της πίεσης που ασκεί στον πληθυσμό το χρέος, την πώληση κρατικής περιουσίας, επιμένοντας στην πολιτική της φορολογικής αφαίμαξης.

Η σημερινή κυβέρνηση έχει ένα τεράστιο ελάττωμα: μιλάει πολύ...

Η σημερινή κυβέρνηση έχει ένα τεράστιο ελάττωμα: μιλάει πολύ... Ελάττωμα που εκδηλώθηκε από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της και δεν βλέπω να διορθώνεται με την έλευση του Βενιζέλου στα οικονομικά πράγματα, το αντίθετο.
Αντιλαμβάνομαι ότι η φλυαρία αποτελεί μέθοδο χειρισμού μιας εξαιρετικά δύσκολης κατάστασης. Είναι όμως η χειρότερη μέθοδος.
Οταν παλεύεις να βγάλεις τη χώρα από μια βαθιά οικονομική κρίση, όταν αντιμετωπίζεις το φάσμα της χρεοκοπίας, όταν η Ευρώπη εμπλέκεται σε μια λεπτή, σκληρή και αβέβαιη διαπραγμάτευση, όταν τόσοι παράγοντες διεκπεραιώνουν τόσες αντιφατικές επιδιώξεις, όταν τα δεδομένα αλλάζουν μέρα με την ημέρα (αν όχι ώρα με την ώρα...), τότε η συνταγή είναι μία και μοναδική: προσπαθείς πολύ και μιλάς ελάχιστα...
Διότι όσο περισσότερο μιλάς τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να παρεξηγηθείς. Και σε τέτοια κρίσιμα ζητήματα ουδόλως ισχύει το «έγινε παρεξήγηση κι εξήγηση δεν δόθηκε...».

Φτάνει πια!!!

Δυο χρόνια απειλών… δυο χρόνια κατευθυνόμενης πολιτικής απάτης.
Δυο χρόνια εκβιασμών και τσαλακώματος της εθνικής μας αξιοπρέπειας…
Φτάνει πια!!!

Με την απειλή της χρεοκοπίας επέβαλαν το μνημόνιο και τη συμμορία των νταβατζήδων στη ζωή μας.
Με την απειλή της χρεοκοπίας αφαίρεσαν κατακτήσεις 60 ετών και πισωγύρισαν τη ζωή μας στο Μεσαίωνα.
Με την απειλή της χρεοκοπίας απογύμνωσαν την κοινωνία και από το τελευταίο αποκούμπι κοινωνικού προστατευτισμού και την παραδίδουν στο μέλλον σε μια ανελέητη και γενικευμένη δυστυχία.
Με την απειλή της χρεοκοπίας υπεξαίρεσαν τις συλλογικές κοινωνικές αποταμιεύσεις, εναποθέτοντας τες ως φόρο υποτέλειας στα πόδια των νταβατζήδων στους οποίους λογοδοτούν.
Με την απειλή της χρεοκοπίας απαξίωσαν με τρόπο αδίστακτο, μικρά απλά περιουσιακά στοιχεία των καθημερινών ανθρώπων, αποκτημένα με αίμα και ιδρώτα μέσα από προσπάθειες και θυσίες χρόνων.
Με την απειλή της χρεοκοπίας «διέταξαν» τη σύνταξη της γιαγιάς και του αγρότη, να θυσιαστεί για να σώσει την «πατρίδα» στην οποία ουδέποτε πίστεψαν...

Οί χρεοκοπία της χώρας σε ποιόν θα πιστωθεί;

<< Γνώρισα πολλούς μεγαλοαστούς καθηγητές που τους αρέσει να παριστάνουν τους σοσιαλιστές. Πρόκειται απλά για άλλη μια πτυχή της αθλιότητας της φιλοσοφίας. >>

Είναι ο ίδιος, που συνεχίζει να φλομώνει με ψέματα τους πολίτες ...

Το χειρότερο είναι ότι ο μηχανισμός που την κυβερνά, ξεκινώντας από το δημοτικό σύμβουλο και καταλήγοντας στην ανώτατη ηγεσία, δεν έχει ακουμπήσει, εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, ούτε τρίχα του διεφθαρμένου ελληνικού συστήματος ζωής, που είναι και ο κατ' εξοχήν υπαίτιος των σημερινών και αυριανών δεινών των Ελλήνων πολιτών.

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ που κυβερνά σήμερα είναι ο ίδιος που έχει χτίσει το διεφθαρμένο οικοδόμημα. Είναι ο ίδιος, που συνεχίζει να φλομώνει με ψέματα τους πολίτες και τους δανειστές ταυτοχρόνως, ψηφίζοντας νόμους, που κανείς δεν εφαρμόζει, μοιράζοντας υποσχέσεις σε εργαζομένους και επιχειρηματίες, τις οποίες δεν τηρεί και δεν θα τηρήσει, και προστατεύοντας ακόμα κομματικούς πελάτες, παρασιτούντες κεφαλαιούχους και συγκεκριμένες επαγγελματικές τάξεις φοροφυγάδων, που τους ξέρει και ο τελευταίος πολίτης.

ΔΕΝ υπάρχει πράξη που να γίνεται εδώ και χρόνια στη χώρα, πίσω από την οποία να μην κρύβεται ένας απατεωνίστικος, αναξιοκρατικός μηχανισμός. Από τον οποίο σιτίζεται πλέον τουλάχιστον ο μισός ενεργός πληθυσμός της χώρας.

ΜΕΡΙΚΑ, ίσως, παραδείγματα των πιο πάνω διαπιστώσεων θα μπορούσαν να πείσουν ακόμα και τον τελευταίο αφελή καλοπροαίρετο πολίτη:

ΤΟ μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που υπογράφηκε προβλέπει ρητώς την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, και μάλιστα σε μεγάλο αριθμό. Ο αρμόδιος υπουργός και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης αρνούνται να πουν την αλήθεια στους εργαζομένους, χρησιμοποιώντας απίθανες διαστρεβλώσεις ελληνικών λέξεων και εννοιών.