Ελλείψεις συντονισμού και συνεννόησης.

Το «αποτέλεσμα» δεν φαίνεται να ικανοποιεί κανέναν... Καταλογίζονται «καθυστερήσεις», ελλείψεις συντονισμού και συνεννόησης. Αποφασιστικότητα και τόλμη, λιγότερη απ' ό,τι απαιτούν οι συνθήκες. Ελλειψη πίστης σ' αυτό που έχουν αναλάβει να κάνουν. Και χαμηλή τεχνοκρατική επάρκεια σε αρκετά από τα πρόσωπα που στελεχώνουν την κυβέρνηση. Είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί για πολύ καιρό ακόμα να «αγνοεί» ο πρωθυπουργός. Χρειάζεται -κατά γενική εκτίμηση»- κυβερνητική ανασύνθεση, με προσέλκυση πιο ικανών, αποφασισμένων και έμπειρων προσώπων, πέρα από τον «στενό κύκλο» των πολιτικών φίλων...

Χρειάζεται άλλου τύπου ενεργοποίηση προσώπων που σηματοδοτούν κάτι, με παράλληλη ενεργοποίηση ευρύτατων κοινωνικών δυνάμεων. Δεν γίνεται τίποτα αν η κυβέρνηση (φύρδην - μίγδην) τους βάζει «όλους απέναντί της». Το δεύτερο, όχι όμως λιγότερο μείζον θέμα, είναι το «εργαλείο» του κρατικού μηχανισμού. Εάν είναι διαλυμένο, τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Πρέπει η Δημόσια Διοίκηση ν' αλλάξει. Σύμφωνοι. Αλλά ταυτόχρονα ν' αλλάξει και να κάνει δουλειά και μάλιστα «χωρίς λεφτά», είναι ένα ιδιαίτερα δύσκολο εγχείρημα. Θέλει προτεραιότητες, ιεραρχήσεις και κυρίως προετοιμασία και σοβαρό σχεδιασμό, που δεν φαίνεται να υπάρχει. Αυτό «μπλοκάρει» πολλά πράγματα και «ακυρώνει» κρίσιμες πολιτικές επιλογές.

Εν μέσω του κλίματος αυτού, τα «αντάρτικα» εκδηλώνονται...

Εικόνα διάλυσης και ολικής επαναφοράς σε «εμφυλιοπολεμικές» καταστάσεις του παρελθόντος του βγάζει προς τα έξω το ΠΑΣΟΚ, υπό την πίεση που προκαλούν στο εσωτερικό του η δραματική κατάσταση στην οικονομία μετά την αποτυχία του Μνημονίου και η έντονη αβεβαιότητα για το μέλλον.
Εν μέσω του κλίματος αυτού, τα «αντάρτικα» εκδηλώνονται το ένα μετά το άλλο στο κόμμα, τα ξεσπάσματα των βουλευτών δείχνουν ανεξέλεγκτα, τα κορυφαία στελέχη ξεδιπλώνουν ανοιχτά πλέον προσωπικές στρατηγικές και το Μαξίμου παρακολουθεί αμήχανο και με έντονη καχυποψία τις εσωτερικές εντάσεις, που φθάνουν πολλές φορές σε σημείο αμφισβήτησης του πρωθυπουργού.
Με ιδιαίτερη επιφυλακτικότητα αντιμετωπίζει το πρωθυπουργικό περιβάλλον κυρίως τις κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού, Κ. Σημίτη, ο οποίος την ώρα που η κυβέρνηση βρίσκεται σε δεινή θέση επανήλθε στο πολιτικό προσκήνιο ζητώντας επιτακτικά αναδιάρθρωση της οικονομίας, κόντρα στην επίσημη κυβερνητική «γραμμή». Το γεγονός δε ότι η παρέμβαση Σημίτη έλαβε χώρα παράλληλα με μία δυναμική ομάδα βουλευτών του λεγόμενου «εκσυγχρονιστικού μπλοκ» του ΠΑΣΟΚ έκανε συνεργάτες του κ. Παπανδρέου να επεξεργάζονται σενάρια για συντονισμένη προσπάθεια εκ των έσω, με στόχο την αποδόμηση του Γ. Παπανδρέου και την επιτάχυνση των πολιτικών εξελίξεων.

Λιγότερα και σοβαρότερα λόγια.

