Τώρα, κανείς δεν τον πιστεύει.

Στην Τουρκία, όμως – και αυτό δεν το φώτισε αποχρώντως ο κ. Θ. Πάγκαλος – οι κυβερνήσεις Ερντογάν (αντίθετα με την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου), δεν προσπαθεί να φτιάξει ομελέτα χωρίς να σπάσει αβγά, ούτε να φτιάξει σκορδαλιά χωρίς να χρησιμοποιήσει σκόρδο.
Στην Τουρκία, οι κυβερνήσεις Ερντογάν έσπασαν τα στεγανά (Στρατιωτικών, Δικαστών και Διπλωματών), μπάζωσαν το «βαθύ κράτος» ώστε να γίνει «ρηχό», παρέπεμψαν τους συνωμότες του «Εργκένεκον» και της «Βαριοπούλας» στη Δικαιοσύνη, χτύπησαν παρακρατικούς, επίορκους και φοροφυγάδες, εφάρμοσαν το νόμο και στους αξιωματούχους του κεμαλικού κατεστημένου, στύλωσαν τα πόδια στους Αμερικανούς, διαπραγματεύονται σκληρά με τους Ευρωπαίους, αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή και έκλεισαν συμφωνίες με τους Ρώσους ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ και δολαρίων.
Αντίθετα, στην Ελλάδα, η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, όχι μόνο δεν τόλμησε να βάλει χέρι στα κάστρα και στα φέουδα της Ολιγαρχίας, όχι μόνο περιόρισε τις επεμβάσεις της στο «να αρπάξει τον οβολό της χήρας και το ψωμί του ορφανού», - αλλά δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει:
* Τη δική της εσωτερική συνοχή
* Την ενιαία αντίληψη και γραμμή σε όλα τα σημαντικά θέματα…
* Τον στοιχειώδη συντονισμό κυβερνητικών λόγων και κυβερνητικών έργων… Και
* «Την έξωθεν καλή μαρτυρία» ότι δεν βρίσκεται σε κατάσταση εμφυλίου πολέμου.
Με αυτή την κατάσταση δοσμένη, μέσα στο προσεχές δεκαπενθήμερο, ο κ. Γ. Παπανδρέου (και οι στενοί συνεργάτες του) θα είναι υποχρεωμένος: Να πείσει κομματικά και συνδικαλιστικά στελέχη του να αποδεχθούν πολιτικές που ισοδυναμούν με δημόσιο και εξευτελιστικό στριπ-τιζ. Να πείσει τους βουλευτές του ότι δεν υπάρχει άλλη πολιτική και, άρα, θα πρέπει να ψηφίσουν το γενικό ξεπούλημα και τη συνέχιση, άρα, της ύφεσης, χωρίς φυσικά καμιά προοπτική. Να πείσει, ακόμη και κυβερνητικά στελέχη του, ότι δίχως αυτή την πολιτική (της αδιέξοδης υποταγής), η χώρα κινδυνεύει να καταστραφεί ολοσχερώς…
Και τι θ’ απαντήσει σε όσα στελέχη του τον ρωτήσουν: «Γιατί ο Ερντογάν, κύριε πρόεδρε, έχει στείλει στη φυλακή δεκάδες επιφανείς τροχούς του βαθέως κράτους κι εμείς δεν στείλαμε ούτε ένα λαμόγιο;».
Ο,τι και ν’ απαντήσει θα είναι ήκιστα πειστικό. Όπως ήκιστα πειστικές θα είναι και οι αποφάσεις που θα λάβει.
Διότι, άφησε να συρθεί και σπατάλησε το όποιο πολιτικό κεφάλαιο διέθετε. Τώρα, κανείς δεν τον πιστεύει. Και αυτό δεν είναι τραγωδία μόνο για τον ίδιο!

Η κυβέρνηση καλείται να «σηκώσει» τα μανίκια...

Σε κρίσιμο σταυροδρόμι εξακολουθεί να είναι η ελληνική οικονομία και οι έξωθεν πιέσεις παραμένουν ισχυρές αναφορικά με την διαχείριση του δημόσιου χρέους. Η κυβέρνηση καλείται να «σηκώσει» τα μανίκια, καθώς με την επιστροφή του οικονομικού επιτελείου έρχεται την Τρίτη και η ανακοίνωση της Eurostat για το αναθεωρημένο έλλειμμα.

