Ηομιλία του ήταν, κυρίως, πολιτική, – δεν μάσησε τα λόγια του.

Λίγες μόνο ώρες αργότερα από την κυβερνητική επέλαση, ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Αντ. Σαμαράς ανακοίνωσε από το Ζάππειο την οικονομική πρόταση του κόμματός του για διόρθωση της πορείας της χώρας και για έξοδό της από την κρίση.
Φυσικά, αν υπήρχαν κάποιοι πολίτες που ανέμεναν ότι ο κ. Σαμαράς θα παρουσίαζε συνταγή μεταμόρφωσης του καπιταλιστικού λύκου σε ειρηνικό αρνάκι ή ότι θα καλούσε τον Λαό να ανατρέψει το Σύστημα, – σίγουρα θα απογοητεύτηκαν, διότι στόχος του Αρχηγού της Μείζονος Αντιπολίτευσης ήταν να πει ότι υπάρχει, μέσα στο ίδιο το Σύστημα, και ένας άλλος δρόμος που οδηγεί σε διέξοδο και που θ’ ακολουθήσει ο ίδιος όταν κληθεί από τον ελληνικό Λαό.
Η ομιλία και η όλη παρουσίαση των προτάσεων που έκανε ο κ. Σαμαράς, ούτε τεχνοκρατική ήταν, ούτε οικονομική. Ηταν εντόνως πολιτική, διότι, – όπως, άλλωστε, και παλιότερα έχει δηλώσει, – το πρόβλημα της Ελλάδας είναι πρωτίστως πολιτικό και δευτερευόντως οικονομικό.
Παρά το γεγονός, λοιπόν, ότι η ομιλία του ήταν, κυρίως, πολιτική, – δεν μάσησε τα λόγια του. Πρότεινε να ενισχυθεί η επιχειρηματικότητα και εξήγησε με ποιον τρόπο και με ποιο κόστος. Πρότεινε να προχωρήσουν οι αποκρατικοποιήσεις, αλλά οι πραγματικές και όχι οι αποκρατικοποιήσεις – μαϊμού. Πρότεινε να υπάρξει λύση για τα αυθαίρετα, αλλά να είναι οριστική και αμετάκλητη.
Κοντολογίς: Πρότεινε αιτιολογημένα και κοστολογημένα μέτρα προς ενίσχυση του αστικού καθεστώτος και της αστικής δημοκρατίας και δεν έκρυψε ούτε κατ’ ελάχιστο την προσήλωσή του στην αστική δημοκρατία και στην οικονομική τάση της οποίας αποτελεί το πολιτικό εποικοδόμημα.
Με την ομιλία, δηλαδή, και με τις προτάσεις του ο κ. Σαμαράς έπεισε σίγουρα πολλούς – σε όλο το πολιτικό φάσμα, – ότι υπάρχει και άλλος δρόμος μέσα στο σύστημα, λιγότερο επικίνδυνος, λιγότερο σκληρός και περισσότερο αποτελεσματικός. Και, κυρίως, έπεισε οπαδούς του Κινήματος.
Επεισε, όμως, και την Αριστερά ότι προτίθεται να παίξει ένα καθαρό ταξικό και φιλελεύθερο παιχνίδι.

Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να είναι απλός παρατηρητής ...

Δεν μπορεί τα επίσημα στοιχεία που ανακοινώνονται να δείχνουν ότι η κατάσταση στην οικονομία οδηγείται σε αδιέξοδο και παράλληλα τα στελέχη της τρόικας να πιέζουν για συγκεκριμένα μέτρα και ανάλογες δεσμεύσεις αλλά ο πρωθυπουργός να παρακολουθεί κάποιους υπουργούς του να κάνουν αντίσταση...

Δεν μπορεί την ώρα που οι πάντες σχεδόν φωνάζουν ότι οι επόμενες εβδομάδες θα είναι εξαιρετικά κρίσιμες να μην ανασκουμπώνεται η κυβέρνηση , να μην ασκεί συνεχείς πιέσεις ο κ. Παπανδρέου στους υπουργούς να τρέξουν όλες τις υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει...

Και τό χειρότερο απ΄ όλα, δεν μπορεί την ώρα που ο κόμπος έχει φτάσει πάλι στο χτένι να βαυκαλιζόμαστε ότι η κατάσταση είναι υπό έλεγχο και να λέμε μισές αλήθειες στον κόσμο η να κάνουμε ασκήσεις πολιτικής ισορροπίας...