Ευχής έργο θα ήταν, φυσικά, να ίσχυε και σήμερα η γνωστή προγονική ρήση «ο τρώσας και ιάσεται».
Δυστυχώς, όμως, δεν ισχύει. Από το 1981 μέχρι σήμερα και τα δύο κόμματα εξουσίας άσκησαν και ασκούν μια πολιτική η οποία, με μαθηματική ακρίβεια, οδήγησε στη σημερινή κατάσταση.
Και οσάκις ορισμένα μεμονωμένα στελέχη επιχείρησαν κάτι ν’ αλλάξουν στο όλον σύστημα, – αφύπνισαν το «αμυντικό τείχος των μετριοτήτων και ανικανοτήτων», τους ξεσήκωσαν και εμπόδισαν κάθε βήμα προς προοδευτική κατεύθυνση.
Κάτι χειρότερο: Ολα αυτά τα μεμονωμένα στελέχη το σύστημα τα εξέβρασε και τα εξαφάνισε, σε όποιο από τα δύο κόμματα και αν ανήκαν. Και υπάρχουν ακόμη πολίτες που αναρωτιούνται τι απέγιναν οι: Δρεττάκης, Κουλουριάνος, Λάζαρης, Παλαιοκρασσάς, Παπαδόπουλος κ.λπ. κ.λπ.
Δεν τρέφουμε αυταπάτες και δεν πιστεύουμε ότι είναι δυνατό η ηγετική ομάδα ενός κόμματος που έμαθε να ασκεί μια συγκεκριμένη (και καταστροφική) πολιτική, – μπορεί ξαφνικά να ασκήσει μια άλλη, δημοκρατική, παραγωγική και φιλολαϊκή πολιτική.
Ξέρουμε ότι θα συνεχίσει την ίδια πολιτική.
Γι’ αυτό και το μόνο που μπορεί να ζητήσει κανείς από την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ (και της κυβέρνησης) είναι κάτι ευκολότερο: Λιγότερα και σοβαρότερα λόγια. Λιγότερες και σοβαρότερες δηλώσεις. Λιγότερες παρουσίες στα κανάλια. Λιγότερες δημόσιες αντεγκλήσεις.
Δηλαδή συμπεριφορές που να προκαλούν και να εξοργίζουν λιγότερο το κοινό!

ΟΛαός δεν αντέχει νέο πρεσάρισμα...

Τώρα, αν συγχρόνως υπάρχουν μέσα και έξω από την Ελλάδα φωνές υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, αν πληθύνονται οι προσωπικότητες που διατυπώνουν την άποψη ότι οι αριθμοί δεν βγαίνουν και πρέπει και αναδιάρθρωση να γίνει και κούρεμα του χρέους και αν ο λαός δεν αντέχει νέο πρεσάρισμα, οι φίλοι, συνεργάτες και προστάτες του κ. Γ. Παπανδρέου δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή.
Τον Γ. Παπανδρέου θέλουν. Ο οποίος ασκεί την πολιτική που επιθυμούν αδιαμαρτύρητα. Και ο οποίος υπερθεματίζει!
Αν, όμως, πιστεύουν, πράγματι, οι ιθύνοντες του ΔΝΤ, της Ε.Ε και της ΕΚΤ, ότι ο κ. Γ. Παπανδρέου είναι κελεπούρι, ας τον καλέσουν να του αναθέσουν τη διοίκηση και του ΔΝΤ και της Ε.Ε. και της ΕΚΤ και του ΝΑΤΟ και του ΟΑΣΕ και του ΟΗΕ ακόμη ή και των ίδιων των ΗΠΑ και της Ευρώπης.
Μια παρόμοια μετακίνηση θα είναι σωτήρια για την Ελλάδα και, ενδεχομένως, και για την ανθρωπότητα. Τους τον χαρίζουμε, αν τον θέλουν πράγματι. Διότι, η μεν χώρα μας θα απαλλαγεί από τον κίνδυνο μιας γενικευμένης κοινωνικής έκρηξης, η δε ανθρωπότητα θα βρει τον τέταρτο δρόμο για το σοσιαλισμό.
Στο κάτω - κάτω, ο κ. Κ. Σημίτης, ο συνιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, ο επί 8 και πλέον χρόνια πρωθυπουργός και ο Ελληνας που κατόρθωσε να εντάξει την Ελλάδα στην ΟΝΕ, παρά τα πολλαπλά διαρθρωτικά και δομικά της προβλήματα -ζητώντας αναδιάρθρωση- όλο και κάτι γνωρίζει περισσότερο από τον κ. Γ. Παπακωνσταντίνου ή τον κ. Σαχινίδη ή τον κ. Παμπούκη.
Αλλωστε, είναι κρίμα το πολιτικό δαιμόνιο του κ. Γ. Παπανδρέου να αναλώνεται περί τα χρέη μιας μικρής περιφερειακής χώρας, όταν τόσα προβλήματα ταλανίζουν την ανθρωπότητα. Ας φύγει να λύσει εκείνα. Κι εμείς θα βρούμε το δρόμο μας…