Ο πρωθυπουργός, που σήμερα επιστρέφει από την ολιγοήμερη ανάπαυλα στην Ύδρα, από την Τρίτη ξεκινά κύκλο συναντήσεων με υπουργούς.

Από την προσεχή εβδομάδα η κυβέρνηση καλείται να ανοίξει το βήμα της και να εξειδικεύσει τα οικονομικά μέτρα ακουμπώντας και επώδυνα θέματα, όπως οι περικοπές των κοινωνικών επιδομάτων. Ακόμη πρέπει να μαζέψει παρά τις υπουργικές αντιδράσεις τους προϋπολογισμούς της κρατικής μηχανής, να υπερβεί τις «κίτρινες» κάρτες της τρόικας, να τρέξει τις αποκρατικοποιήσεις, να απαντήσει πειστικά στις πιέσεις των αγορών και να χειριστεί τα θέματα που πυροδότησαν υπουργικές κόντρες.

Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι η συνταγή της οικονομικής πολιτικής έχει αποτύχει.

Ο απολογισμός ενός χρόνου εφαρμογής του Μνημονίου βρίσκει την Ελλάδα σε πρωτοφανή ύφεση και τους πολίτες της να βιώνουν τον εφιάλτη των επιπτώσεων στην τσέπη και την καθημερινότητά τους από τα σκληρά, ακραία μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Οι οικονομικοί δείκτες επιδεινώνονται συνεχώς, αντί να βελτιώνονται, αφού καταγράφονται υστέρηση εσόδων και υπερβάσεις δαπανών και είναι πλέον αυταπόδεικτο ότι ο λογαριασμός δεν βγαίνει με τίποτα.

Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι η συνταγή της οικονομικής πολιτικής έχει αποτύχει. Το ψευτοδίλημμα «μνημόνιο ή χρεωκοπία» έχει καταρριφθεί, καθώς το λιανικό εμπόριο, οι κατασκευές, η βιομηχανία και ο χρηματοπιστωτικός τομέας βουλιάζουν στην ύφεση, ενώ η ανεργία σαρώνει και τα χαμηλά και μεσαία εισοδηματικά στρώματα αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα.

Την ίδια στιγμή εντείνονται τα σενάρια περί αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους με συνέπεια τα spread να έχουν εκτιναχθεί πάνω από τις 1100 μονάδες δημιουργώντας ασφυκτικό τοπίο για τα ομόλογα. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και ο υπουργός Οικονομικών έχει εκφράσει τις αμφιβολίες του για το κατά πόσο η Ελλάδα θα μπορέσει να προσφύγει για δανεισμό στις αγορές το 2012.

Από την οποία Ανάσταση έχουν ανάγκη όλοι.