Τα μηνύματα απο τους ευρωπαίους εταίρους μας και τις αγορές είναι κυριολεκτικά τραγικά.Και θα είναι πραγματικά αυτοκτονικό για τη χώρα αλλά και για το πολιτικό σύστημα να θεωρούν κάποιοι ότι μπορούμε να επαναπαυόμαστε γιατί θα αναγκαστούν πάλι να μάς κάνουν τις απαραίτητες ενέσεις σωτηρίας, χωρίς να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας, χωρίς να βάλουμε τάξη στα του οίκου μας.

Η ρητορική διαχείριση των προβλημάτων, η συνέχιση της αδράνειας και τα ημίμετρα δυστυχώς έχουν τελειώσει... Όπως οφείλει να συνειδητοποιήσει τάχιστα ο πρωθυπουργός ότι φυλλορροεί και το συμβολικό πολιτικό του κεφάλαιο, που του επέτρεπε να διαχειρίζεται με σχετική ασφάλεια την κατάσταση, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό. Αν ως χώρα και ως κυβέρνηση δεν τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας και η εμπιστοσύνη των εταίρων μας εξαντλείται αλλά και η αντοχή των πολιτών. Και πολύ εύκολα η κατάσταση μπορεί να γίνει ανεξέλεγκτη με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όλους μας...

Τι να πεί κι΄ αυτός ο καημένος

Εάν ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος πιστεύει ότι προσφέρει υπηρεσία στον τόπο κατά τις χαλεπές αυτές ώρες αποκαλώντας δημοσίως την κατακερματισμένη Αριστερά… δογματική, είναι κάτι που αφορά τον ίδιο και τον πρωθυπουργό, του οποίου αποτελεί τη φωνή…
Ολα αυτά όχι μόνο δεν ενδιαφέρουν τον Λαό, όχι μόνο δεν τον αφορούν, όχι μόνο τα θεωρεί μικρόψυχα και μικρόνοα, αλλά και τον εξοργίζουν, διότι του υπενθυμίζουν πόσο μικροί και ασημαντολόγοι είναι οι άνθρωποι, οι οποίοι, αφού δημιούργησαν το μεγαλύτερο κομμάτι της κρίσης, τώρα, ανασκουμπώθηκαν, λέει, προκειμένου «να βγάλουν τον τόπο από την κρίση».
Του υπογραμμίζει με τι ασχολούνται εκείνοι που ανέλαβαν αυτοβούλως να… «τον σώσουν»!
Τον ελληνικό Λαό τον ενδιαφέρει να μάθει επίσημα τι ακριβώς έγινε στο Λουξεμβούργο την περασμένη Παρασκευή, διότι έχει την αίσθηση ότι όσα έγιναν ή επιχειρήθηκαν να γίνουν στο Μεγάλο Δουκάτο συναρτώνται με τον μισθό του, με τη σύνταξή του, με την εργασία του, με την ανεργία του, με την αφαίμαξή του, με την επιδρομή εναντίον του γλίσχρου εισοδήματός του, με το ζοφερό μέλλον των παιδιών του…
Για όλα αυτά, όμως, όλοι εκείνοι που έστειλαν τον υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου στο Λουξεμβούργο μέσω Μονάχου (προκειμένου να διασφαλίσουν τη μυστικότητα της σύναξης και της συζήτησης), τηρούν αιδήμονα σιγή – και ας γνωρίζουν ήδη, και οι Τούρκοι ακόμη, την ατζέντα της σύσκεψης…
Αρκεί να μην τη μάθει ο εχθρός ελληνικός Λαός – αρκεί να μένει στο σκοτάδι ο, το πάλαι ποτέ, κυρίαρχος, «από τον οποίο πηγάζουν όλες οι εξουσίες και υπέρ του οποίου ασκούνται…».
Διότι, αν τα ζωτικότερα ζητήματα του ελληνικού Λαού γίνονται αντικείμενο μυστικής διαπραγμάτευσης, σημαίνει ότι είναι εις βάρος του Λαού και οι εκπρόσωποι της Εξουσίας φοβούνται τις αντιδράσεις του. Και διότι, αν επιχειρήθηκε διαπραγμάτευση με τους όρους εκείνους που έγινε πριν από ένα χρόνο (δηλαδή, άνευ όρων!), τότε οπλίζουν το πιστόλι για τη χαριστική βολή στον κρόταφο του Λαού.
Ποιος, άλλωστε, δεν το θυμάται; Στις 25 Μαρτίου του 2010, στις Βρυξέλλες, έδωσαν στον κ. Γ. Παπανδρέου το γεμάτο πιστόλι που αξίωνε, προκειμένου να… φοβίσει τις Αγορές! Και τι έγινε;
Αντί να το στρέψει εναντίον των κερδοσκόπων, το χρησιμοποίησε προκειμένου να εξαναγκάσει την ελληνική κοινωνία να επιστρέψει στις αρχές του 20ού Αιώνα!