Ο Λαός δεν αντέχει νέο πρεσάρισμα...

Τώρα, αν συγχρόνως υπάρχουν μέσα και έξω από την Ελλάδα φωνές υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, αν πληθύνονται οι προσωπικότητες που διατυπώνουν την άποψη ότι οι αριθμοί δεν βγαίνουν και πρέπει και αναδιάρθρωση να γίνει και κούρεμα του χρέους και αν ο λαός δεν αντέχει νέο πρεσάρισμα, οι φίλοι, συνεργάτες και προστάτες του κ. Γ. Παπανδρέου δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή.
Τον Γ. Παπανδρέου θέλουν. Ο οποίος ασκεί την πολιτική που επιθυμούν αδιαμαρτύρητα. Και ο οποίος υπερθεματίζει!
Αν, όμως, πιστεύουν, πράγματι, οι ιθύνοντες του ΔΝΤ, της Ε.Ε και της ΕΚΤ, ότι ο κ. Γ. Παπανδρέου είναι κελεπούρι, ας τον καλέσουν να του αναθέσουν τη διοίκηση και του ΔΝΤ και της Ε.Ε. και της ΕΚΤ και του ΝΑΤΟ και του ΟΑΣΕ και του ΟΗΕ ακόμη ή και των ίδιων των ΗΠΑ και της Ευρώπης.
Μια παρόμοια μετακίνηση θα είναι σωτήρια για την Ελλάδα και, ενδεχομένως, και για την ανθρωπότητα. Τους τον χαρίζουμε, αν τον θέλουν πράγματι. Διότι, η μεν χώρα μας θα απαλλαγεί από τον κίνδυνο μιας γενικευμένης κοινωνικής έκρηξης, η δε ανθρωπότητα θα βρει τον τέταρτο δρόμο για το σοσιαλισμό.
Στο κάτω - κάτω, ο κ. Κ. Σημίτης, ο συνιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, ο επί 8 και πλέον χρόνια πρωθυπουργός και ο Ελληνας που κατόρθωσε να εντάξει την Ελλάδα στην ΟΝΕ, παρά τα πολλαπλά διαρθρωτικά και δομικά της προβλήματα -ζητώντας αναδιάρθρωση- όλο και κάτι γνωρίζει περισσότερο από τον κ. Γ. Παπακωνσταντίνου ή τον κ. Σαχινίδη ή τον κ. Παμπούκη.
Αλλωστε, είναι κρίμα το πολιτικό δαιμόνιο του κ. Γ. Παπανδρέου να αναλώνεται περί τα χρέη μιας μικρής περιφερειακής χώρας, όταν τόσα προβλήματα ταλανίζουν την ανθρωπότητα. Ας φύγει να λύσει εκείνα. Κι εμείς θα βρούμε το δρόμο μας…

Με μισοβυθισμένο καρά­βι μοιάζει το κυβερνών κόμμα...

Με μισοβυθισμένο καρά­βι μοιάζει το κυβερνών κόμμα, που οι βουλευ­τές του σαν τα ποντίκια επιχειρούν να μπουν στη βάρκα των… αντιδράσεων, με στόχο να διασωθούν την επόμενη μέρα.

Τα άλλοτε ερμητικά κλειστά στόματα ανοίγουν όλο και πιο συχνά τις τελευ­ταίες μέρες και το νέο «Εθνικό Σχέ­διο», σε συνδυασμό με την εμφανή αποτυχία του μνημονίου και την αλλε­πάλληλη επιδρομή μέτρων, έχει φέρει πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ στα πολιτι­κά τους όρια.