Είναι πανανθρώπινη και διαχρονική ανάγκη η Ανάσταση. Από την οποία Ανάσταση έχουν ανάγκη όλοι. Οι θεοί, οι ημίθεοι, οι ήρωες και οι άνθρωποι - ολοι οι άνθρωποι: οι γνωστοί και οι άγνωστοι, οι ένδοξοι αλλά και οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι, οι ισχυροί και οι πλούσιοι, αλλά κι εκείνοι που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.
Και προπαντός οι τελευταίοι. Οι στρατιές της φτωχολογιάς, των λαϊκών στρωμάτων, οι απόμαχοι της εργασίας αλλά και οι πρωτεργάτες της παραγωγής εθνικού και κοινωνικού πλούτου. Οι αγωνιστές των συνδικαλιστικών αγώνων. Οι δημιουργικοί πολίτες. Εκείνοι που έδωσαν φτερά στη χώρα τους με το μόχθο και τον ιδρώτα τους. Ολοι όσοι και περιμένουν την Ανάσταση αλλά και τη δημιουργούν οι ίδιοι.
Υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν εκατομμύρια από όλους αυτούς τους αγωνιστές, που όχι μόνο πιστεύουν στην Ανάσταση, αλλά που τη φέρνουν στη χώρα και στην κοινωνία μας. Πότε με τα καριοφίλια και τα γιαταγάνια το 1821, πότε με τους γκράδες και τις ξιφολόγχες στα 1912-13, πότε με τα μάλινχερ και τις αραβίδες στα 1940-1949, πότε με τους ξεσηκωμούς και τις επαναστάσεις και τις εξεγέρσεις και πότε αναρριπίζοντας στον αέρα το άρθρο 114 παλιότερα και 120 σήμερα του συντάγματος.
Οι μέρες είναι, πράγματι, εξαιρετικά δύσκολες. Αλλά, ως λαός, έχουμε περάσει παρόμοιες και δυσκολότερες ώρες. Και είναι, στην παρούσα συγκυρία, εξαιρετικά δύσκολες, διότι ο «εχθρός» είναι εσωτερικός. Διότι η Ελλάδα δεν υπέστη εισβολή αλλά άλωση από τα μέσα. Διότι σε όσα εγκλήματα διαπράχθηκαν και διαπράττονται κατά της χώρας και της κοινωνίας μας πρωταγωνίστησαν και πρωταγωνιστούν Ελληνες.
Και, μάλιστα, αιρετοί Ελληνες. Πρωθυπουργοί, υπουργοί, υφυπουργοί, βουλευτές, περιφερειάρχες (και μέχρι πρότινος νομάρχες), δήμαρχοι, συνδικαλιστές, πρυτανικές Αρχές, αιρετά Υπηρεσιακά Συμβούλια κ.λπ. κ.λπ.
Στο τέλος, θα νικήσουμε εμείς.
Και εκεί που η άρχουσα τάξη του τόπου έχει σπείρει την αγωνία, τη μελαγχολία, την ταπείνωση, τη μιζέρια, την εθνική ντροπή και την κοινωνικό ραχιτισμό, εμείς θα σπείρουμε το χαμόγελο, θα ευαγγελιστούμε το φως και τη δημιουργία και θα φέρουμε την Ανάσταση.
Ποιοι είμαστε εμείς;
Ο κόσμος της Μισθωτής Εργασίας. Ο κόσμος του μόχθου και της δημιουργίας. Οι παραγωγοί του πλούτου στο χωράφι, στο ορυχείο, στο ψαράδικο, στη φάμπρικα, στη βιοτεχνία, στο μικρομάγαζο, στις υπηρεσίες - τις παραγωγικές και κοινωνικές.
Εμείς, τα παιδιά των Αναστάσεων!

Η κοινοβουλευτική ομάδα έχει ανεβεί στα κάγκελα ...

Πιέζεται ο ΓΑΠ, σκέφτεται και ξανασκέφτεται ώστε να αποφασίσει έως και τη Δευτέρα του Θωμά αν θα προχωρήσει σε ανασχηματισμό ή όχι…. Το πόσο τον λυπάμαι δεν λέγεται, μαύρες μέρες θα περάσει την Μεγαλοβδομάδα στην Ύδρα!!!

Θέλει λέει, διακαώς να σώσει και αυτή την παρτίδα για το κόμμα των μεγάλων αλλαγών (!), αλλάζοντας όπως κάθε φορά απλά «τα ρούχα του Μανωλιού» (βλέπε Κυβέρνηση)…. Πληροφορίες δε υποστηρίζουν λόγο ότι όλο και πιο έντονα σκέφτεται για σαρωτικό ανασχηματισμό ώστε να καταφέρει να αντιστρέψει την αρνητική διάθεση των πολιτών εναντίον την κυβερνητικής του πολιτικής.

Ακούγεται ότι δεν θα διστάσει να καρατομήσει και υπουργούς του στενού περιβάλλοντός του ώστε να το πετύχει… Έτσι αρκετοί από τους «καρεκλοκένταυρους» κάθονται σε αναμμένα καρφιά!! Και είναι λογικό, δεν θα είναι ότι καλύτερο να χάσουν τον υπουργικό τους θώκο, την ώρα μάλιστα που η κοινοβουλευτική ομάδα έχει ανεβεί στα κάγκελα και εξαπολύει δριμύ κατηγορώ για την πολιτική που εφαρμόζουν και η οποία τους έχει φέρει σε σημείο να φοβούνται να κυκλοφορήσουν στο δρόμο !!!

Όπως και να έχει πάντως σε περίπτωση που ο Μεγάλος προχωρήσει σε ανασχηματισμό, η επόμενη μέρα στο ΠΑΣΟΚ θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον…


--------------------------------------------------------------------------------

Ελλείψεις συντονισμού και συνεννόησης.