Θα μπορούσε να έλεγε κανείς ότι το γεγονός θυμίζει το μύθο του ψεύτη βοσκού με το λύκο...

Κι ήταν φυσικό να συμβεί και ο σάλος και να το πιστέψουν πολλοί:
Από τον Δεκέμβριο του 2009 και επί 16 μήνες τώρα, με ευθύνη και της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, η Ελλάδα διασύρεται, λοιδορείται, συκοφαντείται και γράφονται ή λέγονται συνεχώς γι’ αυτήν ακόμη και τα πιο απίστευτα πράγματα! Ποιος δεν τα θυμάται ή δεν τα ζει καθημερινά;
Τεμπέληδες μάς ανεβάζουν, χαραμοφάηδες μάς κατεβάζουν! Απατεώνες και λωποδύτες μάς αποκαλούν, ανεπιθύμητους μάς κράζουν! Από 20 μέχρι και 50 φορές μέχρι τώρα, διάφοροι οικονομολόγοι και διάφορα έντυπα και διάφοροι παράγοντες (επενδυτές, τραπεζίτες, κυβερνητικοί), έχουν αναδιαρθρώσει και «κουρέψει» το δημόσιο χρέος μας! Και όποιος επώνυμος επιθυμεί να τονίσει ότι «παντός κακού υπάρχει κάτι χειρότερο» φέρνει ως παράδειγμα την… Ελλάδα!
Και στο μεν εξωτερικό, λίγοι υπήρξαν εκείνοι που πίστεψαν ότι η Ελλάδα γυρίζει στη δραχμή. Στην Ελλάδα, όμως, παρά τις άμεσες διαψεύσεις, εκείνοι που το πίστεψαν ήταν πολλοί.
Είναι και αυτό φυσικό, όταν πρόκειται για μια κυβέρνηση χωρίς πολιτικά και ιδεολογικά πλαίσια. Και έτσι, ο κάθε πολίτης ποτέ να μη μπορεί να εικάσει αν πήρε την Αλφα ή τη Βήτα απόφαση, διότι θεωρεί το «Υπουργείο Γ. Παπανδρέου», ικανό να πάρει και την πιο καταστροφική απόφαση.
Κι αυτό είναι το χειρότερο.
Ακόμη και βετεράνος κοινοβουλευτικός, Σάββατο βράδυ, σχολιάζοντας τις εξελίξεις γύρω από αυτό το θέμα έλεγε με πολλή περίσκεψη:
- Θα μπορούσε να έλεγε κανείς ότι το γεγονός θυμίζει το μύθο του ψεύτη βοσκού με το λύκο, αν δεν συμβαίνει το τελείως αντίθετο: Να μας συνηθίσουν, δηλαδή, και στο ενδεχόμενο αυτό, ούτως ώστε, αν, τελικά, προκριθεί ως η καλύτερη λύση για όλους, να μην υπάρξουν αντιδράσεις. Και δεν σκέφτονται ότι η αποχώρηση από την ευρωζώνη, θα σημάνει και αποχώρηση από το Σύστημα και πέρασμα σε ένα άλλο!

Στην πολιτική η οποιαδήποτε αποτυχία ξεπερνιέται.Η γελοιοποίηση όμως σκοτώνει…

‘Οσο αρνείστε να το δεχθείτε αυτό.Τόσο περισσότερο θα γελάει ό λαός μαζί σας. Και η γενική θυμηδία που προκαλείτε, θα είναι ή μόνη αποζημίωση του λαού για τις μαύρες μέρες που ζεί έξ αιτίας της ανευθυνότητας και της ανικανότητας σας…

ε αμάξι κολλημένο στη λάσπη μοιάζει η κυβέρνηση...

Με αμάξι κολλημένο στη λάσπη μοιάζει η κυβέρνηση, με τα χρονοδιαγράμματα να αλλάζουν καθημερινά και η μία παράταση να δίνει τη θέση της στην άλλη, σε ό,τι αφορά το μεγαλεπήβολο σχέδιο της τελικής εκπόνησης του Μεσοπρόθεσμου Δημοσιονομικού Προγράμματος. Ένα πρόγραμμα, στο οποίο τόσο επένδυσε επικοινωνιακά ο Παπανδρέου, χωρίς το αναμενόμενο αντίκρισμα.

Η εικόνα που δίνει τους τελευταίους δύο μήνες η κυβέρνηση είναι κάτι παραπάνω από απογοητευτική, αφού εκτός από τις δυσκολίες της κατάστασης που έχουν προκαλέσει πολλά ερωτήματα για τη μακροημέρευσή της, τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου δεν νιώθουν καθόλου σίγουρα για τη θέση τους τις επόμενες εβδομάδες.