Παρ’ ότι κανείς προς το παρόν δεν πο­ντάρει σε οργανωμένη αντίδραση και πτώση της κυβέρνησης από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος, όλο και περισσότεροι βουλευτές υψώ­νουν φωνή επιχειρώντας να διατηρήσουν ψήγματα πολιτικής και ιδεολογι­κής αυτοτέλειας και ανεξαρτησίας, με προφανή στόχο τη διάσωσή τους από μια διαβρωτική διακυβέρνηση και μια κυβέρνηση σε πτωτική τροχιά.

Ο πρωθυπουργός, σαν αναστενάρης, προσπαθεί να μην πατήσει τα αναμ­μένα κάρβουνα που απλώνουν μπρο­στά του οι βουλευτές, με όπλα: την ψυχραιμία, τη σιωπή και ένα σχέδιο αποδραματοποιήσης της κατάστασης. Παρ’ ότι, όπως υπογραμμίζουν συνερ­γάτες του, έχει διαπιστώσει πως το σύ­στημα έχει πιεστεί πολύ και χρειάζεται πραγματική συνεργασία και διαβού­λευση της κυβέρνησης με τους βου­λευτές προκειμένου να αποφευχθούν πιο δραματικές εξελίξεις.

Και θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα: και την πειθώ και την απειλή της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες ...

Με άλλα λόγια: Το συμπολιτευόμενο ΠΑΣΟΚ θα προσπαθήσει σήμερα να πείσει το αντιπολιτευόμενο ΠΑΣΟΚ να ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Λιτότητας, διότι, διαφορετικά κινδυνεύουν να χάσουν την εξουσία και το συμπολιτευόμενο και το αντιπολιτευόμενο Κίνημα!
Και αυτή ακριβώς είναι η τραγωδία του τόπου από το 1981 μέχρι σήμερα. Και οι τρεις ηγετικές ομάδες του ΠΑΣΟΚ (Α. Παπανδρέου, Κ. Σημίτη και Γ. Παπανδρέου), έχοντας μια ιδιάζουσα αντίληψη περί δημοκρατίας, φρόντιζαν να είναι συγχρόνως και Συμπολίτευση και Αντιπολίτευση, προκειμένου:
1. Να εισπράττουν οι ίδιοι την κυβερνητική φθορά τους
2. Να μειώνουν το αντιπολιτευτικό έργο των άλλων κομμάτων
Οταν, πάλι, οι πολλές αμαρτίες του, έστελναν το ΠΑΣΟΚ στην Αντιπολίτευση, στα μεν μικρά και μεσαία πολιτικά θέματα έκανε «αντιπολίτευση φθοράς», στα δε σημαντικά εμπόδιζε τη λήψη αποφάσεων, – αποτελώντας, οιονεί, μια αρνητική κυβέρνηση η οποία επέβαλλε βιαίως το «όχι» της!
Οποιοσδήποτε – πολιτικός, κόμμα, Συνδικάτο ή ΜΜΕ – παραγνωρίζει τη διφυή αυτή υπόσταση του ΠΑΣΟΚ και όταν είναι κυβέρνηση και όταν είναι Αντιπολίτευση, εκτιμά λαθεμένα τις εξελίξεις και είναι πανέτοιμος να επαναλάβει λάθη του παρελθόντος.
Και ναι μεν, – αν κρίνει κανείς από τα πεπραγμένα δεκαετιών του ΠΑΣΟΚ – το συμπολιτευόμενο τμήμα του, κατά πάσα πιθανότητα, θα πείσει και πάλι το αντιπολιτευόμενο και θα ψηφίσει «το όλον Κίνημα» και τις νέες αλυσίδες στα χέρια και τα πόδια του Λαού…
Είναι, όμως, από προβληματικό μέχρι εξοργιστικό και απαράδεκτο να βιώνει η κοινωνία μας μια πρωτοφανή ανεργία, ανέχεια, μιζέρια και ακρίβεια, μια εθνική και κοινωνική καχεξία και έναν παραμορφωτικό ραχιτισμό της περηφάνιας της και να ψάχνει να βρει τι είπαν στελέχη του ΠΑΣΟΚ ή βουλευτές του για να αισθανθεί ότι υπάρχουν στη χώρα και αντιπολιτευόμενες δυνάμεις.
Θα απασχολήσει, τάχα, το Προγραμματικό Συνέδριο της Ν.Δ. αυτή η κατάσταση, η οποία νοθεύει το Πολίτευμα και η οποία οδηγεί τον τόπο από το κακό στο χειρότερο;