Το «αποτέλεσμα» δεν φαίνεται να ικανοποιεί κανέναν... Καταλογίζονται «καθυστερήσεις», ελλείψεις συντονισμού και συνεννόησης. Αποφασιστικότητα και τόλμη, λιγότερη απ' ό,τι απαιτούν οι συνθήκες. Ελλειψη πίστης σ' αυτό που έχουν αναλάβει να κάνουν. Και χαμηλή τεχνοκρατική επάρκεια σε αρκετά από τα πρόσωπα που στελεχώνουν την κυβέρνηση. Είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί για πολύ καιρό ακόμα να «αγνοεί» ο πρωθυπουργός. Χρειάζεται -κατά γενική εκτίμηση»- κυβερνητική ανασύνθεση, με προσέλκυση πιο ικανών, αποφασισμένων και έμπειρων προσώπων, πέρα από τον «στενό κύκλο» των πολιτικών φίλων...

Χρειάζεται άλλου τύπου ενεργοποίηση προσώπων που σηματοδοτούν κάτι, με παράλληλη ενεργοποίηση ευρύτατων κοινωνικών δυνάμεων. Δεν γίνεται τίποτα αν η κυβέρνηση (φύρδην - μίγδην) τους βάζει «όλους απέναντί της». Το δεύτερο, όχι όμως λιγότερο μείζον θέμα, είναι το «εργαλείο» του κρατικού μηχανισμού. Εάν είναι διαλυμένο, τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Πρέπει η Δημόσια Διοίκηση ν' αλλάξει. Σύμφωνοι. Αλλά ταυτόχρονα ν' αλλάξει και να κάνει δουλειά και μάλιστα «χωρίς λεφτά», είναι ένα ιδιαίτερα δύσκολο εγχείρημα. Θέλει προτεραιότητες, ιεραρχήσεις και κυρίως προετοιμασία και σοβαρό σχεδιασμό, που δεν φαίνεται να υπάρχει. Αυτό «μπλοκάρει» πολλά πράγματα και «ακυρώνει» κρίσιμες πολιτικές επιλογές.

Εν μέσω του κλίματος αυτού, τα «αντάρτικα» εκδηλώνονται...

Εικόνα διάλυσης και ολικής επαναφοράς σε «εμφυλιοπολεμικές» καταστάσεις του παρελθόντος του βγάζει προς τα έξω το ΠΑΣΟΚ, υπό την πίεση που προκαλούν στο εσωτερικό του η δραματική κατάσταση στην οικονομία μετά την αποτυχία του Μνημονίου και η έντονη αβεβαιότητα για το μέλλον.
Εν μέσω του κλίματος αυτού, τα «αντάρτικα» εκδηλώνονται το ένα μετά το άλλο στο κόμμα, τα ξεσπάσματα των βουλευτών δείχνουν ανεξέλεγκτα, τα κορυφαία στελέχη ξεδιπλώνουν ανοιχτά πλέον προσωπικές στρατηγικές και το Μαξίμου παρακολουθεί αμήχανο και με έντονη καχυποψία τις εσωτερικές εντάσεις, που φθάνουν πολλές φορές σε σημείο αμφισβήτησης του πρωθυπουργού.
Με ιδιαίτερη επιφυλακτικότητα αντιμετωπίζει το πρωθυπουργικό περιβάλλον κυρίως τις κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού, Κ. Σημίτη, ο οποίος την ώρα που η κυβέρνηση βρίσκεται σε δεινή θέση επανήλθε στο πολιτικό προσκήνιο ζητώντας επιτακτικά αναδιάρθρωση της οικονομίας, κόντρα στην επίσημη κυβερνητική «γραμμή». Το γεγονός δε ότι η παρέμβαση Σημίτη έλαβε χώρα παράλληλα με μία δυναμική ομάδα βουλευτών του λεγόμενου «εκσυγχρονιστικού μπλοκ» του ΠΑΣΟΚ έκανε συνεργάτες του κ. Παπανδρέου να επεξεργάζονται σενάρια για συντονισμένη προσπάθεια εκ των έσω, με στόχο την αποδόμηση του Γ. Παπανδρέου και την επιτάχυνση των πολιτικών εξελίξεων.