Πώς είναι δυνατό να παραμένει πρωθυπουργός σε μια τόσο τραυματισμένη – και από τον ίδιο! – χώρα;

Και ο λόγος είναι απλός: Επί τριάντα τόσα χρόνια στο πολιτικό κουρμπέτι, ο κ. Γ. Παπανδρέου κατόρθωσε να διατηρήσει ήπιους τόνους και στις πιο τεταμένες εποχές, κατόρθωσε να αποκτήσει τη φήμη ενός ζηλωτή του διαλόγου, της διαβούλευσης και της συνδιαλλαγής και, ακόμη, κατόρθωσε, ώστε φίλοι και αντίπαλοι, όταν αναφέρονταν σ’ αυτόν, να λένε ανεπιφύλακτα:
– Ο Γιώργος είναι καλό παιδί!
Η ταυτότητα αυτή του «καλού παιδιού», – όταν είσαι γιος και εγγονός πρωθυπουργού – που του έδωσε ο ελληνικός Λαός και όταν ζεις σε μια χώρα η οποία αρέσκεται να κονταίνει εκείνους που ψηλώνουν και να κλείνει τα στόματα όσων ρητορεύουν, – υπήρξε η μεγάλη του προίκα, υπήρξε το πολύτιμο πολιτικό του κεφάλαιο.
Αυτή, όμως, την αλήθεια δεν τη συνειδητοποίησε ποτέ ο κ. Γ. Παπανδρέου. Αντιθέτως (όπως εκ των υστέρων αποδεικνύεται) φαίνεται να πίστευε ότι το πολιτικό του κεφάλαιο συναπαρτίζουν: Η γέννησή του στις ΗΠΑ και οι σχέσεις του με ομογενειακούς και μη κύκλους ισχύος της Υπερδύναμης, οι φιλίες και οι διασυνδέσεις του και ως υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας και ως προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς με σημαντικές προσωπικότητες της Υφηλίου, οι διαβεβαιώσεις τόσο της Ουάσιγκτον όσο και άλλων πρωτευουσών ότι θα τον στηρίξουν αν εφαρμόσει μια πολιτική που να υπηρετεί και τα δικά τους συμφέροντα, η πεποίθησή του ότι αν παίξει το αντιρωσικό και φιλοαμερικανικό χαρτί στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη θα είναι ωφέλιμο και για τον ίδιο και για τη χώρα κ.λπ. κ.λπ...
Προκειμένου, όμως, να ασκήσει αυτή την πολιτική του θαυματοποιού και ακροβάτη, έγινε Ιανός, έγινε Πρωτέας, έπαψε να είναι «καλό παιδί» και θυσίασε το πολιτικό του κεφάλαιο σε αλλότριους στόχους, – αποδομώντας την προσωπικότητά του. Ετσι:
1. Ενώ υποσχέθηκε να αποκαταστήσει την αξιοπιστία του πολιτικού κόσμου και της χώρας, με πράξεις και παραλείψεις του την έριξε στο ναδίρ...
2. Ενώ υποσχέθηκε παντού διαφάνεια, όλες τις σημαντικές αποφάσεις όχι μόνο τις έλαβε στο σκοτάδι, αλλά και εξωθεσμικά…
3. Ενώ διακήρυσσε ότι ο Λαός θα πρέπει να γνωρίζει όλη την αλήθεια προκειμένου να στηρίξει το Μεταρρυθμιστικό Πρόγραμμα της κυβέρνησης, απέκρυψε και αποκρύπτει από τον Λαό κάθε αλήθεια...
4. Ενώ ζήτησε (και έλαβε) την ψήφο του Λαού προκειμένου να τον σώσει από τη χρεοκοπία, τον οδηγεί συνειδητά – τον οδήγησε ήδη, – και στη χρεοκοπία και στη μειωμένη εθνική κυριαρχία και στην κατοχή.
5. Ενώ ζητεί – και επιβάλλει – συνεχώς θυσίες από τον Λαό, του είπε και του λέει ψέματα: Και για το δημόσιο χρέος, και για το ΔΝΤ, και για την Ε.Ε., και για το Μνημόνιο, και για τις αναθεωρήσεις του Μνημονίου, και για τα λαμβανόμενα μέτρα, και για τον Στρος – Καν, και για τον Αθεμπίγιο, και για τις – δήθεν – «διαπραγματεύσεις» του στις Βρυξέλλες. Για όλα!
Και το ερώτημα παραμένει: Πώς είναι δυνατό να παραμένει πρωθυπουργός σε μια τόσο τραυματισμένη – και από τον ίδιο! – χώρα;